MO15 maakte er gisteravond, samen met PPSC, een bloedstollend spannende wedstrijd van. Beide teams hadden in de competitie evenveel punten behaald, alleen het doelsaldo van CWO was stukken beter. Het was de laatste wedstrijd bij PPSC dus alles of niets! Het werd 0-2, 1-2, 2-2, 3-2, 3-3 en uiteindelijk de bevrijdende 3-4 en daarmee was CWO MO15 de terechte winterkampioen!
CWO huldigt een tiental jubilarissen
Na de (gewonnen) wedstrijd van CWO tegen Spirit werden in een feestelijke stemming een tiental jubilarissen gehuldigd. Voorzitters Sjaak en Pleun zetten de volgende mensen in het zonnetje: Wim Vletter en Hans Bakker (25 jaar lid); Klaas Bot en Edward Maatsen (40 jaar lid); Kees Schilder, Herman Berkhout en Ron den Boer (50 jaar lid); Rien Goudswaard, Piet Snoey en Teus Marinus (60 jaar lid).
Cees Voorbach (50 jaar), Matt Bagchus (40 jaar), Remko vd Drift (25 jaar) konden helaas niet aanwezig zijn.
Op de foto’s: CWO (HVO) icoon Kees Schilder (links) met Pleun Onderdelinden en Sjaak van der Kroon.
Alle jubilarissen op een rijtje…
In gesprek met: Richard Elzinga – FC ‘s Gravenzande
Richard Elzinga timmert, na zijn profcarrière bij onder andere SC Cambuur en FC Groningen, aan de weg als hoofdtrainer. De oud verdediger is momenteel oefenmeester van FC ’s Gravenzande in de Hoofdklasse. In dit artikel vertelt hij over zijn verleden als voetballer en zijn carrière als trainer.
Speler
Richard was speler bij het plaatselijke vv Drachtster Boys, toen hij aanbiedingen van verschillende clubs kreeg. “Ik trainde al één keer in de week bij SC Cambuur, maar kreeg verschillende aanbiedingen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om naar FC Groningen te gaan, waar ik een jaar of zes heb gezeten, eerst nog in een pleeggezin en daarna een internaat.”
Toch voelde de rechtspoot zich meer op zijn plek bij SC Cambuur. “Dat was in de goede tijd van Groningen, dus ik kwam er niet echt aan de bak. Toen kwam er een aanbieding van Cambuur. Daar ben ik naartoe gegaan en heb ik mijn beste tijd beleefd. We zijn met Cambuur onder andere kampioen geworden, gedegradeerd en weer gepromoveerd via nacompetitie.”
Hij sloot zijn profcarrière af bij Sparta Rotterdam, maar heeft daar naar eigen zeggen ‘niet zijn beste tijd gehad’, mede door blessures. De mandekker bleef echter wel voetballen en ging naar VV Capelle. Daarna sloot hij via vv Nijnenrodes, waar Marcel Keizer de trainer was, zijn voetbalcarrière af.
Trainer
“Voetbal kan ik nooit loslaten. Dus toen besloot ik dat ik dus trainer moest worden. Mijn eerste klus als hoofdtrainer was bij vv Papendrecht. Ik stroomde halverwege het seizoen in en heb daar tweeënhalf jaar gewerkt. Het eerste jaar promoveerde we meteen en het laatste jaar ben ik kampioen geworden.”
Na vv Papendrecht is Richard drie jaar trainer geweest bij DBGC. Daar heeft hij het eerste jaar bovenin meegedraaid en is hij het tweede seizoen kampioen geworden. Het jaar daarop, in de tweede klasse, promoveerde hij weer.
Nu is Richard de hoofdtrainer bij FC ’s Gravenzande. Die ploeg was net gepromoveerd naar de hoofdklasse toen hij daar aantrad. Het team is in zijn eerste seizoen zevende geworden en nu staan ze op een mooie vierde plaats met het aanbreken van de winterstop.
Toch zijn de resultaten van de laatste wedstrijden minder goed, gezien ’s Gravenzande de laatste vier wedstrijden allemaal hebben verloren. Richard vind dit jammer, maar hij is echter niet bezorgd: “We hadden van tevoren niet verwacht dat we nu vierde zouden staan, dus echt heel goed. We speelden ook gewoon goed in die wedstrijden, maar ook dat is voetbal.”
Doelstelling
De doelstelling voor het einde van dit jaar is om minimaal weer de zevende plaats van vorig jaar te behalen. Op langere termijn wil FC ’s Gravenzande een stabiele hoofdklasser worden en steeds een stapje hoger eindigen.
Richard zijn persoonlijke doelstelling voor de langere termijn heeft hij al heel lang duidelijk. “Ik zeg tegen iedere club waar ik mee praat, ik heb mijn einddoel. Ik wil trainer worden in de tweede divisie, het hoogst haalbare in het amateurvoetbal.”
In Gesprek Met: Eric de Reuver
De 24-jarige Eric de Reuver is de huidige jeugdvoorzitter bij MSV’19. Momenteel is voor hem wel zijn laatste seizoen ingegaan waarin hij deze functie vervult maar hij heeft nog geen plannen om te stoppen als vrijwilliger bij de club. Wij spraken met hem over zijn verleden in de voetballerij, het 100-jarig bestaan van de club en vrijwilligerswerk.
De weg naar jeugdvoorzitter
De Reuver voetbalt sinds zijn zevende bij MSV wat voor hem een logische keuze was omdat de meerderheid van zijn vrienden daar toen al speelde, ook had zijn vader daar gevoetbald. Uiteindelijk is hij via zijn opleiding, Sportmanagement, achter de schermen van de vereniging terecht gekomen. ‘’We hadden een aantal praktijk opdrachten meegekregen en die ben ik gaan uitvoeren bij MSV. Aan de hand daarvan kreeg ik is de vraag van de voorzitter om in het jeugdbestuur toe te treden als e-coördinator.’’ Dit heeft De Reuver twee jaar gedaan en is daarna doorgegroeid naar jeugdvoorzitter waarvan het huidige seizoen voorlopig zijn laatste gaat worden.
Als jeugdvoorzitter is dit het derde seizoen voor De Reuver. Als e-coördinator is hij benaderd door de voorzitter en (voormalig) jeugdvoorzitter om een last van zijn schouders af te halen. ‘’Een dubbelfunctie neemt natuurlijk wel erg veel tijd in beslag. Toen heb ik het stokje overgenomen en daar ben ik nog steeds hartstikke blij mee.’’ Behalve het vrijwilligerswerk voetbalt de jeugdvoorzitter zelf ook nog, namelijk bij het huidige vierde elftal van de senioren. Voor hem is de vereniging en alles wat hij daar doet een wekelijkse en soms dagelijkse bezigheid.
100-jarig bestaan MSV’19
De club zit momenteel in het 100-jarige bestaan, hiervoor zijn verschillende activiteiten georganiseerd voor deze mijlpaal. Zo is er een groots openingsfeest geweest bij de vereniging met o.a. een lasershow. ‘’Dat was een groot feestje, met zelfs zangers en dj’s. Behalve dat is Creators FC, een voetbalelftal van bekende Youtubers, ook langs geweest om te spelen tegen de veteranen. Daarnaast is nog een heuse voetbalplaatjesactie georganiseerd en zijn er nog kleinere activiteiten als een junglefeest en een FIFA-toernooi geweest, kortom het hele jaar activiteiten in het kader van het 100-jarig bestaan.’’
Doelstellingen
Als doelstellingen voor de jeugd is MSV gefocust op het zo hoog mogelijk te voetballen met alle jeugdteams op het niveau van de spelers. ‘’Het is voor ons belangrijk dat iedereen voetbalt op hun/haar niveau maar het nog wel als plezierig ervaren. Maar verder is MSV natuurlijk veel meer dan prestatief voetballen alleen, er ontstaan hele vriendengroepen binnen de club. Ook ouders die met elkaar aan de praat raken en vrijwilligers die ontstaan. Dat zijn denk ik wel de kwaliteiten van MSV en dat is ook iets wat wij belangrijk vinden om te behouden.’’
Toekomst
‘’Vergeleken met een aantal jaren terug is MSV zeker groeiende. Er zijn ook steeds meer oudere teams, die jongeren stoppen minder snel na het gaan naar de middelbare school en blijven gewoon door voetballen.’’ De Reuver is momenteel erg tevreden met de huidige groei van de vereniging en hoopt in de toekomst nog lang zijn bijdrage te kunnen leveren
CvdW: Westlandia – Jan de Bruin
Jan de Bruin is 75 jaar oud en beheert de kantine bij RKVV Westlandia. Hij heeft 23 jaar in het hoofdbestuur van de club gezeten, en ook nog een paar jaar in het bestuur van de businessclub. Nu is hij nog elke dag op de club te vinden om de kantine van de club te beheren.
Hij kwam bij Westlandia terecht via zijn dochter. Zijn dochter was vier of vijf jaar oud toen ze wou voetballen en toen besloot Jan om haar in te schrijven bij de club. Sinds dat moment heeft hij de club nooit verlaten en pakten hij ook al gauw het kantinebeheer op. Afgelopen seizoen is hij uit het bestuur gestapt, maar het kantinebeheer doet hij nog steeds, en Jan is voorlopig nog niet van plan om daar mee te stoppen. ‘’Ik was de oudste in het bestuur van de club en iedereen was een stuk jonger dan mij. Dan komt er een generatiekloof en is het beter om ermee te stoppen. Daarnaast is 23 jaar ook aardig lang’’, aldus Jan.
Elke morgen is hij met een groepje vrijwilligers van vier a vijf te vinden op de club.’’ Ik heb het jaren alleen gedaan, maar nu hebben we ook iemand die de kantinedienst regelt en ook iemand die de inkoop oppakt’’, zegt hij. De kantine is een grote inkomstenbron voor de voor de voetbalclubs. Het is daarom belangrijk om de korte lijntjes te houden met het bestuur. Er worden dan afspraken gemaakt over het inkopen en dat soort zaken.
Jan vindt het belangrijk dat er vrijwilligers zijn binnen een club, die wat hem betreft onmisbaar zijn. ‘’Als je bij een voetbalclub staat ingeschreven, vind ik dat je ook wat voor de club moet doen. Nu weet ik wel dat iedereen contributie betaald, maar niemand ziet wat er voor nodig is om zo’n club draaiende te houden. Daarom heeft de club een nieuwe soort verplichting binnen de club toegepast. De ouders van de jeugdspelers moeten nu verplicht een of twee keer kantinedienst doen en jeugdspelers moeten een wedstrijd van de jongste jeugd. ‘’Wat dan leuk is om te zien, is dat de meeste ouders na de kantinedienst zeggen dat ze het eigenlijk best leuk vinden en het vaker willen doen, verteld hij ‘lachend’. Het is een soort drempel die waar ze even overheen moeten.
De leukste en mooiste momenten op de club zijn de keren als de club kampioen wordt. ‘’Dan is het druk in de kantine en moet er veel geregeld worden’’, aldus Jan. Maar eigenlijk kan hij zo snel niet op een mooi moment komen. Hij vindt het regelen van de kantine voor de club en de 23 jaar dat hij in het bestuur heeft gezeten een ‘mooi’ moment.
Aan stoppen denkt Jan nog lang niet: ‘’Dit is mijn club, als ik stop met de dingen die ik doe voor de club dan is dat geen vrijwillige keuze’’, verteld hij. Thuis zitten is namelijk niks voor Jan en hij doet alle taken binnen de club met veel plezier.
Het eerste elftal van de zondag vecht dit seizoen tegen degradatie in de Derde Divisie en het wordt nog strijden voor de club om boven de degradatiestreep te blijven. Jan verwacht in ieder geval wel dat het elftal erin blijft.’’ Dat is ook belangrijk voor de club, want als de club goed draait, dan komen er ook weer mensen.’’, zegt Jan. Hoe dan ook, Jan zal sowieso altijd bij de club blijven komen.
Axel Wendt is sterker terug na ‘straf’
Hij telde de dagen letterlijk af tot zijn rentree op het veld. Axel Wendt scheurde vorig seizoen zijn kruisband van zijn rechterknie. Het herstel voelde voor hem als een straf. “Maar ik ben nu sterker dan ooit.”
Zijn fysiotherapeut en trainer werden in het laatste stuk van het revalidatietraject een beetje gek van hem. Het vooruitzicht dat de 22-jarige Wendt weer hele wedstrijden kon gaan spelen, deed hem in een snelkookpan veranderen. “Dan kreeg ik te horen dat ik maar een helft mocht spelen, omdat dat beter was voor mijn opbouw. Het zal best dat daar een goede reden achter zat, maar ik vond het niks. Ik wilde spelen.”
Bijna een jaar bleef hij van voetbal verstoken. “343 dagen om precies te zijn”, geeft hij zelf aan. “Ja, ik heb ze afgeteld en afgestreept. Ik hoop dat nooit meer mee te maken. Mentaal was het heel zwaar. Tegelijkertijd heeft het mijn ogen ook geopend.” Tot de gewraakte dag in no- vember zat de carrière van Wendt in de lift bij Noordwijk. Hij kreeg zijn kansen onder trainer Kees Zethof, die het in hem zag zitten. “Van de eerste acht competitiewedstrijden speelde ik er vijf. Weliswaar als invaller, maar toch. Ik had het gevoel dat ik op weg was naar een basisplaats.”
Die basisplek kreeg hij in de bekerwedstrijd tegen Quick Boys 2. Alsof het lot ermee speelde, juist in die wedstrijd ging het mis. “Een onbeduidend wedstrijdje op een koude dinsdagavond. Het was ook nog eens mijn eigen schuld. Ik zette een te laat blok. Een speler van Quick Boys raakte mij op de zijkant van de knie. Ik ben zelf nog zonder ondersteuning naar de zijkant van het veld gelopen. Ik hoor mezelf nog tegen de trainer zeggen dat ik er na een weekje wel weer bij zou zijn.”
Het bleek allemaal veel ernstiger dan Wendt zelf dacht. Zijn kruisband was afgescheurd en een operatie noodzakelijk. “Ik ben al op 12 januari in het Erasmus mc geopereerd door de chirurg die ook voor Feyenoord werkt. Hij heeft een stukje meniscus weggeknipt. Hij heeft een stukje pees uit een mijn middelste knieband gehaald. Daar heeft hij een nieuwe kruisband mee gemaakt. Dat is een nieuwe techniek. Vroeger haalden ze de pees uit je hamstring, maar deze methode schijnt het herstelproces te versnellen.” Daarna begon het revalidatieproces. “Dat was geen pretje, zeker niet voor een ongeduldig persoon als ik.”
“Ik kon gelukkig terecht bij een fysiopraktijk in Amsterdam. Bij Zeeburgia, waar ook veel bekende voetballers revalideren. In het begin was het wel lastig om mezelf op te peppen, maar op een gegeven moment heb ik de knop omgedraaid. Ik heb een intensief project gevolgd. Ik was er dagelijks. Ik kreeg er steeds meer lol in, omdat ik merkte dat mijn hele lichaam door de oefeningen sterker werd. Voor mijn blessure had ik nooit op die manier getraind.” Het laatste stukje, naar zijn daadwerkelijke comeback op het veld, was zwaar. “Je voelt dat je er klaar voor bent, maar weet ook dat je de minuten moet opbouwen. Eerst een helft, dan zestig minuten, dan tachtig minuten. Mijn doel was om voor het einde van het jaar mijn eerste speelminuten te maken bij Noordwijk 1. Dat was te ambitieus.”
Angst dat hij opnieuw geblesseerd raakt heeft hij niet. “Ik vond het wel fijn dat het gevoel in mijn been hetzelfde is als voor mijn blessure. Ik kon een aardige vrije trap nemen.” Toen hij zijn rentree maakte in Noordwijk 2 hadden vrienden een groot spandoek gemaakt. “Dat deed wel wat met me, net zoals de eerste keer na mijn blessure bij de training. Iedereen kwam me sterkte toewensen.”
IJsselmeervogels sluit jaar af met overwinning
De laatste wedstrijd van 2018 voor IJsselmeervogels zit erop in de Tweede Divisie, en die werd goed afgesloten De wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys werd met 4-1 gewonnen. Alle goals vielen pas in de tweede helft.
Het was best opmerkelijk dat het in de eerste helft nog 0-0 stond. Kansen waren er in overvloed, en dan met name voor IJsselmeervogels. Een voorzet van Eef van Riel viel, welliswaar niet bedoeld, op de lat. Mike van de Laar schoot een vrije trap op de kruising en van Nieuwkoop redde twee keer kort achter elkaar op inzetten van Maikel de Harder en Gillian Justiana.
In de tweede helft was er hetzelde spelbeeld. Alleen nu vielen de doelpunten wel. Net als vorig seizoen in de wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys vielen de doelpunten in het eerste kwartier van de tweede helft als rijpe appelen van de boom. Achtereenvolgens Gillian Justiana, Felitciano Zschüssen en Danny van den Meiracker troffen doel. De mooiste kwam op naam van Maikel de Harder. Hij ontving de bal zo’n 10 meter voor het doel. Speelde directe tegenstander Demon zoek. Schoot niet gelijk, maar liet invalkeeper Virgil Deen dit wel denken en schoot daarna beheerst binnen. De laatste treffer van het jaar op De Westmaat kwam op naam van Marc Magan. De middenvelder van Rijnsburgse Boys mocht van een meter of 12 uithalen in een fase waar IJsselmeervogels het wel goed vond. De punten waren al binnen voor IJsselmeervogels en doordat AFC en Katwijk gelijkspeelde gaan De Vogels met een lekker gevoel de winterstop in.
Na de winterstop wordt de competitie hervat voor De Vogels met een uitwedstrijd bij koploper AFC. Rijnsburgse Boys speelt thuis tegen GVVV.
Arjan Kwaaitaal is VCW voor eerste klus als hoofdtrainer
Aan de voetbalcarrière van Arjan Kwaaitaal (34) kwam door flinke blessures al snel een einde, maar de trainersloopbaan van de man uit Made is pas net begonnen. Hij is namelijk bezig aan eerste seizoen als hoofdtrainer bij VCW.
Arjan Kwaaitaal is een kind van Madese Boys. Bij die club doorliep hij alle selectie-elftallen en daar schopte hij het ook tot het eerste team. Maar het zat de fanatieke voetballer niet mee. Tot tweemaal toe scheurde hij de kruisbanden af en hierdoor besloot hij om zijn voetbalcarrière op jonge leeftijd al te beëindigen.
“Aan het begin had ik daar als liefhebber ontzettend veel moeite mee, maar gelukkig kon ik al snel de knop omzetten en ben ik me gaan richten op het trainersvak”, legt hij uit. “Bij mijn eigen club Madese Boys begon ik met trainen van jeugdteams en al snel merkte ik dat ik erg veel plezier haalde uit het coachen van die jonge gasten. Bovendien kon ik op deze manier nauw betrokken blijven bij het voetbal.”
Kwaaitaal haalde al snel zijn TCIII- diploma/ UEFA C als jeugdtrainer van Madese Boys en vertrok een tijdje later naar Veerse Boys. Daar kreeg hij het tweede team onder zijn hoede en werd hij assistent-coach van Marco Verschuren. Diezelfde dubbelrol nam Kwaaitaal daarna ook weer op zich bij zijn oude liefde Madese Boys en de afgelopen twee seizoenen was hij, mede dankzij een nieuwe trainerscursus, assistent-coach van het eerste team. “Madese Boys is mijn club en ik had het daar super naar mijn zin, heb ook veel geleerd. Maar ik heb mijn trainerspapieren niet gehaald om alleen maar assistent te zijn, wilde graag op eigen benen staan vanaf dit seizoen.
Ik ben daarom vorig jaar gaan solliciteren voor de rol van hoofdtrainer en ben enorm blij dat VCW het vertrouwen in mij uitsprak.”
Bij de dorpsclub uit Wagenberg heeft Kwaaitaal het enorm goed naar zijn zin. De vierdeklasser redde vorig seizoen ternauwernood het vege lijf in die competitie, maar dit jaar pakten de rood- witten in de eerste wedstrijden al behoorlijk wat punten, tot grote tevredenheid bij Kwaaitaal. “Ik werk graag met jonge spelers en beschik bij VCW over een selectie met enorm veel gasten die nog geen 20 zijn, dus dat is mooi. Ik eis van mijn spelers dat ze bloedfanatiek zijn en een goede conditie opbouwen en probeer het team verzorgd voetbal te laten spelen. Ook is het plezier natuurlijk belangrijk. Tot nu toe verloopt alles op rolletjes.”
Kwaaitaal heeft het sowieso goed naar zijn zin bij VCW. “Bij thuiswedstrijden kunnen we rekenen op een trouw clubje fans en er heerst een fijne sfeer binnen de hele vereniging”, zegt hij. Wat valt hem in zijn algemeen trouwens op, nu hij voor het eerst hoofdtrainer is? “Dat je zeven dagen per week trainer bent”, zegt hij na een korte stilte. “De hele dag door denk ik na over tactieken en formaties en ik heb veel contact met mijn spelers, als assistent is dat minder. Ik heb het reuze naar mijn zin bij VCW en het hoofdtrainerschap bevalt me goed. Ik ben ook pas 34, dus hopelijk heb ik nog een lange carrière voor me.”
John Zuiderwijk wil bij Verburch branie zien
De man die met Verburch in de jaren tachtig en negentig grote successen vierde, heeft het nu voor het zeggen bij de Poeldijkse club. John Zuiderwijk (52) is met ingang van dit seizoen hoofdtrainer van de zaterdagderdeklasser. “Ik ben er ingerold.”
Zuiderwijk, jarenlang speler van de hoofdmacht van Verburch en ook regelmatig uitverkozen voor het Westlands Elftal, was eigenlijk helemaal niet van plan om trainer te worden. “Ik heb altijd gedacht: dat is niks voor mij. Ik vond trainers altijd maar eigenwijze lui. Dat heb ik ook jarenlang volgehouden.”
Totdat Zuiderwijk, op dat moment al ver in de veertig, door het Verburch-bestuur werd gevraagd de rol van trainer van het tweede elftal tijdelijk op zich te nemen. “Ik weet niet de reden niet meer, maar tijdens het seizoen vertrok de trainer. Ik kon het verzoek van de club om als interim-trainer aan de slag te gaan niet weigeren. En stiekem vond ik het wel erg leuk. Toen de club voorstelde om mij het trainersdiploma, TC3, te gaan halen, heb ik ook ja gezegd.”
Zuiderwijk was vervolgens vier jaar trainer van Verburch 2. “We zijn vorig seizoen kampioen geworden van de reserve tweede klasse”, vertelt hij. “Dat was een prachtig afscheid.”
Het goede werk van Zuiderwijk was het bestuur van de club niet ontgaan. “Ik denk dat de manier van spelen de mensen aansprak. Aanvallend voetbal, 4-3-3, waarbij we bij balverlies snel de bal wilde veroveren. Het bestuur heeft toen gevraagd of ik interesse had om door te schuiven naar het eerste elftal. Daarvoor moest ik wel mijn TC2-diploma halen. Dat heb ik afgelopen seizoen gedaan.”
“Ik vind dit wel een kans uit duizenden”, vervolgt Zuiderwijk, die aan de Arckelweg Dennis van der Steen opvolgt. “Bij mijn eigen club hoofdtrainer worden is natuurlijk het mooiste wat er is. Ik vind het ook best stoer van Verburch dat ze voor mij kiezen. Ik heb per slot van rekening geen ervaring als hoofdtrainer. Bij veel clubs zouden ze eerder voor iemand van buitenaf kiezen.”
Er valt voor Zuiderwijk veel te winnen, want Verburch is anno 2018 ‘slechts’ een derdeklasser. Het derdeklasserschap werd vorig seizoen bovendien laat veiliggesteld. “Tijden zijn veranderd, toen we in de eerste klasse speelden destijds hadden we echt een toplichting. Goede voetballers, zoals Wim Grootscholten, Tim Jonkman en Mart Vermeer, maar ook spelers met andere kwaliteiten. Ik ga op zoek naar een elftal met die combinatie. Ik hoop in ieder geval wat meer branie te zien in het elftal. Dat is, vind ik, wel een beetje het manco de afgelopen seizoenen. Te veel lieve jongens, het lijkt het wel of dat in de clubcultuur zit. Meer durf en lef mag best.”
Dat moet ook, als het aan Zuiderwijk ligt, terug te zien in de speelwijze. Hij is een fan van avontuurlijk voetbal. “Ik vind: er moet wel wat gebeuren in het veld. Achterover leunen en wachten op een kans, is een speelwijze die niet bij mij en ook niet bij Verburch past. Ik wil dat er weer rekening gehouden moet worden met ons. Dat krijg je niet als je reactievoetbal speelt.”