Home Blog Pagina 328

SJC geeft gas bij voor de jeugd

0

Bij SJC gaat de focus nog meer om opleiden. De club heeft een nieuw jeugdbeleid op de rit staan, met als doel talenten de ruimte te geven om zich te ontwikkelen maar waarbij het spelplezier voor alle jeugdspelers centraal staat.

Bij SJC werd de afgelopen periode menig kampioenschap gevierd. De club kon na een succesvolle laatste competitiefase een aantal jeugdteams lauweren. “Altijd leuk natuurlijk”, zegt jeugdvoorzitter Harry Dons over de behaalde kampioenschappen. “Voor een team de bekroning op het seizoen.”

SJC legt de lat de komende jaren hoger en dan vooral voor de eigen organisatie. Met een ambitieus jeugdbeleid hoopt de club spelers nog beter te kunnen ontwikkelen. Daarbij worden typische waarden van SJC niet vergeten, geeft Dons aan. “De insteek blijft dat iedere speler gelijke kansen krijgt. We willen het niveau verhogen, maar over de hele breedte. We heb ben oog voor de spelers die prestatievoetbal nastreven, maar we houden dat oog ook voor die spelertjes die voetbal zien als een leuk en gezellig tijdverdrijf en minder op die prestatie zitten.”

Van de elfhonderd leden, voetbalt ongeveer de helft in de jeugd. Het is volgens Dons een mooie basis om een nieuwe stap te zetten in de jeugdopleiding. “De afgelopen jaren is veel van onze aandacht en energie uitgegaan naar het nieuwe complex. Nu dat er staat is het ook tijd om de jeugdopleiding beter te ontwikkelen. Niet dat hij slecht was, maar omdat we kansen zien voor optimalisatie.”

Helemaal op nieuw terrein begeeft SJC zich niet, want de afgelopen jaren timmerde de club met de onder 11 en onder 13 aan de weg. “Door de aanpak en ontwikkeling van deze teams zijn we gaan nadenken hoe we ook oer de gehele breedte gast kunnen geven”, zegt Dons. “Er ligt een mooi plan en dat gaan we gefaseerd uitvoeren.”

Alexander van Vliet is als hoofd jeugdopleiding verantwoordelijk voor de uitvoering ervan. Hij trainde jarenlang de vrouwen van SJC en de jeugd van VVSB en SJC. “Het is geen kwestie van een keer met de vingers knippen en er staat iets nieuws”, zegt hij. “Dit is  een proces dat tijd nodig heeft, maar vooral ook draagvlak. Als je zaken wilt aanpassen heb je steun van trainers nodig en daarom is het belangrijk dat zij een grote stem in het geheel krijgen. Onze visie is mede tot stand gekomen door hun inbreng.”

Eén van de innovaties is de introducties van een voetbalschool. Dons: “Die is er in verleden geweest, maar is toen, mede door de corona en alle perikelen erom heen, een zachte en stille dood gestorven. Nu gaan we daar serieus werk van maken.”

Van Vliet hoopt dit seizoen de eerste stappen te kunnen zetten op dat gebied. Het idee erachter is ook duidelijk: de jeugd de kans te geven om zich verder te ontwikkelen. Meer uren maken is één facet, meer intensiteit op trainingen en het meer centraal zetten van de individuele ontwikkeling zijn andere pijlers van het nieuwe plan.

“Voor een club als SKC is een grote jeugdopleiding essentieel”, zegt Kees Brouwer, bestuurslid voetbalzaken. “Wij zijn geen koopclub en zijn in dat opzicht niet te vergelijken met de grotere verenigingen om ons heen. Desondanks spelen we op een aardig niveau, in de vierde divisie. Tegelijkertijd willen we graag dat tweederde van ons eerste elftal bestaat uit eigen SJC-jongens. Een derde mag van buiten komen, maar moet een echte versterking zijn van het elftal.”

De reden waarom SJC daarvoor gekozen heeft is volgens Brouwer ook duidelijk. “We willen niet dat ons eerste los komt te staan van de rest van de vereniging. Het moet volop onderdeel zijn van de SJC-familie. Door met veel eigen opgeleide spelers te spelen is dat eenvoudiger te verwezenlijk. De supporters kunnen zich identificeren van het team.”

Om aansluiting te houden met het niveau zal de jeugdopleiding een stap moet maken, meent Brouwer. “Een goede jeugdopleiding is essentieel voor wat we met SJC beogen.”

Klik op SJC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SJC voor meer informatie over de club.

Buitenlandse trip voor walking footballers van GSC/ODS

Of het walking football bij GSC/ODS een succes is? De vraag stellen is hem beantwoorden, want de veteranen onder de voetballers bij de fusieclub hebben een geweldig seizoen achter de rug. Een seizoen, dat zelfs eindigde met een heus ‘trainingskamp’ in het Griekse Parga waar de deelnemers aan het walking footballl – versterkt met spelers uit het 35+-team van GSC/ODS – een prima tijd beleefden.

Het walking football is een vast onderdeel geworden van het voetbalaanbod binnen de vereniging. Op maandagochtend en donderdagavond zijn de routiniers onder de voetballers op het complex van sportpark Stadspolders te vinden om hun partijtje te spelen. Zomer- of winterstop kennen de spelers niet: zij spelen het hele jaar door, ongeacht de weersomstandigheden. De ondergrond waarop gespeeld wordt verschilt per keer: kunst- en natuurgras wisselen elkaar per bijeenkomst af.

GSC/ODS is erin geslaagd om van het walking football een echt groepsgebeuren te maken. Officieel heet het dat de voetbalvorm in een 6 tegen 6-format met de bekende regels – geen lichamelijk contact, geen slidings, bal niet op heuphoogte, geen keeper, intrap of –worp naar jezelf – gespeeld wordt, maar per keer wordt via de groepsapp bepaald wie er zijn en hoe er gespeeld wordt. Dat gebeurt ook tijdens de zomer- en winterperiode. Voor nieuwsgierigen is het mogelijk om één keer vrijblijvend mee te doen, voordat het lidmaatschap aanvaard kan worden.

Gate
De activiteit blijft dus niet beperkt tot de Dordtse stadsgrenzen, maar gaat daar dus ver buiten met de recente trip naar Griekenland. In Parga werden twee wedstrijden gespeeld op het fraaie kunstgrasveld van de plaatselijke FC en het ontspannen op het strand werd afgewisseld met pittige wandelingen, onder meer naar de hooggelegen burcht boven het stadje. 

Het had overigens weinig gescheeld of acht mannen van dit gezelschap waren in Griekenland achter gebleven. Zij slaagden erin om, ondanks dat zij ruim op tijd aanwezig waren op het vliegveld, voor een gesloten gate te komen te staan omdat zij – uitgezonderd prominent walking football-deelnemer Thijs Blom – te laat naar de juiste ‘slurf’ waren gegaan. ,,De piloot, een uiterst kordate dame, zag mijn bezorgde blik. Ze waren écht op tijd en écht niet beschonken of zo. Ze knikte en liet de luchthaven weten. Laat die acht oude mannetjes alsnog door, want zonder hen vertrek ik niet’’, tekende Blom het relaas van de bijna gemiste terugreis op.

De walking footballers van GSC/ODS keerden derhalve toch veilig terug op Nederlandse bodem en zullen ook de komende maanden weer op sportpark Stadspolders aanwezig zijn na een geslaagd trainingskamp met alsnog een happy end. 

Klik hier voor meer informatie over GSC/ODS
Klik hier voor meer artikelen van GSC/ODS

Jon Herselman hoopt op sportief betere tijden voor Kapelle

Maar liefst zevenentwintig seizoenen speelde Jon Herselman in het eerste elftal van v.v. Kapelle. Op het hoogtepunt speelde hij met ‘zijn’ club zelfs in de 1e Klasse. Een niveau waarvan de Bevelandse formatie een stuk is afgedwaald. Tot verdriet van de nog altijd voetballende wethouder.

“Het is doodzonde dat ze zich in de derde klasse niet rechtstreeks hebben veilig gespeeld en nu via de nacompetitie zich moeten redden. Voor een vereniging van deze omvang mag dat eigenlijk helemaal niet gebeuren. Ik heb tot mijn vijfenveertigste in het eerste gespeeld en nooit speelden we zo laag. Voor de balans richting je tweede elftal, waarin ik zelf nu nog altijd meespeel overigens, is dat ook doodzonde. Want we spelen reserve tweede klasse en dat zou met het eerste eigenlijk dan ook minimaal zo moeten zijn! Maar de realiteit is anders en daar moeten we mee omgaan. Het is zaak om te proberen weer zo snel mogelijk de sportieve weg omhoog in te zetten. Want als het eerste elftal minder draait, dan merken wij dat in het tweede en de elftallen eronder logischerwijs ook.”

Toen Herselman negen jaar geleden stopte bij het eerste elftal ging hij in eerste instantie in het derde elftal spelen. Maar van echt afbouwen kwam het niet. “Ik ben vrij snel weer bij het tweede gaan spelen. Ik voelde me nog fit en ben van nature altijd competitief ingesteld. Bij het eerste wilde en ging dat niet meer, maar bij het tweede nog prima. Het afgelopen seizoen was ik aanvankelijk alleen assistent-trainer bij het tweede, maar de spoeling werd op een gegeven moment dermate dun dat ik met grote regelmaat zelf aan de bak moest. En dan vaak ook nog negentig minuten. Maar ik ben fit en het gaat me nog altijd heel goed af.”

Het enige is dat het herstel nu toch wat langer duurt dan voorheen. “Dat is logisch, maar je moet goed voor je lichaam zorgen en dan valt het wel mee al merk ik wel dat het allemaal wat langer tijd vraagt. Al jarenlang ben ik als wethouder werkzaam en werk dus veel en onregelmatig, maar voetballen en één keer trainen deed ik altijd. En dat probeer ik zo lang mogelijk vol te houden, want het spelletje blijft simpelweg veel en veel te leuk. Zo lang het lichaam het toelaat zal ik altijd wel bezig blijven. Bovendien heb ik in het tweede nu ook meer dan regelmatig met mijn zoon in één elftal gespeeld en ook dat is een bijzondere ervaring. Ook iets wat niet voor heel veel mensen is weggelegd dus ook iets om te koesteren.”

Wel is het zo, dat Herselman komend seizoen, evenals de trainer, stopt bij het tweede elftal. In welke hoedanigheid hij na de zomer bij Kapelle actief blijft is nog even ongewis. “Ik ben een op en top Kapelle-man en met uitzondering van één seizoen Bevelanders, hier altijd actief geweest. Het is een geweldige vereniging, een club die leeft ook hier in het dorp. Maar met meer dan zeshonderd leden moet je eigenlijk tweede klasse spelen en niet hoeven te knokken om de derde klasse te overleven. Voor ons was bij het tweede de motivatie en het plezier even weg, zeker omdat het een lastig jaar was op sportief gebied. Maar in het voetballen zelf heb ik nog altijd heel veel plezier. Ik blijf er bovendien heerlijk fit door en haal daar ook mijn voldoening uit. Dus dat Kapelle-shirt trek ik na de zomer echt weer aan, maar in welk elftal dat uiteindelijk wordt dat moet ik nog even bekijken.”

Klik op vv Kapelle voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Kapelle voor meer informatie over de club.

‘Knollentuin’ is verleden tijd bij Haaften

Het was eigenlijk het mooiste cadeau dat de inmiddels ruim 100 jaar oude voetbalvereniging Haaften zich had kunnen wensen: kunstgras op het eigen complex. Eindelijk is het zover: de werkzaamheden om het kunstgrasveld te starten zijn inmiddels in volle gang.

HAAFTEN – Gekscherend en enigszins smalend wordt er door spelers binnen maar ook buiten de club gesproken over het veld van Haaften op sportpark Elzenbos. De omschrijving ‘knollentuin’, vanwege de bepaald niet egale grasmat, valt dan ook wel eens als de omstandigheden worden omschreven waaronder gevoetbald moet worden.

Die geluiden zullen in de naaste toekomst verstommen, want eind mei is gestart met de aanleg van het kunstgrasveld waar Haaften zo nadrukkelijk naar uitkeek. Vorig jaar april stemden de leden tijdens de ledenvergadering al in met de aanleg van de kunstgrasmat, nadat Niek Huijberts van de gemeente West Betuwe een presentatie over de plannen had gegeven. Ruim een jaar later kon eindelijk een aanzet tot de realisatie worden gegeven.

De voorbereidingen waren echter al in een eerder stadium begonnen. Haaften startte in april met de voorbereidingen en gaf aan zelf de oude afrastering en ballenvangers te zullen verwijderen zodat in mei de aanleg van het nieuwe veld volgens planning kon worden gestart. En dat is niet het enige: er worden ook nieuwe doelen en zes lichtmasten geplaatst. Het huidige hoofdveld, dat uit natuurgras bestaat, wordt gerenoveerd en krijgt een nieuwe toplaag. Door de werkzaamheden kon de club aan het einde van de voetbaljaargang tijdelijk geen gebruik maken van de eigen velden. Er was al gekeken naar een uitwijkmogelijkheid en die werd – voor enkele wedstrijden gevonden bij Rhelico in Rumpt.

Kampioenschap
Door de aanleg van het kunstgras moest de traditionele slotdag van voetbalvereniging Haaften ook nog eens naar voren gehaald worden. Die werd op de kalender ‘gesleept’ naar zaterdag 20 mei en meteen tot ‘Super Satuday’ gebombardeerd. Want naast de belangrijke wedstrijd van het eerste team tegen ONI (1-1, met een treffer van Kevin van de Velde) stond ook de kampioenswedstrijd van de onder 23 tegen Theole op het programma. Een wedstrijd dus nog op het complex voor de aanleg van het kunstgras. En ‘onder 23’ liet zich op Elzenbos niet meer de kaas van het brood eten en inde met een uitermate overtuigende 8-0 triomf het kampioenschap (zie foto). Met drie punten voorsprong op nummer twee, OJC Rosmalen onder 23-2, was de titel en het feest een feit.

 In verband met de start van de werkzaamheden met betrekking tot de aanleg van het kunstgrasveld was er dit jaar ook geen centrale jeugdafsluiting. In plaats daarvan wordt het begin van het nieuwe seizoen op grootse wijze gevierd met een fantastisch voetbalevenement voor de jeugd tot en met JO15.

Klik op Haaften voor meer artikelen over de club.
Klik op Haaften voor meer informatie over de club.

Oranje Wit 3, ‘We zijn een beetje een schizofreen team’

Oranje Wit 3 werd kampioen met een 6-1 overwinning bij nummer twee Streefkerk 2. Dat kampioenschap werd groots gevierd op het terras voor de kantine van Oranje Wit. Trainer Michel Karel, aanvoerder Dennis Haksteeg en routinier Dennis Cohn vertellen over een onvergetelijk voetbaljaar.

DORDRECHT – ,,In de eerste seizoenshelft werden we al eerste, maar dat was meer een soort schifting omdat de competitie in twee blokken is gehakt door de KNVB. Uiteraard hebben we dat ook al gevierd, maar dit is het echte kampioenschap en vandaag laten we ons door niets of niemand stoppen”, zegt trainer Michel Karel, nadat hij met zijn team met een bus vol feestende spelers is teruggekeerd uit Streefkerk. ,,We hadden dit seizoen mooie competitors met IFC 3 en Streefkerk 2, maar ze waren niet opgewassen tegen de consistentie en de kwaliteit die wij hebben kunnen  neerzetten. We hebben een hele mooie mix van karakters en leeftijden. We hebben het met 23 man gedaan.”

”Nu was iedereen er natuurlijk bij, maar dat is uiteraard niet altijd het geval geweest. Toch is het ook wel een lastig voor mij geweest, want iedereen wil graag meedoen als de resultaten goed zijn, maar er kunnen er uiteindelijk altijd maar zestien spelen. We hebben wel altijd vijf wissels bij ons en die gebruiken we ook wel altijd. Iedereen moet zich gewaardeerd voelen en genoegen nemen met zijn rol. De ene is belangrijk binnen de lijnen, de andere vind het weer leuker om dingen naast het voetbal te regelen, zoals nu met kampioensshirts en de bus. Dat maakt uiteindelijk een team. Nu werkt het op ieder niveau zo dat de sfeer goed is als de prestaties goed zijn”, zegt Karel. 

Bloedfanatiek
,,We zijn een beetje een schizofreen team, zeg ik wel eens. Aan de ene kant moet het allemaal gezellig en ongedwongen zijn, maar aan de andere kant zijn we ook allemaal bloedfanatiek. Het zijn bijna allemaal jongens die altijd in de selectieteams hebben gevoetbald, dus dat fanatieke zit er wel in. Ik moet dat soms alleen even aanzetten, maar als ze eenmaal op dat veld staan gaan ze als de brandweer. We voetballen het soms echt helemaal kapot en dan sta ik als coach echt te genieten. In de beker hebben we het ook geweldig gedaan met onder meer een 3-1 zege op Sliedrecht 2 uit de reserve hoofdklasse.”

”Wij mogen het volgend seizoen in de reserve eerste klasse gaan laten zien en daar heb ik alle vertrouwen in met dit team, waarin nog heel veel jonge gasten rondlopen die alleen maar beter worden. Ja, ook op dit niveau. Ik geloof er heel erg in dat jonge spelers zich vooral ontwikkelen als ze samen voetballen met ervaren spelers, omdat die in het veld de tips en aanwijzingen geven die je als trainer nooit op dat moment kunt geven.”                                                               

Wie er volgend seizoen niet meer bij is, is Dennis Cohn. De ervaren spits stopt na een fraaie loopbaan bij Oranje Wit, waar hij ook jaren in het eerste en tweede elftal speelde. ,,Na 35 jaar voetbal is het mooi geweest. Ik word vader en ga lekker tijd in mijn gezin stoppen, al zal ik natuurlijk nog regelmatig komen kijken op zaterdag”, zegt Cohn, die ook regelmatig een training overnam als Karel niet kon en medeorganisator was van de jaarlijkse skireis in de winterstop.

,,Ik heb al drie jaar geroepen dat ik zou stoppen met een kampioenschap en nu is dit het perfecte moment voor mij om zo af te sluiten, mooier kan niet. Dit seizoen voelde ik in september al dat het zou gaan lukken en riep al maanden dat 13 mei de dag zou worden dat we kampioen zouden worden, dus deze dag ga ik niet snel vergeten”, zegt Cohn, die op de vrijdag altijd de motivatiespeech naar zijn teamgenoten stuurde in de groepschat.                                                                                         

De jonge spits Dennis Haksteen was dit seizoen aanvoerder en topscorer met 34 doelpunten. ,,Het is een prachtig seizoen geweest. We zijn vrienden en doen alles voor elkaar. De hele situatie met Roy Kirch heeft ons ook heel hecht gemaakt. We hebben zware momenten gehad als team, maar staan uiteindelijk samen met Roy het kampioenschap te vieren en dat zal niemand van ons vergeten.”

Voor meer artikelen over SV Oranje Wit klik hier.
Voor meer informatie over SV Oranje Wit klik hier.

Arkel in één klap vier gedecoreerden rijker

De lintjesregen vlak voor Koningsdag zorgt jaarlijks voor veel vreugde in families én verenigingen. Voor voetbalvereniging ASV Arkel was de meest recente uitreiking in de gemeente Molenlanden er eentje met een wel heel speciaal tintje: burgemeester Theo Segers zette in één klap vier gedecoreerden binnen de club in het zonnetje.

ARKEL – De Til in Giessenburg kreeg één dag voor Koningsdag een blauw-witte gloed tijdens de feestelijke bijeenkomst waar de koninklijke onderscheidingen werden overhandigd en opgespeld door burgemeester Theo Segers van Molenlanden. Tijdens de sessie met negen nieuwe gedecoreerden mochten maar liefst vier vrijwilligers van ASV Arkel in de spotlights treden om – als dank voor hun jarenlange trouwe inzet – een lintje te ontvangen.

Humphrey Prins, Anton Hol, Tinie Hol en Gijs Sterk waren in het grootste geheim voorgedragen voor een lintje en naar De Til ‘gelokt’ om daar de lovende woorden van burgemeester Segers aan te horen en vervolgens het ‘lintje’ te ontvangen. Allen kregen de versierselen bij hun nieuwe status als Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Unicum
Alle vier hebben zij een fraaie staat van dienst binnen de club opgebouwd. Humphrey Prins is binnen ASV Arkel actief als trainer en coach van meerdere meisjesteams. Daarnaast is hij organisator van diverse toernooien en jubileumvieringen en lid van de kantinecommissie. Die taken binnen ASV Arkel combineert hij met het vrijwilligerswerk bij de Stichting Arkel 1000, die elke vijf jaar de feestweek in Arkel organiseert, en activiteiten binnen het initiatief Proef de Kerst in Arkel waarbij hij helpt met het plaatsen van de kerstboom en andere klusjes doet.

Anton Hol maakt(e) zich ook verdienstelijk op verschillende terreinen binnen de vereniging. Naast het trainerschap is hij hoofd van de onderhoudsploeg die het onderhoud van de velden en de rest en de accommodatie verzorgt. Anton is dan ook bijna dagelijks op de club te vinden. Tinie Hol is eveneens een bekend gezicht binnen ASV Arkel: zij fungeerde meer dan een kwarteeuw als beheerder van de kantine. Tot op de dag van vandaag is zij gastvrouw in de bestuurskamer van de derdeklasser en is zij organisator van de lotto. Daarnaast zorgt zij voor het onderhoud van het AED-apparaat en draagt zij zorg voor de organisatie van de reanimatiecursussen.

Wie de kantine van ASV Arkel regelmatig bezoekt, heeft ongetwijfeld al eens kennisgemaakt met Gijs Sterk. Gijs coördineert de kantinewerkzaamheden en staat ook regelmatig zelf achter de bar. Daarnaast verzorgt hij de inkoop van de voorraden voor de kantine en heeft hij ook voor het lief en leed binnen de vereniging. Daarmee houden zijn bijdragen aan het verenigingsleven niet op: ook bij tennisvereniging Arkel is hij actief, als kantinebeheerder en de man die voor de inkoop zorgdraagt. 

Vier gedecoreerden in één klap betekende voor ASV Arkel een unicum in de clubhistorie. De club voelt zich dan ook rijk met dit kwartiet supervrijwilligers.

Klik op ASV Arkel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ASV Arkel voor meer informatie over de club.

Tahamata van Vuren via ‘States’ naar Sleeuwijk

Vuren nam afscheid van de derde klasse met een degradatie, zwaaide de naar Altena vertrekkende trainer Rick Kolff uit en kon in de slotfase van het seizoen ook niet meer rekenen op Michaël Tahamata. De toekomstig speler van kersvers tweedeklasser Sleeuwijk vertrok eerder bij Vuren om nog twee maanden te vertoeven in de Verenigde Staten.

VUREN – Sportief gezien was het voor Vuren een teleurstellend seizoen in de derde klasse E, waar ruim voor de afloop van de competitie al duidelijk was wat de lotsbeschikking van de brigade van Rick Kolff zou zijn. Alleen hekkensluiter SV Capelle haalde minder punten.

Kolffs opvolger Gilberto Smit, die afkomstig is van ASH, zal bij zijn nieuwe club dus aan de slag moeten in de vierde klasse. Hij weet daarbij in ieder geval zeker dat hij niet meer de beschikking zal hebben over vleugelspeler Michaël Tahamata. Tahamata is volgend seizoen in het zwart-wit van Sleeuwijk te bewonderen, de club die in de competitie waaruit Vuren degradeerde na een tomeloze inhaalrace de titel nog pakte ten koste van GDC dat een straatlengte voorsprong verspeelde.

Avontuur
Het verhaal van Michaël Tahamata is bijzonder. Van kinds af aan speelde hij voor Vuren, waarna hij in het pre-coronatijdperk (in 2019) zijn enkel brak in een duel met Asperen. Terwijl hij aan het revalideren was van de breuk, besloot Tahamata een andere koers te gaan varen: hij besloot de overstap te maken naar Leerdam Sport’55. Het herstel vergde echter zodanig lang dat hij de rood-witte formatie uit Leerdam nauwelijks van dienst kon zijn. Na overleg met trainer Rick Kolff besloten hij en zijn broer Petrus terug te keren naar Vuren waar hij in de zomer van 2021 weer fit genoeg was om aan te treden. 

Fysiotherapeut Tahamata schuwde dus het avontuur niet en dat onderstreepte hij in de afgelopen maanden door een bijzondere keuze te maken: hij maakte zijn overschrijving naar Sleeuwijk bekend, maar besloot ook om een buitenlands avontuur aan te gaan. In de Verenigde Staten is hij twee maanden actief voor Miami Dutch Lions in de National Premier Soccer League. Een geslaagde try-out, vorig jaar november, zorgde ervoor dat hij zich in de picture speelde bij de club uit Miami, waar hij in de periode van mei tot en met juli zal meetrainen maar ook oefen- en competitiewedstrijden zal spelen.

Over de reden van zijn vertrek was Tahamata duidelijk: hij gaat het avontuur (weer) aan omdat hij niet alleen graag voetbalt maar ook omdat hij ervaring wil opdoen in een andere voetbalcultuur en in een andere leefomgeving. Met de succeswensen van zijn collega’s bij Fysiotherapie Paans in Almkerk op zak is Michaël Tahamata, een nazaat van oud-international Simon, aan een mooi avontuur begonnen.

Voor meer artikelen over VV Vuren klik hier.
Voor meer informatie over VV Vuren klik hier.

Fraaie terugkeer van EBOH onder 19: ‘Een onvergetelijk seizoen’

Bij EBOH was enkele jaren geen sprake van een Onder 19-team, wat ook terug was te zien in de gebrekkige doorstroom van jeugdspelers naar het eerste elftal. Dit seizoen was er eindelijk weer een JO19 en dat team werd ook direct glansrijk kampioen in de tweede klasse. Doelman Julian van Duren (17) vertelt over een mooi seizoen voor hem en zijn teamgenoten. 

DORDRECHT – ,,Het is echt een prachtig seizoen geweest, onvergetelijk. In de eerste seizoenshelft was het nog wat rommelig, maar deden we ook al mee om het kampioenschap. Toen pakten we uiteindelijk net een puntje minder dan kampioen Seolto, maar in de tweede seizoenshelft waren we echt niet meer te stoppen”, vertelt Van Duren.                                                                                              

EBOH won vanaf januari alle tien competitiewedstrijden en werd kampioen met een doelsaldo van 42-9. ,,Als je die cijfers hoort lijkt het alsof het heel makkelijk is geweest om die titel binnen te halen, maar dat is zeker niet zo. Het bleef namelijk tot de laatste dag spannend met achtervolger Heerjansdam. Die hebben we op de laatste speeldag met 6-4 verslagen in een krankzinnige wedstrijd en dat gaf het kampioenschap zeker nog wat extra glans”, zegt Van Duren.

Toch zaten er ook flink wat grote uitslagen tussen. ,,Ik kan me een 1-14 herinneren bij JEKA in Breda en nog een 2-8 bij Schelluinen. Dat is natuurlijk nooit leuk. Voor mij als keeper niet omdat ik weinig te doen krijg, maar ook voor de spelers niet omdat na een halfuur de concentratie en het serieuze wel verdwijnt als je weet dat je gaat winnen. Toch hebben we in de meeste wedstrijden echt hard moeten strijden voor de drie punten, we hebben het zeker niet cadeau gekregen.”

Kouwenhoven
Van Duren kijkt al uit naar volgend seizoen, als EBOH in de eerste klasse meer serieuze tegenstand gaat krijgen. ,,Dat wordt weer een mooie uitdaging. Het team blijft niet helemaal hetzelfde omdat sommige jongens over moeten naar de senioren, maar we hebben ook nog veel jongens waar nog veel rek in zit en die zich een niveautje hoger mooi kunnen verder ontwikkelen volgend seizoen. Met Gert Fok krijgen we een trainer die heel goed is in het ontwikkelen van jonge spelers.”                                  

De talentvolle doelman kan nog twee seizoenen in de JO19 blijven keepen. ,,Ik heb het er met mijn vader en de trainers over gehad wat het beste is voor mijn ontwikkeling, maar voorlopig leer ik nog heel veel zoals het nu gaat. Ik keep wekelijks mijn wedstrijden in de JO19, maar leer doordeweeks veel op de trainingen. Samen trainen met Jan-Arie Kouwenhoven is een enorm voorrecht.”

”Hij is een hele aardige en behulpzame vent en een geweldige keeper, waar ik dus veel van leer. Door zijn grote fysiek heeft hij al een goede uitstraling voor een keeper, maar hij is ook altijd enorm rustig. Dat straalt ook af naar de verdedigers voor hem, die hij altijd op een rustige manier op de juiste plek weet te zetten. Daarnaast heeft hij een hele goede trap in zijn benen, dus het is echt mooi om naar te hem te kijken en daarvan te leren”, zegt Van Duren, die al twee keer het voorrecht had om minuten te maken in de hoofdmacht van EBOH.

,,Dat ik dat op mijn leeftijd al heb mogen doen is natuurlijk heel gaaf. Toen ik vorig jaar mijn debuut maakte was ik zelfs nog 16 jaar. Ik mocht toen in de laatste wedstrijd van het seizoen, thuis tegen Roda Boys (4-1 winst), een kwartier voor tijd invallen. Dat was een idee van Jan-Arie, die vond dat ik wel een mooie beloning verdiende na het goede meetrainen sinds februari 2022.”

Centimeter
Begin dit seizoen keepte Van Duren zelfs al een hele wedstrijd in EBOH 1, uit bij GRC 14 (1-2 winst) in de tweede competitiewedstrijd van dit seizoen toen Kouwenhoven de dag ervoor geveld was door griep. ,,Die wedstrijd daar was echt heel gaaf. Zo’n opkomst met vuurwerk en honderden toeschouwers langs de kant, dat was toch allemaal nieuw voor mij. Maar ik had mijn zenuwen goed onder controle en het ging prima”, zegt de 1,90 meter lange doelman, die nog een paar centimeter hoopt te groeien omdat elke centimeter maar mooi meegenomen is voor een keeper.                                        

Van Duren zag dit seizoen met Ronan van Weelden, Sydney Rietbergen, Myron van Pelt en Cayden Kalff nog vier teamgenoten al debuteren in EBOH 1. ,,En dan heeft Mitchell Rovers, die ook nog van onze leeftijdsgroep is, al twee seizoenen bijna alles gespeeld in het eerste op heel veel verschillende posities. Erg leuk om te zien en natuurlijk goed voor de toekomst van EBOH. Jeffrey Monster was natuurlijk zelf ook 15 jaar toen hij debuteerde in het eerste, dus hij weet hoe belangrijk het is om talenten al vroeg kansen te geven en langzaam aan het echte werk te laten ruiken. De eerste doelman van EBOH worden is een mooie ambitie en met de hulp en het vertrouwen die ik hier krijg heb ik er alle vertrouwen in dat dat gaat lukken.”

Klik op EBOH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op EBOH voor meer informatie over de club.

‘Nooit gedacht dat ik er zoveel zou maken’

Of ze bij Cluzona nacompetitie zouden gaan halen? Pieter van Eijck durfde het voorafgaand aan de laatste twee duels nog niet te beloven. Maar na een spannende apotheose, kon het uiteindelijk niet meer mis. “Met het vertrouwen zat het goed, we hebben het onszelf alleen een beetje moeilijk gemaakt.”

Want, zo is de 21-jarige linksbuiten eerlijk: “Ik vind dat we ook het team hebben om bij de bovenste ploegen van de tweede klasse mee te doen. Dus wat dat betreft staan we met een vierde plaats redelijk op de goede plek.” Wat die kwaliteiten zijn? Van Eijck somt ze moeiteloos voor ons op. “Scorend vermogen, creativiteit en veel beweging. Op individueel gebied, hebben we spelers met veel kwaliteit.” Waaronder hijzelf, sinds een jaar of drie. “Toen trainde ik eerst alleen mee, sinds dit seizoen ben ik basisspeler.”

Goed seizoen
Na een periode van wennen dus. “Het niveau ligt een stuk hoger, je moet echt aan de bak om erbij te komen. Fysiek, maar ook qua baltempo.” Heel vreemd is dat ook niet. “Daarvoor speelde ik ook wel eens in een vriendenteam, dan is het helemaal een overstap…” Toch is het snel gegaan, vertelt hij. “Mede door blessures. Ik stond altijd spits, nu ben ik linksbuiten.” Hoe dat is? “Nu voel ik me prettig daar. Het zijn allebei leuke posities, ook om af en toe te kunnen switchen.” Op papier lijkt die rol hem op het lijf geschreven. “Een jongen met veel loopacties, bewegen om spelers heen en redelijk snel. Sterk, het balletje laten vallen en dan de diepte zoeken.” En met tien goals tot nu toe, kent Van Eijck een prima seizoen. Of misschien wel een heel goed seizoen. “Natuurlijk houd je dat bij! Vorig jaar maakte ik er twee, dus ik had nooit gedacht dat ik er zoveel zou maken. Vooraf had ik geen aantal in mijn hoofd, ik ben nu eigenlijk al wel blij met tien…” En zoals een echte doelpuntenmaker betaamt, blijft dat gevoel er als spits toch in zitten. “Liever een goal, dan een assist. Dat blijft toch het mooiste.”

Op het dorp
Helemaal voor de club, waar je als klein jochie ooit bent begonnen. “Meteen toen het kon, ben ik bij Cluzona gaan voetballen. Met een jaar of vier, vijf? Ik kom zelf van het dorp, dan is het natuurlijk heel logisch.” Spijt heeft Van Eijck dan ook niet. “Gezellig samen een biertje doen, je kent iedereen!” Of het op het dorp dan ook veel over mogelijke promotie gaat? Dat valt wel mee. “Eigenlijk wordt er niet echt veel over gepraat, ook niet bij ons in de groep. Misschien gaat dat nu komen…” Mocht het er, met de nacompetitie op zak, toch van komen, weet de aanvaller wel wat hij moet verbeteren. “Acties in de één tegen één, snelheid maken en techniek. Dingen van een buitenspeler, haha!” Nuchter als hij is, ziet Van Eijck de komende jaren wel hoe het loopt. “Ik weet niet wat mijn ambities zijn, voorlopig zit ik hier op mijn plek.” En dus staan de trappers van zijn fiets, alweer te trappelen. “Het is maar twee of drie minuten, ideaal voor een feestje!”

Klik op Cluzona voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Cluzona voor meer informatie over de club.

‘Het is sneu voor het dorp, alles valt weg’

Afscheid nemen met een kampioenschap, het is niet veel voetballers gegeven. Maar als dat min of meer noodgedwongen is, doet het toch een beetje pijn. Tenminste wel bij Xavier van Hasselt, speler van Moerstraten Zondag 1. “De kans is vrij groot, dat dit ons laatste seizoen was. Maar ik wil eigenlijk door!”

Toch lijkt dat er, voorlopig dan tenminste, niet in te zitten. Weet ook de spits. “Drie jongens hebben al gezegd dat ze stoppen, en er is geen opvolging. We hebben hier ook geen jeugd, school of café meer. Daar maak ik me wel zorgen om.” En dus, hangt een vervolg, aan een zijden draadje. “Je krijgt ook last van blessures, dan moeten er spelers bij. Maar dat zie ik niet gebeuren…”

Streng opgevoed
Komt er na zijn eerste training in 1996, een einde aan het avontuur bij Moerstraten? Het zou zomaar kunnen. “Toen bestonden de goals nog uit twee houten planken, dat is inmiddels niet meer.” Van Hasselt (51) kende zelf ook een meer dan bijzondere jeugd. “Ik woonde vlakbij, heb op judo en tennis gezeten én ging naar een internaat. Behoorlijk streng opgevoed, anders kwam ik niet ver. Brommer rijden toen ik twaalf was, dat soort dingen.” Na wat omzwervingen belandde hij op relatief late leeftijd dus toch in de voetballerij, en met succes. Als beste van de zesde klasse, is de weg omhoog dus ingezet. “Vorig jaar werden we tweede, dat hebben we gevierd alsof we eerste waren. Met een platte kar door het dorp. Dit seizoen zijn we echt kampioen geworden, voor het eerst in ons leven!” Ons is in dit geval een behoorlijk hechte vriendengroep, vertelt Van Hasselt. “Sommigen kennen elkaar al 25 jaar. Het is bij Moerstraten echt ons kent ons, een heel gezellig klein clubje, met een hoge cohesie. Als iemand even achter de bar moet, of kindjes moeten worden opgevangen, zorgen we daarvoor met elkaar.”

Hartstikke fit
Dat moet je kunnen behouden, zou je zeggen. “Op zondag hebben we er iedere keer net genoeg, als er dan ook nog drie weggaan… Het zou eeuwig zonde zijn, ook voor de mensen die nog komen kijken. Sneu voor het dorp, alles valt weg. Maar wat doe je eraan?” Van Hasselt, die op donderdagavond ook nog 35+ voetbal speelt bij MOC’17, kan er zelf in ieder geval geen genoeg van krijgen. “Ik heb wat dat betreft geluk met mijn lichaam, voel me nog hartstikke fit.” Met pijn in het hart, lijkt de oud-speler van het eerste van Moerstraten, dan toch ook echt zelf op zoek te moeten gaan naar een andere hobby. “Bij het tweede hebben ze er dan waarschijnlijk te veel. Ik vrees dat jongens helemaal stoppen, gaan fietsen of iets leuks met hun vrouw gaan doen.” Met een titel op zak, heeft de inwoner van Bergen op Zoom er, al is het met moeite, toch maar vrede mee. Al begint hij het nu al te missen. “Zondagochtend, de kleedkamergrapjes, bakje koffie, een biertje. Het is nog zo leuk om op deze leeftijd te voetballen…”

Klik op FC Moerstraten voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Moerstraten voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.