De dames van SV Sprundel doen dit jaar samen met enkele andere leden van de club mee aan de Roparun 2019. Een team van in totaal 32 deelnemers neemt deel aan de estafetteloop van Parijs naar Rotterdam, waarmee geld wordt opgehaald voor kankerpatiënten. ‘Team Roparun Sv Sprundel’ kijkt enorm uit naar het sportieve avontuur.

 Hoe dichter de grote wijzer van de klok richting het getal drie kruipt, hoe drukker het wordt in de knusse kantine van SV Sprundel. Het is bijna 12.15 uur op zaterdagmiddag en steeds meer jongedames en ook enkele heren in speciale rode trui met de tekst ‘Team Roparun Sprundel’ melden zich in het clubgebouw. Petra Peeters had het bezoek van Het VoetbalJournaal aangekondigd in een groepsapp en iedereen uitgenodigd om langs te komen.

Zo ook de leiders van MO15 en MO13, die, na inspanning van een aantal dames van SV Sprundel. Sinds vorig seizoen ook weer volledig meedraaien in de competitie. Blijkbaar heeft iedereen massaal gehoor gegeven aan de oproep van de leidster van SV Sprundel dames 1 en 2, want de bestuurskamer van de club is eigenlijk te klein voor de dertien Sprundelaren die aanwezig zijn bij het gesprek. “Gezellig zo met z’n allen hè”, lacht Peeters. “Typisch onze club.”

De verbondenheid van het gezelschap is duidelijk zichtbaar en dat komt goed van pas bij de sportieve uitdaging dat het team aangaat op 8, 9 en 10 juni. Dan loopt en fietst de groep de Roparun, een non-stop estafetteloop van Parijs naar Rotterdam. Het team is opgedeeld in twee groepen, zodat na 60 kilometer de ene groep kan rusten en de andere groep aan de bak moet. Behalve lopers en fietsers bestaat het team ook uit cateraars, chauffeurs, fysiotherapeuten en navigators. Het doel van de deelnemende teams is niet alleen de finish halen, maar voornamelijk om geld in te zamelen om projecten te financieren die het leven van mensen met kanker veraangenamen.

Ilse Melissen en Susanne Peeters, beiden speelsters van Dames 1, bedachten ruim een jaar geleden het plan om deel te nemen aan de tocht en hun teamgenoten ondersteunden dit initiatief van harte. Binnen ‘no time’ werden er een apart bestuur en meerdere werkgroepen opgericht en toen ging het balletje rollen bij SV Sprundel en eigenlijk door het hele dorp.

“Bijna iedereen kent wel iemand die met kanker is geconfronteerd. De deelname aan de Roparun werd door clubleden van harte ondersteund”, zo vertelt Melissen. “De reacties vanuit SV Sprundel waren zó positief. Niet alleen onze teamgenoten, maar ook spelers van de mannelijke seniorenteams wilden meelopen. Het clubbestuur betaalde de 3050 euro aan inschrijfkosten. Direct hebben we allerlei acties bedacht om dit geld terug te verdienen en om veel geld in te zamelen voor kankerpatiënten”, zegt Susanne Peeters. “Die acties zijn tot nu toe enorm succesvol gebleken.”

Een Oktoberfest, een quizavond, een oliebollenbakactie, een inzamelingsactie van lege fl essen en een ‘Mini Roparun’, waarbij 48 uur lang sportievelingen om de beurt op een loopband stonden, leverde de groep al behoorlijk wat geld op. “En dan hadden we ook nog het evenement ‘Vrienden van Sprundel Live’ en het geslaagde katerontbijt die centen in het laatje brachten”, glundert Peeters. “Het is prachtig om te merken dat de hele club en eigenlijk het hele dorp meeleeft met ons”, zegt de leidster, terwijl haar teamgenoten in de overvolle bestuurskamer instemmend knikken.

De afstand Parijs-Rotterdam is 520 kilometer en dus is ‘Team Roparun Sprundel’ al enkele maanden hard aan het trainen. Elke zaterdagmiddag worden enkele teamleden afgebeuld door ervaren atleten, die de Sprundelaren helemaal klaarstomen voor de zware tocht. De dames van Sprundel zijn bloedfanatiek in het trainen voor de Roparun. De speelsters zijn zelfs zo enthousiast dat dit impact heeft op hun voetballende prestaties. Helaas in negatieve zin. “Het komt voor dat mijn speelsters kampen met kramp of andere kwetsuren door de vele trainingsuren die ze maken buiten de club”, zegt Peeters daarover. “Maar dit seizoen staat de Roparun even op één. Voetballend doen we het overigens ook zeker niet slecht hoor, maar de voorbereidingen op de tocht kosten nu eenmaal veel energie.”

‘Team Roparun Sprundel’ heeft enorm veel zin in 8, 9 en 10 juni. Op hun speciale website telt het gezelschap af naar het evenement. En tijdens de Roparun zullen ze de thuisblijvers in Sprundel op de hoogte houden van hun avonturen via sociale media. “Met z’n allen finishen in Rotterdam moet geweldig voelen”, denkt Melissen. “Maar voor het zo ver is gaan we nog keihard trainen en veel geld ophalen.”

Voetbalvereniging Rijsbergen verbaast vriend en vijand in het eerste seizoen na de promotie naar de derde klasse. Waar andere promovendi knokken tegen degradatie, vindt VVR zich terug in de middenmoot. Ook de teruggekeerde Imre Timmerman is positief verrast.

Dat VVR klaar was voor promotie, bleek de afgelopen jaren al wel: de ploeg speelde in zes seizoenen tijd vijf keer in de nacompetitie. Vijf keer bleek scheepsrecht in Rijsbergen: vorig seizoen promoveerden de blauw-witten dan eindelijk naar de derde klasse. Na een sterke eerste seizoenshelft, vond VVR zich terug in het linkerrijtje. Waar andere promovendi als Schijf en SAB van begin af aan knokten tegen degradatie, stond VVR in een linkerrijtje met grote clubs als RBC, RKVV Roosendaal en HVV’24. Imre Timmerman, de 26-jarige centrale verdediger van VVR, is ook wel een beetje verrast. “Ik had niet verwacht dat het zó goed zou gaan, maar wist wel dat wij als collectief iedereen kunnen verslaan. Als wij echt als team spelen, heeft iedere tegenstander het lastig tegen ons. Daarnaast hebben we enkele spelers met specifieke kwaliteiten die een wedstrijd kunnen beslissen.”

Hij keerde zelf afgelopen seizoen terug in Rijsbergen, na één seizoen afwezigheid. Timmerman was toe aan een andere omgeving en verkaste naar de zaterdagtak van Unitas’30, de club waar hij opgroeide. “Daar kon ik één keer per week gaan trainen en zo hield ik ook nog wat tijd over voor andere hobby’s, maar uiteindelijk bleek ik toch nog te fanatiek.” En daarom keerde hij na één jaar alweer terug. “Er is eigenlijk weinig veranderd: de medespelers zijn hetzelfde, de mensen binnen de club, alleen hebben we een andere trainer met Cees Daemen.”

Timmerman heeft het sowieso prima naar zijn zin in Rijsbergen. “Vanaf het moment dat ik daar ben gaan spelen al, in 2014. Ik ben toen gekomen door trainer John Taks, die ik al kende. Ik ben er blanco ingegaan, maar direct goed opgevangen door de mensen in Rijsbergen.” Hij voelt zich thuis bij VVR en hoopt nog lange tijd het huidige niveau vast te houden. “Het zou heel mooi zijn als wij een stabiele derdeklasser kunnen worden, daar heb ik alle vertrouwen in.”

Glenn Laurijsse (26) kan de rest van het seizoen niet meer voetballen door een ernstige blessure, maar hij zorgt er wel voor dat hij wekelijks bij ‘zijn’ club RSV te vinden is. “Mijn sociale leven speelt zich af bij de vereniging, ik wil betrokken blijven bij het team.”

Het was een normale doordeweekse avond in november van vorig jaar. Glenn Laurijsse en zijn teamgenoten van RSV 1 waren bezig met een training, toen plotseling het noodlot toesloeg. De verdedigende middenvelder maakte een draaiende beweging en zag hierna tot zijn schrik dat zijn ene voet helemaal schreef was gedraaid. “Er moest een ambulance komen, mijn voet werd ter plaatse rechtgezet. Mijn enkel en kuitbeen waren gebroken”, zo blikt Laurijsse nu terug op de vervelende avond van een paar maanden geleden.

Laurijsse kan de rest van het seizoen niet meer spelen voor de vierdeklasser en daar baalt de nummer 6 enorm van. “Als promovendus doen we het namelijk erg goed in de middenmoot, we bewijzen dat we op dit niveau thuishoren. Ik ben een echte verdedigende middenvelder, een beetje de stofzuiger van de ploeg en was bezig aan een goed seizoen.

De rest van de wedstrijden moet ik helaas vanaf de zijlijn aanschouwen.” Laurijsse speelt al jarenlang in het eerste van RSV en het elftal is volgens hem een soort vriendengroep. “Met de meeste jongens ben ik opgegroeid en de club speelt een grote rol in mijn sociale leven. Daarom ben ik ook in het restant van het seizoen veel bij RSV. Bovendien: voetbal is een teamsport, ik vind het belangrijk om onderdeel te blijven uitmaken van de groep.”

Het seizoen van Laurijsse zit er dus al op en daarom heeft de middenvelder het graag nog eens over vorig jaar. Toen werd RSV ongeslagen kampioen in de vijfde klasse, een groot feest volgde in Rucphen.

“We hebben de titel op een geweldige manier gevierd, dat seizoen was echt top. Bovendien is iedereen blij dat we het op dit niveau ook goed doen. De jongens gaan er zeker weten voor zorgen dat ik volgend seizoen mijn rentree maak in deze competitie, ik denk zelfs dat we vijfde of zesde worden.”