Toen Vera Hellemons 28 jaar geleden zelf op voetbal ging speelde ze tussen de jongens. Meisjesteams waren er toen simpelweg nog niet. Met de steun van ING en het werk van onder andere Hellemons en Diny Forster, lopen er bij SC Gastel steeds meer meisjes en vrouwen. “Het blijft knokken, maar we zijn op de goede weg.”

Nog voordat iemand ooit van corona had gehoord, deden ze bij Gastel mee aan een campagne ter promotie van het vrouwenvoetbal. De club won drie jaar lang ondersteuning van ING, in ruil daarvoor moest er natuurlijk wel iets gebeuren. “Vrouwen in het bestuur, meer trainsters, vrouwelijke scheidsrechters en natuurlijk betrokkenheid bij de club op voetbalgebied.” Samen met Forster pakte Hellemons de handschoen op, laatstgenoemde staat vooral ‘op het veld’. “Ik stuur de coördinatoren aan en ben op voetbalvlak bezig met die meiden. Nieuwe leden bel ik op. Om ze een warm welkom te geven, zich thuis te laten voelen bij ons en om te kijken in welk team ze passen.”

Stappen gezet

Forster is sinds 2014 actief voor de activiteitencommissie en sloot vorig jaar aan bij het hoofdbestuur, zij is druk bezig met het organiseren van activiteiten voor de hele club. “Om de betrokkenheid te verhogen, onderling, maar ook van buitenaf. Bij de jongste meisjes hebben we al een wachtlijst”, vertelt ze. Meer vrouwen in het bestuur dus, maar dat is nog niet alles, legt Hellemons uit. “De dames van het eerste trainen bij ons ook de jeugd, op die manier creëer je verbondenheid.” Zelf is de 35-jarige Hellemons vooral liefhebber van het spelletje, als speelster van Dames 1. Dat was toen ze als 7-jarig meisje op voetbal ging, heel anders dan nu. “Tot de C’tjes bij de jongens. Mijn dochtertje begon op haar vijfde met voetballen, dat kon toen niet.” Juist daarom probeert ze nu iets voor hen te betekenen, met de steun van ING en het werk van het bestuur, gaat dat de goede kant op. “Het blijft groeien. We hebben drie teams bij de senioren, maar ook drie teams bij de jeugd.” Ook de verschillen met de mannen worden steeds kleiner. “Dat is beduidend minder dan vroeger. We lopen allemaal in dezelfde tenues en trainingspakken, men ziet dat we veel betekenen voor de club.” Maar tijd om stil te zitten, is er niet. “Door het gevoerde beleid, zie je dat het vrouwenvoetbal groeit, aan ons de uitdaging om dat als club te blijven faciliteren en de ontwikkelingen voort te zetten!”

Klik hier voor meer informatie over SC Gastel.
Klik hier voor meer artikelen over SC Gastel.

Opluchting en een bepaalde rust. Het littekenweefsel en de pijn in zijn geopereerde knie konden geen kwaad en zouden met de tijd vanzelf weer over gaan. Want sinds Amidu Tanko begin oktober van vorig jaar zwaar geblesseerd raakte aan zijn knie, werkt de verdediger keihard om weer terug te komen, op weg naar zijn eerste minuten voor Kruisland.

Het was 10 oktober 2020, hij weet het nog goed. In dienst van derdedivisionist Goes, duurt zijn wedstrijd tegen SteDoCo maar kort. “Iedereen die mij kent weet: ik sta altijd meteen weer op. Toen ik na die actie echt bleef liggen, wist je dat het niet goed was.” Dat het overigens zó niet goed was, wist de 25-jarige Tanko op dat moment ook nog niet. “Ik deed er nog een klein beetje laconiek over, dacht dat het wel mee zou vallen. Ondanks de pijn, had ik niet verwacht dat het zo erg zou zijn.” Maar zo erg was het dus wel, want de inwoner van het Zeeuwse Middelburg bleek zijn patellapees te hebben afgescheurd. “Die zorgt er eigenlijk voor dat je onderbeen en knie aan elkaar vastzitten, dat hebben ze nu met twee pinnen weer aan elkaar gemaakt.”

Struikelen

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en kijkt Tanko toch wel met een positief gevoel terug op zijn tijd bij Goes. “Het was heel leerzaam. Ik had de derde divisie niet onderschat, maar toen ik de eerste paar wedstrijden op de bank zat, heeft dat wel mijn ogen geopend.” De ‘back’ besloot te vertrekken, kwam terecht bij Kruisland, maar staat in zijn herstel nog niet waar hij had gehoopt. “Rond deze periode, had ik eigenlijk weer met de groep mee moeten kunnen trainen. Tijdens een oefening ging ik opnieuw door mijn knie, dus we moeten nu eerst heel gericht mijn bovenbenen gaan trainen.” Een lastige maand volgde. “Toen dat gebeurde, zat ik er echt wel even doorheen. Dat is mentaal best zwaar, nu zie ik het weer positief in.” Maar niet alleen zijn bovenbenen moeten getraind worden. “Mijn looppatroon is veranderd, daar zit nu een soort ‘hinkel’ in, misschien een beetje door de angst. Het lijkt net of ik struikel, dat moet er wel uit.” Daar ligt voor nu, naast kracht en conditie, de volle focus op. Wanneer hij echt terugkeert, durft hij nog niet te zeggen. “De winterstop zou mooi zijn, alles daarvoor is meegenomen.”

Goed gevoel

Maar behalve fysiek, wordt Tanko vooral ook mentaal op de proef gesteld, zo vertelt hij. “Ik had nog nooit een blessure gehad, nu merk ik hoe zwaar dat is. Echt respect voor de mensen die dit ook hebben meegemaakt, ik wist eerst helemaal niet hoe dat was. Maar als ik nu dan andere jongens zie, denk ik: als zij het kunnen, kan ik het ook!” Met die instelling moet het lukken, maar ook zijn nieuwe club doet er alles aan om hem snel bij de groep te krijgen. “In korte tijd hebben ze al veel voor mij betekend, ze doen alles voor me.” Dat goede gevoel ontstond dan eigenlijk ook al meteen tijdens het eerste gesprek dat de twee met elkaar voerden. “Dat voelde van beide kanten meteen goed. Gewoon eerlijke mensen. Ze zeiden ook: Je krijgt de tijd om te herstellen, we weten wat je kan.” En ondanks dat de oud-speler van Baronie dus nog vooral voor zichzelf moet trainen, is hij vaak genoeg te vinden op sportpark ‘t Hoogje. “Je probeert er zoveel mogelijk bij te zijn, maar dat is soms best zwaar. Sta je daar te kijken of oefeningen te doen in het krachthonk, terwijl die jongens lekker gaan trainen. Dat wil je zelf ook.”

Leerzaam

Ook met trainer John Taks bouwde hij al een goede band op. “Een goede trainer, relaxed en bezig met het team. Elke week stuurt hij wel een appje om te vragen hoe het gaat. Hij laat echt blijken dat hij graag wil dat ik erbij ben, dan ga je vanzelf harder werken.” Met dat harde werken zit het sowieso wel goed, ambitie heeft hij dan ook nog genoeg. “Door die blessure ben ik nog hongeriger en gretiger geworden, mentaal maakt het je sterker.” Een leerzame periode. “Rustig blijven, wat er ook gebeurt. Soms moet je even rust nemen, hopelijk komt dat straks terug in mijn spel, mijn hoofd moet rustig zijn.” Met het vertrouwen in het team zit het in ieder geval goed. “We gaan voor de bovenste plekken, dat moeten we ook van elkaar kunnen eisen, vind ik!”

Klik hier voor meer informatie over SC Kruisland.
Klik hier voor meer artikelen van SC Kruisland.

Om straks net als haar grote voorbeeld Lieke Martens bij de Oranjeleeuwinnen te mogen spelen, moet ze nog eventjes trainen, maar aan de trainingen van voetbalschool TIC zal het in ieder geval niet liggen. Ook trainer Gijs Bogers kan op goedkeuring rekenen van de tienjarige Kayleigh de Bekker. “Hij is heel aardig en kan goed training geven!”

Ruim anderhalf jaar geleden, maart 2020, stapte Kayleigh de kleedkamer binnen voor haar eerste training bij TIC. Op zoek naar een uitdaging, gewoon lekker voetballen. Nou, dat is gelukt. “Ik heb heel veel geleerd! Partijtjes, acties maken, coördinatie en schieten.” Maar dat is lang niet alles, vertellen haar ouders. “Ze had op dat moment een stuk minder zelfvertrouwen, zat te huilen voor ze ging trainen. Ze werd meteen op haar gemak gesteld.” Met dat vertrouwen gaat het inmiddels een stuk beter. Sterker nog, Kayleigh besloot zelf maar eens een kijkje te gaan nemen bij de selectiedagen van RBC Roosendaal. In het stadion wat ze, na al die trainingen op zondag, zo goed kende. Met succes, waardoor ze nu tussen de jongens speelt in de JO11 van de Roosendaalse vereniging. En dat vindt ze hartstikke leuk. “Ze zijn soms wel sterk en het gaat snel, ze kunnen heel goed voetballen.”

Gegroeid

Maar dat kan ze zelf natuurlijk ook, als verdediger of middenvelder hoopt ze net zo goed te worden als Lieke Martens. “Dan moet ik nog wel een beetje trainen hoor! Die kan zo goed scoren!” Kan papa haar daar nog bij helpen? “Ik heb al training gehad van papa, maar nu ben ik beter!” En dat blijkt, want onlangs versloeg ze samen met haar teamgenootjes Feyenoord en dus blijft haar droom om straks in een vol stadion te spelen nog volop in leven. Ook die van RBC vindt ze maar al te mooi. “Dat is heel heel heel gaaf!” Haar ouders zijn in ieder geval apetrots. “Ze gaat altijd met een grote glimlach naar de training en zit een stuk lekkerder in haar vel, dat merken we ook aan haar resultaten op school. Als je plezier hebt, gaat alles makkelijker.” En dus staat ze steviger in haar (voetbal)schoenen. “Ze is niet alleen als voetbalster gegroeid, daar zijn we Gijs en zijn team dankbaar voor.”

Meer informatie over de inschrijving en het toernooi? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over Voetbalschool TIC.

Met drie voetballende kinderen bij de club en haar werk als ‘recruiter’ zag Angelique Vierhout het wel zitten om bij Alliance wat vrijwilligerswerk op zich te nemen. Al snel werd een beetje steeds meer, maar toch doet ze het na al die jaren nog met veel plezier. “Je moet elkaar gewoon een beetje helpen.”

Voor de 50-jarige Vierhout was het zo ‘gewoon’ als het klinkt en dus stak ze een jaar of wat geleden haar vinger maar eens op. “Dan kijken ze je vragend aan: Is dat niet iets voor jou? Scheidsrechters regelen, dat moet ik toch wel kunnen, dacht ik toen. Dat bleek lastiger dan ik had verwacht.” Ze werd wedstrijdsecretaris, sinds dit seizoen is ze ook actief als coördinator van de kantine. “Bardiensten regelen, zelf eens achter de bar staan. Vele handen maken licht werk.” Al lijkt dat spreekwoord niet bij iedereen bekend te zijn, heeft ze soms het idee. “Het is een klein clubje vrijwilligers, die krijgen steeds meer op hun bordje. Af en toe moet je de grens aangeven.”

Kinderopvang

Die grens gaf ze onlangs zelf ook maar eens aan. “Werd ik zomaar ineens hoofdactiviteiten. Ik wil best een keertje helpen, maar hoef niet de eindbaas te zijn.” Want ook voor Vierhout, hoewel ze het liefste alles zelf regelt, is het soms zoeken naar de balans. “Ik heb een groot gezin, vier kinderen, en een drukke baan. Daar moet je het evenwicht in zien te vinden. Het zou juist goed zijn als meer mensen een beetje kunnen doen bij de club, dan houdt ook iedereen het veel langer vol.” Voorlopig doet ze haar werk nog altijd met veel plezier. “Communiceren met de clubs, wedstrijden in het systeem zetten of bij oefenwedstrijden dingen regelen. Nu met al die regels voor in de kantine, komt er wel een hoop bij kijken hoor.” In het verleden woonde ze drie jaar in Amerika, ze ziet een groot verschil tussen beide landen. “Daar betaal je je ‘blauw’ om te mogen voetballen. Hier denkt men dat je contributie betaalt, zodat de club de rest wel doet. Je bent een vereniging, dan moet je het juist samen doen.” En dat is soms best lastig, vertelt ze. “We zijn geen kinderopvang. Daarom vertellen we ook tegen nieuwe leden dat ze ook iets voor de club moeten doen. Heel ingewikkeld is het niet, maar dat oude ritme zit er gewoon ingeslepen.”

Gezellig

Af en toe wordt ze gek aangekeken, bekent ze. “Als vrouw bij een voetbalclub, zeggen ze toch vaak dat je geen verstand van voetbal hebt. Dat klopt ook wel, maar ik kom soms toch vertellen hoe we het beter kunnen doen. Dat kost tijd, maar dat geduld mis ik wel eens.” Toch doet ze er alles aan om het vrijwilligersbestand uit te breiden. “Vanuit mijn werk ben ik gewend om mensen over te halen iets te gaan doen, dus die ‘skill’ heb je. Het is echt achter vrijwilligers aanlopen, soms moet je acht keer die vraag stellen.” Ze geeft een voorbeeld. “Dan willen ze komen helpen, stuur je alles naar ze op en krijg je gewoon geen reactie.” Voorlopig blijft de inwoonster van Roosendaal nog wel even hangen, want de sfeer bevalt haar maar al te goed. “Het is een gezellig klein clubje, inmiddels ken je iedereen. Laatst dacht ik nog: het is lekker druk, dat doen ze knap! We hebben een paar magere jaren gehad, maar timmeren weer aan de weg.”

Klik hier voor meer informatie over Alliance

Klik hier voor meer artikelen over Alliance

Na wat onenigheid bij Cluzona en een verhuizing naar Amsterdam, besloot Aaron Dekkers dit seizoen de overstap te maken naar vierdeklasser Alliance. Even wennen aan het niveauverschil, maar inmiddels voelt de middenvelder zich helemaal thuis, al is er nog één klein probleem. “Pas vanaf 12 oktober ben ik speelgerechtigd.”

Dat laatste behoeft de nodige uitleg en die geeft de 21-jarige speler dan ook graag. “Pas na de deadline voor het overschrijven bij de KNVB, ging ik naar Alliance. Dan mag je pas gaan spelen als je een jaar geen officiële wedstrijd hebt gespeeld. Dat duurt nog even.” En die tijd gaat langzamer, dan hij aanvankelijk had verwacht. “Dat gaat zo voorbij, dacht ik eerst. Maar als je dan nu die jongens ziet spelen en je mag zelf alleen maar trainen, valt dat toch tegen. Dan wil je ook eindelijk weer een echte wedstrijd spelen.” Voor de afronding van zijn studie Sportkunde trok Dekkers de afgelopen maand definitief naar onze hoofdstad, toch is dat niet de belangrijkste reden voor zijn overstap naar de Roosendaalse formatie. “Bij Cluzona had ik het ook goed naar mijn zin, maar ging ik uiteindelijk niet helemaal lekker met de trainer. Daarom kwam mijn vertrek ook pas zo laat.”

Geen spijt

Vooral Bob Rijpert, zijn zwager en speler van Alliance, trok hem over de streep. “Die roept het al jaren. Bij Sinterklaas heb ik eens een Alliance-shirtje van hem gekregen, dus heel onverwachts kwam het niet.” Toch moest de jongeling er nog even goed over nadenken. “Ik wist eerst niet zo goed wat ik wilde gaan doen, kon ook in Amsterdam gaan voetballen. Vorig jaar hadden ze mij ook al gevraagd en vlak voordat ik wat mot kreeg bij ‘Clu’ ook, toen had ik nog ‘nee’ gezegd.” Uiteindelijk besloot hij dus toch om op gesprek te gaan. “Ik ben Bobs woorden eigenlijk achternagegaan. Die zei altijd dat het hier heel gezellig was, hij heeft niet gelogen.” Spijt heeft hij dan ook zeker niet. “Het is echt een leuke groep, we gaan goed met elkaar om en het is de reistijd meer dan waard. Anders zou ik het nooit volhouden.” Hij probeert er zo vaak mogelijk te zijn. “We trainen op maandag en woensdag, soms blijf ik na het weekend nog hier voordat ik weer naar Amsterdam moet. Als ik tijd heb, train ik gewoon twee keer.” Behalve de sfeer, valt ook het niveau en de spelopvatting hem allesbehalve tegen. “Ik ben aangenaam verrast. Het is serieuzer dan ik had gedacht, iedereen wil er wel echt voor gaan. Daar ben ik blij mee.” Al had hij er zichzelf vooraf al op ingesteld. “Je weet waar je aan begint. Het niveau ligt wat lager, vooral voetballend.”

Niet zonder

En dus wordt er ook meer van hem verwacht, tegelijkertijd verwacht hij ook meer van zichzelf. “Af en toe ga je dingen zelf proberen, terwijl eerst de spelers om je heen dat deden. Dan is het soms best confronterend als het niet lukt.” Ook Dekkers heeft inmiddels gezien dat Alliance de stijgende lijn te pakken heeft. “Ze zijn groeiende. Het is gezellig, iedereen blijft hangen na de wedstrijd en tegelijkertijd zijn ze serieus met voetbal bezig.” Qua gezelligheid lijkt de club wel een beetje op zijn vorige, de eerste week was best even wennen, vertelt hij. “Je kent veel spelers alleen van zien of horen, dan is het altijd even lastig. Inmiddels gaat dat heel goed.” En voor de mensen die hem nog niet zo goed kennen, geeft hij een introductie. “Ik ben een speler met veel ‘drive’, wil graag zoveel mogelijk doen in het veld. Aanvallend ingesteld, altijd willen winnen.” Na twee seizoenen Cluzona, speelt hij nu dus in het rood met zwart. En zijn verwachtingen zijn hoog. “Misschien mag ik dat niet uitspreken, maar ik vind dat we mee moeten doen voor de bovenste vijf plekken. We hebben gewoon een goed team.” Wie weet zit er in de toekomst dan weer een stapje omhoog in voor de voetbalgekke Dekkers. “Ik zou echt niet zonder kunnen, dat heb ik tijdens de coronaperiode wel gemerkt!”

Klik hier voor meer informatie over Alliance

Klik hier voor meer artikelen over Alliance

Hij speelde vanaf de mini’s bij Alliance, maar toen zijn neef en trainer Yasin Cayir lieten blijken zijn komst naar Rimboe wel te zien zitten, was de keuze voor Emir Fidan snel gemaakt. En dus speelt de vlugge aanvaller zijn wedstrijden nu in het groen-wit en dat bevalt prima. “Het zijn allemaal goede spelers, daar word ik ook beter van.”

Met zijn achttien jaar is Fidan één van de jongste spelers uit de selectie van de zondag vierdeklasser, maar met het vertrouwen zit het wel goed. “Het is wel een groot verschil tussen de jeugd en de senioren, meer fysiek en een stukje sneller. Maar ik kan het wel aan, het is ook echt leuk.” Zijn eerste doelpunt heeft hij er ondertussen dan ook al in liggen, mede geïnspireerd door zijn trainer. “Die is veel met mij bezig, daar leer ik veel van. Bijvoorbeeld dat je als spits altijd naar de eerste paal moet komen.”

Joker

Spits dus, al zou Fidan zelf liever op een andere positie willen spelen. “Ik speel overal, de trainer noemt mij ook al ‘joker’. Het liefste sta ik aan de buitenkant, zodat ik op snelheid acties kan maken.” Waar hij dat vorig jaar nog deed bij de JO19 van Alliance, mag hij het nu dus laten zien bij de senioren. En dat was in het begin niet alleen wennen aan de duels. “We hadden natuurlijk meer dan een halfjaar niet gevoetbald, dus dat balgevoel moest wel weer even terugkomen. Gelukkig is mijn conditie altijd wel goed, buiten een beetje hardlopen.” Maar ondanks dat de jongeling dus al heel zijn leven in Roosendaal op het veld stond, maakte hij nu toch de overstap naar de Wouwse Plantage. Hij legt uit waarom. “Mijn neef, Ömer Tekinbas, komt eigenlijk uit Groningen, maar speelt al jaren bij Rimboe. Samen met een aantal vrienden. Hij zei dat ik zelf de keuze moest maken, maar ik wilde heel graag met hem samen voetballen.” Ook de trainer deed zoals gezegd een goed woordje. “Ik ben een paar keer gaan kijken, dus Yasin kende ik ook al. Hij vond het leuk als ik zou komen.” Toch was zijn vertrek bij Alliance niet makkelijk voor de Roosendaler. “Dat was nog best wel lastig, je hebt daar toch een lange tijd rondgelopen.” Maar van spijt is absoluut geen sprake, voegt hij snel toe. “Ik heb het hier nu echt heel goed naar mijn zin.”

Turkije

Op de vraag wat voor speler Fidan is, was zijn trainer Cayir kort en bondig. “Een goede, haha!” Zelf gaat hij iets dieper in op zijn eigen spel. “Ik ben redelijk snel en houd van een steekpass, zodat ik dan mijn snelheid kan gebruiken.” Aan ambitie ontbreekt het hem dan ook niet. “We hopen op het kampioenschap, we willen naar die derde klasse. En dan door!” Daar moet hij met doelpunten natuurlijk een belangrijke bijdrage aan gaan leveren, een aantal durft hij nog niet te noemen. “Ik wil er gewoon zoveel mogelijk maken, zodat we kunnen promoveren. Misschien eens een vrije trap, maar ik vrees dat mijn neef die mag nemen, haha.” Zoals ieder kind, droomde ook Fidan vroeger van het leven als profvoetballer, in Turkije mocht hij er al eens kort aan ruiken. “Een maand lang speelden we daar met een Europees team op hoog niveau, tegen verschillende profclubs. Dat was heel mooi.” Voor nu moet hij het dus doen met de vierde klasse, in de komende jaren gaat hij uitzoeken waar zijn plafond ligt. “Kijken wat de wereld ons brengt, dan zien we wel wat er gaat gebeuren. Eerst hier kampioen worden!”

Klik hier voor meer informatie over Rimboe

Klik hier voor meer artikelen over Rimboe

Wie een kleine twee maanden geleden tegen Ferry Jansen had gezegd dat hij nu trainer zou zijn van DEVO, was waarschijnlijk gek aangekeken. Toch kwam de vierdeklasser aan het einde van de trainerscarrousel uit bij de 33-jarige oefenmeester, die aan zijn eerste klus als hoofdtrainer begint. “Ik was al een tijdje op zoek, maar had zelf ook niet verwacht dat het dit seizoen nog zou lukken.”

Toch is Jansen, die zichzelf omschrijft als een ‘voetbalnomade’, enorm in zijn nopjes met zijn nieuwe uitdaging. “Ik had zelfs nog contact gehad met de KNVB, die stelden voor om misschien alvast mijn TC2 te gaan halen. Maar ik wilde ervaring op doen bij de senioren, in plaats van een extra papiertje.” Dat de inwoner van Breda bij DEVO terecht is gekomen, is minder logisch dan het klinkt. “Ik ben geboren in de Achterhoek, daar heb ik tot mijn negentiende gewoond, vervolgens ben ik door studie in Amsterdam terechtgekomen. Overal gevoetbald en training gegeven.” De laatste jaren was dat bij JEKA, waar hij ook meerdere jeugdteams onder zijn hoede had, want helemaal nieuw is hij als trainer zeker niet. Toch is het verschil met de jeugd duidelijk merkbaar, vertelt hij. “Je gaat van opleiden naar presteren. Het is leuk als je mooi voetbal speelt, maar het gaat uiteindelijk toch om het resultaat.”

Eén van hen

Zijn eerste stappen bij DEVO bezorgden hem nostalgische gevoelens. “Vanaf minuut één, had ik een goed gevoel. Zelf ben ik ooit begonnen met voetballen bij een dorpsclub, dat was heel herkenbaar toen ik hier kwam. Iedereen kent elkaar.” Toch was zijn eerste kennismaking met de groep best een beetje spannend, moet hij toegeven. “Al die jongens voetballen al jaren samen, dan kom je daar toch ineens bij als buitenstaander en nieuweling. Ze waren ontzettend nieuwsgierig, wisten natuurlijk weinig van mij, maar tot nu toe hebben we wel die klik.” Inmiddels voelt de trainer, die als DEVO niet was langsgekomen een jaartje geen team had getraind, zich helemaal thuis. “Het is ook heel belangrijk om daarin te investeren. Ik kom niet die wijsneus uit Breda uithangen, maar wil echt één van hen zijn.” Waar Jansen voor veel van zijn spelers een onbekende was, geldt dat waarschijnlijk ook voor de gemiddelde voetballiefhebber. En dus stelt hij zichzelf, maar vooral zijn manier van voetballen graag voor. “Elke trainer wil verzorgd en aanvallend voetbal spelen, maar je blijft afhankelijk van het materiaal. Soms moet je door middel van een lange bal, snel de spitsen bereiken, dat is helemaal niet erg. We hebben echt de kwaliteiten om er dit seizoen iets moois van te maken.”

Even wennen

En hoe dat moet gebeuren, ziet hij al helemaal voor zich. “Niet opbouwen om het opbouwen. Je wilt zo snel mogelijk naar voren, met zo min mogelijk balcontacten. Dan moet je soms risico in het spel leggen, als het maar wel ingecalculeerd is. Ik heb een hekel aan breien.” Als jonge trainer, hoopt hij zijn spelers op de juiste manier te kunnen ‘triggeren’. Al zullen ze beste even aan hem moeten wennen, denkt hij. “Ik kan mij goed verplaatsen in die jongens, want heel veel ouder ben ik niet. Je ziet dat spelers soms wat verbaasd zijn door mijn aanpak. Ik zit er graag bovenop, discipline is heel belangrijk en als het moet, leg ik het stil. Dan lijk je als trainer soms wat streng.” Zijn ambities als trainer zijn duidelijk, maar voorlopig focust hij zich op DEVO. “Eerst wil ik hier de komende twee, drie jaar wat moois neerzetten en verder groeien als trainer. Daarna hoop ik weer een stap te kunnen maken, waarom niet naar de eerste klasse?” Want het trainer zijn, zat stiekem altijd al een beetje in hem. “Vanaf mijn twaalfde ben ik jeugdtrainer en ik discussieerde altijd al met mijn eigen trainers over het spelletje. Dat blijft het mooiste.” Voor dit seizoen is de doelstelling duidelijk. “Het zou fantastisch zijn als we in de vierde klasse blijven, hopelijk spelen we dan volgend jaar een keertje mee voor een periode!”

Klik hier voor meer informatie over DEVO

Klik hier voor meer artikelen over DEVO