Home Blog Pagina 1409

Marco Mann neemt afscheid met titel bij NSVV

Toen Marco Mann zijn debuut maakte in het eerste elftal van NSVV, betaalde men in Nederland nog met guldens. De eredivisie heette nog KPN Telecompetitie en Feyenoord moest de UEFA Cup nog winnen. Achttien jaar was Mann speler in de hoofdmacht van de club uit Numansdorp. Na het kampioenschap in de derde klasse D zette de captain er een punt achter. Hij is klaar met de verplichtingen en wil graag meer tijd maken voor zijn gezin.

NUMANSDORP – Ruim een jaar geleden speelde een afscheid ook al door het hoofd bij Marco Mann, maar destijds degradeerde NSVV uit de tweede klasse. Weggaan na een degradatie, dat zag de aanvoerder niet zitten. “Ik heb lang getwijfeld, maar je kan het niet maken om dan weg te gaan. Ook had ik nog wel het gevoel dat ik nog van waarde kon zijn en dat heb ik volgens mij ook wel bewezen dit seizoen’’, blikt Mann terug op zijn besluit van destijds om er toch nog een jaartje aan vast te knopen. Een goede keuze, zo bleek. Nu neemt hij immers afscheid met een schaal in zijn handen. “Twee jaar geleden werden we ook kampioen in de derde klasse.

Die titel was emotioneler, omdat een vader van een teamgenoot ernstig ziek was. Dat we toen kampioen werden was mede te danken aan een puntenstraf voor een ploeg die in de winterstop bovenaan stond. Dit seizoen hebben we de titel volledig op eigen kracht behaald. Ik heb enorm genoten van het team dit jaar, hoe we gevoetbald hebben en alles hebben gegeven.’’

Na achttien jaar in de hoofdmacht vond Mann het welletjes. “Dit is een moment waarop ik zelf de knoop kan doorhakken. Het is ook niks als anderen voor je beslissen en je langzaam via de reservebank naar de achtergrond verdwijnt. Mijn zaterdagen staan altijd in het teken van voetbal, want ik wil altijd ruim op tijd op de club zijn en voor je weer eens thuis bent is het over zessen. Dat vinden ze thuis ook niet altijd even leuk. Mijn vriendin en dochters gaan ook weleens mee en dat vinden ze wel leuk, maar straks is er veel meer vrijheid. Kan je vijf minuten voor de aftrap eens komen kijken.’’

Bang voor zwarte gaten in zijn agenda is Mann niet. Zijn tijd zal opgaan aan zijn gezin, maar ook aan een andere sportieve passie: golfen. “Zeker in de zomermaanden, lekker in de buitenlucht, is dat heerlijk om te doen met vrienden. Hier in Numansdorp, of banen in de omgeving. We proberen ook eens in de twee jaar een golftripje te maken naar bijvoorbeeld België. Dat soort reisjes worden nu ook makkelijker’’, werpt Mann een blik in de toekomst. Of men hem bij NSVV dan nog weleens terugziet in een andere rol? “Dat ga ik ondervinden. Eerst maar eens een halfjaar of jaar niks. Het groepsgevoel, het lekker ouwehoeren in de kleedkamer ga ik wel missen. Maar de verplichtingen absoluut niet en daarom kan ik goed leven met dit besluit.’’

Afscheidsduel
“Toen Marco doorbrak, bevond ik mij in de nadagen van mijn loopbaan. Toen ik afscheid nam kreeg ik een beeldje met de tekst ‘Mister NSVV’ en zo’n beeldje zou hij ook moeten krijgen’’, reageert NSVV-trainer Ton Havelaar op het afscheid van Marco Mann.

Op 9 juni heeft de captain een heus afscheidsduel gekregen, met verschillende oud-teamgenoten. Ook Havelaar hoopt nog één keer voor enkele minuten aan de zijde van Mann te spelen. De gasten nodigde Mann zelf uit. “Voorzitter Arie Kruithof vroeg om een lijstje met namen in te leveren. Dat heb ik gedaan. Jongens als Peter van der Hoek, Corno Langerak en Ton Havelaar stonden op die lijst. Toen ik ‘m kwam langsbrengen, werd ik al snel dringend verzocht om weer te vertrekken. De rest van het programma is een verrassing. Ik ben dus benieuwd wat mij te wachten staat’’, aldus Mann.

CvdW: DKS’17 – Erwin van Regenmortel

De 49-jarige Erwin van Regenmortel is de huidige voorzitter SVO DKS’17. Als voorzitter probeert hij de organisatie van de SVO DKS’17 te verbeteren. Zijn doel voor de komende jaren is om de punten/posities aan te vullen waar het huidige bestuur momenteel nog te kort schiet. Door dit aan te pakken hoopt de voorzitter een goed georganiseerde damesvereniging op te zetten. Uiteindelijk wil hij de positie van voorzitter doorgeven aan een vrouwelijke voorzitter, zodat DKS’17 een echte vereniging kan worden ‘voor en door vrouwen’. Van Regenmortel vertelt ons meer over de samenwerking die leidde tot DKS’17, trouw zijn aan de club en zijn toekomst als voorzitter.

Erwin van Regenmortel heeft jarenlang gevoetbald voor RKVV Koewacht en heeft in de senioren in alle elftallen gespeeld, namelijk in het eerste tot en met het vierde. Toen het tijd was om zijn spelerscarrière achter hem te laten, heeft hij de overstap gemaakt naar het trainer- en coach vak. Dit deed hij van de F’jes tot de D-Junioren en is daarna trainer geworden van de Dames. Momenteel is hij ook actief als de voorzitter van de samenwerking tussen RKVV Koewacht en VV Steen: SVO DKS’17.

Elk jaar weer verlieten de beste speelsters van Koewacht de club, omdat de nabijgelegen verenigingen ‘hondsbrutaal’ de speelsters wegkapen. ‘’Deze clubs hebben voor die meiden altijd wat te bieden. RKVV Koewacht acteert op het laagste niveau, vijfde klasse, en de grotere clubs bij ons in de buurt vierde of derde klasse. Dat is ook niet sensationeel, maar voor die meiden is dat toch een stap die ze op dat moment willen maken. Hierdoor moet je telkens als vereniging zorgen dat het leden aantal op peil blijft.’’

Wat er bij Koewacht gebeurde, gebeurde tegelijkertijd ook bij VV Steen. De beste speelsters verlieten de vereniging en er ontstond ook bij Steen een tekort. ‘’Naar aanleiding hiervan zijn wij uiteindelijk aan tafel gegaan met VV Steen, RKVV Koewacht, VV Graauw en HVV’24 met de vraag: Hoe kunnen we dit oplossen? Na de eerste gesprekken zijn Grauw en HVV afgehaakt, aangezien zij liever apart door wilden gaan. RKVV Koewacht en VV Steen hadden wel interesse in een samenwerking en langzamerhand zijn beide verenigingen hier ook aan begonnen.’’ Het voordeel van een SVO is dat het niet alleen een grote aantrekkingskracht zal hebben bij speelsters uit het eigen dorp, maar ook voor speelsters in de nabije omgeving. DKS’17 richt zich echt op de omgeving Oost Zeeuws-Vlaanderen.

Momenteel is de voorzitter bezig met de organisatie rond de SVO te verbeteren. Bij DKS’17 hebben ze ervoor gekozen om binnen het bestuur een aantal commissies op te zetten, namelijk een evenementencommissie, communicatiecommissie en commissie voor sponsorzaken. ‘’Deze functies worden ingevuld door de dames van de vereniging. Er gaat op het moment binnen de club een enquête rond, waarin gevraagd wordt voor welke commissie zij iets willen doen. Ieder lid is verplicht om minimaal één commissie aan te vinken. Op deze manier doen de meiden allemaal wat extra’s voor de club wanneer dat nodig is.’’

Voor Erwin van Regenmortel was het vroeger al duidelijk, als je uit Koewacht komt en daar ook voetbalt, hoezo zou je dan ooit ergens anders heen gaan? ‘’Als er iets in het dorp is probeer je dat ook te behouden, zo hou je het leven erin.’’ Met de komst van de samenwerking onder de naam SVO DKS’17, zijn de gedachten van de voorzitter niet veranderd. Hij wil er nog steeds voor zorgen dat de dames en meiden in het eigen dorp willen blijven voetballen. ‘’De hoofdreden hiervoor blijft: Wij willen een voetbalvereniging behouden in ons dorp, en natuurlijk het liefst met zo veel mogelijk dames.’’

Voorlopig blijft van Regenmortel nog voorzitter van SVO DKS’17, maar hij beseft dat hij het stokje ooit door zal moeten geven aan een van de vrouwelijke leden. ‘’Ik ben op het moment met name voorzitter, omdat de huidige dames in het bestuur te kort schieten qua ervaring. Ik hoop over een paar jaar te kunnen zeggen dat zij het zelf kunnen gaan regelen. Dan krijg je een echte  damesvereniging en dat is toch altijd het doel geweest.’’ Van Regenmortel heeft nog weinig gedacht aan zijn toekomst binnen de voetbalwereld, toch denkt hij dat dit misschien wel zijn laatste klusje kan zijn. ‘’Maar je weet het natuurlijk maar nooit, we zullen wel zien hoe het loopt’’, vertelde hij grappend.

Luiten weg bij Excelsior Barendrecht

Het verblijf van Sander Luiten bij Excelsior Barendrecht blijft beperkt tot één seizoen. De Rotterdamse oefenmeester stapt over naar PSV. In Eindhoven heeft hij een contract getekend voor twee seizoenen.

“Ik heb gekozen voor PSV omdat zij mij benaderd hebben voor een fulltime job waarin ik groeimogelijkheden zie. Daarnaast zijn er betere faciliteiten ter beschikking. PSV is in alles een grotere club en het trekt mij om een bijdrage te leveren aan hun ambitie”, zegt Luiten op de website van Excelsior.

Een jaar geleden begon Luiten met het vrouwenteam van Excelsior Barendrecht in de Eredivisie. “Door ons vast te houden aan een aantal pijlers vanuit de club hebben wij een bepaalde ontwikkeling als organisatie meegemaakt. Niet alleen wij, maar ook het team heeft een progressie gemaakt in de manier van spelen.”

“Speelsters zijn als individu en als team beter gaan functioneren. Dit proces moet een vervolg krijgen en dat is een mooie uitdaging voor de komende periode voor iedereen.” Excelsior Barendrecht eindigde in de reguliere competitie op de laatste plaats.

De ballen met al die ballen om zijn oren

Al jaren krijgen weinig doelmannen zoveel doelpunten om de oren als Rick de Bruin (28) bij vierdeklasser OFB. Alleen al afgelopen seizoen incasseerde hij er ruim honderd. En de ploeg uit Ooltgensplaat won zelf geen enkele keer. Maar voortaan mag iemand anders van hem de ballen uit het net vissen.

 Voor iemand die nauwelijks weet wat het is om een overwinning te vieren, is De Bruin opvallend vrolijk. Op de vraag hoe het is om keeper van OFB te zijn? ,,Die vraag heb ik al vaker gekregen”, lacht hij. ,,Zeker toen we twee seizoenen geleden echt een dramaseizoen hadden en ik een van de keepers in Nederland was met de meeste tegendoelpunten ooit.”

Of het nog leuk is om bijna iedere week te verliezen en zoveel uit het doel op te rapen? ,,Tijdens de wedstrijd kan je af en toe wel door de grond zakken. Maar onze groep was best hecht. Voor ons was het voetbal vooral een hobby. Je krijgt dan wel iedere week een paar doelpunten om je oren, maar tijdens de derde helft drinken we dan gewoon weer gezellig een drankje met elkaar. De sfeer eromheen was bij ons dus ook wel belangrijk.”

Of hij bij thuiskomst nooit dacht: volgende keer blijf ik thuis? ,,Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat eigenlijk nooit heb gehad. Maar af en toe dan knaagde het wel, hoor. Dan denk je: ‘Daar gaan we weer’. Maar goed, het ging al jaren zo. Dan raak je er ook wel aan gewend.”

De Platenaar, die op zijn twaalfde in de jeugd van Den Bommel nog begon als voetballer en pas later ballen tegen ging houden, heeft nu zes seizoenen in het eerste van OFB achter de rug. Op relatief jonge leeftijd zet hij nu een punt achter zijn loopbaan als keeper en gaat hij in het tweede weer voetballen.

,,Ik ben afgelopen seizoen een eigen bedrijf begonnen. Daardoor had ik het privé een stuk drukker. Ik heb dan ook besloten om nu met keepen te stoppen. Er stroomt nu jeugd door, waardoor er weer vers bloed in het elftal komt. Misschien dat dat weer wat leven in de brouwerij brengt. En ik ben een paar jaar geleden geopereerd aan mij pols. Sindsdien is het keepen voor mij sowieso wat gevaarlijker geworden. En met mijn bedrijf heb ik mijn handen hard genoeg nodig. Daarom ga ik nu wat voorzichtiger doen en in het tweede af en toe een balletje trappen.”

VoetbalJournaal Grensstreek Midden-Brabant – Voorjaar 2018

Lees hier de krant

VoetbalJournaal Bollenstreek – Voorjaar 2018

Lees hier de krant

VoetbalJournaal Goeree-Overflakkee – Voorjaar 2018

Lees hier de krant

VoetbalJournaal Hoeksche Waard – Voorjaar 2018

Lees hier de krant

BSM is bekend terrein voor Lennart Loorbach

Lennart Loorbach staat als trainer voor het eerst op eigen benen. “Ik ben dankbaar dat BSM mij de kans geeft”, zegt de 33-jarige oefenmeester, die zelf als speler van SV Vogelenzang regelmatig tegen de Bennebroekse club speelde. “Dat waren verhitte potjes.”

Loorbach was de afgelopen seizoenen assistent-trainer van zondag derdeklasser Alliance’22. In Haarlem was hij de rechterhand van hoofdtrainer Gidon Reinders Folmer, die deze zomer de club verlaat. “Ik had er best oren naar om zijn functie over te nemen, maar de club wilde een ervaren trainer. Ik heb mijn TC2, maar geen ervaring als hoofdtrainer.”

Hij solliciteerde bij twee clubs. “Ik heb niet iedere club, die een trainer zocht, een brief of mail gestuurd. Ik moet wel het gevoel hebben dat ik ergens kan aarden en pas. Bij BSM heb ik dat. Mijn gevoel zegt dat het een goede ‘match’ is.”

Hij kent BSM goed en denkt ook te weten wat hij kan verwachten. “Ik kom zelf oorspronkelijk uit Vogelenzang. Ook daar is er een kleine voetbalclub. Ik besef dat ik bepaalde zaken niet kan eisen. Zo is er bij BSM maar één zondagelftal. Er zit niets achter. Dat is lastig, maar het is geen belemmering iets moois neer te zetten.”

Hij heeft eigenlijk de leeftijd om zelf nog te voetballen. “Dat heb ik ook nog wel gedaan afgelopen seizoen, bij de zaterdag 1 van Alliance’22. Dat is een vriendenteam. Met prestatief voetbal ben ik al eerder gestopt. Ik was nooit gezegend met een oersterk lichaam en had altijd last van spierblessures. De fysiotherapeuten hebben goed aan mij verdiend. Als je jong bent kost terugkomen van een blessure weinig moeite, maar naarmate je ouder wordt, wordt dat toch anders. Ik heb altijd al trainersambities en op een gegeven moment heb ik besloten om me op het trainersvak te richten.”

Hij kijkt uit naar de eerste training in augustus bij BSM, als hij voor het eerst op eigen benen staat als trainer. “Niet dat ik bij Alliance alleen maar de pionnetjes aan het neerzetten was hoor. Gidon gaf mij zeker de ruimte om dingen in te brengen, maar straks ben ik echt verantwoordelijk voor een elftal. Dat voelt goed. BSM wilde een jonge trainer omdat de spelersgroep relatief jong is. Het is belangrijk dat een trainer tegenwoordig goed communiceert. Ik ben dat wel gewend in mijn werk”, aldus Loorbach, die in de jeugdzorg werkt.

Hij heeft de wens BSM tot stabiele vierdeklasser te laten uitgroeien. “Maar daar zal wel de nodige trainingsarbeid voor verricht moeten worden.” Zeker, omdat de inwoner van Haarlem er een visie met een zeer aanvallende speelstijl op nahoudt. “Ik hou ervan om met een hoge druk te spelen. Dat begint dus bij de aanvallers. Middenvelders moeten meedoen en aansluiten, verdedigers ook. Verdedigers moeten ook durven met ruimte in de rug te kunnen spelen. Durf is dus het sleutelwoord. We zullen zien in hoeverre we dat als team kunnen uitvoeren. Je kan iets nog zo graag willen, het moet wel haalbaar zijn.”

Ruwaard lonkt met Arkel naar de derde klasse

Arkel, dit seizoen een van de topploegen in de vierde klasse D, lijkt eindelijk op weg om een stabiele derdeklasser te gaan worden. Dat is de club nog nooit gelukt. Na de eeuwwisseling acteerde Arkel vier seizoenen op dat niveau maar keerde steeds weer snel terug naar de kelder van het amateurvoetbal.

ARKEL – Dit seizoen beschikt de naar Dubbeldam vertrekkende trainer Richard Smaal over een goede en uitgebalanceerde selectie. De kans op het kampioenschap is levensgroot aanwezig, al is het slot van het programma, met nog tegenstanders als Groot-Ammers en Unitas, loodzwaar. Arkel bekleedde begin april de koppositie. De ploeg scoort gemakkelijk en heeft ook nog eens de minste tegengoals van de regio. Kortom, het elftal staat goed.

Daan Ruwaard is CIOS-student in Breda. Volgend jaar vervolgt hij zijn opleiding in Goes. De pas 17-jarige Ruwaard werd vorig seizoen al door Smaal bij het eerste elftal gehaald. Het is snel gegaan met hem. “Natuurlijk pik ik veel op op de trainingen, maar het meest heb ik aan mijn ploeggenoten, die mij vooral in het begin op sleeptouw namen. Het is goed dat spelers als Corné van Horik weer terugkwamen bij Arkel. Corné scoort gemakkelijk. Hij is regionaal topscorer.” Ruwaard staat ondanks zijn jonge leeftijd ‘op zes’. Zijn rol als controlerende middenvelder wordt door de supporters gewaardeerd. Hij staat niet voor niets in de top van het ‘Man of the Season’-badjasklassement. Supporters geven na elk duel van Arkel een waardering aan de spelers.

Ruwaard gaat nog even terug naar die gedenkwaardige uitwedstrijd bij Unitas toen Arkel bij de rivaal met 3-4 won en een achterstand van acht punten op de Gorcumers had ingehaald. “Een bijzonder duel. Maar ik verwacht dat wij nu verder zijn en het Unitas straks bij ons op Schoonzigt nog lastiger kunnen maken. De eerste hindernis, VVAC, hebben wij met 1-0 genomen. Mogelijk kunnen wij op die voorlaatste speeldag tegen Unitas de titel ophalen. Ik vind dat Arkel in de derde klasse thuishoort, maar wij zullen toch echt nog wat stappen moeten maken om op dat niveau echt goed mee te kunnen. Soms missen wij stabiliteit. Onlangs speelden wij gelijk tegen SVS’65, dat negende staat. Dat mag eigenlijk niet gebeuren. Het waren heel dure punten.”

Volgend seizoen komt ASV Arkel onder leiding van de Gorcumse trainer Leon Elands. Daan Ruwaard houdt zich daar liever nog niet mee bezig. ,,Ik concentreer mij op dit seizoen en wil met Arkel promoveren. Laten wij ons daar maar op focussen.”

Bij Arkel is, onder druk van de leden, als een van de weinige clubs niet voor de aanleg van een kunstgrasveld gekozen. “Ik kan mij daar aan de ene kant wel in vinden, hoewel mijn spel zich beter leent voor een goede grasmat. Het zou fijn zijn als Arkel met kunstgras een goede trainingsfaciliteit zou krijgen. Daar is echter niet voor gekozen.” Arkel beschikt nu wel over een gerenoveerd tweede veld en houdt daardoor een flink bedrag in de verenigingskas.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.