Aart is begonnen met voetballen toen hij vijf jaar was. Hij is begonnen bij VV Kloetinge en heeft daar de hele jeugd doorlopen. In de D’s kon hij overstappen naar RBC Roosendaal maar heeft hier niet voor gekozen, omdat hij zijn jeugd niet wilde opofferen voor de kans op een profcarrière. Na vier jaar in het eerste elftal van VV Kloetinge te hebben gevoetbald is hij nu alweer bezig aan zijn vijfde seizoen bij VV Baronie.

De 27-jarige middenvelder is geboren in Zeeland en is acht jaar geleden naar Breda verhuisd voor zijn studie fysiotherapie. Inmiddels is hij werkzaam als Sportfysiotherapeut bij Medifit in Breda. Hij heeft een druk sociaal leven en houd er normaliter van om te borrelen met vrienden en actieve dingen te doen.

We vroegen Veldhof naar de belangrijkste reden van zijn overstap naar VV Baronie. “Ik ben nu eenmaal een clubjongen en heb het altijd fantastisch naar mijn zin gehad bij VV Kloetinge. Toch ontwikkelde ik mij op persoonlijk gebied en heb uiteindelijk de keuze gemaakt voor een studie buiten Zeeland. Toen ik eenmaal in Breda woonde heb ik nog twee seizoenen op en neer gereisd met de trein, voor zowel de trainingen als wedstrijden. Uiteindelijk brak dit mij een beetje op en was ik klaar voor een leven wat zich volledig in Breda afspeelde. Op dat moment kwam Baronie in beeld, via Jurriaan van Poelje werd ik benaderd en heb ik ervoor gekozen om naar VV Baronie te gaan.”

“Het huidige seizoen zijn we fantastisch begonnen” vertelt hij. “Met een vaste kern waar we de afgelopen jaren mee hebben samen gespeeld hebben we een mooie basis gelegd. Met onder andere Jamie Kankam, David Vermeulen, Sander en Jens Wirix en Jorik Mijnhijmer. Met enkele versterkingen hebben we nu een volwassen en sterke groep bij elkaar. Na vijf wedstrijden staan we bovenaan met 13 punten uit vijf wedstrijden, 20 doelpunten voor en nul doelpunten tegen. Het is zonde dat ons seizoen in die flow onderbroken is. We hopen dan ook dat op wat voor manier dan ook het huidige seizoen op een verantwoorde manier kan worden afgemaakt.”

Aart vertelt ons over de hoogte- en dieptepunten in zijn voetbalcarrière. “In het seizoen 2016/2017 zijn wij met vlag en wimpel kampioen geworden in de eerste klasse en werd ik verkozen tot Speler van het Jaar in West-Brabant bij de BN de Stem Voetbalawards. Dat jaar speelde we met een fantastische ploeg en was ook de award een bekroning voor een bijna perfect seizoen. Mijn dieptepunt is mijn blessure welke ik opliep aan het einde van het seizoen 2016/2017. Toen wij al kampioen waren brak ik in een ongelukkig duel in de wedstrijd tegen VV Goes mijn kuitbeen en scheurde ik mijn enkelbanden. Waar ik in eerste instantie nog hoopte op een snelle terugkeer heeft deze blessure tot op de dag van vandaag mijn voetbal beïnvloedt. Inmiddels ben ik twee keer geopereerd en heb nooit meer mijn fitheid en niveau van voor de blessure weten te behalen.” Door het Coronavirus heeft hij gelukkig wel zijn rust kunnen pakken en is hij ervan overtuigd dat deze beperking zijn spel niet meer beïnvloedt.

De routinier heeft wel degelijk een vast ritueel. “Veel teamgenoten moeten lachen om mijn ritueel” zegt hij. “We hebben een vaste ruimte voor onze wedstrijdbespreking. Tijdens deze bespreking heb ik al jaren een vaste stoel waar ik ga zitten om de wedstrijdbespreking te volgen. Ieder seizoen is er wel een nieuwe speler die een keer op mijn stoel gaat zitten. Op het moment dat dit gebeurt kijken alle andere spelers die al langer meedraaien met een lach en geknepen ogen toe tot ik binnenkom. Ik verzoek de nieuwe jongens dan vriendelijk en tevens nadrukkelijk om een andere stoel te zoeken” vertelt hij lachend.

Als afsluiting hebben we het met de middenvelder over de toekomst en zijn ambities. “Wat betreft voetbalambities spelen deze zich vooral af binnen Baronie. We zijn bezig met een mooi proces. Dit is iets wat gerealiseerd wordt door het bestuur, sponsoren en natuurlijk vrijwilligers die allen keihard werken aan de ontwikkeling van de club. Baronie komt vanuit een diep dal maar zet grote stappen in de goede richting. Dit resulteert in een mooie stijgende lijn die ik de afgelopen jaren heb mogen meemaken. Ik denk dat wij een selectie hebben welke zeker Derde Divisie waardig is. Het zou mooi zijn om met Baronie die stap te maken en te zorgen dat wij een stabiele club worden welke meedoet in de zondag Derde Divisie.” De Zeeuw kijkt dus hiermee hoopvol naar de toekomst.

Foto: Marcel Mol

Meer artikelen lezen over VV Baronie? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over VV Baronie.

Joris is begonnen met voetballen toen hij vijf jaar was bij TVC’39. Hierna is hij bij de D gekomen van SAB en heeft hij nog bij Unitas’30 en Rkvv Roosendaal gespeeld. Uiteindelijk heeft hij er toch voor gekozen om terug te gaan naar zijn vertrouwde club SAB.

De 31-jarige aanvalsleider is werkzaam als Manager Control & Information bij Louwman Logistics en woont samen met zijn vriendin in Princehage. We vroegen hem wat hij naast voetballen nog meer graag doet. ”Ik vind het ook leuk om voetbalwedstrijden te kijken of bezoeken, ook speel ik graag poker en andere spellen. Verder ga ik vooral graag uit eten, borrelen of op stap.”

We hebben het met de Bredanaar over het begin van zijn voetbalcarrière. “Toen ik 15 jaar was ging ik al wel eens met een paar andere spelers met het derde elftal mee op zondag. Dat ging eigenlijk zo goed dat ze liever hadden dat we met het eerste elftal meegingen. Vanaf dat moment speelde ik elk weekend twee wedstrijden, op zaterdag bij mijn eigen elftal en op zondag bij het eerste elftal.”

“Het huidige seizoen ging prima tot de maatregelen vanwege het Coronavirus” vertelt hij. “We hadden nog geen wedstrijd verloren en het zag er naar uit dat we een goed seizoen gingen draaien. Zelf mocht ik ook niet klagen met zeven goals uit drie wedstrijden. Maar vooral de sfeer is erg goed bij SAB, mede door de nieuwe trainers die willen winnen maar ook plezier willen maken.”

Als we de spits vragen naar zijn hoogtepunten zegt hij; “Mijn terugkeer vijf jaar geleden bij SAB en het kampioenschap. Ondanks dat het niveau toen een stuk lager was hebben we een topseizoen gehad met Rob Baljeu als trainer.” Maar zoals elke voetballer kent ook Joris dieptepunten. “Nadat ik bij Roosendaal op het eind van het seizoen een kaakbreuk opliep kreeg ik een paar maanden later bij Unitas tijdens de wedstrijd een ooginfarct waardoor het zicht aan mijn linkeroog half weg was voor bijna een half jaar. Door deze twee blessures kort achter elkaar heb ik toen besloten om te stoppen.” Na een half jaar durfde hij weer te voetballen en is hij teruggekeerd naar SAB.

We vragen Joris wie voor hem belangrijk is binnen zijn club. “Dat moet toch wel Lia van Helden zijn! Dat is echt een topper binnen SAB. Ondanks dat ze zelf gezondheidsproblemen heeft gehad verzet ze bergen binnen de club als vrijwilligster.”

Tenslotte hebben we het met Van de Lande over de toekomst. “Sportief gezien heb ik geen ambities meer, ik was eigenlijk aan mijn laatste seizoen(en) bezig. Nu dat onderbroken is door Corona moet ik nog even kijken wat ik ga doen. Mogelijk wil ik mijn trainerslicentie ook gaan halen. Wat ik wel nog graag wil behalen is 300 doelpunten, dan heb ik er nog wel 29 nodig.” sluit hij vastberaden af.

Klik hier voor meer artikelen over SAB.
Klik hier voor meer informatie over SAB.