Home Blog Pagina 779

Stef Huszarik brengt meisjestak BVV Barendrecht naar hoger level

Een gerenommeerde amateurclub als BVV Barendrecht, weet Stef Huszarik (55), kan welbeschouwd niet zonder fatsoenlijke vrouwenafdeling. Vandaar dat hij al ruim een jaar zijn organisatietalent aangrijpt om de vrouwentak verder gestalte te geven. Huszarik is tevreden met de vorderingen die hij maakt. Hij voelt zich kiplekker op sportpark De Bongerd.


De lokroep van Barendrecht kwam exact op het juiste tijdstip, vertelt Huszarik aan het begin van zijn verhaal. Bij VV Rhoon, waar hij lang werkzaam was, botste hij wat inzicht betreft met clubgenoten toen hij het Jongens Onder 17-team onder zijn hoede had. “Niks aan te doen, dat gebeurt soms”, zegt de man die zelf ooit voor Sparta Rotterdam en SVV uitkwam en zowel in het mannen-als vrouwenvoetbal duizenden trainingen gaf. “Ik was heel blij dat Barendrecht mij benaderde. De club had wel een vrouwentak, maar die was duidelijk voor verbetering vatbaar. Grootste probleem was dat de meisjesteams vooral door ouders werden getraind. Op zich is daar niets mis mee, want die mensen zaten vol goede bedoelingen en deden erg hun best. Maar om progressie te boeken, was het geen ideale situatie.”

Met veel genoegen en enthousiasme aanvaardde Huszarik de functie van Technisch Jeugd Coördinator bij de meisjes. Gevolg van zijn aanstelling was de entree van bekwame en al even enthousiaste trainers. ‘”In het verleden heb ik geleerd dat meisjes meer begeleiding nodig hebben dan jongens. Er is meer specifieke hulp nodig om hun technische en tactische vaardigheden te ontwikkelen. Daarom heb ik ervoor gezorgd dat alle zes de jeugdteams drie trainers ter beschikking kregen. Eén hoofdtrainer dus en twee trainers die hem kunnen assisteren. Het was best een klus om die mensen te vinden. Maar door goed te zoeken, is het met toch gelukt. Patrick Molendijk bijvoorbeeld heeft een belangrijke rol gekregen. Net als Caroline van den Berg-Chin a Joe. Zij was al erg actief bij de club en kan nu ze haar diploma’s heeft gehaald training geven bij de MO17.”

Een ander persoon die met klaroengeschal wordt ontvangen door Huszarik, is Omar Tahya. Het betreft een man met een Molukse achtergrond, die als voetballer te bewonderen was bij clubs als Ajax en Go Ahead Eagles. Huszarik zwijgt even, zoekt de juiste toon en licht dan toe hoe hij per saldo bij deze trainer uitkwam. “Mijn vrouw is ook Moluks en Omar is familie van haar. Ik weet wat hij kan, Omar kent het klappen van de zweep. Ik weet wel dat het soms verdacht overkomt als mensen familieleden benaderen, maar ik doe het in het belang van Barendrecht. Als je een man met zoveel kennis binnen kunt halen, moet je nooit aarzelen.”

Al met al, weet Huszarik, zal Barendrecht komend seizoen met zes volwaardige meisjesteams op het toneel verschijnen. Zowel de Onder 15, Onder 17, als de Onder 19 is met twee formaties vertegenwoordigd. “Er zitten goede speelsters bij hoor. Ik sluit niet uit dat sommigen het betaalde voetbal gaan halen. Ons eerste komt uit in de hoofdklasse, wat een niveau is waar we tevreden mee zijn. Maar voor een aantal speelsters is er meer haalbaar. Ik zie een meisje als Michelle Stubbs echt een serieuze gooi naar een BVO doen in de toekomst. Zij is spits en erg veelzijdig.”

Dat de samenwerking met de vrouwen van Excelsior Rotterdam na drie jaar op enigszins bittere wijze werd gestaakt, betekent allerminst dat Barendrecht verder met hoofdbrekens door het leven zal gaan. ‘”We staan nu op eigen benen en zijn goed bezig”, besluit Huszarik. “Het vrouwenvoetbal had lange tijd geen prioriteit, maar inmiddels worden we helemaal serieus genomen. Ik zou er ook geen zin in hebben als we er maar een beetje bij hingen. Naast mijn werk bij Pro Rail, heb ik bijna een fulltime job bij Barendrecht. Dat hou je alleen vol als je eer van je werk hebt.”

Voor meer informatie over BVV Barendrecht, klik hier.
Meer artikelen lezen over BVV Barendrecht, klik hier.

Dillis de Vries geniet bij Woudrichem

Eind jaren negentig en het begin van deze eeuw was Woudrichem een stabiele tweedeklasser, met een uitstapje van een jaar in de eerste klasse. Daarna zakte de club in een paar jaar tijd af naar de vierde klasse. Dillis de Vries maakte vervolgens de opmars op Sportpark Het Bolwerk mee, met twee kampioenschappen en een terugkeer in de tweede klasse.

werktalent_255550Over het afgelopen seizoen kunnen we kort zijn. “Hou maar op”, zegt De Vries meteen. “Maar ik denk dat het straks snel weer went. Die omslag is makkelijker dan de omslag die we gemaakt hebben naar alleen maar trainen. Ik vergeleek het een beetje met hardlopen, daar heb ik ook zo’n hekel aan. Het is een beetje doelloos vooruit lopen. Trainen was nu een beetje hetzelfde. Waar deed je het voor? Af en toe was het moeilijk motivatie op te brengen. Aan de andere kant: trainen was het enige wat nog kon, dat was het enige lichtpuntje.”

Promotie
De buitenspeler kruipt qua jaren voorzichtig richting een jubileum bij Woudrichem, het tiende seizoen is in aantocht. Het mooiste in die jaren? “De kampioenschappen. Van de vierde naar de derde klasse en na een paar overbruggingsjaren in de derde klasse met promotie naar de tweede klasse. Dat jaar verloren we maar één wedstrijd en hadden we een record met minst gepasseerde verdediging.”

De Vries maakte de opmars vanuit de vierde klasse, toen Woudrichem qua voetbal ‘in een soort put zat’, naar de tweede klasse mee. “Eigenlijk hebben we toen de stijgende lijn te pakken gekregen, een soort wederopstanding.”

Een nieuwe promotie zou voor Woudrichem aan de ene kant mooi zijn, hoewel een langer verblijf in de tweede klasse ook veel voordelen heeft. “Wellicht zouden we een gooi kunnen doen naar promotie. Het is een sportieve droom. Maar de tweede klasse is een superklasse voor Woudrichem, met heel veel derby’s. In de eerste klasse is het voetballend nog een stukje beter, terwijl wij het moeten hebben van strijd en passie in het team. Dan kom je in de eerste klasse wellicht tekort. Het is voor ons geen kwestie van moeten of een uitgesproken doel.”

Plezier
De Vries moet het hebben van zijn snelheid en individuele actie. En als 27-jarige aanvaller met flink wat ervaring kon hij meerdere keren zelf omhoog qua niveau. “Ik heb wel vaker de vraag gehad of ik elders op een hoger niveau wilde spelen. Maar ik kom uit Woudrichem en heb het hier zo naar mijn zin. Ik speel met jeugdvrienden en met jongens die nu mijn vrienden zijn. Mooier kan het eigenlijk niet, ook omdat het nog steeds een goed niveau is.”

“Ik zit ook op school, waardoor ik maar één keer in de week kan trainen. Bij een club die hogerop speelt, is dat een lastiger verhaal. Ik zit hier lekker save, kan op het fietsje naar de club en dus ook op het fietsje weer naar huis. Op het amateurniveau haal ik meer gram uit de gezelligheid en het teamgevoel dan dat ik per se nog voor sportieve ambities wil gaan.”

Klik hier voor meer informatie over VV Woudrichem
Klik hier voor meer artikelen over VV Woudrichem

Edwin van der Poel en Sleeuwijk richten blik op toekomst

Op het balkon van de bestuurskamer kijkt Edwin van der Poel begin juni met een tevreden gezicht uit over Sportpark De Roef van Sleeuwijk. Daar worden voor het eerst dit kalenderjaar weer wedstrijden gespeeld. “Heerlijk om weer eens een andere kleur shirtjes te zien.”

werktalent_255550
De voorzitter van de plaatselijke voetbalvereniging is te spreken over hoe het gaat bij zijn club, ondanks alle problemen waar ook Sleeuwijk mee te maken heeft gehad. Met aanstekelijk enthousiasme praat hij over de club, op een positieve manier. En zo draait de club ook, niet bij de pakken neerzitten maar doen wat mogelijk is. “We hebben gezegd: we gaan niks doen wat niet mag. Maar als het wel mag, gaan we het gewoon organiseren. En dat hebben we gedaan. Zo zijn we in een nieuw ritme gekomen, de nieuwe werkelijkheid.”

“Zonder voetbalwedstrijden blijft dat wel heel vreemd natuurlijk”, zegt Van der Poel, inmiddels al negen jaar voorzitter bij Sleeuwijk. “Maar ik denk dat we het goed doorgekomen zijn als club. Aan het ledenaantal merken we niks. In onze hoek van vaste sponsors hebben we wel een paar horecabedrijven. Die hebben het moeilijk gehad, nog steeds zelfs. Die hebben gezegd: het is even lastig nu. Dat is te begrijpen, dat komt wel weer. Maar we zijn niet veel sponsors kwijtgeraakt.”

Binnen de club is men scherp geweest op het uitgavepatroon, de hand is wat meer op de knip gehouden. Tegelijkertijd is er gekeken om via hulp, subsidies en toelages geld ‘binnen te harken’. “Dan blijft het in balans en ik denk dat dat wel gelukt is”, zegt Van der Poel, die met zijn club lopende projecten niet stopgezet heeft. “We wilden de kleedkamers aanpakken, dat stond al op de planning. Dat hebben we ook gedaan. Dat ging nu zelfs soepeler, omdat alles niet iedere zaterdag weer open moest.”

Toekomst
De blik is in Sleeuwijk nu weer op de toekomst gericht, op sportief en maatschappelijk vlak. “De sportieve ambities blijven hetzelfde. We hadden gehoopt een stabiele tweedeklasser te zijn. Dat is – zonder te voetballen – nu een paar jaar gelukt. Dat is in onze geschiedenis nog nooit gebeurd. We hopen aan te haken in de tweede klasse, een ontzettend mooie competitie met veel derby’s. Daar willen we in blijven voetballen. De dames, een belangrijk onderdeel binnen onze vereniging, spelen al jaren in de tweede klasse. De groep is heel erg aan het verjongen, het is afwachten wat dat gaat doen qua niveau. En bij de jeugd willen op een zo hoog mogelijk niveau meedraaien. Daarin ben je afhankelijk van het aantal en de kwaliteit.”

Tegelijkertijd kijkt Sleeuwijk verder dan alleen de voetbalwedstrijden en de gevolgen van een balletje net wel of net niet over de lijn. Juist buiten de lijnen speelt de club een belangrijke rol in Sleeuwijk. “In dorpen is zo’n grote voetbalvereniging altijd belangrijk. De afgelopen tijd heb je vooral het sociale contact gemist. Mensen zitten thuis, zeker de oudere generatie. Ze waren blij dat ze nu weer een keer het terrein op mochten. Normaal leven ze van zaterdag naar zaterdag. De sociale rol en functie is heel groot. Voetbal is mooi en je bent een voetbalvereniging. Maar uiteindelijk is dat twee keer drie kwartier en wat trainingen. De rest van de week draait het om het sociale, het elkaar kennen.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Sleeuwijk
Klik hier voor meer informatie over VV Sleeuwijk

Jamiro Libretto vindt plezier bij Altena

Jamiro Libretto begon in de jeugd van Unitas, waar hij na zes jaar in de jeugd van Willem II en Sparta Rotterdam ook weer terugkeerde. Blessures zorgden ervoor dat hij ook in Gorinchem geen toptijd had. In Altena hoopte hij het plezier in het voetbal terug te krijgen en weer lekker te voetballen, maar door een snelle rode kaart in de beker en Corona bleef het voornamelijk beperkt tot trainen. De hoop is gericht op het nieuwe seizoen.

werktalent_255550Een gescheurde voorste kruisband en een afgescheurde meniscus zorgen ervoor dat Libretto lange tijd in de lappenmand zat. “Het belangrijkste is nu dat ik weer plezier heb. Dat hoeft niet per se op het hoogste niveau. Ik heb drie jaar niet gespeeld, drie jaar weggegooid. Ik wil nu wedstrijdfit worden en weer lekker voetballen.”

Dat is wat hij het liefste doet, altijd heeft gedaan. Ook op de pleintjes. “Van kleins af aan, op een pleintje voetballen is het leukste. Elkaar een beetje gek maken. In de buurt doen we dat sowieso elke week nog”, zegt de 21-jarige ‘nummer zes’, die meteen gaat stralen als hij daarover praat.

Nu moeten er dus ook wedstrijden volgen in het oranje shirt van Altena. Libretto speelt voornamelijk als ‘zes’, waar hij in het verleden ook centraal achterin heeft gespeeld. “Ik sta kort voor de verdediging, maar je kunt vooral ook opbouwen en soms aanvallen. En dat is leuk in een team dat voetbalt. Ik heb ook bij een team gezeten dat alleen maar lange ballen speelt, dan kijk je alleen maar naar boven, heen en weer.”

Bij Altena is dat niet het geval. Libretto voelt zich goed binnen de ploeg, ondanks dat hij door een rode kaart in zijn tweede officiële wedstrijd en corona nog maar weinig minuten maakte voor de ploeg van trainer Johan van der Werff. Hij is wel een onderdeel van het team. En dat is het echt, een team. “Het zijn allemaal strijders, iedereen geeft volle bak. Dat is mooi om te zien. Er zijn geen ego’s in het team.”

Nu spelen er nog twee Libretto’s in het team. Jamiro rijdt samen met broer Denzel vanuit Gorinchem naar Nieuwendijk, volgend seizoen zal hij dat doen zonder zijn broer. Denzel vertrekt naar SVW Gorinchem, Jamiro blijft. Nu komen er dus wedstrijden tegen hem, waar nu al naar uitgekeken wordt. “Sowieso. Ik ga hem gek maken. En als we winnen helemaal”, zegt de middenvelder van Altena lachend. Voor hun vader is het minder leuk. “Hij vindt het jammer. Hij moet nu om de beurt gaan kijken, omdat je tegelijkertijd speelt. Hij zei ook dat we daarom samen moeten spelen, dan kan hij ons allebei zien spelen. Ik snap het wel. Maar ik ben hier net, ik blijf nog even.”

Klik hier voor meer informatie over vv Altena
Klik hier voor meer artikelen over vv Altena

Smitshoek wordt ‘verlengstuk’ Albeda College

Smitshoek gaat met ingang van het nieuwe seizoen nóg nauwer samenwerken met het Albeda College. De school wil studenten bij de club stallen om de opleiding in de praktijk een boost te geven. Smitshoek ziet kansen.

“We werken al een paar jaar samen met het Albeda College”, zegt Paul Nootenboom, bestuurslid jeugd bij Smitshoek. “Dan gaat om stages voor kortere tijd, maar ook voor langere tijd. Zo zijn studenten als assistent-trainer verbonden bij één van onze teams.”

De op handen zijnde samenwerking gaat een stuk verder. “Het is de bedoeling dat de studenten echt gaan kennis maken met het wel en wee van de club en ook onderdeel van onze vereniging worden. Daar horen niet alleen sport gerelateerde stages bij, maar ook zaken als horeca en groenvoorziening.”

Smitshoek, dat de status heeft van een erkend leerbedrijf, ziet kansen. Nootenboom: “Het mes kan van twee kanten snijden. Wij bieden de school stageplekken – in coronatijd was er een tekort aan –  en wij hebben er heel veel handen bij.”


Al vergt de komst van stagiaires ook een inspanningsverplichting, erkent Nootenboom. “Wij zullen moeten zorgen voor stagebegeleiders en er moet een goede afstemming komen. We hebben natuurlijk al enige ervaring, maar straks lopen er niet een paar, maar tientallen studenten rond.”

Over de precieze invulling wordt begin juli door de club en het Albeda College gesproken. “De stages worden aangepast aan ons. Een vereniging draait vooral in de avonden en in het weekeinde. Het kan bijvoorbeeld betekenen dat we stagiaires in de kantine krijgen.”

Volgens Nootenboom past de samenwerking bij de maatschappelijke rol die Smitshoek voor zichzelf ziet weggelegd. “We staan als voetbalclub midden in de maatschappij en dan moet je ook een steentje bijdragen.”

Voor meer informatie over Smitshoek, klik hier.
Meer artikelen lezen over Smitshoek, klik hier.

Voorzitter kijkt uit naar nieuw Teylingen-avontuur

De familie Landwer Johan heeft altijd een rol gehad in het verenigingsleven van Teylingen. Anno 2021 wordt de club voorgezeten door Rogier, een man die graag verbinding teweeg brengt. Teylingen staat aan de vooravond van boeiende ontwikkelingen. Ze worden met belangstelling gevolgd door de preses.

Waar de opmerkelijke achternaam Landwer Johan toch vandaan komt, wil de vragensteller halverwege het onderhoudende interview dolgraag weten. Rogier LJ vertelt lachend dat de kwestie wel vaker aan de orde komt, wanneer hij zich voorstelt. “Ik weet het echt niet. Het is een bekende naam in Sassenheim, maar niemand weet exact de herkomst. Vermoedelijk is ‘Landwer’ terug te voeren op Duitsland. Ik zou het fijn vinden als iemand eens de moeite neemt het goed uit te zoeken.”

Het is alweer bijna vier jaar geleden dat Landwer Johan zijn intrede deed als voorzitter. Hij groeide als voetballer op bij Teylingen, maar tot een grootste loopbaan in de selectie kwam het nooit. “Pas toen mijn zoon Thijs ging voetballen, kwam ik weer geregeld bij de club. Ik ging zijn elftal trainen en was leider van het team. Als je er dan maar vaak genoeg bent, weten ze je ook te vinden voor andere klussen natuurlijk. Ik vind het hartstikke leuk om nu voorzitter te zijn. Teylingen is een heel gezellige club waar presteren en recreatief voetbal prima samengaan.”

Het eerste elftal kwam de afgelopen jaargang uit in de tweede klasse van het zondagvoetbal. Per ingang van het nieuwe seizoen zal Teylingen te bewonderen zijn als deelnemer aan de vierde klasse zaterdag.  “Het zondagvoetbal loopt enorm terug, zeker in West II”, zo licht Landwer Johan toe. “We hebben besloten naar de zaterdag te gaan en de organisatie gelijk van nieuwe impulsen te voorzien. Zo krijgt Wilfred van Leeuwen (voormalig trainer van onder meer VVSB) een belangrijke rol in de ontwikkeling van ons voetbal. Waarbij we naast onze selectie ook de jeugdafdeling gaan versterken. We zijn heel blij dat hij zich wil inspannen voor de club. Een paar jaar terug hebben we al kunnen vaststellen dat het zaterdagvoetbal de toekomst heeft. We speelden toen de derby tegen Foreholte op een zaterdag en hadden een geweldige dag.”

Dat Teylingen, de oudste voetbalclub van de gemeente Teylingen, het treffen met de concurrent en gemeentegenoot met 4-0 won, was geen detail in het najaar van 2018. Landwer Johan vierde de zege op uitbundige wijze, zoals ook familieleden in het verleden stevig juichten voor de club. “Mijn opa is eind jaren 40 gaan ondernemen met als resultaat een echte dorpswinkel. Oom Cees heeft dit later overgenomen. Sporthuis Landwer Johan is later door de derde generatie voorgezet als LJ-sport. Een echte dorpszaak en ook een echte familiezaak. Opa droeg alle clubs in Sassenheim een warm hart toe – ook Ter Leede en het opgeheven GWS komen uit het dorp – maar had een voorkeur voor Teylingen, waar hij zelf als keeper speelde. Huize Landwer Johan is al meer dan vijftig jaar sponsor van de club. Mijn oom Cees, die keeper van het eerste is geweest, heeft de zaak gerund toen mijn opa ermee stopte. Nu heeft mijn neef Richard de dagelijkse leiding.  Ik vind dat wel mooi, zo’n familiebedrijf.”

Landwer Johan beaamt gretig dat het niveau bij derdedivisionist Ter Leede hoger ligt dan bij Teylingen. “Maar dat geeft niet hoor. We hebben een prima band met die club. We werken prima samen met hun bestuur, hebben een gezamenlijke onderhoudscommissie en delen bijvoorbeeld ook kleedkamers. We spelen op hetzelfde complex, dat negen velden heeft. Wanneer wij naar de zaterdag gaan, zullen we onze thuisduels om vijf uur in de middag afwerken. Dan is de wedstrijd van de vrouwen 1 van Ter Leede net afgelopen. Wat we natuurlijk hopen, is dat de leden van Ter Leede dan nog even bij ons blijven kijken. Ik zou niet weten waarom ze dat niet zouden doen. Wij vinden het ook leuk om bij Ter Leede te kijken. En dan hopen we altijd dat de club wint natuurlijk.”

Klik hier voor meer artikelen over Teylingen.
Klik hier voor meer informatie over Teylingen.

Minder spelers, maar meer kwaliteit bij Quick Boys

De selectie van Quick Boys zal per ingang van komend seizoen uit zeven man minder bestaan. De gerenommeerde Katwijkse club moet door corona de tering naar de nering zetten en zal meer jeugd aan het grote werk laten ruiken. Van de vier nieuwkomers is Sylvano Comvalius (33) de meest opvallende verschijning. Hij heeft een wereldtournee achter de rug en strijkt neer in een bekende omgeving.

Gert Pluimgraaff, de technisch manager van Quick Boys, is alweer bezig aan zijn derde seizoen in zijn huidige functie. Zo zoetjes aan is hij bekend geraakt met het feit dat voetballers komen en gaan op Nieuw-Zuid. “We willen gaan werken met een kleinere selectie”, aldus Pluimgraff, die onder anderen Sabir Achefy, Joey Ravensbergen en Tim Bloemendaal zal uitzwaaien.

“Elf spelers zullen de club verlaten en er komen er slechts vier. We willen ervan af om elk jaar tien nieuwe spelers te zien komen en tien te zien vertrekken. Het begon erg onoverzichtelijk te worden. Daarnaast moeten we in financieel opzicht pas op de plaats maken.”

Coronacrisis
Pluimgraaff doelt vanzelfsprekend op de nijpende coronacrisis, die voor vrijwel elke voetbalclub ingrijpende gevolgen heeft. Zo normaal als het was om de beurs eens lekker open te trekken, zo verstandig moeten verenigingen tegenwoordig met hun budget omgaan. “We zijn bepaald geen uitzondering. De bezuiniging biedt ook kansen voor aanstormende telanten. We hebben jeugd die op BVO-niveau speelt en hebben er goede hoop op dat we daar in de toekomst van kunnen profiteren. Bovendien zijn de spelers die vertrekken lang niet allemaal basisspeler. Sterker nog, het overgrote deel is dat juist niet. We hebben maar vier versterkingen gehaald, maar denken er kwalitatief op vooruit te zijn gegaan. Vooral de komst van Sylvano Comvalius is natuurlijk een schot in de roos.”

Voetbalnomade
Comvalius is een in Amsterdam geboren aanvaller die op jonge leeftijd voor Quick Boys uitkwam en de afgelopen dertien jaar als een ware voetbalnomade de wereld doortrok. Beroepsvoetbal speelde hij in onder meer Indonesië, China, Malta, Schotland en Oekraïne. ‘’Ik heb een geweldige tijd gehad”, zegt de sterke en doelgerichte aanvaller. ‘’Ik ben avontuurlijk ingesteld en ben onwijs trots dat ik via het Nederlandse amateurvoetbal als prof ben geslaagd in het buitenland. Toen ik aan mijn reis begon, wist ik niet wat me te wachten stond. Maar ik heb enorm genoten van de ervaringen in alle verschillende landen. Ik heb een vrije geest en vind het een verrijking om kennis te maken met andere culturen. Nederland is prachtig, maar er is zoveel meer in de wereld. Dat ik nu mijn loopbaan bij Quick Boys kan afsluiten, geeft mij het gevoel dat de cirkel rond is. Ik heb altijd contact gehouden met de club en geregeld vroegen mensen wanneer ik eindelijk terug zou komen.”

Zijn tijd bij Quick Boys als jongen van net twintig heeft hem gevormd als spits, stelt Comvalius. Basisspeler was hij niet altijd, maar met zijn passie maakte hij grote indruk op de dolenthousiaste supportersschare op Nieuw Zuid. Wat er ook gebeurt, zelfs als de Russen binnenvallen: de Quick Boys-aanhang zal Comvalius altijd dankbaar blijven voor zijn winnende doelpunt tegen Noordwijk in het seizoen 2008-2009. In een zinderend duel won de ploeg met 3-2 en zag de toenmalige trainer Jasper de Muijnck dat het goed was.

Oekraïne
Comvalius vindt het haast ondoenlijk om aan te geven welk land het meeste indruk op hem maakte. “Ik vond het heel bijzonder om in Oekraïne te spelen toen de oorlog net was afgelopen”, zo licht hij toe. ‘’Wat me van China bijstaat, zijn de enorm lange reizen die we naar uitduels moesten maken. In Indonesië was ik bij Bali United zelfs een echte ster omdat ik topscorer van de competitie werd met 37 goals. Daar ben ik toch wel heel erg trots op. Ik wil bij Quick Boys nog een paar jaar alles geven wat ik heb. En ik ga als trainer aan de slag in de jeugd.”

Andere nieuwkomers in de selectie van Quick Boys zijn vleugelspeler Mike van der Ban (IJsselmeervogels) en spits Kevin van Kippersluis (Thoi Lakatamia, Cyprus). Het zijn geen namen waarvoor Pluimgraaff zich hoeft te schamen. Eventueel, zegt de Technisch Manager, zal Quick Boys nog een andere nieuweling begroeten. “Maar dat moet dan wel iemand zijn die wat toevoegt. Een goede speler die net buiten de boot valt bij een goede club in de Jupiler League bijvoorbeeld. We weten inmiddels heel goed welk soort voetballer écht van betekenis kan zijn voor ons. Een reservespeler van een club die onderin de Jupiler League meedraait, is gewoon niet zo interessant. Als ik de selectie zo eens overzie, denk ik dat we erg tevreden mogen zijn. Het is een van de sterkste selecties in jaren.”

Klik hier voor meer artikelen over Quick Boys.
Klik hier voor meer informatie over Quick Boys.

Robin van Koeveringe geniet als trainer bij Krabbendijke

KRABBENDIJKE – Hij was actief als keeper, elftalleider, bestuurslid, wedstrijdsecretaris, trainer van het tweede elftal en keeperstrainer, maar vanaf volgend seizoen is hij niet langer bij de senioren als trainer. Robin van Koeveringe (36) traint nu de jongste jeugd bij v.v. Krabbendijke en staat daarmee aan de basis.

“Dat is heerlijk om te doen. Het enthousiasme, de onbevangenheid en het plezier in het spelletje dat die jongsten hebben is geweldig. Het is natuurlijk een totaal andere dynamiek dan ik al die jaren dat ik hier rondloopt gewend was. Het draait nu niet om de punten, maar om plezier en om ontwikkelen. De kinderen dusdanig enthousiasmeren dat ze lid worden en blijven van Krabbendijke. Want doorstroming van jeugd is voor het voortbestaan van een dorpsclub meer dan essentieel.”

Webbanner VoetbalJournaal Robey-sportswear-teamkleding-teamwear

De club heeft al enkele jaren mini’s, oftewel de jongens en meisjes JO7 en JO8, waar sinds begin dit kalenderjaar Van Koeveringe als trainer is gestart. De JO8 zal na de zomerperiode starten als competitieteam en deze zal Van Koeveringe onder zijn hoede nemen. “Toen mijn zoontje op zijn vijfde op voetbal ging is het bij mij gaan leven om trainingen te gaan geven aan de allerkleinsten. Hij is inmiddels zeven en zal dus na de zomer competitiewedstrijden gaan spelen. Hiervoor is een trainer/leider nodig en dat ga ik dus doen, wellicht samen met een andere ouder. En we moeten kijken of er dan ook voor de JO7 voldoende zijn qua leeftijd en aantallen of zij ook in competitie gaan. Anders zullen zijn alleen voorlopig nog trainen.”

In totaal heeft Van Koeveringe samen met de andere trainer, Bert de Rooij, in de jongste leeftijden een groep van zo’n zestien jongens en meisjes. De groep JO8 zal daarbij bestaan uit een speler of acht. “Die heb je ook nodig om wedstrijden te kunnen spelen en ervoor te zorgen dat ze allemaal voldoende aan bod komen. De trainers en trainsters die bij ons in de jeugd actief zijn en die met de kinderen aan de slag willen, die kunnen allemaal een beroep doen op trainerscursussen binnen de club. Mede ook om zodoende vanaf de basis goed te starten en de kinderen nóg enthousiaster kunt krijgen. Want we willen dat de aanwas blijft groeien van onderaf en dat ze uiteindelijk lid blijven en doorschuiven. Daarom proberen we die groep zo groot mogelijk te krijgen en hebben we ook een goed band met de basisscholen. Daar hebben we op 8 juni jl. ook samen op onze velden een leuke sportdag georganiseerd. Wie weet komen er daarvan dan nog enkele zich bij ons aansluiten straks. Zo snijdt het mes twee kanten op uiteindelijk.”

Als keeper maakte hij tot zijn 29e deel uit van het eerste elftal, maar een chronische knieblessure, en het feit dat er een ander keeper de betere bleek, deden hem besluiten te stoppen. ‘Toen ben ik vijf jaar leider geweest bij het eerste en de afgelopen twee seizoen was ik veldspeler én trainer/leider bij het tweede. Nu ik de jongste jeugd train ga ik daar komend seizoen wel mee stoppen. Wel blijf ik nog de keeperstrainingen doen én dus de JO8 en mini’s samen Bert de Rooij. Dat bevalt me echt enorm en als ik zie hoe blij die gastjes zijn om op het veld te kunnen staan, dat geeft mij heel veel energie en voldoening. Dat is gewoon puur genieten.”

Klik hier voor meer informatie over VV Krabbendijke
Lees hier meer artikelen over VV Krabbendijke

Trainer Johan van der Werff over promotiekansen vv Altena

Johan van der Werff van vv Altena is alles behalve een clubhopper. In de veertien jaar dat hij hoofdtrainer is, stond hij bij vier verschillende clubs aan het roer. De periode bij Altena is tot nu toe een bijzondere, omdat een vuurwerkincident en Corona een dikke streep hebben gezet door promotie. De voormalig keeper weet na een jaar voornamelijk trainen niet waar hij zijn ploeg in moet schatten, maar hij kan niet wachten om te ontdekken hoe zijn ploeg ervoor staat.

werktalent_255550“We hebben de afgelopen periode niet beleefd als frustrerend. Dat heeft te maken dat we in de directe omgeving gelijk met sterfgevallen te maken kregen, dan kijk je er toch anders tegenaan”, zegt Van der Werff. “Het blijft jammer, maar je moet het in het juiste perspectief zien. Ik denk wat dat betreft dat corona wel een hoop realiteitszin heeft gebracht.”

Het mislopen van het spelen van promotiewedstrijden bij vv Altena was het jaar voor de corona-uitbraak frustrerender. “We zijn toen zo hard gestraft, terwijl we geen schuld hadden. We wilden een statement maken, daar stond iedereen achter. En nog steeds”, zegt de oefenmeester. Er zitten nog steeds frustraties, vooral over het handelen van de KNVB. Maar eigenlijk kijkt Van der Werff liever vooruit. Naar het komende seizoen, naar gewoon weer een seizoen vol voetbalwedstrijden en gezelligheid op de club.

“Het echte verlangen naar het spelen tegen een ander team, met publiek en de beleving in de kantine… dat leeft enorm bij die gasten”, zegt Van der Werff over zijn spelers. Maar dus ook bij hem. “Natuurlijk. Je moet als eindverantwoordelijke iedereen gemotiveerd houden, zorgen dat ze met plezier komen trainen. Maar er is geen doel. Straks weer wel. En dan kijk ik er naar uit om het na afloop over situaties te hebben. Niet alleen met mijn spelers. Maar ook met de mensen in de kantine, supporters, bestuursleden. Gewoon het praatje pot. Ik denk dat je dat met elkaar ook veel meer gaat leren waarderen. Het was allemaal normaal, ik denk dat we het nu nog meer gaan waarderen en koesteren.”

En of hij het dan gaat hebben over situaties na veel gewonnen wedstrijden is de grote vraag die voorlopig onbeantwoord zal blijven. “Het is heel lastig, voor iedereen is het spannend. Je begint weer op nul. Natuurlijk malen er dingen door je hoofd. Bij de huidige groep is de manier van spelen aardig ingeslepen. Het gaat dan over kwaliteit op bepaalde posities. Wij hebben individueel mindere spelers, maar als team hebben we een hoop ploegen achter ons gelaten de afgelopen jaren. Werkelijk niemand had ons vooraf bij de eerste vijf genoteerd, laat staan top drie. Nu wordt er wel anders naar je gekeken”, weet Van der Werff, die vorig seizoen bij het stopzetten van de competitie eerste stond met vv Altena. “Er zijn verwachtingen. Ook vanuit de club. Of dat reëel is, dat moet straks blijken. Er zitten een paar kanonnen in de competitie, die smijten ook graag met geld. Die clubs moeten, wij willen. Heel graag. Dat is wel een verschil, wij moeten absoluut niet.”

Klik hier voor meer informatie over vv Altena

Klik hier voor meer artikelen over vv Altena

Olaf Willemse nog altijd gewaardeerd bij Bruse Boys

BRUINISSE – Hij voetbalt al op sportpark Volharding sinds hij kan lopen. En nog altijd is Olaf Willemse een meer dan gewaardeerde kracht in het eerste elftal van Bruse Boys. De club kende enkele turbulente maanden, maar inmiddels is de storm wat gaan liggen en worden de contouren van het ‘nieuwe Bru’ wel wat meer zichtbaar.

“Het klopt dat het qua communicatie in de ruimste zin van het woord allemaal misschien wat beter had gekund. Maar het zijn nu eenmaal processen die in het voetbal gebeuren. Daarin zijn we als club echt niet uniek. Maar het is jammer dat sommigen er hun conclusies uit getrokken hebben. Ik ben er van overtuigd, dat iedereen heeft gehandeld met het belang van Bruse Boys voorop. Nu is het tijd om niet teveel meer achterom te kijken, maar de blik op de toekomst te richten. Aan het verleden kan je niks meer veranderen, je moet alleen zien dat je voor de komende jaren een goede structuur neerzet en visie ontwikkeld met passende doelstellingen.”

Webbanner VoetbalJournaal Robey-sportswear-teamkleding-teamwear

De 34-jarige centrale verdediger kent zijn pappenheimers binnen de club waar hij al ruim drie decennia op en rond de velden loopt. En waar hij ondertussen ook alweer zeventien seizoenen actief is in het eerste elftal. Hij speelde in het verleden nog samen met Michel Maaskant die komend seizoen als trainer voor de groep staat. “Er komen wat nieuwe jongens bij, een nieuwe trainer en dus ook een nieuwe visie. Dat moet er in mijn ogen eentje zijn waarbij wordt toegewerkt naar een stabiel tweedeklasserschap voor ‘Bru’. Want het is wel gebleken in het verleden dat we eigenlijk net iets te goed zijn voor de tweede klasse, maar tekort komen voor een niveau hoger. Dan is het wel zaak, dat je in de tweede klasse elk jaar gewoon prima mee blijft doen en structureel in de top-vijf moet spelen. Daarnaast altijd proberen om een periode te pakken en eventueel meestrijden voor meer. Als ons dat lukt om dat neer te zetten met z’n allen, dan hebben we het prima gedaan.”

Of en hoelang de routinier daar nog een onderdeel van uitmaakt, dat ligt aan de doorstroming van jeugdig talent én natuurlijk aan de keuzes van de trainer. “We hebben simpelweg een nieuwe boost nodig, nieuwe impulsen ook. We moeten de huidige groep ook durven door selecteren. Dat moet een constant proces zijn. De afgelopen jaren zijn er slechts enkelen doorgekomen vanuit de jeugd. Nu hebben we een zestal spelers die op de deur kloppen en die er echt aan gaan komen. Dat moet ook wil je op dit niveau actief blijven en de kwaliteit op peil houden. Ik probeer daar met mijn ervaring een bijdrage aan te leveren, maar als ik uiteindelijk plaats moet maken voor jonger talent op mijn positie, dan doe ik dat graag. Dat is ook een logisch gevolg van opleiden en door selecteren. En wanneer het moment daar is, dan zal ik ook niet in het tweede gaan spelen, maar hebben we al besloten om met een groep vrienden in een lager team onze wedstrijden te spelen. Want ook het tweede elftal moet, net zoals de JO19, een elftal zijn wat in het teken staat van ontwikkelen van spelers die wellicht in ons eerste kunnen komen op termijn.”

Net zoals velen is Willemse enorm betrokken bij het wel en wee van zijn club. Saamhorigheid en betrokkenheid zijn daarbij twee woorden die hij treffend vindt. “Dat zijn wel belangrijke elementen van alles en iedereen die het beste met de club voorheeft. Van staf tot spelers en van supporters tot vrijwilligers. Allemaal hebben ze een paars-wit hart. Het is jammer dat we door alle coronaperikelen in de ontwikkeling van alles bijna twee seizoenen hebben stilgestaan. Nu is het zaak weer met een frisse blik, met nieuwe elan te kijken richting de toekomst. En die ziet er in mijn ogen voor Bruse Boys meer dan prima uit.”

Klik hier voor meer informatie over Bruse Boys
Lees hier meer artikelen over Bruse Boys