Home Blog Pagina 499

Gianni Wijting heeft toekomst FC Perkouw in handen

Gianni Wijting vertolkt dit seizoen een dubbelfunctie bij FC Perkouw. Naast speler van de hoofdmacht laat hij de jubilerende club ook profiteren van zijn kennis als technisch coördinator. “De jeugd is onze levensader.”

Tussen het bekijken van twee jeugdwedstrijden door heeft Wijting nog even tijd om in de keuken een tosti voor een hongerig jeugdlid te maken. “Zo gaat dat bij een kleine club als Perkouw. Waar nodig schiet je bij. Dat is helemaal niet bijzonder hier.”

Wijting heeft in ruim vier seizoenen al zo veel indruk gemaakt als speler dat hij tot de vaste basis van het eerste elftal behoort. Die vaste kern heeft dit seizoen de opdracht om jeugdig talent op te vangen in het team, want na de degradatie vorig seizoen uit de derde klasse raakte Perkouw belangrijke spelers kwijt. “Tom Achterberg is weggegaan, Edgar Mudde gestopt en Ruben de Vries is teruggegaan naar Spirit. Dat is voor ons best een forse aderlating.”

Perkouw heeft al jaren een grote aantrekkingskracht op spelers van buitenaf, maar komend seizoen moet het eerste team het vooral van vervangers van de eigen jeugd hebben. “Het voordeel dat we nu in de vierde klasse spelen is dat daardoor de stap voor de jeugd wat minder groot is”, zegt Wijting. “Het inpassen van die jonge gasten heeft tijd nodig. Dat hebben we ook ingecalculeerd. Het doel is niet om per se kampioen te worden.”

In de opstelling is zijn naam steevast terug te vinden in de achterste linie, alleen de positie wil nog wel eens iets anders zijn. “In het begin speelde ik voornamelijk als back, de laatste seizoenen ben ik ook wat meer in het centrum van de verdediging terecht gekomen. Dat vind ik ook prima en ondanks mijn 1.65m. kan ik me ook daar goed staande houden. Ik speel waar de trainer mij nodig heeft. Ik ben niet zo moeilijk.”

Wijting groeide als voetballer op bij Spirit, waar hij in de jeugd alle selecties doorliep. Perkouw is na Lekkerkerk zijn tweede avontuur, maar waar zijn verblijf in Lekkerkerk tot één seizoen beperkt bleef, lijkt hij in Berkenwoude op weg naar een lange verbintenis. “De gemoedelijkheid, maar ook het met elkaar doen spreekt mij erg aan bij deze club. Als je hier het clubgebouw binnen stapt, krijg je meteen het huiskamergevoel.”

In die sfeer was het voor Wijting dan ook geen optie om nee te zeggen toen Perkouw hem vroeg om technisch jeugdcoördinator te worden. “Ik heb bij Spirit al een jeugdteam getraind, dus helemaal vreemd is het voor mij niet. Ik ben er bij Perkouw om trainers te helpen bij de opbouw en indeling van trainingen. Ik pers ze zeker niet in een keurslijf, en geef ze alle vrijheid. Ik hou overzicht en probeer een rode lijn uit te leggen waardoor per leeftijdscategorie duidelijk is welke vaardigheden getraind moeten worden en geef trainers daar ook handvatten voor.”

Naast meer plezier voor trainers en spelertjes is het ook meteen bittere noodzaak voor Perkouw om de jeugd een goede basis te geven. “We hebben geen grote bron van jeugdspelers om uit te putten. We kunnen het ons daardoor niet veroorloven om spelers geen of weinig aandacht te geven. Het niveauverschil in teams is vaak behoorlijk en daarom is het ook belangrijk dat je oog houdt voor de individuele ontwikkeling van spelers. Het voordeel van Perkouw is dat het overzichtelijk is met zes jeugdteams. Zonder aanvoer vanuit de jeugd wordt het lastig om een eerste team op niveau te blijven houden.”

Klik op FC Perkouw voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Perkouw voor meer informatie over de club.

Remco van der Hul is vader van CKC-arbiters

De zaterdagen van Remco van der Hul zijn overvol. In de ochtenduren ontfermt hij zich over de talentvolle jeugdscheidsrechters bij CKC, na het middaguur stapt hij in zijn auto om in de middag bij een wedstrijd in de derde divisie als assistent-grensrechter te fungeren.

Dat gezondheid geen vanzelfsprekendheid is, daar weet Van der Hul alles van. Eind vorig jaar moest hij een pittige operatie ondergaan, maar inmiddels gaat de 46-jarige inwoner van Capelle-West weer als een fit man door het leven.

CKC heeft sinds vijftien jaar een trouw vrijwilliger aan Van der Hul die naast scheidsrechterscoördinator bij de club uit Kralingse Veer ook de werkzaamheden die toebehoren tot het secretariaat voor zijn rekening neemt. “Ik ben in 2007 verhuisd naar Capelle en toen ook overgestapt van Germinal, dat een tijdje geleden al is opgegaan in AGE, naar CKC. “Ik heb hier maar even gevoetbald en ben al snel verder gegaan als scheidsrechter. Mijn eerste wedstrijd was bij de jeugd, maar daar vond ik niet zo veel aan. Ik miste de uitdaging, vandaar dat ik seniorenwedstrijden ben gaan fluiten. Eerst de lagere teams en vervolgens voor de KNVB eerste teams. Dat ging niet onaardig, want na een jaar of zes promoveerde ik waardoor ik floot in de derde klasse.”

“Ik heb heel lang gefloten op zondag en daardoor was ik het hele weekend in touw. Zaterdag was ik bezig voor CKC, zondag was ik scheidsrechter voor de KNVB. Op een gegeven moment heb ik de switch gemaakt naar de zaterdag.”

Van der Hul kreeg gaandeweg ook meer interesse voor de functie van assistent-scheidsrechter en besloot in die periode ook zijn fluit in te wisselen voor de vlag. “Als scheidsrechter ben je voor de KNVB altijd alleen op pad. Zeker als je tweede klasse fluit of lager en clubgrensrechters hebt staan. Het aantrekkelijke van assistent-scheidsrechter is dat je met een trio een wedstrijd doet. Ook mooi is dat het gekoppeld kan worden aan een goed niveau. Ik reis door het hele land en kom in mooie entourages terecht. Ik was onlangs bij Swift in Amsterdam en daar komen misschien twee- driehonderd mensen kijken. Je hebt ook wedstrijden dat het heel druk is. Ik ben bij Westlandia, maar ook in Staphorst.”

“Met zijn drieën probeer je een zo goed mogelijke wedstrijd neer te zetten. Buitenspel, overtredingen die de scheidsrechter niet ziet. Commentaar vanaf de kant is er ook, maar zeker minder omdat mensen weten dat je een neutraal trio bent.”

En waar het arbitrale trio in de ere- en eerste divisie hulp krijgt van elektronische hulpmiddelen en een extra paar ogen – de VAR – moeten Van der Hul en zijn collega’s afgaan op eigen waarnemingen in het veld. “Als assistent-scheidsrechter dien je hele wedstrijd scherp en geconcentreerd te zijn.”

Eén van zijn taken bij CKC is het werven en opleiden van nieuwe en jonge scheidsrechters. Ook dat doet hij met veel passie. Beginnende scheidsrechters volgt hij bij wedstrijden vanaf de kant en voorziet hen van tips en advies. “Een jonge scheidsrechter zomaar loslaten op 22 spelers lijkt mij geen goed idee. Begeleiding is belangrijk. Het bevordert het enthousiasme. Ik ben er trots op dat er al heel wat zijn doorgestroomd naar KNVB-scheidsrechter.”

Het enthousiasme van Van der Hul en zijn scheidsrechterskorps kan niet voorkomen dat ook CKC moeite heeft om alle thuiswedstrijden met een officieel arbiter te bemannen. “We hebben elk weekeinde wel zo’n twaalf wedstrijden om te fluiten. Helemaal dicht krijgen we het niet. Als het lukt moet er bij de senioren een speler fluiten en bij de jeugd een ouder of leider. Ik zou graag zien dat het anders was, maar de realiteit is dat het lastig is om mensen te porren voor een functie als scheidsrechter. Ze weten niet wat ze missen.”

Klik op CKC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op CKC voor meer informatie over de club.

Van Hemert maakt na spoedklus échte start met Zwervers

Zwervers is dit seizoen in een nieuw avontuur gestapt. De Capellenaren moeten laten zien wat zij waard zijn in de eerste klasse van het zaterdagvoetbal. Trainer Rody van Hemert is in elk geval met een 1-0 voorsprong aan het nieuwe seizoen begonnen.

Om het eersteklasserschap op zaterdag veilig te stellen, moest Zwervers in de slotfase van het afgelopen seizoen alles uit de kast halen om niet uit de eerste klasse op zondag te degraderen. Met nog twee wedstrijden te gaan en het degradatiespook voor de deur besloot het bestuur tot een trainerswissel. Rody van Hemert, die eigenlijk pas deze zomer als trainer zou beginnen op sportpark Couwenhoek, werd voor een dilemma gesteld.

“Dat de club mij belde om het elftal voor de laatste twee wedstrijden over te nemen was op zich logisch”, zegt Van Hemert. “Mijn voorkeur gaat normaal uit om in de zomer te beginnen, de selectie rustig te laten kennen en te bouwen aan een speelwijze. Die tijd was er nu dus niet. Aan de andere kant zag ik ook welk belang er op het spel stond. Als ik nee had gezegd had ik zelf geen invloed op de situatie gehad, nu tenminste wel.”

Tussen de vraag van Zwervers en het ja van Van Hemert zat een uur. “Ik heb eerst gebeld met de jongens die nu ook met mij samen de staf vormen. Het betekent nogal wat. Van de één op de andere dag een elftal overnemen.”

Hij erkent dat er ook een risico was en dat het mis had kunnen lopen. “Dan begin je meteen met degradatie. Toen we ja hebben gezegd, hebben we met zijn allen keihard de schouders eronder gezet. Helemaal blanco begonnen we niet, want ik had het elftal al vaak zien spelen en goed geanalyseerd. Ik wist wat er moest gebeuren en had mijn plan al in mijn hoofd. Maar dat was wel voor het volgende seizoen. Voor de eerste wedstrijd hadden we twee trainingen. Die hebben we volledig ingericht om te laten zien wat wij als staf wilde. We merkten dat de jongens dat heel snel oppikten. We hebben video-opnamen gemaakt en die stuurde ik naar de spelers. Er was geen tijd te verliezen. Uiteindelijk hebben we het gered, dankzij een overwinning en gelijkspel.”

In alle rust van de voorbereiding op dit seizoen konden Van Hemert en zijn staf verder spijkeren aan het elftal, dat op enkele plaatsen werd versterkt. Zwervers kende echter niet alleen een spannende slotfase van de competitie vorig seizoen, maar ook in de laatste week voor de sluiting van de overschrijvingsperiode werd de paraatheid van Van Hemert en zijn nieuwe club getest. “Een keeper vertrok plotseling en dat stelde ons meteen voor problemen. Uiteindelijk zijn we er in de laatste dagen nog in geslaagd om twee goede keepers aan de selectie toe te voegen.”

Met de andere versterkingen heeft Zwervers volgens Van Hemert een elftal dat zich moet kunnen gaan meten met het gros van de eerste klasse. Supporters van Zwervers kunnen volgens de trainer (35) rekenen op een positieve spelopvatting. “Mijn kijk op het voetbal is gericht op verzorgd en aanvallend voetbal. Ik wil dat wij veel de bal hebben en domineren. In sommige wedstrijden zal dat wel makkelijker gaan dan in andere wedstrijden, maar de intentie moet altijd aanwezig zijn.”

Klik op CVV Zwervers voor de laatste artikelen over de club.
Klik op CVV Zwervers voor meer informatie over de club.

Haeck hoopt op mooi seizoen met MZVC

MIDDELBURG – Met een vierde plek als eindresultaat sloot MZVC het vorige seizoen boven verwachting goed af, slechts twee punten achter nummer twee Wolfaartsdijk. Middenvelder Beaudoin Haeck (28) hoopt dat zijn ploeg dit kunststukje minimaal kan evenaren en wellicht nog kan overtreffen.

“Als ons dat lukt, dat zou prachtig zijn. Want vorig seizoen hebben we in mijn ogen toch best nog wat onnodige punten laten liggen onderweg. Dus ik denk zeker, dat we ook dit seizoen weer goed mee zou- den moeten doen. In de eer- ste seizoenshelft was het nog allemaal wat wennen en had- den we ook blessures bij wat vaste krachten. Dat merkte je terug in de resultaten, maar toen het na de winter begon te draaien hebben we prach- tige uitslagen neergezet. Dus wat dat betreft heb ik er voor dit seizoen best veel vertrouwen in.”

Haeck was vorig seizoen on- der de nieuwe trainer Jacco Nelen nog aanvoerder, alleen is het de vraag of hij ook nu de band om de arm gaat dra- gen. “Dat was wel een eer natuurlijk om aanvoerder te zijn. Maar de trainer wil het heroverwegen, niet vanuit ontevredenheid hoe ik de rol heb ingevuld overigens. Maar vanwege mijn werk in de ge- handicaptenzorg kan ik er niet altijd zijn op trainingen en moet ik af en toe een wed- strijd missen. Dus dat ging de trainer even bekijken en dat begrijp ik wel.”

De middenvelder speelde in het verleden lang voor buurman Zeelandia-Middelburg en ook nog drie seizoenen actief bij Serooskerke. “Dat waren fantastische jaren, maar mede vanwege mijn werk ben ik teruggekeerd naar Middelburg en toen voor MZVC gaan spelen. Als ik deze baan niet had gekregen, dan was ik wellicht nog bij Serooskerke actief ge- weest. Al neemt dat niet weg dat ik hier bij MZVC perfect op mijn plek zit. Leuke club, prima spelersgroep en we spelen leuk voetbal. Ik heb wat dat betreft weinig te klagen. En wie weet wat er voor dit seizoen nog meer voor moois in kan zitten. Als alle puzzelstukjes op zijn plek vallen, dan zou het toch prachtig zijn als we écht zouden kunnen meespelen om de prijzen?”

Op welke positie hij op het middenveld terecht komt, dat is aan de trainer, al heeft hij wel een duidelijk mening daarover. “Ik heb veel op tien gespeeld en aan de zijkanten, maar daarvoor heb ik in mijn ogen in ons 1:4:4:2 systeem te weinig loopvermogen. De beste positie is denk ik wat meer controlerend op ‘zes’.

Daar zie ik voor mezelf de beste rol weggelegd. Al moet de trainer dat uiteindelijk be- slissen. Iedereen kijkt uit naar de competitie en wie weet kunnen we verrassen en stun- ten, dat zou wel erg leuk zijn.”

Klik op MZVC voor de laatste artikelen over de club.

Stappen achteruit om stappen vooruit te zetten

Bij HRC’14 gaat het komende seizoen bij de damesteams veel veranderen. Het eerste, dat uitkwam in de tweede klasse zondag, gaat op zaterdag twee treden lager spelen. Het tweede neemt de plaats van het eerste in, ook in de vierde klasse. Sportief gezien een paar stappen achteruit om in de toekomst een paar schreden voorwaarts te zetten.

Hurwenen en mannenvoetbal, hoogtijdagen met kampioenschappen en promoties moeten ze het afleggen tegen de vrouwen. In 1972 werd met damesvoetbal gestart, uitgebouwd tot een voetbalbolwerk in de Bommelerwaard. Gereikt tot aan de hoofdklasse. Rotterdam, Amsterdam en Eindhoven, allemaal reisden ze af naar dat nietige dorpje in de Betuwe.  Vanuit de Bommelerwaard en daarbuiten kwamen voetbalsters met enig talent naar Hurwenen: daar werd in niveau gespeeld, terwijl bij veel clubs deze voetbaltak nog in de kinderschoenen stond.

Volgend seizoen liggen de kaarten dus heel anders. En dat kwam wel even aan bij het bestuur, zegt wedstrijdsecretaris Tim van Kessel. “We hebben altijd op een hoog niveau gespeeld. Dat valt weg. Wat vooral pijn deed: dit jaar vieren we ons gouden jubileum met het damesvoetbal.” Dat het zover komt, heeft alles te maken met de wens van de eerste damesteam. “Een aantal voetbalsters wilde heel graag op zaterdag voetballen.” Wat ook niet hielp: “Dat team was ingedeeld in Zuid II. Moesten ze lange reizen maken. Naar Horst, naar Landgraaf.” Terug naar de vierde klasse, dat getuigt van wat minder ambitie. “Het bloedserieuze was er vanaf, gezelligheid wilden ze voortaan op de voorgrond zetten. En dat mag, natuurlijk.”

Het bestuur ging er uiteindelijk in mee. “Maar met één voorwaarde: dat het andere damesteam van zaterdag naar zondag zou verhuizen. HRC’14 is een van oudsher een zondagclub, dat willen we blijven uitdragen.” Dat team ging ermee akkoord. “Was geen enkel probleem. Nagenoeg alle dames hebben ermee ingestemd.” Ook voor deze groep gold: ze starten net als op zaterdag in de vierde klasse. De tweede klasse vonden ze veel te hoog gegrepen, ze wilden het rustig opbouwen. “Ze hebben een mooie groep, dus zijn er op termijn kansen op promotie.”

Een en ander betekent dat HRC’14 op sportief vlak inlevert. Maar in de toekomst verwacht Van Kessel dat de weg naar boven weer wordt gevonden. “Daarbij baseer ik me op onze meiden. We hebben voor komend seizoen een Onder 17, 15 en 11. Onder 15 is vorig seizoen met Onder 13 kampioen geworden. In de eerste klasse. Met andere woorden: er is veel potentie binnen de jeugd.” Het zal een paar jaar duren, dan zal, zo verwacht Tim, het damesvoetbal bij HRC’14 weer die status krijgen die het altijd heeft gehad.

Klik op HRC’14 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HRC’14 voor meer informatie over de club.

‘G-voetbal is bij Nivo Sparta volledig ingeburgerd’

Wim van Tongerlo heeft in het verleden in allerlei gedaantes veel gedaan aan het pupillen- en juniorenvoetbal bij bij Nivo Sparta. Vijf jaar geleden, toen de club uit Zaltbommel meer aandacht aan het verbreden van het aanbod besteedde, was hij de kartrekker van het G-voetbal. “Op dinsdag is mijn baas mij om halfvijf kwijt, want wil ik op tijd op het veld staan.”

Bij het G-voetbal is bij Nivo gekozen voor kinderen met een geestelijke of lichamelijke beperking van zes tot vijftien jaar. “Hurwenen heeft een G-team met oudere spelers. De vijver is niet zo groot, dus moet je daar niet in gaan vissen. Integendeel, we kunnen wat voor elkaar betekenen. Dus dat onze voetballers doorstromen naar Hurwenen.”

In het begin was het wennen. “Niet zozeer voor ons, zeker niet voor de kinderen”, zegt Wim, die samen met Luc Claasen de kar trekt. “Maar wel voor hun ouders. De kinderen zijn beschermd opgegroeid, dat is heel logisch. Ze komen in een andere omgeving terecht en met andere kinderen: hoe zal dat gaan? Nou, prima. Als ze kunnen voetballen, zijn ze in hun element.” Zijn advies: “Laat die koudwatervrees varen, je kind krijgt er zo veel voor terug. Want ik weet zeker dat er in de Bommelerwaard meer kinderen met een beperking zijn die willen voetballen.”

Wim zegt dat ook, omdat in de afgelopen jaren het aantal niet is gegroeid: het zijn er negen, tien. Een klein groepje, te klein om mee te doen aan een competitie. “Dan heb je er zeker nog drie of vier meer nodig, want dan speel je acht tegen acht. Maar de meeste jongens en meisjes hebben daar geen behoefte aan. Die willen op dinsdag lekker tegen een bal trappen, plezier maken en na afloop genieten van een glas limonade.”

Komt nog bij: het niveauverschil is erg groot. “Qua leeftijd, die ligt heel ver uit elkaar. En ook de problematieken zijn heel divers.” En ook: “We trekken het G-voetbal heel breed. Ons motto is dan ook dat iedereen die zich niet thuis voelt in het reguliere voetbal bij ons heel erg welkom is.

Het G-voetbal is volledig ingeburgerd bij Nivo Sparta. “We worden serieus genomen, al was dat in het begin nog wel even wennen. Zelf kan ik het niet meer missen. Het spontane plezier dat kinderen aan voetballen beleven, dat bezorgt mij veel plezier.” Dus moet zijn werkgever er de komende jaren op rekenen dat Wim van Tongerlo op dinsdag steevast om halfvijf gevlogen is.

Opgeven of meedoen aan proeftrainingen? g-voetbal@nivo-sparta.nl

Foto: Kirstie van Tongerlo

Klik op NIVO Sparta voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NIVO Sparta voor meer informatie over de club.

Vv Wieldrecht 5 willen voor kampioenschap vechten!

Vandaag gaan we in gesprek met Bert Boogert van vv Wieldrecht 5. De 22-jarige rechtsback annex verdedigende middenvelder is werkzaam als schilder. Zijn taak binnen het elftal was eerst altijd scoren, maar het is dus gebleken dat dat hem niet gaat worden. Zijn kwaliteiten liggen meer bij het verdedigen. In dit interview vertelt hij meer over zijn elftal, vv Wieldrecht 5.

We wilden eerst weten hoe dit team is ontstaan. ‘’Dit elftal is eigenlijk ontstaan op de tribune van Dordrecht een paar jaar terug. Wij dachten het wel even beter te kunnen doen. Daarom startte we een vriendenteam bij het oude OMC wat inmiddels Dordrecht amateurs heet. Het duurde vervolgens niet lang voordat we de stap maakte naar vv Wieldrecht. We zitten nu in het vijfde elftal van vv Wieldrecht.’’ Meestal zijn de trainingen bij vriendenteams niet van een hoogstaand niveau. We vroegen hoe aan de mannen van Wieldrecht 5 of dit bij hen ook het geval was. ‘’De trainingen zijn anders dan anders. Dat heeft alles te maken met de komst van een trainer die we eigenlijk nooit hebben gehad. Tot nu toe werpt het zijn vruchten in ieder geval af. De trainingen worden goed voorbereid, wat het ook nog leuk maakt.’’

De mannen hebben een goede band samen. Dit team is tenslotte gevormd op de tribune van FC Dordrecht. We wilden daarom weten welke activiteiten de mannen nog meer ondernemen. ‘’Er worden regelmatig barbecues aangestoken bij iemand. Of er wordt een café uitgezocht in de stad voor een kleidrankje met zijn allen. Afgelopen jaar hebben we wel een teamweekend gehad. Dit beviel prima en is zeker voor herhaling vatbaar. Voor de rest is het altijd wel even ouwehoeren na de wedstrijden en/of trainingen onder het genot van een biertje.’’

We wilden ook weten of de mannen door de jaren heen nog verschillende hoogte- en dieptepunten hebben beleefd. ‘’Een dieptepunt hebben we nog niet echt meegemaakt. Als we verliezen, maar het bier staat koud is het als nog gezellig. Je moet het altijd positief bekijken. Een hoogtepunt hebben we vrij recent nog meegemaakt. Dit was dat we wisten te winnen in de tweede ronde van de beker tegen Heerjansdam. Dit was tot op heden nog niet gelukt.’’ Dit was een unieke ervaring voor de mannen. We vroegen door en wilden weten wat dit team nog meer uniek maakt. ‘’Ik denk dat de sfeer die er hangt binnen het team wel uniek is. iedereen gaat goed met elkaar om.  We zetten altijd een stapje extra voor elkaar op het veld. Dit doen we ook zeker in de derde helft!’’

Tot slot hadden we het over de ambities van dit elftal. ‘’Als we de plannen van de trainer goed begrepen hebben zijn we volgend jaar in mei de winnaar van de Champions League. En spelen we vanaf volgend seizoen in de Eredivisie middenmoot. Nee hoor, we houden het lekker bij vechten voor het kampioenschap in de vijfde klasse. Want dat is wel iets waar we echt voor willen gaan vechten’’, sluiten de mannen af.

Klik op vv Wieldrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Wieldrecht voor meer informatie over de club.

Cock van Zanten laat een gezond Excelsior achter

Een kwart eeuw is Cock van Zanten voorzitter van de amateurs van Excelsior. Op 1 november loopt zijn laatste termijn als voorzitter af en is hij niet meer herkiesbaar. “Het is goed voor de club dat er een jonger iemand komt, want tijden veranderen snel.”

Als jonge jongen van twaalf jaar – eerder mocht je toen niet beginnen met voetballen – liep hij Woudestein op, als 74-jarige doet hij binnenkort een stapje terug. Niet dat Van Zanten helemaal geen voetstap meer zet op zijn geliefde plek, hij blijft op meerdere vlakken actief voor de Rotterdamse club, maar zijn aanwezigheid op zaterdag zal niet meer vast zijn.

“Ik heb het de laatste jaren al wat afgebouwd”, zegt hij daarover. “Mijn vriendin woont in Rijswijk. Vaak ben ik hier nog in de ochtend. Vroeger zat je met een vast ploegje in de commissie- en bestuurskamer. Nu is iedereen op pad. De één coacht een team, de ander moet een wedstrijd fluiten.”

Jarenlang was zijn baardje zijn handelsmerk. Het baardje is al enige jaren geleden ingeruild voor een glad geschoren ‘bekkie’. “Er zijn nog steeds mensen die er aan moeten wennen”, lacht hij. “Toen ik voor het eerst op de club kwam nadat mijn baard eraf was, was de hele club in rep en roer. Ze zeggen dat ik jonger ben geworden, maar ik merk daar zelf niks van.”

B-elftal

Humor is één van de vele positieve karaktertrekken van de in Capelle woonachtige voorzitter die zelf ook nog aardig tegen een balletje kon trappen. Hij deed het zo goed dat hij twee jaar vast werd opgeroepen voor het B-elftal van Excelsior, dat toen nog één club vormde, met profs en amateurs.

“Ik heb heel lang gespeeld in het derde elftal, van mijn 19e tot mijn 37ste. We speelden in de reserve eerste klasse, dat was een zeer behoorlijk niveau. We speelden tegen teams als Feyenoord 3, Sparta 3, Xerxes 2 en RVC Rijswijk 2, dat waren in de tijd gerenommeerde amateurclubs.”

Hij ging zich al snel verdienstelijk maken als vrijwilliger. Hij was leider, jeugdtrainer en lid van de jeugdcommissie. Later kwam hij in het bestuur. “Jaap Bontenbal vond dat ik dat maar moest doen.”

Scheiding

Hij zat er met zijn neus bovenop toen de profs en amateurs gingen ‘scheiden’. “We hebben heel lang nog onder één paraplu gezeten, maar dat was allesbehalve ideaal. Als we met de amateurs ballen nodig hadden, moesten we met ons open handje naar het hoofdbestuur. Excelsior was in die periode ook niet erg stabiel. Er waren vaak financiële problemen en het risico was aanwezig dat wij als amateurtak besmet zouden raken als het mis zou gaan. Door de twee uit elkaar te trekken kwamen er twee zelfstandige organisaties met eigen begroting. Dat is goed geweest. Op ander gebied zijn de banden natuurlijk wel erg hecht gebleven. Ikzelf mis geen thuiswedstrijd van Excelsior 1. Door selectie-elftallen van de bvo wordt ook veel getraind hier.”

Verbouwingen

Als zelfstandige amateurtak timmerde Excelsior de voorbije dertig jaar aan de weg. De club groeide van vijfhonderd naar achthonderd leden. Meerdere malen was het nodig om te verbouwen en aan te bouwen in het clubgebouw. “In de jaren negentig zijn we begonnen met twee nieuwe kleedkamers en een nieuwe bestuurskamer. In de loop der tijd zijn er nog twee grote verbouwingen geweest waaronder de bouw van vier grote kleedkamers. Dat was noodzakelijk omdat we steeds groter werden en ‘de faciliteiten ook met de tijd moesten meegroeien.”

Hij is zelf de tel kwijt hoe lang hij nu precies voorzitter is van Excelsior. “Het is 24 of 25 jaar. Ik weet het echt niet meer.” Jarenlang was zijn vrouw van de partij in de bestuurskamer. “Mijn vrouw had ms, ik heb haar jarenlang verzorgd. Heel lang is ze meegegaan naar de club. Toen de penningmeester ziek werd, hebben wij die functie samen overgenomen. Op een gegeven moment lukte dat mijn vrouw niet meer door haar ziekte en heb ik het in mijn eentje gedaan. De resultatenrekening en dat soort zaken liet ik doen door een accountant. Daar bleef ik vanaf.”

Voorzitter, penningmeester, Van Zanten, die thuis ook nog stond voor de intensieve verzorging van zijn overleden vrouw, was en is nog veel meer bij Excelsior. Zo zit hij in het overleg over de uitbreiding van het stadion en is hij lid van de stichting die het sportpark beheert. Taken waarmee hij voorlopig nog wel wil doorgaat.

“Ruimtegebrek is al jaren een groot probleem”, zegt Van Zanten. “We hebben drie kunstgrasvelden en een gras veld. Maar we kunnen niet uitbreiden en daardoor hebben we al jaren een wachtlijst. Dus we zitten klem.”

Van Zantens’ erfenis bestaat bij Excelsior uit een stevig fundament, op organisatorisch en financieel gebied. De prestatieve meisjestak, waarmee de club talentvolle meisjes een platform geeft om zich verder te ontwikkelen, is een succes. De begroting van ongeveer vier ton laat zien dat de club in alle opzichten gegroeid is tot een serieuze speler. “Mijn teleurstelling is dat het ons niet gelukt is om een goed eerste elftal op de been te krijgen. We hebben dit seizoen zelfs helemaal geen team kunnen inschrijven. We hebben wel drie onder 23-elftallen. Ik had het geweldig gevonden als we met het eerste in de tweede klasse hadden gespeeld. Met eigen jongens. Blijkbaar is dat niet haalbaar in de moderne tijd. Spelers kiezen al snel voor wat centjes en vertrekken naar een andere club. Aan die wedrace hebben wij nooit meegedaan, dat past ons niet.”

Klik op Sportclub Excelsior voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Sportclub Excelsior voor meer informatie over de club.

Joosse doet nu echt stapje terug bij Nieuwland

NIEUW EN SINT JOOSLAND – Hij is al sinds zijn zestiende actief in het eerste elftal van vierdeklasser Nieuwland, maar nu vond Janot Joosse (35) het toch echt tijd om een stapje terug te doen. Stoppen doet hij overigens niet, want hij blijft beschikbaar voor het eerste elftal als dat nodig is.

“Ik denk dat het na zo’n achttien seizoenen in het eerste elftal nu tijd is dat de jongere gasten het stokje over gaan nemen. We hebben er vorig jaar en ook in dit tussenseizoen enkele jongens bijgekregen die kwalitatief het nodige toevoegen aan het eerste elftal. En als je zoals ik al zo lang meedraait, dan komt er een tijd dat je een stap terug moet doen. Nu heb ik weloverwogen zelf die keus gemaakt en dat is toch altijd fijner dan wanneer iemand anders dat voor je doet…”

Joosse begon op zijn zesde met voetballen bij de club uit zijn woonplaats en is er nooit meer weggegaan. Hij woont ook nog op het dorp waar hij werd geboren. “Ik woon vier straten vandaan mijn ouderlijk huis en ook vlakbij het voetbalveld. Maar ik had niet constant meer zin in alle verplichtingen die horen bij het spelen in een eerste elftal. Dan vind ik dat je er ook zoveel mogelijk moet zijn op trainingen én je bent elke zaterdag op pad. We hebben nu ook een kleine en dan krijg je toch ook andere prioriteiten om eens wat met het gezin te kunnen ondernemen. Ik heb bij de trainer aangegeven dat ik maar één keer per week kom trainen en daar zijn goede afspraken over. Als de trainer me nodig heeft, dan ben ik beschikbaar. En anders dan speel ik lekker met het tweede elftal mee.”

Overwogen om helemaal te stoppen met voetballen, dat heeft Joosse echter niet. “Daar ben ik teveel clubman voor. Elke speler is er eentje, zeker voor kleinere verenigingen zoals ook Nieuwland is. We hebben we wat mensen van buitenaf erbij gekregen, maar de ervaring leert dat je tijdens een seizoen nooit genoeg mensen kunt hebben. Is het niet voor het eerste, dan voor het tweede maar ik vind het ook gewoon leuk om lekker een balletje te trappen. Dat heb ik altijd gedaan en zal ik zolang het lichaam het toelaat ook zeker blijven doen. Bovendien ben ik de oudste van de groep en mensen met ervaring wil de trainer er sowieso nog wel graag bij hebben. En ik sta daar zeker open voor om de jongere spelers daarin te sturen en ondersteunen.”

De keus om minder beschikbaar te zijn die had Joosse ook vorig seizoen al kenbaar gemaakt, maar door blessures en afwezigen heeft hij toch nog ruim de helft van alle duels een bijdrage geleverd in het behalen van de zesde plek. “Dit jaar is het doel om te proberen het nog ietsje beter te doen met z’n allen. Een mooie uitdaging en gezien de versterkingen die we hebben gekregen zou dat niet onhaalbaar moeten zijn denk ik. Het zou mooi zijn als ons dat lukt in elk geval. Het feit dat er jongens naar Nieuwland willen komen, dat zegt dat we goed bezig zijn als club. Het zorgt ook voor wat concurrentie en sinds jaren hebben we eindelijk weer een ‘gevulde bank’ op zaterdagen.
Daarbij moet wel worden gezegd dat een vijftal jongens onregelmatig werkt, dus dat die niet alles kunnen spelen. Dus ik vermoed dat ik ook dit seizoen wel weer geregeld mijn opwachting mag maken.. En als dat nodig is, dan zal ik er alles aan doen om er het maximale uit te halen.”

Klik op Nieuwland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Nieuwland voor meer informatie over de club.

Breidenbach wil jeugdopleiding impuls geven

Een goede structuur neerzetten waarbij trainers voortdurend de samenwerking zoeken én het kweken van winnaarsmentaliteit. Remmert Breidenbach weet als hoofd jeugd opleidingen welke kant Capelle met de jeugd op moet.

Breidenbach (40) is sinds tien maanden in zijn nieuwe functie actief op sportpark ’t Slot. Nieuw is hij niet, want hij was de afgelopen seizoenen al werkzaam als een bevlogen trainer van jeugdteams.

“Ik heb dus al een tijdje in de keuken van de club kunnen kijken”, zegt Breidenbach, die in het dagelijks leven bij het UWV werkzoekenden probeert te koppelen aan werkgevers die op zoek zijn naar een baan.

Met de aanstelling van Breidenbach koos Capelle bewust voor een voetbalman met een schat aan ervaring. Als speler kwam de in Zeeland opgegroeide Breidenbach uit voor ASV Brouwershaven, het inmiddels niet meer bestaande HION uit Rotterdam, Excelsior Rotterdam, NAC Breda, Capelle (drie seizoenen) en Smitshoek. Voor die laatste club speelde hij maar liefst acht seizoenen, maar toen was het ook meteen klaar zoals hij het zelf zegt. “Van de één op de andere dag ben ik ermee gestopt. We hadden een trainingskamp in Gran Canaria. Ik wilde de verplichting van drie keer in de week trainen niet meer.”

De liefde voor het voetbal bleef echter altijd aanwezig bij Breidenbach, die het trainersvak in rolde en bij Smitshoek elftalleider werd en ook trainer van het tweede team. Nu is hij dus alweer een tijdje terug op sportpark ’t Slot, de club waar zijn zoontje met veel plezier tegen een bal trapt. “De eerste opdracht is om een goede structuur neer te zetten”, reageert Breidenbach. “Wat mij bij Capelle opviel is dat trainers hier vaak hun eigen koninkrijkje maakten. Het is prima om voor je eigen elftal op te komen, maar er moet natuurlijk wel samenhang zijn. Zeker in de manier en wijze van opleiden. Daarom is het belangrijk dat er gezamenlijke doelen worden gevormd en dat het gesprek onderling op gang komt. Dat kost tijd.”

Eén ding wil Breidenbach vooral niet: trainers zijn wil opleggen en tot in detail voorgekauwde trainingsvormen op het veld door hun pupillen laten uitvoeren. “Dat werkt niet. Trainers krijgen veel vrijheid en ik probeer kaders te stellen waarin dat mogelijk is.”

De afgelopen periode was Breidenbach vooral bezig om in hoofdlijnen zaken te structureren. “Het is de bedoeling dat we later gaan verdiepen. Dat komt ook de speelwijze aan bod. Ik denk zelf meer in spelprincipes en niet in systemen. Trainers krijgen de ruimte om straks met drie of twee spitsen. Het hoort bij de opleiding dat je spelers laat kennis maken met verschillende spelsystemen, 4-3-3, 3-5-2 of 4-4-2. Een vraag die we straks aan onszelf gaan stellen welke spelprincipes passen bij de clubcultuur. Dan moet je denken aan de vijf seconden-regel, dat we als Capelle binnen vijf seconden de bal terug moeten hebben.”

Een punt waar Breidenbach veel aandacht op legt, is de wijze waarop jeugdspelers worden opgeleid. “Winnaarsmentaliteit kweken”, noemt hij het. “Je kan spelers van jongs af aan opvoeden met de wil om te winnen. Het mag nooit liggen aan de inzet als je verliest.”

Klik op vv Capelle voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Capelle voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.