Jean Paul van Leeuwen beleeft dit seizoen een jubileum onder de lat. De inwoner van Vlaardingen is aan zijn tiende jaargang in de selectie van tweededivisionist Excelsior Maassluis begonnen en dat verveelt niet. “Deze club betekent heel veel voor mij.”

Het was een drukke zomer voor Van Leeuwen. De 27-jarige doelman runt een eigen sportschool in Schiedam (Life Personal Training) en draaide daarvoor overuren. “Ik ben de lockdownperiode redelijk goed doorgekomen. In die periode heb ik vaak virtueel gewerkt. Sinds juni trainen we buiten en sinds juli kunnen we weer gebruik maken van de studio. Ik heb mijn klanten in de lockdownperiode gevraagd of zij het goed vonden om uren later in te halen. Vrijwel allemaal hebben ze daarmee ingestemd. Het betekende wel dat ik in de zomer overuren draaide, mede doordat er ook veel nieuwe klanten zijn gekomen. Veel mensen zijn zich in deze periode gaan realiseren dat een gezonde leefstijl erg belangrijk is.”

In dat drukke bestaan van mensen bijstaan in hun fitheid past Excelsior Maassluis prima. “Het is snelweg op, snelweg af. Ik ben er binnen een kwartier. Dat is ideaal. Excelsior is echt een club van gezelligheid. Dat vind ik ook belangrijk.”

Van Leeuwen begon ooit als klein jongetje bij DRGS in Schiedam. Via Sparta kwam hij bij de amateurtak van Feyenoord terecht. “Ik speelde daar in de B, maar ik merkte dat het plezier minder werd. Ik miste de échte gezelligheid. Ik kende Excelsior, omdat ik eerder al een paar keer had meegetraind in de jeugd. Een leuke club, die ook prestaties nastreeft. Ik had het idee dat ik daar wel goed kon aarden.”

Hij moest als jonge selectiekeeper wel geduld hebben voordat hij in de basis kwam. “Ik had Jasper Leerdam voor me. Als je jong bent, wil je maar één ding en dat is spelen. Ik vond me niet minder dan Jasper, maar trainer Cesco Achterberg koos niet voor mij. Daar was ik het natuurlijk niet eens mee. Nu ik zelf wat ouder ben, kan ik het goed begrijpen. Een keeper heeft gewoon ervaring nodig. Ik had destijds talent, maar nog geen ervaring. Een doelman moet rust uitstralen. Dat is zó belangrijk voor de verdediging.”

Zijn kans kwam een paar jaar later. Leerdam liep aan het begin van het seizoen een zware knieblessure op, Van Leeuwen kon zijn talenten driekwart jaar tonen. Het seizoen erop was zijn grote doorbraak, uitgerekend in het droomjaar van Excelsior, waarin de tricolores kampioen werden van de topklasse en de algehele amateurtitel veroverden door FC Lienden te bedwingen. “De eerste zes wedstrijden was het nog stuivertje wisselen met Jasper, die nog kwakkelde met zijn knie. Uiteindelijk kwam ik er vast in te staan.”

De rest is fraaie geschiedenis. “We verloren 25 wedstrijden op rij niet. De verdediging stond als een huis. Het was qua prestaties een uniek jaar voor ons. Excelsior moet het toch altijd met beperkte middelen te doen als je het afzet tegen de grote namen.”

Van Leeuwen ontwikkelde zich als een veelzijdig keeper. Sterk bij hoge ballen, goed in één-tegen-één-duels, maar ook op de lijn prima. “Ik ben redelijk compleet”, probeert hij bescheiden te zijn. “Ik heb goede reflexen, maar durf ook ver voor mijn goal te keepen. Coaching is ook een belangrijk aspect.”

Het meevoetballen kan volgens hem beter. “Dat zal nooit mijn sterkste punt worden, maar in het spel dat we nu spelen is het wel belangrijk. Voorheen hadden we Kevin Vink met zijn twee meter vier in de spits. Als je onder druk stond, gaf je een lange bal op hem. Onder Dogan Corneille ligt de nadruk daardoor meer op voetbal van achteruit. Dogan wil graag dat ik het voetballend oplos. Als het moet, geef je maar een peer naar voren, zegt keeperstrainer Rob Grauwmeijer.”

Hij hoopt dit seizoen met Excelsior gevrijwaard te blijven van degradatiezorgen. “Het lijkt een beetje traditie te worden dat we slecht starten. Het zou al heel veel schelen als we dat eens anders doen.”

Hij ziet zichzelf niet zo snel verkassen naar een andere club. Hij doet de deur echter niet helemaal dicht. “Hij staat op een kier voor de grote clubs in de tweede divisie, maar het moet wel passen in mijn leefritme. Mijn bedrijf is belangrijk. Daarom is een club in de eerste divisie uitgesloten. Vijf jaar geleden had ik daar anders over gedacht. Excelsior past in alle opzichten prima bij mij.”

Klik hier voor meer informatie over Excelsior Maassluis
Klik hier voor meer artikelen over Excelsior Maassluis

Drie keer in de week schuift Bryan aan tafel in zijn ouderlijke huis. “Mijn moeder wil ik ook wel eens zien”, zegt de 27-jarige doelman van CION over zijn ‘eetuitjes’. Zijn vader Jan (55) ziet hij al genoeg, want hij is keeperstrainer van de Vlaardingse succesclub.

Vorig seizoen werden de twee na jaren herenigd. “Ik heb Bryan in het begin bij Deltasport en Victoria’04 getraind, maar hij is daarna al snel naar Excelsior gegaan. Dat hij vorig seizoen voor CION koos, was geen afgesproken werk en ik heb er ook geen hand in gehad. Het was zijn eigen keuze.”

“Ik wilde weer spelen”, verklaart de jonge Struis zijn opmerkelijke overgang naar CION. Zijn lijstje van ex-clubs verraadt dat de doelman niet zonder talent is. Vier seizoenen maakte hij deel uit van de jeugdopleiding van Feyenoord, daarna speelde hij in het beloftenteam van NAC Breda. Eén keer zat hij in de eredivisie op de bank.

“Bij NAC was het geen vetpot en de club kon toen ik twintig was geen nieuw contract aanbieden. Ik was 20. Ik dacht: ga ik dit blijven doen of kies ik voor het opbouwen van een maatschappelijke carrière in combinatie met top-amateurvoetbal.”

Het werd het laatste, maar Struis was in zijn keuzes niet erg gelukkig. Bij Deltasport, Smitshoek en Zwaluwen werd hij vanwege uiteenlopende redenen geen eerste keeper. “Bij Zwaluwen ben ik twee van de drie seizoenen geblesseerd geweest. Toen ik weer fit was, kwam ik op het vierde plan terecht.”

“Ik begrijp wel waarom Bryan voor deze route heeft gekozen”, zegt vader Jan. “Je gaat niet op voetballen om niet te spelen.”

Zelf was de vader van twee kinderen (‘mijn dochter is een schat van een meid’) een gerespecteerd keeper bij DVO’32, VFC en weer DVO’32. “Ik heb mooie tijden meegemaakt en veel vrienden gemaakt.”

Zijn ervaringen deelt hij nu dus met de vier keepers van CION, waar hij behalve keeperstrainer ook assistent-trainer is. “Ik hoef Bryan natuurlijk niet meer te vertellen hoe hij moet keepen. Het is bij hem meer onderhouden. Zijn basis is goed. Ik ken hem door en door.”

“Ik ben, denk ik, een allround keeper”, reageert Bryan. “Goed in de lucht en sterk in de reactie. Meevoetballen gaat ook prima.”

Dat is dit seizoen een handige eigenschap, want onder de nieuwe trainer Ricky van den Bergh gaat CION verder van de goal afspelen. “De trainer wil hoger druk zetten, dus dat vergt van mij ook aanpassing.”

Zijn vader houdt van pittige trainingssessies. Dat is geen probleem volgens zoonlief. “In de zomer, tijdens de competitieloze periode, gingen we altijd al samen wat doen in het park. We spreken elkaars taal. Hij zegt het ook eerlijk als ik het in een wedstrijd iets minder goed hebt gedaan.”

Dan betuigt Jan spijt. “Ik ben wel milder geworden in mijn kritiek. Toen Bryan bij Feyenoord speelde, zat ik aan tafel te zeuren over een klein dingetje, terwijl hij verder een uitstekende wedstrijd had gekeept. Nu denk ik: dat had ook anders gekund. Ik had daar nog meer van moeten genieten.”

Het inhalen van het gemiste genieten vindt nu plaats bij CION, dat vorig seizoen door corona een zeker kampioenschap door de neus geboord dreigde te zien worden. Bryan: “Gelukkig was ons puntenaantal zo groot dat we alsnog de tweede klasse hebben bereikt, anders was het wel heel zuur geweest. Het enige wat ons ontnomen is, is een kampioensfeestje. Dat halen we later wel in.”

Klik hier voor meer informatie over CION
Klik hier voor meer artikelen over CION

Hij is niet bepaald het toonbeeld van een oersterke centrale verdediger, die met zijn postuur vijandelijke spitsen angst inboezemt. Sierlijk en vindingrijk is zijn spel echter wel en als het aan Ryan de Roo (23) zelf ligt, staat hij nog vele jaren in het hart van de defensie van VDL.

Hij kent zo’n beetje elk hoekje van het complex en heeft op elk (kunst)grassprietje wel eens een keer gestaan. Logistiek medewerker Ryan de Roo is een kind van VDL. Als jong kereltje van drie turven hoog werd hij door zijn ouders al meegesleept naar de Sportlaan in Maassluis. Bij VDL stond nog nét zijn wieg niet. “Ik weet eigenlijk niet beter dan dat VDL een onderdeel is van mijn leven. Het hoort gewoon bij mij en mijn familie.”

Zijn vader John haalde het eerste, zijn oom Willem ook. “Ik heb mijn vader nooit bewust zien spelen en heb ook geen idee of ik qua voetballer op hem lijk. Hij was spits. Hij proveerde doelpunten te maken, ik ze voorkomen.”

Spits was de kleine De Roo wel op jonge leeftijd, maar zijn D-tijd zakte hij een linie. Eenmaal in de senioren werd hij door zijn trainers gebruikt als controlerende middenvelder of centrale verdediger. Het zijn twee posities waar overzicht belangrijk is en spelintelligentie een vereiste.

“Toen ik senior werd, heb ik eerst een jaar in het tweede gespeeld. Daarna ben ik steeds dichter tegen de basis gekomen”, zegt De Roo. “Ik wisselde de afgelopen seizoenen regelmatig van positie, maar het was wel altijd of op zes of in het centrum van de verdediging. Hoewel ik niet altijd in de basis stond, was ik wel zeker van speelminuten.”

Met het vertrek van John Bekker en Kevin van der Kraan is De Roo inmiddels een zekerheidje achterin in het team van trainer Henk Salari. Met de ervaren Mustafa Kaya vormt hij een sterk koppel. “Mustafa is meer de verdediger van ons twee”, weet hij. “De opbouw gaat vaak over mij. Ik voel me er prettig bij. Mijn voortzettingen zijn over het algemeen goed.”

VDL draaide een nogal wisselvallig vorig seizoen. Na een matige start hadden de Maassluizers hun draai in de derde klasse gevonden. “We hadden veel moeite met scoren. Ik hoop dat dat dit seizoen beter gaat. We zijn wat spelers kwijtgeraakt, maar er zijn ook goede spelers gekomen zoals Shabir Isoufi. De balans op het middenveld lijkt wat beter. In de voorbereiding vonden we makkelijk het doel, vijftien doelpunten in de eerste vier wedstrijden. Dat geeft vertrouwen.”

Doordat VDL is ingedeeld in een andere derde klasse, met veel Westlandse clubs, is de jonge verdediger voorzichtig met zijn voorspelling. “Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ik kan verwachten. Duidelijk is wel dat we tegenstanders tegenkomen die wat meer vechtvoetbal spelen. Het is leuk dat we tegen MVV’27 spelen.”

Promotie of degradatie, tweede of derde klasse, voor De Roo staat vast dat hij zijn dagen als voetballer bij VDL slijt. “Natuurlijk heb ik de ambitie om hoger te spelen, maar dan wel met VDL. Ook ik ben nieuwsgierig hoe ik me op dat niveau hou.”

Bovendien: bij een vertrek naar een andere club zou hij zijn trouwste fans moeten missen. Zijn moeder en drie zusjes hebben al jaren een ‘seizoenkaart’ bij VDL. “Ze staan altijd langs de lijn, weer of wind. Eén zusje voetbalt zelf nog bij VDL, de andere twee zijn inmiddels gestopt.”

Klik hier voor meer informatie over VDL
Klik hier voor meer artikelen over VDL