SC Gastel mag in zijn handjes knijpen met de vrijwilligers Alwie Akkermans, zijn broer Johan Akkermans, Ad Kop en Piet Dijkers. Het viertal pensionado’s komt twee ochtenden in de week samen op het fraaie complex om de accommodatie van hun geliefde voetbalclub een opfrisbeurt te geven. Het VoetbalJournaal ging op de koffie bij de klusclub.

Het is een vroege donderdagochtend in Oud-Gastel. Mensen met kleine oogjes laten hun hond uit, brugpiepers met grote rugzakken fietsen naar school en de meeste winkels in het dorpscentrum zijn nog gesloten. Op sportpark Blankershove is er meer reuring. Om klokslag 08.00 uur zwaait Alwie Akkermans vrolijk de deuren open van het driepuntige clubgebouw ‘Futura’, dat SC Gastel deelt met twee basisscholen. “We zaten al aan de koffie”, zegt de clubman, die Het VoetbalJournaal voorgaat naar de ruimte waar zijn broer Johan Akkermans ,Ad Kop en Piet Dijkers een bakkie doen. “Voordat we beginnen met klussen, drinken we eerst een kopje. Zeker op dinsdag is dat belangrijk: dan moeten we de laatst gespeelde wedstrijd van SC Gastel 1 namelijk analyseren”, zegt hij met een lach op zijn gezicht.

ALTIJD WAT TE DOEN
Elke dinsdag en donderdag is hetviertal van ongeveer 08.00 tot 12.00 uur aan het werk op het openbare sportcomplex, waar kinderen altijd terecht kunnen om te voetballen. “Dat is mooi, maar het levert ons wel veel werk op”, zegt Johan Akkermans. “Het kost ons veel moeite om het sportpark schoon te houden. Elke dinsdag ruimen we veel plastic op en op het kunstgrasveld liggen regelmatig peuken. Daarnaast hebben we onze handen vol aan het groenonderhoud op het sportpark.” Nu de herfst weer in aantocht is, betekent dit dat er een drukke fase ingaat voor de klusclub. “Dan zijn we zoet met het ruimen van bladeren van de velden. Daarnaast regelen we belijning, de snoeiperiode komt er weer aan en zo is er altijd weer iets wat de aandacht vraagt”, voegt Ad Kop toe. “We kunnen wel wat extra handjes gebruiken.”

COMPLIMENTEN
Het hele jaar door spannen de gepensioneerde vrijwilligers zich in voor de club tijdens de gezellige klusochtenden. Gelukkig staan ze er niet alleen voor, zo werd onlangs duidelijk op de goedbezochte zogeheten ‘doedag’. Daar kwamen zeker 25 vrijwilligers op af die allerlei klusjes opknapten. “Gelukkig waardeert SC Gastel sowieso onze doordeweekse inspanningen”, zegt Piet Dijkers. “We krijgen regelmatig complimenten, die zijn ons veel waard.” Op de dinsdag- en donderdagochtenden lopen er behalve de vier heren ook veel naar schoolgaande kinderen over het sportpark. “Die kleintjes kijken hun ogen uit als we over het terrein rijden met onze grote wagens”, zegt Alwie. “Ook hangen we soms de conciërge uit hier. Dan repareren we kapotte stepjes of fietsen van de kids, we zijn echt van alle markten thuis”, zegt hij grinnikend. Langzaam maar zeker vult het sportpark zich tijdens het gesprek met haastige ouders die hun kinderen naar school brengen. Als om 08.30 uur het rinkelende geluid van de klassieke schoolbel over het complex klinkt, is het niet alleen voor de schoolkinderen tijd om bij de les te zijn. Het viertal drinkt hun koffie op en stapt naar buiten: er zijn altijd klusjes te doen bij SC Gastel.

Idriss Hassani en André van der Heijden vormen sinds november het technisch blok van SC Kruisland. Ze hebben in een klein jaar tijd al flinke stappen gezet: naast Zaterdag 2, is er een jeugdplan gemaakt, Zondag 2 geprofessionaliseerd én een opzet gemaakt voor een Onder 23 team in Kruisland. Iedereen met plezier laten voetballen, de samenhang binnen de vereniging versterken en de organisatie professionaliseren: dat zijn de belangrijkste doelen.

Het is een bijzonder duo, de 39-jarige Idriss Hassani en 55-jarige André van der Heijden. Als Hassani begint te praten, volgt een woordenwaterval, Van der Heijden kijkt in eerste instantie liever de kat uit de boom. Waar Van der Heijden al een half decennium bij Kruisland rondloopt, is Hassani pas een paar jaar geleden bij de vereniging betrokken geraakt via zijn kinderen. Een explosie van energie, naast een brok aan ervaring. “We hebben in de moeilijke gesprekken rondom de beslissing om afscheid te nemen van trainer Natalino Storelli vorig seizoen gemerkt hoe goed we elkaar aanvullen”, vertelt Hassani. Van der Heijden: “Ik was eigenlijk van plan na twaalf jaar te stoppen in het bestuur, maar kreeg weer nieuwe energie. Ik voel verbinding met Idriss en de rest van het bestuur.”

HART
Hassani merkte dat de club extra handjes kon gebruiken en ging eens kijken welke functie bij hem paste. “Het is heel makkelijk om vanaf de zijlijn te roepen, maar je kunt ook zelf wat doen. Ik was al trainer van de JO7-1 en betrokken bij de teamindelingen, daarnaast voetbal ik zelf nog. De functie bestuurslid technische zaken kwam vrij en die past goed bij mij.” Van der Heijden heeft zijn collega ingewerkt. “Ik heb tot mijn veertigste gevoetbald en ben daarna al vrij snel in het bestuur gegaan. Deze club verovert je hart en laat je niet meer los.”

Hassani zag dat het eerste goed stond, maar de rest van de organisatie een nieuw likje verf kon gebruiken. Het tweede speelt in de reserve derde klasse, een niveau dat niet aansluit bij de tweedeklasser die het vlaggenschip is. “Er werd ook niet echt getraind, wat aangemodderd en ze hadden geen trainer. Nu is die er wel, wordt van spelers in het tweede geëist dat ze komen trainen om speelminuten te kunnen maken en krijgen jongens die niet in de basis van het eerste staan de kans om daar een wedstrijd te voetballen. Het is de trainer die bepaalt wie er speelt.”

SAMENHANG
Daarnaast was het tweetal nauwbetrokken bij de oprichting van Zaterdag 2, waar Ben Kruf in het andere artikel op deze pagina meer over vertelt, en hebben ze een jeugdplan gemaakt. “Welke mogelijkheden zijn er om het plezier te behouden, maar de organisatie ook te professionaliseren?” De samenhang tussen het eerste en de rest van de vereniging versterken werd ook een belangrijk doel. “Zo geven de spelers uit het eerste nu twee keer per jaar een clinic aan de jeugdteams en spelen die junioren soms voorwedstrijden op zondag. Het gevolg is dat de jeugd vaker blijft kijken bij de duels van het eerste. Het doel is om de rest van de vereniging te laten profiteren van de enorme voetbalkennis die rondom onze seniorenselectie zit.” Met de komst van Wahiba Didi, de zus van routinier Ahmed uit het eerste elftal, en de dochter van André, Ilse, is ook de verbinding naar de dames gelegd. Daarnaast zijn dit twee speelsters die een directe versterking vormen voor de Dames 1. Een promotie van de herenselectie naar de eerste klasse zouden Van der Heijden en Hassani toejuichen. “Maar het belangrijkste is dat iedereen hier met plezier voetbalt. We zijn en blijven een dorpsclub, maar wel eentje met een ongekende potentie in handen. Laten we gebruik maken van elkaars krachten, dat is ons doel.”