Home Blog Pagina 481

SCO geeft kleur aan jeugdopleiding

De producent van trainingshoedjes is maar wat blij met SCO. De gekleurde ‘hoedjes’ spelen een centrale rol in de jeugdopleiding van de club. Met een creatieve geest geeft SCO plezier én prestatie een boost.

Het eigen bedachte ‘concept’ past in de vernieuwingsslag bij Sport Centrale Oosterhout (SCO). De kantine kreeg tijdens de coronaperiode een opknapbeurt en ademt, naast dat er een efficiënte inrichting is gerealiseerd, voetbal uit. Alle kleedkamers hebben namen van bekende voetballers. Zelfs de deur naar de keuken in de kantine is vernoemd naar een legendarische speler uit het verleden die ooit een legendarische kopbal maakte: Bep Bakhuijs.

Qua creativiteit en vindingrijkheid gooit SCO ook op het veld hoge ogen. “We hebben twee kartrekkers die de jeugdopleiding een enorme boost hebben gegeven”, vertelt voorzitter Robert de Vries. “Ze hebben een eigen, speciale kijk op voetbal en opleiden en inmiddels hebben ze de andere jeugdtrainers ook besmet.”

“We hebben van de nood een deugd gemaakt”, zegt medebestuurslid Toine van den Hoven. “We zijn in de coronaperiode heel erg actief geweest. Mede daardoor is er veel jonge jeugd bijgekomen.”

“In een paar jaar tijd zijn we bijna verdubbeld met teams”, voegt De Vries toe. Van den Hoven: “We hebben allerlei toernootjes georganiseerd. De ene keer stond zo’n toernooi in het teken van de Champions League, de andere keer van het WK.”

De Vries: “Dat ging veel verder dan alleen het spelen met club- en landennamen. Als we op zaterdag het Champions League-toernooi hadden waren kinderen een paar dagen daarvoor in de kantine bezig om een wit shirt zelf te beschilderen in de kleuren van die club. En tijdens het WK-toernooitje draaiden we voor de wedstrijdjes eerst de volksliederen. Dat ging in Oosterhout als een lopend vuurtje.”

De door De Vries en Van den Hoven benoemde kartrekkers bedachten ook een creatieve manier om de jongste jeugd en hun trainers een handje te helpen in de ontwikkeling. “Ze hebben een kleurensysteem bedacht waarbij iedere kleur een positie aangeeft in het veld en taken die daar bij horen”, vertelt Van den Hoven. “We gebruiken de trainingshoedjes dus niet alleen voor het uitzetten van oefeningen, maar als levend tactiekbord. We hebben voor elk team in de onderbouw een setje gekocht en bij elke wedstrijd liggen de kleuren hoedjes voor de dug-out opgesteld. Trainers hoeven kinderen alleen maar aan te geven welke kleur ze hebben en die weten dan wat ze in het veld moeten doen, omdat daar op getraind is. Hoe ouder de kinderen zijn, hoe meer taken bij een kleur komen.”

De methode, door de club omgedoopt tot Soccer Color Orientation (SCO), is volgens De Vries en Van den Hoven een schot in de roos. “Het helpt spelers en trainers”, zegt Van den Hoven. “De resultaten zijn verbluffend, want we winnen nu wedstrijden met grote cijfers an gerenommeerde teams in de hoofdklasse.”

Betere prestatie is niet het hoofddoel, benadrukt De Vries. “We willen vooral een club zijn waar iedereen welkom is, zich veilig voelt en kan sporten in een familiaire sfeer. Zo verkopen we ons ook graag naar buiten toe.”

Daarom ook biedt SCO de eigen voetbalschool, die onlangs onder de naam SCOllege is opgestart, voor alle jeugdspelers, ongeacht hun niveau. “De voetbalschool is vooral gericht op extra techniektrainingen. Het is opgezet aan de hand van circuitvorming. De training wordt geleid door twee hoofdtrainers en de andere trainers helpen daarbij”, aldus Van den Hoven.

Klik op SCO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SCO voor meer informatie over de club.

De naam Bos blijft present in het eerste team van GJS

De naam Bos staat al decennialang op het wedstrijdformulier van het eerste elftal van de Gorkumse Jonge Spartanen. Er was een moment dat vier broers tegelijk in het veld stonden, Martijn, Edwin, Marc-Jan en Ruud. Ruud is nog steeds actief. Hij speelt nu samen met neef Youri, de zoon van Marc-Jan.

Youri Bos was zeventien jaar toen hij zijn debuut in het eerste van GJS maakte. Hij droomde ervan nog even met zijn oom Ruud samen in de aanval te kunnen spelen. ,,Ruud was toen al 35 jaar en dan loopt de carrière van een voetballer een keer af. Bij oom Ruud niet, hoor. Hij is 41 jaar en gaat gewoon door. Ieder jaar denken wij dat het zijn laatste seizoen is. Maar hij kan het gelukkig nog niet loslaten. Een fitte Ruud is nog te belangrijk voor de ploeg.”

Dat Youri kans had om het eerste elftal van GJS te kunnen halen, werd duidelijk toen zijn talenten op jonge leeftijd al opvielen. Hij was zestien jaar en de held van GJS B1 in de jeugd-zaalvoetbalfinale in de strijd om de (toen nog) Champions Cup. Met zijn sterke linkerbeen mikte hij de bal uit de draai in het net. GJS won de cup. ,,Ik heb dat moment nog helder op mijn netvlies”, liet hij eerder weten. ,,Een mooi moment, in een volle Oosterbliek. Met de D-pupillen heb ik de cup ook al eens gewonnen. Onvergetelijke tijden.”

Op dit ogenblik is het normaal dat de nu 23-jarige Youri Bos bij de nieuwe trainer Marten Boverhof in de basisopstelling voorkomt. ,,Boverhof is mijn derde trainer bij GJS. Nieuw bloed is altijd goed. Hij brengt bij GJS zijn eigen speelwijze. Wij hebben het uitgeprobeerd en het gaat aardig. Voor het eerst sinds jaren is er weer een goede lichting vanuit de jeugdafdeling doorgekomen. Boverhof zal ongetwijfeld tot de juiste keuzes komen.” Bij GJS wacht men daarnaast nog op het herstel van ervaren spelers als Julien Dorrepaal en Sereno Latuhihin. De laatste is al aan de looptrainingen begonnen.

Beste vijf

Youri Bos durft bijna geen uitlatingen te doen over de krachtsverhouding in de tweede klasse. ,,Het is zo onvoorspelbaar. Echt iedereen kan van elkaar winnen. Kijk vorig seizoen naar Heukelum: dat speelde zich veilig voor degradatie, pakte uiteindelijk de derde periodetitel en ging voor promotie. Dat bedoel ik met onvoorspelbaar. Wij moeten toch wel bij de beste vijf kunnen spellen. Dat durf ik wel aan.”

GJS speelde half september op het eigen sportpark al een wedstrijd op het kunstgrasveld. Op het bijveld is de ambiance heel anders, maar er is in elk geval te voetballen. Dat lukt niet meer op de steppe van het hoofdveld, dat als verloren is beschouwd. ,,Het is niet slechter dan vorig seizoen, maar voetballen is daar lastig. De bal doet de gekste dingen”, stelt de jonge Bos vast.  Volgens planning wordt daar tijdens de winterstop ook kunstgras uitgerold.

Klik op GJS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GJS voor meer informatie over de club.

Leerdam Sport’55 zoekt op modern complex naar nieuwe uitdagingen

Het nieuwe Leerdam Sport’55 is een andere weg ingeslagen. Uiteraard geholpen door het nieuwe sportpark, dat medio september in gebruik is genomen. En de club gaat natuurlijk een graantje meepikken van de ontwikkelingen in de wijk Broekgraaf.

De jonge garde binnen Leerdam Sport’55 moet straks de kar gaan trekken. Justin de Bruin (20) heeft samen met Sandro Blom en Kevin Linders bij de opening van het nieuwe sportpark een tweedaags spektakel neergezet. Justin is lid van de commissie communicatie en media. ,,Onze rol is om alles wat Leerdam Sport’55 betreft online te communiceren. Het programma voor de jeugd was voor de zaterdag, mede door de aanwezigheid van freestylevoetballer Soufiane Touzani, breed opgezet.” Natuurlijk heeft het trio de kennis van anderen meegenomen. Wat zijn de leerpunten? ,,Nu dit project is afgerond blijven wij ons natuurlijk inzetten voor Leerdam Sport’55. Onze kracht ligt op het gebied van social media. Zo zullen wij de mensen in deze deels jonge wijk gaan bewerken.”

Parel

Het nieuwe sportpark, met drie velden waaronder een kunstgrasveld, heeft geen officiële naam, maar al enkele keren viel die naam ‘Parel van West’. Dat zou het in de volksmond weleens kunnen worden, want een pareltje is het. Een fraai, energieneutraal clubhuis, met een paar treden lager een luxe kleedkameraccommodatie; een interne overdekte tribune, een kunstgrasveld en twee grasvelden. Een openbaar sportpark, dat dagelijks voor iedereen toegankelijk is. Dat laatste kan de club in problemen gaan brengen, want de ervaringen met dergelijke sportparken zijn niet gunstig. Hopelijk kan het op West wel!

Teunis Klok (86) en Ton Schaay (78) waren betrokken bij de aanleg van het vorige sportpark.

Teunis en Ton hebben elkaar nooit uit het oog verloren. Nu wonen ze in de binnenstad op hetzelfde trappenhuis. Ton gaat veertien treden omhoog om bij zijn maat Teunis, vooral hij is nog dagelijks op het sportpark, een bakkie te doen. Lang geleden maakten zij al deel uit van de werkploeg. Nu precies vijftig jaar geleden werd een toen hypermodern complex met vier velden en een oefenhoek in gebruik genomen. ,,Destijds, in 1972, werd dagelijks met 25 vrijwilligers hard gewerkt. Alles konden wij zelf.”, blikt Ton terug.
Na het Oranjeplein, Lingedijk, Tiendweg en Quirinus de Palmelaan is het nu de Keramieklaan. ,,Daar hebben wij nauwelijks werk aan gehad. De gemeente heeft alles uitbesteed”, vertelt Teunis. Door de milieubeweging met die affaires rond de heikikkers, de rugstreeppad en bezwaren vanuit de wijk, is er een paar jaar vertraging opgelopen. ,,Maar goed, wij kijken nu vooruit. Ons werk gaat hier met de werkploeg weer beginnen. Op zo’n splinternieuw sportpark is toch ook altijd wat te doen”, laat Teunis optekenen.

Vouwwand

John Boekelman – hij heeft de voorzittershamer al veertien jaar in handen – is verguld met het nieuwe complex en de nieuwe bestuursruimte, die door een vouwwand is te scheiden van de sfeervolle voetbalkantine. Boekelman roept al langer dat hij zijn langste tijd als voorzitter heeft gehad. ,,Maar vindt maar eens een opvolger. Het is mij nog niet gelukt. Ik zal hier nog wel even zitten.”

Sportief moet Leerdam Sport’55 op West, ingekapseld in de nieuwe wijk Broekgraaf, opnieuw worden opgetuigd. Aan de op het laatste moment, eind juli, aangetrokken trainer Raymond Sponselee de taak. Van een moeizaam bijeengeschraapte selectie een team te maken. De eerdergenoemde commissie communicatie en media zal de wijk online bewerken om de toekomst van Leerdam Sport’55 veilig te stellen.

Scorebord

Als je in en rond Leerdam op een sportpark komt of een sporthal binnenstapt zie je daar uitingen van het Europaplein. Wanneer je het betreffende winkelcentrum benoemt, zeg je Adrie Kleppe. Hij is sportminded, wil zelf wel eens een balletje slaan op de golfbaan. En helpt verenigingen financieel als het binnen zijn bereik ligt. Onlangs hoorde hij dat de volleybalsters van WHV geen goede ballen hadden. Even een belletje en namens Kleppe Beheer kwamen er topballen voorzien van het Europapleinlogo. ,Door deze ballen zijn  vrijwilligers in staat kinderen goed te trainen.” Op de hoek van het hoofdveld van voetbalvereniging LRC Leerdam staat een ultramodern scorebord, dat veel commerciële mogelijkheden biedt. ”Daar kan nog veel meer uitgehaald worden, maar dat is aan de mensen van de club zelf”, vindt Kleppe.

Op de dag van de opening van het nieuwe complex van Leerdam Sport’55, kon men meteen het tegenover het clubhuis staande Europaplein digitale scorebord zien. ,,Daarnaast geef ik namens Kleppe Beheer ook graag wat geld dat zij in de jeugdopleiding kunnen stoppen.”

Klik op Leerdam Sport’55 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Leerdam Sport’55 voor meer informatie over de club.

Nieuwelingen bij Unitas passen moeiteloos in het team

Unitas was in de aanloop naar dit seizoen actief op zoek naar aanvulling van de zondagselectie. Everon Pisas (SteDoCo), Jeremy van Uunen (Westlandia), Ozan Cimen (Achilles Veen), Emre Gürcüoglu (Blauw Geel’38), Ilias Zaimi (Nivo Sparta), Maxim Kivaka (België) en Ruud Verberk (stopt) vertrokken immers.

De technische commissie deed goed werk, want Luc van Dongen (Almkerk), Alexander McDermott (Altena), Elmer de Vries (SC Feyenoord), Najim Haddouchi (Dessel Sport), Mauritsio Helstone en Raphael Nartey (beiden Dongen) en Loic van Prooijen (eigen opleiding) zijn nieuw bij de selectie.

Elmer de Vries maakte de overstap van SC Feyenoord naar Unitas. De 21-jarige razendsnelle vleugelflitser moet aan de rechterkant de vertrokken Everon Pisas doen vergeten. De spontaniteit straalt van De Vries af. Hij is trots international van Sint Maarten, het land waar zijn oma en moeder vandaan komen. Hij speelde dit jaar op Curaçao een aantal wedstrijden in de voorronde van de Concacaf Nations Cup. Unitas zal De Vries eind maart 2023 waarschijnlijk twee weken moeten missen, dan speelt Sint Maarten in Willemstad onder meer de beslissende wedstrijd tegen een uitstekend Bonaire. Elmer de Vries is actief op social media en dat wekte de interesse van Unitas-coach Hans de Jong, die door iemand uit de omgeving van Feyenoord werd getipt. Nu is De Vries dus een ‘roodbroek’.

Dijbeenblessure

Omdat doelman Ruud Verberk na een mooie loopbaan besloot te stoppen, moest Unitas op zoek naar een vervanger. Luc van Dongen, sluitpost bij zaterdag-eersteklasser Almkerk besloot de overstap te wagen. Met zijn imposante gestalte en een lengte van twee meter, maakt hij indruk. ,,Ik ga de strijd met mijn collega-doelman Ronald Vlot aan. De beste moet gaan keepen.” Na een dijbeenblessure krijgt Vlot nu de voorkeur van de technische staf. Van Dongen zit even in de wachtkamer.

Najim Haddouchi was al op jonge leeftijd een talent. Hij groeide op in het multiculturele deel van Tilburg, boven het spoor. In Tilburg-Noord werden veel technisch vaardige voetballers opgeleid op de pleintjes. Nu vertoont de stylist zijn kunsten op Molenvliet. Haddouchi behoort tot de betere middenvelders van de derde divisie. Hij speelde uitstekende oefenwedstrijden met Unitas tegen Excelsior Maassluis en Baronie. Trainer Hans de Jong ziet in Haddouchi een controlerende middenvelder. ,,Voor mij was de keuze niet lastig. Bij Unitas spelen topgasten”, is Haddouchi stellig. ,,De Jong durft zijn ploeg te laten voetballen, daar houd ik van. Men weet dat ik niet ben gekomen om de lange bal te spelen. Ik kan mijn borst natmaken, want het moet met Unitas nog beter kunnen.” Een loopbaan bij de profs heeft Haddouchi niet helemaal opgegeven. ,,Er zijn meer spelers op latere leeftijd ingestroomd.”

Hans de Jong verwacht met zijn selectie in het linkerrijtje te gaan eindigen.

Klik op Unitas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Unitas voor meer informatie over de club.

Dennis Marijnissen doet snel examen met TSC-jeugd

De angst dat TSC JO19-1 als opvulling zou dienen voor de tweede divisie blijkt ongegrond. Trainer Dennis Marijnissen verkoopt de huid met zijn team duur op het nieuwe niveau, maar hij weet ook dat zijn elftal snel examen doet. “De komende weken moeten we het laten zien.”

Met nog een derde van de competitie te gaan heeft TSC nog alle uitzicht om zich te handhaven. “Wij blijken ons prima te kunnen meten met vier andere teams in de poule”, weet Marijnissen. “HBS, Nuenen en Sportclub Feyenoord steken er bovenuit, maar de vijf teams daaronder doen weinig voor elkaar onder. Of het mij verrast dat we ons zo goed staande houden? Ik had geen flauw idee wat we van deze klasse konden verwachten.”

Hoe de JO19-1 van TSC in de tweede divisie terecht kwam, is al een verhaal apart. Toen Marijnissen net was aangesteld als nieuwe trainer – hij komt over van Madese Boys 17-1 – deed het team met succes een greep naar het kampioenschap. Dat kampioenschap bleek echter geen rechtstreekse promotie waard, in plaats daarvan moest TSC een promotiewedstrijd spelen tegen Blauw Geel. “Daar had niemand in het team en op de club op gerekend. Van de toenmalige lichting, van wie zo’n beetje iedereen was vertrokken naar elders, was al afscheid genomen. Daardoor hebben we met de nieuwe lichting die beslissingswedstrijd moeten spelen”, zegt Marijnissen, die zelf in die periode al aan de slag ging als trainer. TSC verloor in de nieuwe samenstelling met 1-0 en leek daardoor te moeten fluiten naar de plek in de tweede divisie. Een paar weken later volgde echter alsnog promotie, omdat er enkele plekken waren opengevallen.

“Dat hoorden we vlak voor de zomervakantie”, kijkt Marijnissen terug. “Het gevolg van dat we tweede divisie gingen spelen was dat we al in het eerste weekend van september met de competitie moesten starten. Daar hadden we niet op gerekend met de voorbereiding. Daardoor hadden maar heel kort de tijd om ons voor te bereiden, want pas op 18 augustus stond onze eerste training op het programma.”

Ondanks die ultrakorte voorbereiding zag Marijnissen al snel kans om meer lijn in het spel van zijn team te krijgen. “We hadden het in het begin moeilijk om tot een goede opbouw te komen en ons onder de druk van de tegenstander uit te voetballen, maar inmiddels gaat dat ons een stuk beter af. Conditioneel, waar we een achterstand hadden door de korte voorbereiding, worden we ook steeds beter.”

De progressie die Marijnissen heeft waargenomen zorgt er bij de trainer uit Made voor dat hij handhaving een realistische doelstelling vindt. “We hebben vier keer gelijkgespeeld in de eerste competitiehelft tegen onze concurrenten onderin de poule. Drie teams daarvan krijgen we nog thuis. We hebben nu vier punten en twee overwinningen zou al genoeg kunnen zijn om twee teams onder ons te houden. Dat is het doel, want de onderste twee teams degraderen naar de derde divisie.”

De oud-speler van Madese Boys, die in twaalf seizoenen goed was voor bijna driehonderd officiële wedstrijden, maar op zijn 29ste vanwege een knieblessure stopte, zegt bij de TSC-talenten volledig op zijn plaats te zijn. “Ik heb er ontzettend veel plezier in om deze jongens het laatste deel van de opleiding te geven op weg naar de senioren. Ik vind trainen op dit niveau een geweldige prikkel. Ik ben bezig met mijn UEFA C-diploma en ben daarna ook van plan UEFA-B te doen.”

Hoe hij zijn elftal laat spelen, hangt helemaal af van de tegenstander. “We passen ons aan waarbij we uitgaan van onze kracht”, zegt hij. Joep Koppert in zijn elftal een belangrijke speler. De nummer tien is door FC Den Bosch ‘uitgeleend’ aan TSC. “Den Bosch heeft hem min of meer gestald bij ons. Ze twijfelen of hij goed genoeg is maar willen wel zijn ontwikkeling in de gaten houden. Hij heeft zijn fysiek niet mee, maar kan prima voetballen en heeft een goed overzicht. Bij ons is hij in de aanval de bepalende figuur.”

Klik op TSC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op TSC voor meer informatie over de club.

Bij RFC-jeugd draait het om de bal

Met de aanstelling van Ad van Seeters als hjo maakt RFC duidelijk dat het ernst is met de jeugdopleiding van de club. “We moeten ons als RFC gaan onderscheiden, waardoor het voor de jeugd in de regio nóg aantrekkelijker wordt om voor ons te kiezen.”

Van Seeters, zeventig jaar inmiddels, weet niet van ophouden. Want naast hoofd jeugd opleidingen van RFC is hij hoofdtrainer van Rood-Wit Sint Willebrord op zondag. “Ik was van plan om te stoppen toen ik met pensioen ging. Ik voelde me daartoe verplicht naar mijn vrouw omdat zij altijd rekening moest houden met mijn trainerscarrière. Mijn vrouw zei: als je het nog steeds leuk vindt om te trainen, waarom ga je er dan niet mee door? Na Almkerk kwam Rood-Wit. Twee bonusclubs dus.”

Maar Van Seeters wist ook dat er een moment zou komen dat hij zou thuiskomen bij RFC, de fusieclub van Veersche Boys en Good Luck in zijn woonplaats. “We hadden al een paar keer contact gehad, maar ik vond het ook belangrijk dat het fusietraject helemaal was afgerond. Dat is het nu, want behalve een geweldige mooie accommodatie is definitief gekozen voor de zaterdag voor het prestatievoetbal.”

Van Seeters voelt zich nauw verbonden met RFC. “Ik ben een kind van Veersche Boys en Good Luck. Ik ben begonnen bij Veersche Boys, maar was klein van stuk en kwam daardoor in mijn jeugdelftal weinig aan spelen toe. Toen ben ik naar Good Luck gefietst om mij daar aan te melden. Mijn vader, een echte Veersche Boys-man, vond dat niet leuk, maar hij heeft mij niet tegengehouden. Later in de jeugd ben ik teruggekeerd bij Veersche Boys. Toen ik van de trainer van het eerste elftal daar te horen kreeg dat ik nog stappen moest maken in mijn ontwikkeling ben ik weer naar Good Luck gegaan. Later heb ik ook nog een paar jaar bij Veersche Boys in het eerste gespeeld.”

Dat hij in een functie zou terugkeren bij de clubs, die inmiddels verenigd zijn in RFC, stond voor Van Seeters vast. “Ik ben beide clubs veel dank verschuldigd”, vertelt hij over de motivatie om juist in zijn eigen woonplaats aan de slag te gaan. “Ik wil teruggeven wat zij mij hebben gegeven. Het moment was daar. Ik ben zeventig, nog fit, maar ook ik heb niet het eeuwige leven.”

Met een karrevracht aan ervaringen en kennis streek hij neer aan de Parklaan. Van Seeters: “Er zijn veranderingen nodig om tot een goede structuur te komen. En elke verandering levert weerstand op, dat is gewoon een feit. Je hebt met vrijwilligers te maken. Die moet je overtuigen van een visie, niet iets opdragen. Aan de andere kant moet je wel blijven insteken op een rode draad.”

Van Seeters, die eerder bij Baronie en DESK hoofd jeugdopleiding was, stipt twee punten aan die in de opleiding bij RFC centraal staan: plezier en ‘heel veel voetbal’. “Jeugdspelers moeten op de eerste plaats volledig meester worden over de bal. Dat kan maar op één manier: door altijd te trainen met de bal. We zitten duidelijk in een transformatie-fase. Ik zie dat er nog te veel oefeningen worden gedaan zonder bal. En dat trainers gebruik maken van oefenstof van Klopp, en Guardiola die ze op internet hebben gevonden. Het moet draaien om de bal, in combinatie met kleine spelvormen, waardoor een spelertje veel balcontacten heeft tijdens de training.”

Klik op RFC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RFC voor meer informatie over de club.

‘Waarom al zo lang? Ik houd echt van mijn club’

Toen hij zeven jaar was, ging de inmiddels 61-jarige Karel van Buul voetballen bij VV Nieuwkuijk, de club waarvan hij ook nu nog lid is. Naast alle elftallen doorlopen te hebben, voert de actieveling ook vele taken uit binnen de vereniging. “Ik heb me altijd heel betrokken gevoeld bij de club.”

Trainer, leider, gastheer, kascontroleur en lid van het jeugdbestuur. Van Buul draait zijn hand er niet voor om. Als echte clubman is hij vier keer per week bij Nieuwkuijk te vinden. “Tijdens de thuiswedstrijden van het eerste team ben ik samen met onder meer mijn vrouw gastheer. Dit houdt in dat ik de scheidsrechter en de tegenstander ontvang en regel dat de ballen en vlaggen klaarliggen. Ik zorg er ook voor dat iedereen wat te drinken heeft tijdens de rust Ook na de wedstrijd zorg ik samen met de gastvrouwen voor een drankje en een hapje in de bestuurskamer. Ik ga naar alle thuis én uitwedstrijden van het eerste elftal, dus ik ben toch op de club.”

Naast gastheer is Van Buul trainer en leider van JO16-1. “Ik geef samen met mijn neef twee keer per week training en begeleid ik JO16 tijdens de wedstrijden.”

Hij vervolgt: “Ook train ik op donderdagavond een ander team. Een aantal van hen trainde ik in het verleden al en toen ik werd gevraagd dit weer op te pakken, vond ik dat wel leuk. En waar ik trots op ben, is dat ik eens ben uitgeroepen tot vrijwilliger van het jaar.”

CLUBAVOND
Het geluk wil dat deze jonge mannen trainen op donderdagavond. Dan is het clubavond. En daar is Van Buul een graag geziene gast. “Ik ga niet elke week hoor, maar ben er regelmatig even te vinden. Sowieso elke derde donderdag van de maand. Met een aantal bevriende, rustende leden vorm ik de derde donderdagclub. We zetten ons, buiten het veld, allemaal in voor de club en komen bij elkaar om een pilsje te drinken in de kantine. Waarover we dan praten? Over van alles. Hoe het eerste voetbalt onder andere. Daar zijn we tevreden over. Het gaat goed met de jongens die er zijn. En de sfeer is goed.”

De rasechte supporter houdt van ‘zijn’ club. “ik kom er al jaren dus ik ken heel veel leden. Met rond de 600 leden zijn we een kleine club waar de sfeer goed is. Ik heb me altijd heel betrokken gevoeld.”

KLEINZOON
Van Buul kent een lange carrière binnen VV Nieuwkuijk. “Ik heb alle elftallen doorlopen, tot aan het eerste. Na een aantal jaren in de selectie ben ik afgezakt naar het derde en daarna volgden vier en vijf en uiteindelijk de veteranen. Nu voetbal ik zelf niet meer, maar ik zie nog veel wedstrijden. Ik houd van het spelletje. Het is nooit hetzelfde.”

Van Buul hoopt binnen enkele jaren naar zijn kersverse kleinzoon te kijken. ”Ik ben afgelopen december opa geworden. Ik maak mijn kleinzoon binnenkort ook lid van de club.”

Klik op VV Nieuwkuijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Nieuwkuijk voor meer informatie over de club.

“Stoppen? Ik vind het nog veel te leuk”

Als trainer van de allerkleinsten – genaamd De Kanjers – is Mieke van Mosselveld (64) het voorportaal van WSC. Vanuit deze rol maakt zij ouders wegwijs bij de club en leert zij jonge voetballertjes kennismaken met de sport. En dat al 26 jaar…

Zelf heeft ze nooit gevoetbald, maar als balletjuffrouw weet ze prima hoe ze les moet geven. “Ik ben het gewend met kinderen te werken. Ik kan voor een groep staan en heb zelf drie kinderen van wie er twee altijd gevoetbald hebben. Door hen fanatiek te volgen heb ik de sport goed leren kennen. Ook heb ik een trainerscursus gedaan en zijn er veel oefeningen op internet te vinden.”

Toch geeft Van Mosselveld vooral training op gevoel. ”Het is een vorm van onderwijzen. Er gebeurt van alles op en rondom het veld en omdat ik te maken heb met kinderen van 4, 5 en 6 jaar, geef ik daar alle ruimte voor. Ik geniet van de speelsheid en onbevangenheid van de kleintjes. En als ik zie dat een kind écht nog te jong is om te gaan voetballen, geef ik dat aan bij de ouders.”

De trainer geeft elke woensdagmiddag twee uur training aan de kleintjes. “Ik heb ze verdeeld in leeftijdscategorieën. Gemiddeld zijn het twaalf kinderen per training, maar ik heb er ook weleens 25 gehad.”

COÖRDINEREN
Momenteel is Van Mosselveld dus ‘alleen’ actief als trainer, maar ze was jarenlang nóg actiever: “Ik overleg nu nog met de huidige coördinator van de vier tot tienjarigen over de gang van zaken bij de kleintjes die ik coach. De JO8 en JO9 teams spelen dit seizoen voor het eerst in de KNVB-competitie. De JO6 speelt een onderlinge competitie met drie omliggende clubs. Op deze speelse manier leren de kinderen kennismaken met de wedstrijdvorm en spelregels.”

De fanatieke vrijwilliger was daarnaast hoofleider. Vanuit deze functie coördineerde zij de verschillende pupillenelftallen en organiseerde de competitie. “En ik ben vier jaar jeugdvoorzitter geweest. Toen was ik elke zaterdag bijna de hele dag bij WSC te vinden. Heel leuk en ook heel lastig te combineren met mijn gezin. Maar ik vond dat ik er moest zijn. Zo kon ik problemen die zich voordeden meteen oplossen. En ik vond het natuurlijk heel leuk. Anders houd je het niet vol.”

PLEZIER
Hoewel ze al 26 jaar actief is binnen WSC, heeft Van Mosselveld zelf nooit gevoetbald. “Ik kwam in aanraking met de club toen ik mijn man leerde kennen. Hij heeft jarenlang gekeept in het eerste team. Toen de jongste ging voetballen, werd ik zelf actief en ben ik begonnen met het geven van training.”

Hoewel Van Mosselveld inmiddels 64 jaar is, gaat ze elke woensdagmiddag nog altijd met veel plezier naar de club. “Ik heb wel even gedacht aan stoppen, maar toen begon mijn kleinzoon met voetballen. Ik geef hem nu training. En ik heb ook een kleinzoon die nu drie jaar is en ook lid wordt zodra het kan. En verder, ik vind het nog veel te leuk.”

Klik op WSC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WSC voor meer informatie over de club.

‘Mijn taak? Bouwen aan een goed fundament’

Toon Stokkermans (56) heeft zich voor verschillende voetbalverenigingen ingezet. De laatste jaren maakt hij zich vol energie hard voor R.K.V.V. Berkdijk. Momenteel doet hij dit als jeugdcoördinator.

“Vier jaar geleden kwam ik binnen bij de club als trainer van zondag 1. Vorig seizoen was ik trainer van het eerste zaterdagteam. Toen deze jongens besloten lager te gaan voetballen, besloot ik in te gaan op het aanbod van de club om jeugdcoördinator te worden.”

Stokkermans geeft aan dat het voortbestaan van de jeugdafdeling in het gedrang kwam. “Samen met een groep betrokken vrijwilligers zet ik alles op alles deze te redden. We zijn aan het bouwen aan een goed fundament.”

LIEFDE VOOR VOETBAL
De voetbalwereld kent weinig geheimen voor de jeugdcoördinator. “Al 35 jaar bekleed ik verschillende functies binnen de voetballerij. Zo ben ik selectietrainer geweest van onder meer DESK, Blauw-Wit ’81 en het ter ziele gegane Longa. Ook coachte ik verschillende jeugdelftallen. “

De sportieveling speelde zelf bij DESK en Blauw-Wit ‘81. Hij stopte op 26-jarige leeftijd noodgedwongen vanwege een slepende knieblessure. De liefde voor voetbal is echter altijd blijven bestaan. “Bij Berkdijk heb ik een mooie rol. Ik geef clinics aan trainers en betrokken ouders. We hebben heel veel vrijwilligers en dat is mooi. Ook ouders van nieuwe leden zetten zich graag in.”

Maar Stokkermans ziet hierin ook een valkuil. “De club had voorheen een enorm betrokken voorzitter. Na zijn overlijden bleek dat hij de club bij elkaar hield en heel veel regelde. Veel mensen zijn toen opgestaan om initiatieven te ontplooien. Dat is heel goed natuurlijk, maar veel ging naast elkaar lopen. Het is mijn taak de boel te herstructureren en goed samen te werken.”

VOLKSVERENIGING
Stokkermans is heel enthousiast over de club. “Berkdijk is een echte volksvereniging die voor iedereen toegankelijk is. De club heeft een mooie sociale functie die ook heel belangrijk is voor de leden.”

Hij vervolgt: “Ook elk kind is welkom bij Berkdijk. Ieder lid is belangrijk. We zijn een kleine club en de contributie is laag. Dit maakt ons toegankelijk voor mensen die elders die buiten de boot vallen. Iedereen krijgt ook een tenue van de club. Bij ons kun je zijn wie je bent. Ik vind Berkdijk een warme vereniging waar ik me thuis voel.”

SPELPLEZIER
“Bij Berkdijk staat spelplezier boven prestatie. De kinderen moeten plezier hebben als ze voetballen” gaat hij verder. “Ik krijg altijd een lach op mijn gezicht als ik de kleintjes op het veld zie. Dat geeft me de meeste voldoening. We zijn er voor hen, niet voor ouders en trainers die allerlei verwachtingen hebben. Dat is soms nog een uitdaging, maar kinderen moeten al zoveel. Maar ook hiermee zijn we de goede weg ingeslagen. En alle groei is moeilijk. Maar alles wat aandacht krijgt, groeit.”

Klik op RKVV Berkdijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RKVV Berkdijk voor meer informatie over de club.

Vrouwen Asperen met nieuwe trainer op jacht naar succes

De vrouwen van Asperen liepen op de slotdag van het vorige seizoen nét de titel mis. De 5-0 overwinning op het tweede team van GJS bleek niet voldoende om het alleenrecht op het kampioenschap te claimen, want de wedloop met grote concurrent HSSC’61 uit Hei- en Boeicop – die in het onderlinge duel nog met 3-2 was verslagen – werd uiteindelijk niet in het voordeel van de zwart-witte brigade beslecht.

De teleurstelling zetelde echter niet diep bij het team. Integendeel, de gedeelde nummer één positie aan het einde van de rit was reden voor een gulle lach en tevredenheid na een knappe eindsprint met veel doelpunten en een prima prestatie.

Dit seizoen zijn er in de derde klasse G nieuwe kansen. Maar ook met een nieuwe trainer voor de groep. John Vendelbosch maakte de overstap van het tweede (mannen)team van Asperen naar de vrouwenformatie. Nadat was gebleken dat bij de vrouwen een vacature was ontstaan, werd besloten om contact met Vendelbosch te leggen en hem te polsen voor de vrijgekomen plek in te vullen. De gesprekken tussen beide partijen verliepen zodanig voorspoedig dat snel tot een overeenkomst werd gekomen.

In het nieuwe seizoen wacht de vrouwen van Asperen een herkansing om de jacht op de titel te maken. Eén van de tegenstanders is HSSC’61, maar ook het eerste team van GJS.

Klik op VV Asperen voor de laatste artikelen over de club
Klik op VV Asperen voor meer informatie over de club.