NIEUW-NAMEN – Elke speler moeten misschien bij een kleine vereniging laat zich altijd voelen. Maar als het een speler betreft die ook wekelijks nog basisspeler is bij het eerste elftal, dan is dat vaak nog extra lastig. Vierdeklasser v.v. Hulsterloo mist al ruim twee jaar in Alexander Praet een ervaren pion op het middenveld. Een slepende achillespeesblessure maakt dat hij sinds 2019 slechts kan toekijken. En het einde is voorlopig nog niet in zicht.

“De problemen beperkten zich al enige tijd niet louter tot het sporten, maar spelen me ook parten in mijn dagelijks leven. Dus dat maakt het extra vervelend. Anders kon je zeggen dat ik zou stoppen met voetballen en de klachten zouden verdwijnen, maar dat gaat helaas niet. De ontsteking aan beide achillespezen is chronisch en kan alleen maar operatief worden weggenomen. Ik ben onlangs geopereerd aan mijn linker achillespees en als die voldoende is hersteld dan is de rechter aan de beurt. Het is dus een proces van de lange adem, want eerder ben ik al eens geopereerd aan de linkerpees en dat was op zich goed gelukt, maar toch kwam het terug jammer genoeg. Dus om het nu te verhelpen gaan ze de pees schoonmaken en waar nodig nog een stuk extra pees vasthechten.”

De kwetsuur vindt zijn oorsprong in overbelasting waarmee Praet te lang is blijven doorlopen en blijven voetballen. Want hij wilde zo goed en kwaad als het ging zijn club op het veld helpen, met het gevolg dat hij nu langere tijd is uitgeschakeld en moet toekijken. Toch maakt hij zich ook al zeven jaar ook naast het veld verdienstelijk voor de club uit het grensdorp. “Toen zeven jaar geleden de penningmeester ermee stopte heb ik diens rol overgenomen. En dat doe ik nu nog steeds. Ik heb accountancy gestudeerd en als men bij een club dan mensen zoekt die handig zijn met cijfers en papierwerk….”

Ten tijde van corona lag alles veelal stil en (als een geluk bij een blessureongeluk) miste Praet nog niet heel veel competitiewedstrijden. Als penningmeester ging zijn werk echter wel door, want de facturen moesten wel worden doorbetaald. Daarnaast ontstond extra werk met het aanvragen van steunmaatregelen. “Mede hierdoor hebben we naar onze sponsoren toe een geste kunnen doen. Voor het afgelopen seizoen hebben we bij hen geen sponsorgelden geïnd. Een gebaar van onze kant, want het geld konden we uiteraard als kleine club goed gebruiken. Maar nu hebben we al die sponsoren wel binnenboord kunnen houden en dat is op langere termijn misschien wel belangrijker.”

Wat echter voor Praet ook belangrijk is, dat is fit worden. Want de belemmeringen die de achillespezen hem bezorgen reiken verder dan alleen het zelf voetballen. Zo is hij ook gestopt als jeugdtrainer bij Kieldrecht waar hij het elftal van zijn zoontje trainde. “Dat ging fysiek niet langer en dan moet je de juiste keuze maken, hoe zuur dat ook is. Daarom hoop ik dat deze operaties hun gewenste effect gaan sorteren. Ik ben 33 jaar en heb nog hopelijk heel wat jaren voor de boeg. De chirurg heeft me verzekerd, dat ik na de operaties in zijn ogen ook nog zou kunnen voetballen. Maar dat is voor mij persoonlijk nog wel een ‘dingetje’. Ik moet zien hoe het gaat lopen, want als beide pezen zijn hersteld ben ik minstens weer negen maanden verder. Terug trainen of een wedstrijd spelen zou het ultieme cadeau zijn, maar als ik alleen al weer als jeugdtrainer zou kunnen fungeren of in de tuin een balletje pijnvrij kan trappen dat zou al heel mooi zijn.”

Voor meer artikelen over VV Hulserloo, klik hier.

Voor meer informatie over VV Hulsterloo, klik hier.

TERNEUZEN – Hij had al een behoorlijke lijst met flinke blessures, maar op 24 februari 2019 ging het voor Randy van Overmeeren (32) opnieuw heel erg mis. In de uitwedstrijd tegen HVV’24 zorgde en ongelukkige botsing voor gigantische schade in de knie. ‘Alles wat kapot kon gaan wás ook kapot…’

“Binnenband afgescheurd, kruisband afgescheurd én mijn meniscus. En dan te bedenken dat ik net voor de winterstop pas volledig fit was van een vorige blessure. Dan stort natuurlijk je wereld wel even compleet in. Inmiddels is alles was toen beschadigd was wel weer gereviseerd. Heb een nieuwe knieband en een nieuwe kruisband gehad. Bovendien hebben ze mijn meniscus gehecht. Dus wat dat betreft is het allemaal gelukt. Maar toch sta ik nog altijd niet op het veld helaas….”

Van Overmeeren werd in Oostburg geopereerd niet één maar twee operaties waren nodig om de boel compleet te kunnen herstellen. “Een knieband en een kruisband kunnen ze niet tegelijk opereren, omdat de condities totaal anders zijn. Maar alles verliep goed, dus ik had goede hoop dat ik daarna weer zou kunnen voetballen. Tot op heden is dat echter niet het geval geweest. Ik deed mijn revalidatie bij de fysio en daarna de hersteltrainingen bij Arie Dekker. Het proces begon in het begin van de coronapandemie, dus hoopte ik erop dat ik na de voetballoze periode weer fit zou zijn en kon aansluiten. Maar dat was dus jammer genoeg niet het geval.”

Tijdens een van de hersteltrainingen voelde Van Overmeeren ‘iets’ in de knie wat niet goed was. Hij kreeg last en ineens ook vocht in het kniegewricht. “Dat had ik voorheen nooit gehad en het vocht is sindsdien ook niet meer uit mijn knie weggegaan. Ik heb daarop besloten om de trainingen te staken, mede ook omdat mijn vriendin een loodzware zwangerschap had die gepaard ging met de nodige complicaties. De kleine is inmiddels geboren en dat gaat gelukkig goed. We hebben twee kinderen en die vragen ook hun aandacht. Daardoor had ik besloten om mijn herstel even te ‘parkeren’ en een eventuele kijkoperatie uit te stellen. Want ik wil gewoon weten wat er aan de hand is. Fysiek voel ik me goed en ik kan ook hardlopen en fietsen, maar zodra ik impulsief moet draaien dan gaat het niet. En dat is enorm frustrerend. Want ik wil heel graag, maar ‘iets’ zit er gewoon niet goed.”

De Sluiskillenaar , die in het verleden actief was voor v.v. Sluiskil, Terneuzense Boys en v.v. Terneuzen, heeft een lang lijst aan blessureleed die hij kan vullen. “Vijf knieoperaties, achillespees afgescheurd, gebroken enkel. Alles vanaf de knie omlaag is al eens beschadigd geweest, maar voetbal is een verslaving he. Al is het ook wel frustrerend dat het telkens weer mis gaat. Want om dan wedstrijden te gaan kijken of trainingen te bezoeken, daar heb ik enorm veel moeite mee. Dus ik ben nu al een tijdje niet bij Terneuzen geweest. Ik heb een gesprek met Hubert van de Hemel gehad en ben opgenomen in de app-groep van de eerste selectie. Dus ik zie mezelf zeker nog als onderdeel van de groep. En als de competitie start ga ik zeker wel kijken, maar wel met pijn in mijn hart.”

Van Overmeeren hoopt snel te weten wat er mis is met het kniegewricht en wil proberen om toch nog één keer terug te komen en op het veld te staan als speler. Hopelijk is dat me gegeven. En ander is het zaak om in het dagelijks leven er geen hinder van te hebben. Zodat ik in elk geval mijn kinderen nog een balletje kan trappen. Maar elke minuut die ik ooit nog op het veld kan staan is winst.”

Voor meer artikelen over VV Terneuzen, klik hier.

Voor meer informatie over VV Terneuzen, klik hier.

GRAAUW – Bij voetbalvereniging STEEN was Edwin Henderiks maar liefst twintig jaar lang (!) trainer bij de dames. Hij ging er even anderhalf jaar tussenuit toen hij, samen met zijn vrouw Mandy,  Eet- & Drinckerij Nobel opende op Graauw. Toen zijn dochter bij Graauw in de MB1 ging voetballen  begon het weer begon te kriebelen… Hendriks werd benaderd door de club of hij geen trainersrol wilde vervullen. Sindsdien staat hij alweer negen seizoenen vol enthousiasme wekelijks op en langs het voetbalveld.

“Eerst dus bij Meisjes B, maar na twee jaar werd het hoofdstuk jeugd afgesloten met een kampioenschap en zijn we naar de dames-competitie overgestapt. Als ik zie hoe de onderlinge verstandhouding en de beleving is bij die meiden, dat is echt genieten. Dat geeft ook energie moet ik zeggen. Ik heb het enorm druk met ons restaurant en kan daardoor op vrijdagavond nooit training verzorgen, al wordt goed opgevangen. Maar op dinsdag en ook op zondag dan is dat voor mij echt een uitlaatklep. Het leeft ook hier binnen de vereniging en we zijn met de dames en ook de meiden in de jeugd een volwaardig onderdeel van de club. Dat is iets wat niet overal kan worden gezegd als het om damesvoetbal gaat. Gelukkig heb ik, zowel bij STEEN als Graauw, de andere kant meegemaakt en dat is enorm prettig werken.”

Bij Graauw is het meisjes- en damesvoetbal door de jaren heen erg gegroeid. Maar dat geldt natuurlijk ook landelijk gezien. “De successen van de Oranje Leeuwinnen hebben daarin natuurlijk ook een positieve rol gespeeld. Damesvoetbal is enorm in populariteit toegenomen en ook bij de meisjes is het nog altijd de snelst groeiende sport. Daar plukken we hier op het dorp natuurlijk ook de vruchten van. Want naast een seniorenteam hebben we nu ook een MO17 samen met HVV’24. Ik heb als trainer een groep van 21 speelsters met een gemiddelde leeftijd van drieëntwintig jaar. Daar kunnen we dus zeker nog jarenlang mee vooruit.”

Inmiddels speelt Henderiks met zijn dames in de vierde klasse van het zondagvoetbal, nadat het drie seizoenen geleden via een kampioenschap daarin terechtkwam. Eerst op zaterdag, maar inmiddels overgestapt naar de zondag. “Een mooi niveau, dat ook prima past bij deze selectie. Het eerste jaar was lastig maar werden we knap vierde. En vorig seizoen hebben we nauwelijks gespeeld. Toch denk ik dat we er nu anders instaan dan toen we promoveerden. Ik hoop dat we ons in de top kunnen nestelen met deze groep, dat zou geweldig zijn. Maar het draait vooral om het plezier in het spelletje én in de omvang met elkaar. Deze groep is enorm hecht dus wat dat betreft zit het hier wel goed.”

Voor meer artikelen over VV Graauw, klik hier.

Voor meer informatie over VV Graauw, klik hier.