Frank van Mosselveld is ‘zielsgelukkig’ met de transitie die RKC Waalwijk afgelopen zomer heeft doorgemaakt. De club verruilde het kunstgras voor échte grassprieten. Volgens de algemeen directeur behoort het veld nu tot de beste in het Nederlandse betaald voetbal.

Trots kijkt hij uit over het veld, vanuit een lounge bovenin het stadion. Algemeen directeur Frank van Mosselveld van RKC Waalwijk had het liefst op zijn eerste dag in dienst al een natuurgrasveld neergelegd, maar had tijd nodig om budget vrij te maken. Nu dat gelukt is en de grasmat de eerste maanden van het eredivisieseizoen goed heeft doorstaan, bewijst hij zijn gelijk: als betaald voetbalclub hoor je een goed natuurveld te hebben.

VIERDE SPITS
Kom bij Van Mosselveld niet aan met het argument dat kunstgras nou eenmaal veel goedkoper is. “Ten eerste is dat niet zo, kunstgras kost ook geld qua onderhoud en is in aanschaf vele malen duurder. Daarnaast is het een beleidsmatige beslissing: je kunt voor een goed veld kiezen in plaats van voor die vierde spits.” In september vorig jaar is de directeur zich gaan verdiepen. Hij wilde een jaar later een goed natuurgras veld in het Mandemakers Stadion hebben liggen, bezocht om dat doel te bereiken congressen en nodigde gespecialiseerde bedrijven uit. Afgelopen zomer is de transitie bewerkstelligd.

“Buitenlandse clubs waren altijd al onder de indruk van onze faciliteiten als ze binnenkwamen, maar schrokken van het veld. Dan blufte ik door te zeggen dat het maar tijdelijk was, gelukkig hoef ik dat nu niet meer te doen. Het nieuwe veld ligt er en daar ben ik heel blij mee.” De kwaliteit is top, volgens de oud-speler. “Het gaat om het onderhoud, hoe ga je met je veld om?”

FRENKIE
RKC heeft een wagenpark vol maaiers en andere apparaten om het veld goed te houden en met Van Wijlen als partner voor het onderhoud zijn de kwaliteit en duurzaamheid gewaarborgd. Met de miljoenen die RKC kreeg door de transfer van Frenkie de Jong, kon de club ook nog eens de trainingsvelden renoveren. Sommige zijn nu bezaaid met natuurgras, andere velden zijn hybride. “Die zijn altijd vlak, wat cruciaal is voor onze manier van spelen, en steviger waardoor je er meer speeluren op kunt maken.”

De overgang van kunstgras naar natuurlijke sprieten kent meer voordelen, zo vertelt Van Mosselveld. “Onze jongens vinden het geweldig en sommige topploegen lenen hun spelers alleen uit aan clubs die op natuurgras spelen. Wij krijgen van hen de complimenten voor de kwaliteit van ons veld.” En dat alles is in negen in plaats van dertien weken gelukt. Door de nacompetitie en promotie naar de eredivisie had RKC afgelopen zomer een stuk minder tijd voor de geplande transitie. “Ik weet van horen zeggen zelfs dat Mark van Bommel bij PSV heeft gevraagd hoe het kan dat ons veld er beter bij ligt dan dat van hen. Dat terwijl we dezelfde leverancier van graszoden hebben als PSV, en als Feyenoord en Ajax. We zijn zielsgelukkig met de transitie.”

Wil je meer informatie over de club RKC Waalwijk? Klik hier.

Cees Gijsman (69) neemt volgend jaar afscheid als voorzitter van voetbalvereniging Waspik. Niet omdat hij het zat is, maar omdat het volgens hem beter is voor de club. De voorzitter vertelt vol passie over de klusploeg, het bestuur en zijn afscheid.

“Welkom op ons prachtige sportpark in Waspik.” Hier staat een man vol clubliefde, dat wordt direct duidelijk. Cees Gijsman is bezig aan zijn twaalfde jaar als voorzitter van de plaatselijke voetbalvereniging en geniet nog elke dag van die rol. En toch doet hij volgend seizoen een stapje terug. “Ik ben het absoluut niet zat, maar vind het wel tijd voor een frisse wind. Ik word 70, er lopen hier legio echte Waspikse dertigers, veertigers en vijftigers rond die het makkelijk kunnen overnemen. Met een jonger iemand komen ook andere ideeën. Dat kan goed zijn voor de vereniging.”

KLUSPLOEG
Gijsman is geboren en getogen in Waspik, woonde twintig jaar in Dongen, maar keerde terug zodra hij de kans kreeg. “Als je in Waspik geboren bent, dan blijft het trekken.” Hij begon als kleine jongen met voetballen op sportpark Elzenhage, maar keerde daar na zijn vertrek in 1986 pas ruim twintig jaar later weer terug. “Ik kende alle mannen uit de klusploeg nog van vroeger. Zij vonden dat ik maar eens de kar moest gaan trekken bij Waspik, met mijn verleden als leidinggevende in het bedrijfsleven. Ik stond daar niet onwelwillend tegenover, zeker omdat de club al negen jaar een interim-voorzitter had. Het werd weleens tijd voor een opvolger.”

Gijsman wilde eerst weleens weten wat het voorzitterschap inhield en liep daarom een half jaar met de interim-preses mee. Het werd hem wel duidelijk: deze taak paste bij hem. “Als voorzitter hoef je niet eens zo veel te doen, als je de juiste mensen maar om je heen verzamelt. Wij zijn nu bezig met een achtste bestuurslid, zij doen een groot deel van het werk. Ik ben vooral heel intensief bezig geweest met het verbinden van mensen, zorgen voor eenheid binnen de vereniging. Dit vrijwilligerswerk kost me absoluut geen moeite, ik doe het met veel plezier.”

EIGEN JONGENS
Hij roemt de kracht van de Waspikse vrijwilligers, die samen bijvoorbeeld twee extra kleedkamers hebben gebouwd toen het vrouwenvoetbal ook hier aan populariteit won en de kantine hebben verbouwd. “Het zijn allemaal echte Waspikse mensen, zo ook de spelers van het eerste. We doen het met onze eigen jongens, daarom hebben wij ook nauwelijks verloop. ”Gaat de voorzitter vanaf volgend jaar achter de geraniums zitten? Reken daar maar niet op! “Ik ga me volledig richten op de klusploeg, wij zijn elke maandag- en vrijdagochtend op het sportpark te vinden en dan doen we van alles. Sinds twee jaar moeten we Jan Schippers helaas wel missen, een icoon van de club dat plotseling overleed. Dat is nog altijd een groot gemis, ons groepje is heel hecht.”

Het is wel duidelijk: Gijsman houdt van de voetbalvereniging uit zijn dorp. “De sfeer is goed, het is gezellig en iedereen kent elkaar. Er is nooit gesodemieter, gewoon lekker voetballen en daarna genieten in onze hele fi jne kantine.”

Wil je meer informatie over de club Waspik? Klik hier.

Brian van de Goor (25) is weer thuis bij The White Boys. Na negen jaar afwezigheid keerde hij afgelopen winterstop terug bij de club in Waspik. Hij geniet van het voetballen op het oude nest.

Als Brian van de Goor sportpark Lindenheuvel op loopt, voelt hij de warmte van thuis. Binnen wachten zijn vrienden en familie, aan de bar in de vernieuwde kantine. Op zijn vierde werd hij al lid van The White Boys. Hij doorliep er de jeugdafdeling en maakte doelpunt na doelpunt, als spits. “Ik kan me geen seizoen herinneren waarin we niet kampioen zijn geworden. We hadden een vrij goed team. Die jongens zijn overal naartoe vertrokken, veel naar Waspik. Dat is jammer. Als het dan steeds minder wordt, vertrekt de rest ook sneller.”

CAPELLE
Van de Goor stond ook voor de keus: bij zijn familieclub blijven of zich ontwikkelen? Geen makkelijke beslissing. “Ik ben toch vertrokken, was 16 jaar. Ik heb bij Capelle gespeeld, daar kon ik beter worden.” In Sprang-Capelle werd hij omgeschoold van spits tot bespeler van de linkerflank. “Ze zagen het als extra wapen, een opkomende linksback. In het begin was het wel wennen, verdedigen in plaats van voorin beslissend zijn, maar ik werd als linksback zelfs in een seizoen alsnog topscorer van de selectie. Mijn traptechniek is vrij aardig, ik heb ook wel wat assists gegeven.” Zijn verdedigende taken vergeet hij niet. “Ik doseer het opkomen.”

Dit seizoen kreeg hij de kans om in te stappen bij het ambitieuze project van The White Boys. “Dat was voor mij een hele mooie stap: ik had geen toekomst meer bij Capelle en The White Boys was voor mij de enige club waar ik echt heen wilde.

Er zijn veel nieuwe spelers, maar verder is de club grotendeels hetzelfde gebleven. Iedereen die in de kantine zit, ken ik wel. Ik kwam er zelf ook nog regelmatig. Het zijn familie en vrienden, die ik in mijn dagelijks leven ook zie. De zondagen bij The White Boys zijn eigenlijk ook familiedagen voor mij”, vertelt hij lachend.

LONGONTSTEKING
De voorbereiding verliep vrij voorspoedig voor The White Boys. “We hebben alleen van een eersteklasser verloren, dat is geen schande.” Van de Goor herstelde zelf van een vervelende longontsteking. “Die heeft me wel een flinke opdonder gegeven. Ik moest sowieso weer fit worden, heb sinds de winter alleen in het tweede meegedaan en dat is een gezelligheidsteam. Maar ik ben ervan overtuigd: ik ga de draad weer oppakken.”

Wil je meer informatie over de club The White Boys? Klik hier.