Home Blog Pagina 476

Dennis de Bruijn stopt na dit seizoen als hoofdtrainer bij R.W.B.

0

RWB gaat voor het seizoen 2023/2024 op zoek naar een nieuwe hoofdtrainer.

Dennis de Bruijn heeft aan de spelersgroep en de technische commissie laten weten dat hij na dit seizoen, door een verandering in zijn werksituatie, gaat stoppen als hoofdtrainer bij RWB. Voor alle partijen was er geen enkele reden om het lopende contract vroegtijdig te beëindigen totdat hij in december te horen kreeg dat zijn werk het niet meer toelaat om deze nevenactiviteiten erbij te kunnen doen.

Dennis heeft het goed naar zijn zin bij RWB en voelt een zeer goede klik met de spelersgroep en zijn staf. De spelersgroep heeft in een eerder stadium de TC laten weten dat Dennis een duidelijke en goede visie op voetbal heeft en dat hij toegankelijk is en prettig in de omgang. Zijn trainingen zijn uitdagend en divers en de oefenmeester is duidelijk en consequent in de afspraken.

Dennis heeft uitgesproken dat hij er alles aan zal doen om de doelstelling om te promoveren naar de derde klasse zaterdag te halen. Een hele kluif, wetende dat RFC en SCO respectievelijk 7 en 8 punten voor staan op de tricolores.

Deze uitdaging start op zaterdag 4 februari 2023 als RWB aan het tweede deel van de competitie start met een thuiswedstrijd tegen plaatsgenoot SSC’55.

Klik op RWB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RWB voor meer informatie over de club.

Vliegdorp is weer Vliegdorp

0

Maarliefst 17 van de 20 man tellende selectiespelers van het eerste elftal van VV ‘t Vliegdorp komen uit Soesterberg en zijn echte Vliegdorpers. Het elftal is erg jong en bestaat vooral uit spelers in de leeftijdsklasse van 18 tot 21 jaar. De jonge spelers worden in het veld bijgestaan door drie geroutineerde en positieve spelers in de persoon van keeper Loek Vermeulen, verdediger en tevens aanvoerder Eny Tammer en aanvaller Sharlo Galmo.

Het seizoen is begonnen met doelstelling om plezier en resultaat samen te laten gaan en er alles aan te doen om te proberen iedere wedstrijd te willen winnen. Vorig seizoen 4 degradatieplekken en dit seizoen maar liefst 6 degradatieplekken (3 rechtstreeks en 3 via nacompetitie) geeft een enorme druk op de jonge selectie. Handhaven na twee seizoenen verhoogde degradatie zal voelen als een kampioenschap.

Mede doordat het team veelal bestaat uit spelers uit het “Dorp” worden de wedstrijden thuis weer druk bezocht maar groeit het aantal supporters ook bij uitwedstrijden. Mooi om te zien dat Vliegdorp voor veel families als een rode draad door de club loopt en op vele fronten actief zijn zowel als bestuurslid, vrijwilliger, wasvrouw, trainer, evenementencommissie of als supporter. De families Sakkers, van Essen, Sandbrink, vd Brink zijn er zomaar een aantal die mij te binnen schieten.

Bij het eerste elftal is oud spits Marcel van Essen actief als Teammanager, leider en pakt ook indien nodig de taak van grensrechter op zich. Zijn zoon Bennie van Essen, ook voorhoedespeler, speelt in het eerste elftal en is tevens jeugdtrainer, dochter Joelle is ook een makkelijk scorende spits en heeft al vele doelpunten achter haar naam staan. Moeder Mientje is buiten trouwe supporter van haar kids ook nooit te beroerd om de handen uit te mouwen steken om te wassen, wedstrijdlootjes te verkopen of een wisselspeler af te leveren bij het eerste elftal.

De club groeit enorm en heeft maar liefst 24 teams in de competitie waarvan 3 herenseniorenteams, 1 damesteam en 20 jeugdteams! De jeugd binnen Vliegdorp staat onder leiding van een nieuw en enthousiast jeugdbestuur, jeugdtrainers en begeleiders.

Buiten de reguliere trainingen worden er ook extra trainingen aangeboden door bijvoorbeeld Fred Duijnstee! Fred is een ervaren trainer en heeft zijn eerste voetbal opleiding gevolgd bij de Voetbal Academie (Delft) en aansluitend getraind bij René Meulensteen (Manchester United) en Ricardo Moniz (RedBull Salzburg). Via Tom van Dijken (huidige trainer van de JO13.1) en Ruud Blommaert is hij op de velden van ’t Vliegdorp neergestreken.

Met de bovenstaande ontwikkelingen op de club ziet de toekomst er rooskleurig uit als je ook nog bedenkt dat met het bouwen van veel nieuwe woningen in Soesterberg het aantal nieuwe leden bij Vliegdorp alleen maar zal toenemen.

door Rene Ribberink

Klik hier voor meer artikelen over VV Vliegdorp
Klik hier voor meer informatie over VV Vliegdorp

Jubileumboek Madese Boys ‘geen mosterd na de maaltijd’

Madese Boys presenteerde onlangs het jubileumboek voor het 90-jarig bestaan. Dat gebeurde twee jaar na het werkelijke jubileum, dat niet werd gevierd vanwege de coronaperikelen.

“Je kan zeggen dat het mosterd na de maaltijd is, maar zo voelt het niet”, zegt Cees Ligtvoet (74). Met Jan Mutsaars is hij de co-producent van het jubileumboek, dat nu door leden, supporters, sponsors en alle andere geïnteresseerden Madese besteld kan worden.

“Jan heeft de foto’s en lay-out gedaan, ik heb de verhalen gemaakt”, zegt Ligtvoet. Menig uurtje zit in het boek, dat meer dan honderdtwintig pagina’s telt en door de bijdrage van de supportersvereniging slechts tien euro kost. “Het is een foto/tekst-boek”, legt Ligtvoet uit. “Aan de hand van beeld en een klein stukje tekst vertellen we over de geschiedenis van de club.”

“Bij eerdere jubileumboeken is heel veel over de geschiedenis geschreven.” Het boek bevat volgens Ligtvoet ook anekdotes.

Ligtvoet is al sinds 1974 betrokken bij Madese Boys. Dat jaar werd hij gevraagd voor het bestuur. “Ik had helemaal niets met Madese Boys, maar wel met het vrijwilligersleven. Ik ben twee jaar penningmeester, daarna heb ik jarenlang de redactie van het clubblad gedaan.”

Dat was in een tijd dat clubbladen nog ‘op papier’ uitkwamen en konden rekenen op veel lezers. “We hadden een behoorlijke redactie en staken er altijd veel tijd en werk in”, zegt Ligtvoet. “Geen verslagen van wedstrijden hé. Dat wilde ik niet. Dat las geen kip omdat het zes weken eerder was gebeurd. Nee, het was een serieus clubblad. Ik had er ook een eigen column in.”

Het doet Ligtvoet jaren na dato nog steeds pijn dat ‘De Echo’, zo heette het clubblad, op een dag moest verdwijnen. “Dat was in 2009. Eén bestuurslid heeft dat doorgedrukt. Het blad zou niet meer rendabel zijn. Ik geloofde daar niks van, want het ontplofte van de advertenties.”

Ligtvoet maakte voor diverse jubileumboeken verhalen en interviews met inmiddels overleden Madese Boys-voetballers en -vrijwilligers. Hij kan de ene na de andere anekdote vertellen zoals over het Madese Boys na de Tweede Wereldoorlog. “De club had toen één bal en die was kapot. De kas was echter leeg en er was geen geld om die bal te repareren. Toen hebben een aantal mensen in Made geld bijeen gebracht. Zo’n arme club, dat kon niet langer.”

De oorlog had voor de club sowieso grote impact. “De Duitse bezetters wilden graag voetballen tegen Madese Boys. Dat plaatste de spelers voor een dilemma, want ze waren bang dat ze te maken kregen met represailles als ze van die Duitsers zouden winnen. Op een gegeven moment was het helemaal over met die wedstrijden, want alle spelers waren ondergedoken, bang dat ze voor de Arbeitseinsatz in Duitsland te werk werden gesteld.”

Op sportief gebied leerde Ligtvoet Madese Boys vooral kennen als de ploeg van ‘heen en weer’. “We hebben vette en magere jaren. Dan hebben we een opmars van de vierde naar de tweede klasse, dan weer maken we een duikvlucht in omgekeerde richting.”

Dat Madese Boys zijn 90-jarig jubileum niet echt kon feesten is volgens Ligtvoet al dun en breed verwerkt. “Ach joh. Dat hebben we allang goedgemaakt. Madese Boys grijpt alles aan voor een feestje. Heb met ons geen medelijden.”

Klik op de link voor meer artikelen over Madese Boys
Klik op de link voor meer informatie over Madese Boys

Wessel Groote gaat voor de voetballende oplossing bij VV Zwaluwe

Terwijl de meeste van zijn ploeggenoten bij VV Zwaluwe in de zomer rustig konden hangen in de strandstoel moest Wessel Groote stevig aan de bak. De centrale verdediger, die in mei zijn enkel brak, kreeg loon naar werken, want op de dag dat de competitie begon was hij weer speelklaar.

“Op 18 mei heb ik mijn enkel gebroken”, kijkt Groote terug. “Een combinatie van nieuwe schoenen, een nieuw kunstgrasveld en waarschijnlijk pech. Mijn enkel zakte weg en draaide niet mee. En toen zei hij knak. Gelukkig was het een mooie breuk.”

Met behulp van fysiotherapeut Pim Schonk, toevallig ook medespeler van Groote, werkte de verdediger na zes weken gips hard aan zijn herstel. “Mooie vent”, zegt hij over Schonk, de routinier van VV Zwaluwe. “Hij is 37 jaar, maar nog zó fit. Daar heb ik bewondering voor.”

VV Zwaluwe, dat dit seizoen ingedeeld is in een sterke derde klasse met clubs uit West II, kende een prima start van de competitie. De ploeg is als zesde de winterstop ingegaan. En dat is volgens Groote niet geheel toevallig. “We spelen tegen goed voetballende ploegen. Daardoor hebben ook wij een stap gezet. Waar we het eerst vooral moesten hebben van de lange bal zoeken we nu ook de voetballende oplossing. Ik ben sowieso niet van de bal naar voren rossen, dus wat er nu gebeurt bevalt me wel.”

VV Zwaluwe heeft volgens Groote bovendien in Jack Beusenberg een trainer die enorm ervaren is. “Hij komt van Zwaluwe en is al diverse periodes bij de club als trainer werkzaam geweest. Hij heeft ons vorig seizoen uit de brand geholpen toen de trainer werd ontslagen.”

Beusenberg zou in de zomer weer plaatsmaken voor de nieuwe trainer Bas Liebregts, maar die werkte geen dag op sportpark De Kwarrehoek. “Hij had een goed verhaal”, zegt Groote, die lid is van de spelersraad. “Wij zagen het wel zitten met hem. Een maand voor de start van de voorbereiding belde hij echter af omdat hij nieuw werk had en dat niet kon combineren met het trainen. Met Jack is de club op zeker gegaan.”

Een trainer bovendien die er geen problemen mee heeft om een dag extra te trainen voor spelers die vanwege werk een training moeten missen. Groote is ook zo’n speler, want de 27-jarige procesoperator bij Shell Moerdijk werkt in de ploegendienst. “Meestal is er wel een mouw aan te passen. Wie dinsdag niet kan, kan woensdag trainen. Meestal zijn er twee, drie jongens. Die krijgen een individuele training van Jack.”

Hoewel hij de persoonlijke duels niet schuwt en hij geroemd wordt vanwege zijn mandekking is Groote bovenal een verdediger die voor de voetballende oplossing gaat. “Ik kan stevig verdedigen, maar ik speel wel fair. De bal lukraak naar voren schieten, dat is niet aan mij besteed. Dat vind ik armoedig. Daarom ben ik ook heel blij met onze huidige ontwikkeling, dat we steeds beter als team gaan voetballen.”

Dat moet volgens Groote leiden tot een plaats in de middenmoot. “We hebben wel wat ervaring ingeleverd en daarmee ook een stukje voetbalgogme, maar voetballend zijn we flink vooruit gegaan.”

Klik op de link voor meer artikelen over VV Zwaluwe
Klik op de link voor meer informatie over VV Zwaluwe

Clubman Rob Gijsbertsen leeft voor het voetbal bij Woudenberg

0

Loyaliteit en clubliefde komt steeds minder vaak voor in het amateurvoetbal. Hoe anders is dat voor Rob Gijsbertsen, die al vijfenveertig jaar in allerlei verschillende rollen actief is bij zijn geliefde Woudenberg. De 52-jarige Woudenberger is momenteel de assistent-trainer van het eerste elftal.

Als zevenjarig jochie brachten de ouders van Rob Gijsbertsen hem voor het eerst naar de voetbalvereniging uit het dorp: VV Woudenberg. Dat Gijsbertsen daar nog altijd rondloopt komt mede door de opvoeding thuis. ,,Sporten staat altijd bovenaan en vooral voetbal. Daar moet alles voor wijken. Dat is er vroeger met de paplepel al ingegoten. In mijn huidige gezin breng ik dat ook over. Elk jaar gingen we wel op wintersport, maar dan waren we op vrijdagavond altijd weer terug. Op zaterdag moet je gewoon aanwezig zijn.’’

In de hedendaagse maatschappij is dat nog weleens anders. ,,Nu gaan spelers weleens een weekend weg of op vakantie. Daar zijn ze mede door hun werk soms toe verplicht. Dat kan ik soms wel enigszins begrijpen, maar bij ons thuis gaat dat er niet in. Het zal nooit gebeuren dat we tijdens het seizoen op vakantie gaan. Sinds ik assistent-trainer bij het eerste ben, zijn we dan ook niet meer op wintersport geweest. Toen ik mijn vrouw leerde kennen gaf ik direct aan dat mijn leven vol is met sport. Daar kon ze mee leven en we zijn nog altijd erg gelukkig.’’

De rol als assistent-trainer vult Gijsbertsen nu al voor het vierde seizoen in. ,,Vanuit hoofdtrainer Jeroen Peeters krijg ik heel veel vertrouwen. We denken vaak hetzelfde en komen met dezelfde oplossingen. Dat is erg fijn werken. De groep kwam op een gegeven moment met de suggestie dat ik veldtrainingen kon doen. Dat is écht super om te doen.’’

De clubman vertolkte daarvoor nog veel andere rollen. ,,Ik begon dus als jeugdspeler, waarna ik het eerste heb gehaald. Tegelijkertijd trainde ik al jongere jeugdteams. Dat heb ik heel lang gedaan en uiteindelijk heb ik ook het tweede getraind. Ook ben ik coördinator van de mini’s geweest en later technisch coördinator van de onderbouw jeugd. ,,Daarnaast ben ik betrokken geweest bij het opzetten van een voetbalschool. Die is er helaas niet meer, maar er zijn geluiden over een terugkeer. Ik ben ook eens gevraagd om jeugdvoorzitter te worden, dat is misschien nog wel iets voor de toekomst. Als speler heb ik trouwens nog wel even bij de veteranen van Scherpenzeel gevoetbald, maar tegelijkertijd was ik nog altijd jeugdtrainer bij Woudenberg. Ik ben dus nooit helemaal vertrokken.’’

Waar doet Gijsbertsen dat allemaal voor? ,,Vanuit al die jaren ken je iedereen op de club. Als jeugdtrainer wil je de spelers de basis goed aanleren. Dat bijvoorbeeld Tim Banning, die ik vroeger trainde, nu bij het eerste zit, vind ik prachtig om te zien.’’

door Pjotr Pos

Klik op VV Woudenberg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Woudenberg voor meer informatie over de club.

Trainer van den Hoven van Blauw-Wit’81 wil steeds een beetje beter

De match tussen de Blauw Wit’81 uit De Moer en Niels van den Hoven (35) was na één gesprek gemaakt. Sinds het begin van dit seizoen staat de coach dan ook aan het roer van de zaterdagvrouwen.

Hij is zelf actief bij de veteranen van S.S.C.’55 in Sprang-Capelle. “Al speel ik daar momenteel weinig, omdat de vrouwen van Blauw-Wit’81 op hetzelfde moment spelen.”

Bij S.S.C.’55 was Van den Hoven 6,5 jaar actief als trainer, eerst bij de vrouwen, daarna een seizoen bij de MO17. ”Helaas hield dat elftal op te bestaan, waarna ik om me heen ben gaan kijken naar een nieuw elftal.”

Toen Van den Hoven zag dat de vrouwen van Blauw-Wit’81 uit De Moer een trainer zochten en hij er ook nog eens op werd geattendeerd door twee voetbalsters, ging hij met de club in gesprek. “Ik zocht een leuk elftal dat niet alleen denkt aan de derde helft, maar ook in het veld weet dat het draait om het neerzetten van een goede wedstrijd. Winnen is niet het allerbelangrijkste, maar ik wil wél dat iedereen speelt om te winnen. Die instelling vind ik belangrijk en dat is bij dit elftal het geval.”

Beter

De kersverse trainer heeft het vanaf week 1 naar zijn zin. “De match is goed en we zitten op éen lijn. Wat ik belangrijk vind? Ik wil dat we het elke maand beter doen dan de maand ervoor. Aan het einde van vorig seizoen stond het team bijna onderaan. Dat hoeft niet nog eens te gebeuren, daar zijn deze speelsters te goed voor. We staan verdedigend vrij aardig en hebben vaardige voetbalsters. En, het belangrijkste, ze tonen veel inzet en leren snel.”

Realistisch is hij wel: “We gaan geen kampioen worden, maar eindigen in de middenmoot zou al een mooie stap zijn ten opzichte van vorig seizoen. En wie weet: als we elke maand stappen zetten, eindigen we wellicht hoger.”

Gemoedelijk

Hoewel Van den Hoven zich meteen welkom voelde, kent hij de club nog niet goed. “Ik zie nog elke week nieuwe gezichten. De mensen met wie ik veel samenwerk, zoals de coach van het vrouwenteam op zondag en natuurlijk de speelsters zelf, waren meteen enthousiast en dat is fijn binnenkomen. De sfeer bij Blauw-Wit’81 is gemoedelijk, eigenlijk zoals je deze verwacht bij een dorpsclub.”

Van den Hoven draait het team echter niet alleen. “Ik werk samen met Hans Sweep. Onze samenwerking is goed. Hij is net zo fanatiek en gek op voetbal als ik en we zouden het uren kunnen hebben over de opstelling, de wedstrijden en trainingen. We geven samen de training op donderdag en coachen op zaterdag, ieder aan een kant van het veld. We brengen de speelsters graag iets bij.”

Klik op Blauw-Wit’81 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Blauw-Wit’81 voor meer informatie over de club.

Kabouters krijgen ook bij Haaften de kans

0

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst is een gezegde dat ook bij voetbalvereniging Haaften een warm hart wordt toegedragen. En daarbij wordt de allerjongste jeugd niet vergeten: onder impuls van onder andere Angelien van Dooijeweert is het kaboutervoetbal sinds kort gestart.

HAAFTEN De 36-jarige Angelien van Dooijeweert heeft haar hart verpand aan de voetbalsport. Ze speelt bij Haaften in het 7×7-team, met speelsters van dertig jaar en ouder en een deel van haar familie is verweven met het Waardenburgse WNC waar zij zelf ook actief is geweest. De voetbalfanate is echter sinds kort één van de drijvende krachten achter het kaboutervoetbal bij Haaften, dat graag de spelertjes van vier en vijf jaar oud wil omarmen.

,,We hadden een spelertje van die leeftijd die meedeed bij het onder 7-team, maar daarvoor was hij voor het mooi iets te jong. Daarom hebben we gedacht: het zou toch hartstikke leuk zijn als we voor de jongste spelers ook een groep zouden kunnen maken. En zo is het kaboutervoetbal ook bij Haaften gestart.’’

De eerste training van de kabouters was op woensdag 21 september. ,,We zijn voorzichtig van start gegaan. Wekelijks trainen we van 17.45 tot 18.30 uur op ons sportcomplex Elzenbos. Drie kwartier is echt lang genoeg om de aandacht van de spelers vast te houden. Samen met ploeggenote Silvia geef ik de trainingen aan de kinderen. We zijn met een klein groepje begonnen en het moet daarna echt nog gaan groeien want het is wel de bedoeling dat dit een blijvend initiatief is. Het zou mooi zijn als we doorgroeien naar een groep van zo’n acht tot tien spelertjes. De ervaring leert dat als het aanslaat dat van mond tot mond gaat en er steeds meer belangstelling komt. Maar het moet ook weer geen stormloop worden. Twintig spelers op een veld wordt ook wat veel om onder controle te houden’’, lacht ze. ,,We hebben sinds kort een nieuwe trainingsprogramma dat we goed kunnen gebruiken. Dat geeft een mooie basis.’’

Eeuwling Haaften heeft de jeugd duidelijk op een voetstuk staan. Alle registers worden opengetrokken om de toekomst veilig te stellen en de jeugdspelers te behouden voor de vereniging.

,,Vanaf begin september rolt de bal weer bij de jeugd en het is mooi dat we nog steeds extra aanwas hebben,’’ vertelt Angelien, die ook deel uitmaakt van de bloeiende jeugdcommissie bij Haaften. ,,Bestuurlijk blijkt het lastig om mensen te vinden, maar bij de jeugdcommissie hebben we juist veel enthousiaste mensen en een sterke bezetting. Dat stelt ons in staat om veel leuke dingen voor de jeugd te doen en dat werpt z’n vruchten af.’’

Klik op Haaften voor meer artikelen over de club.
Klik op Haaften voor meer informatie over de club.

Anke Roelen is het cement bij SV Terheijden

Ze is al jaren de steunpilaar van het vrouwenelftal van SV Terheijden. Anneke Roelen (29) heeft bij haar club echter meer petten op, want als bestuurslid communicatie probeert ze de verbinding tussen de leden van de club te versterken.

Roelen laat zich in de wedstrijden zien als verbindingsspeler. Als haar ploeg aanvalt, is ze voorin, als SV Terheijden moet verdedigen, helpt ze de laatste linie van haar ploeg. “Deze positie is op mijn lijf geschreven. Ik vind het heerlijk om van het ene strafschopgebied naar het andere te rennen.” Het werkterrein maakt haar volgens eigen zeggen een echte box-to-box speler. Wat ook opvalt aan het spel van Roelen is dat zij zich niet bezondigt aan het lopen met de bal. Haar balcontacten zijn vaak kort, maar effectief. “Ik heb lang bij de jongens gespeeld. Tot mijn achttiende. Daar ben ik gevormd als voetballer. Ik werd gedwongen om snel te handelen.”

Ze is nog steeds niet de grootste, maar ze gaat geen duel uit de weg, geeft ze aan. “Dat is ook een overblijfsel van lang voetballen bij de jongens. Ik heb me daar leren wapenen. Ik vind het heerlijk om duels aan te gaan, ook als mijn tegenstandsters een kop groter zijn dan ik.”

Roelen speelde zo lang bij de jongens omdat SV Terheijden in die jaren geen meisjesvoetbal had. “Inmiddels hebben we een MO13 en MO17, mooie ontwikkelingen. Toen hadden we één dameselftal. Op zaterdag voetbalde ik met de jongens en vanaf mijn vijftiende speelde ik ook op zondag bij het dameselftal.”

Intussen is ze bij het vrouwenelftal van SV Terheijden de ervaren kracht. “Een paar jaar geleden zijn er wat speelsters gestopt. Daardoor was ik ineens de oudste. Daar moest ik wel aan wennen.”

Als ervaren kracht en aanvoerder wijst ze haar jongere ploeggenoten de weg. “Ik vind teambuilding erg belangrijk. In de wedstrijden probeer ik die meiden ook te helpen met aanwijzingen. We hebben altijd gespeeld in de vierde klasse. Toen we een paar jaar geleden veel nieuwe speelsters hadden, hebben we vrijwillig een stapje lager gedaan. Maar we werden al snel kampioen, waardoor we weer in de vierde klasse spelen.”

Roelen heeft spelplezier, maar ook gezelligheid hoog in het vaandel staan. “We doen regelmatig leuke dingen met elkaar. We hebben een eigen feestcommissie in het team van vijf personen. Om de zoveel tijd wordt er iets georganiseren.”

Roelen probeert ook in clubverband haar steentje bij te dragen. Ze is bestuurslid communicatie. “In die rol probeer ik met een aantal andere mensen om de onderlinge verbinding te versterken. We doen veel met de sociale media, zoals Facebook en Instragram. De website heeft vooral een informerende functie. Via de andere sociale media delen we veel berichten. Het is een belangrijke sprekebuis van de vereniging en de manier om mensen warm te maken voor vrijwilligerstaken.”

Klik op de link voor meer artikelen over SV Terheijden
Klik op link voor meer informatie over SV Terheijden

Kabouterinitiatief geslaagd bij Zinkwegse Boys

ZINKWEG – Zinkwegse Boys let ook op de allerkleinsten. Het geesteskind van initiatiefnemer Bas Verzendaal, om een clinic voor de jongste voetballers – de zogeheten ‘kabouters’ – te organiseren, bleek een schot in de roos.

Samen met enthousiaste jeugdtrainers en voormalig spelers van de hoofdmacht van Zinkwegse Boys, Ronald van Ruiven, Ferry van den Dool, Ramon Orgers en Martin Hordijk, werd een heuse kabouterclinic verzorgd begin voor zeventien uitgelaten spelertjes van vijf en jaar oud. Zij kregen op het kleine trainingsveld van ‘de Zinkweg’ hun vuurdoop en de aanwezige ouders zagen dat het goed was.

Het beeld dat deze ‘vorige generatie’ het voetbalplezier doorgeeft aan de volgende jonge lichting, was prachtig om te zien. Hoewel Bas Verzendaal nog herstellende was van een intensieve knieblessure, spande hij zich tijdens de clinic energiek in. Voor Zinkwegse Boys was de clinic ook een prachtig moment in de ambitie die de vereniging zich gesteld heeft: de club wil elk seizoen twee kabouterteams laten starten, in het nastreven van de uitdrukkelijke wens dat het vlaggenschip in de toekomst gerepresenteerd gaat worden door minimaal de helft eigen jeugd die vanaf de jongste leeftijd bij de vereniging zijn ingestroomd.

Een wens, die sinds dragen het najaar van 2015 expliciet in het jeugdbeleidsplan staat beschreven. Met de geleidelijke doorstroming van de jeugd komt de verwezenlijking van dat streven steeds dichterbij.

Klik op Zinkwegse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Zinkwegse Boys voor meer informatie over de club.

 

Preses Stephen Steijger verlengt met één jaar bij Zinkwegse Boys

In deze periode van het jaar druppelen alweer langzaam de eerste berichten uit de trainerscarrousel binnen: welke oefenmeester blijft en wie vertrekt. Bij Zinkwegse Boys gaat dat net even iets anders: daar maakte de voorzitter bekend dat hij nog een jaar langer de bestuurlijke kar zal trekken bij de vierdeklasser.

ZINKWEG – Met Stephen Steijger heeft Zinkwegse Boys een bevlogen preses die zich niet alleen als bestuurlijk boegbeeld heeft opgeworpen maar zich ook als ambassadeur van zijn vereniging manifesteert. Daarom was het niet verwonderlijk dat Steijger in de golf van enthousiasme na de prachtige staartjes van de jubileumviering ter ere van het 75-jarig bestaan van de club bekend maakte dat hij nog een jaar zal aanblijven als voorzitter.

,,Zinkwegse Boys geeft mij ontzettend veel energie, ik geniet iedere zaterdag van het voetbalgeluk op de Beijerse Polder en in de kwestie met het buurtschap is het nodig om rust en duidelijkheid te krijgen in komende maanden. Voorlopig ga ik vol enthousiasme door als voorzitter van deze prachtige club’’, is het statement waarmee hij zijn ‘contractverlenging’ wereldkundig maakte.

Steijger nam echter in de afgelopen periode als preses veel hooi op zijn vork. En dat gaat veranderen:

,,Er is een belangrijke wijziging in mijn rol’’, geeft hij aan. ,,Ik zal de ‘uitvoering’ loslaten om mij zuiver in mijn rol als voorzitter te kunnen bewegen langs de velden en meer te verbinden naar de binnen- en buitenwacht. Dit betekent dat Zinkwegse Boys op zoek moet naar vrijwilligers die zich gaan inzetten voor projecten als bijvoorbeeld een Zinkwegkrant, het verzamelalbum met de Jumboplaatjes, de jubileumwedstrijd of reguliere activiteiten of events. Daarbij moet je denken aan de jaarlijkse sponsoravond, EHBO-cursus, scheidsrechtercursus, G-Playbackshow, reanimatie en AED-cursus, speculaas- en kerstkransacties. Ik vertrouw erop dat als ik nu ruimte maak dat er genoeg anderen zullen zijn om op die terreinen het stokje over te nemen.’’

Beschaving

In de periode na het zomerreces gingen Steijger en zijn medebestuursleden gewoon door met het maken van beleid. Met de KNVB-cursus voor clubscheidsrechters als uitgangspunt is een arbitragebeleid gepubliceerd dat met behulp van minimaal twintig interne en externe betrokkenen in een half jaar is uitgedacht. ,,Ik ben opgetogen dat wij met ons bescheiden cluppie een heuse ‘Escalatieladder voor scheidsrechters’ hebben uitgewerkt waarin staat hoe we omgaan met ongewenst gedrag tijdens een wedstrijd. Op het online platform van de KNVB, ‘Eentweetje’, bleek dat deze tool er nog niet is bij circa 3.000 voetbalverenigingen in Nederland voor scheidsrechters, dus hebben we het zelf maar opgesteld.

Bij onze club hebben we niet zo veel te klagen over rauwe wanordelijkheden in en rondom het veld, maar toch is het goed om dit in het collectieve bewustzijn te hebben bij alle scheidsrechters, trainers, teamleiders en ouders. Het tekent ook een beschaving en hoe wij met elkaar om willen gaan.’’

Klik op Zinkwegse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Zinkwegse Boys voor meer informatie over de club.