Home Blog Pagina 1402

Goudswaardse Boys: de trots overheerst

Voor het eerst in enkele seizoenen dwong Goudswaardse Boys een plek af in de nacompetitie voor promotie naar de derde klasse. Bij de eerste horde ging het echter meteen mis voor de formatie van trainer Leo Tol, wiens manschappen na de 3-0 nederlaag bij Rockanje linea recta aan de zomerstop konden beginnen.

GOUDSWAARD – Bij het opmaken van de balans, halverwege het seizoen, had Leo Tol het al gememoreerd. ,,Met Goudswaardse Boys slagen we er telkens in om met een slimme versterking en een groep die steeds een stapje beter wordt vooruitgang te boeken. We hebben in het eerste deel van de competitie meegedaan om de plekken die aan het einde van de rit recht zouden kunnen geven op deelname aan de nacompetitie voor promotie naar de derde klasse. De derde klasse? Ja, daar droom ik wel eens van. Het is geen uitdrukkelijke wens om te promoveren, maar het is al prachtig dat we ons in die strijd zouden kunnen mengen.’’

Het bleken voorspellende woorden van Tol, die in het dagelijks leven en bij Goudswaardse Boys werkt met zoon Nardo, want zijn ploeg bleef zich ook na de winterstop handhaven tussen de beste ploegen in de vierde klasse. Met een periodetitel op zak mocht de ploeg uit de gemeente Korendijk zich scharen bij het rijtje kanshebbers op een plek in de derde klasse. Dat bleek echter een droom en een duidelijke stap te ver, want Rockanje bleek in de eerste ronde van het competitietoetje de sterkste en bezegelde het verblijf van Goudswaardse Boys in de vierde klasse voor minimaal nog een jaar. Bij trainer Leo Tol overheerste echter vooral de trots over de geleverde prestatie. ,,We zijn weliswaar uitgeschakeld, maar wel weer een ervaring rijker. Volgend seizoen gaat de lat weer een stukje omhoog en gaan we voor een plek bij de eerste drie’’, vertelde Tol, die mag blijven dromen van een reis omhoog want ook komend seizoen zal hij aan de ‘boys’ verbonden blijven als oefenmeester.

Dan gaat Tol wel aan de slag zonder het trio Erik Erkens, Jens Belder en Tristan de Vos. Zij hebben aangekondigd dat zij hun kicksen voorgoed zullen opbergen. Voor Belder en De Vos is dat een opmerkelijke stap, want zij zullen na respectievelijk vijftien en negentien dienstjaren de hoofdmacht vaarwel zeggen. Erkens, die in het verleden de overstap maakte van OSV Oud-Beijerland, heeft er met acht seizoenen weliswaar een kortere looptijd opzitten, maar is evengoed uitgegroeid tot een bekend gezicht in de Goudswaardse gelederen.

Goudswaardse Boys, dat heeft aangegeven zelfstandig door te gaan als vereniging, kan op korte termijn rekenen op een bijdrage van de gemeente Korendijk. De afgelopen twee jaar moest de club zelf diep in de buidel tasten om de drainage onder het speelveld te vervangen. Een kostbare ingreep, die Korendijk niet wilde voorschieten omdat het een mogelijke voetbalfusie op het eiland wilde afwachten. Die fusie komt er vooralsnog niet en aangezien Goudswaardse Boys niet langer kon wachten omdat de velden er dusdanig slecht aan toe waren, werd de investering van een nieuwe drainage voor eigen rekening genomen. De gemeente Korendijk heeft aangegeven dat bedrag te willen vergoeden.

Spoordonkse Boys voor altijd in het hart

Jasper van Hoof neemt na zeven ongekend succesvolle seizoenen afscheid van Spoordonkse Boys. De trainer en club zijn een gouden match gebleken. “Spoordonk heeft bij mij een streepje voor.”

Van Hoof was nog niet eens 30 jaar oud, had geen ervaring als hoofdtrainer maar kreeg in 2009 toch de kans van Spoordonkse Boys om bij de club aan de slag te gaan. Er volgden vier mooie seizoenen, met drie periodetitels, een promotie en een tweede plek in de vierde klasse als resultaten. Van Hoof verliet de club voor een uitstapje naar Bladella, maar keerde na twee jaar weer terug. In 2016-2017 flikte hij opnieuw een mooi kunstje: hij werd met Spoordonkse Boys kampioen in de vierde klasse. “Alles zat mee in dat jaar.”

Dit seizoen verliep anders. Spoordonkse Boys knokte een jaar lang tegen degradatie en bleef uiteindelijk één punt boven de streep. “Voor de winterstop hadden we slechts vier punten, daarna pakten we er 24. We hebben in dit hele seizoen 28 spelers gebruikt, geen twee wedstrijden achter elkaar in dezelfde opstelling kunnen spelen door de vele blessures en afwezigen. We kwamen nooit in het ritme. En toch hebben we zelden echt slecht gespeeld.” In de tweede seizoenshelft is het gaan lopen. “Toen zat het wat vaker mee. Uiteindelijk zijn we voorbij DVG gegaan, terwijl zij in de winterstop nog een voorsprong van 16 punten hadden op ons.”

De ontlading na de laatste wedstrijd van het seizoen was groot. “Spoordonkse Boys is een kleine club, dus we waren al supertrots op die plek in de derde klasse. Degraderen was geen ramp geweest, maar toch wil je dat niet. Het voordeel van zo’n kleine club is wel dat iedereen rustig blijft. Bij weinig derdeklassers is alles zo goed geregeld als in Spoordonk.”

Van Hoof vertrekt via de voordeur. “Ik heb heel veel geëist van iedereen, heb ze echt leeggetrokken. Het is op den duur goed dat er een nieuwe trainer komt.” Aan Angelo Timisela de loodzware taak om Van Hoof te doen vergeten. Die laatstgenoemde dacht bij de beslissing om op te stappen ook aan zijn gezin, met drie kinderen van 5, 3 en 1 jaar oud wordt het thuis drukker en drukker. Stilzitten doet hij echter niet, want vanaf volgend seizoen gaat hij aan de slag bij Beerse Boys in zijn woonplaats. “Ik ga een bijdrage leveren om het jeugdplan een nieuwe impuls te geven, waarbij ik me vooral richt op de onderbouw. Daarnaast ga ik toch weer als hoofdtrainer voor een selectie staan. Beerse Boys vroeg me, ik vond het een eer maar wilde het eerst wel thuis bespreken. Uiteindelijk heb ik besloten om het toch te gaan doen. De wens was er sowieso al wel, maar nu komt deze kans eerder dan gedacht.”

‘Iedere week nog speciaal om in shirt van Hoeven te spelen’

Hoevenaren zijn trots op hun afkomst, dorp en voetbalclub. Jurgen Pertijs is daar een lichtend voorbeeld van: de bijna 24-jarige aanvoerder van het eerste team vindt het nog altijd een eer om de grasmat op te lopen in het blauwe shirt van zijn club. Met een selectie vol jongens zoals hij, is Hoeven bezig aan een historisch seizoen.

“Op twee jongens na komt de hele selectie uit Hoeven. We hebben een leuke groep, waarin iedereen het goed met elkaar kan vinden en geen gezeik is. Dat is ideaal en speelt een belangrijke rol bij het ontstaan van de goede resultaten.” Aan het woord is Jurgen Pertijs. Verdediger én aanvoerder van de huidige selectie. “Bij onze club zijn prestaties én gezelligheid belangrijk. Het moet een combinatie zijn, want met alleen een gezellig team kom je er niet. Er moet voldoende kwaliteit aanwezig zijn en dat klopt bij ons. We hebben jongens rondlopen met de kwaliteiten om een wedstrijd te beslissen, maar die spelen waar nodig ook in dienst van het team.”

Dat Hoeven halverwege het seizoen bovenaan zou staan, had Pertijs in de zomer van 2017 niet verwacht. “Maar toen wij RKVV Roosendaal, door velen gezien als dé titelfavoriet, in de eerste wedstrijd van het seizoen met 1-4 versloegen, dachten we wel: als dit het niveau is, dan kan dit een heel mooi seizoen worden.” Pertijs blijft echter ook kritisch: “We laten te veel punten liggen tegen de kleine ploegen.” Het doel is nu duidelijk: het kampioenschap. “Dat zou geweldig zijn, hebben we nog nooit voor elkaar gekregen in Hoeven. Als we er met z’n allen vol voor blijven gaan en niet tegen te veel blessures aanlopen, dan is het mogelijk.”

De selectie van Hoeven is dus een hechte groep. Pertijs hoeft in zijn rol als aanvoerder dan ook zelden uit zijn slof te schieten. “Volgens mij werkt dat sowieso niet zo, in deze groep is dat in ieder geval niet nodig. Iedereen weet dat we er vol voor moeten gaan.” Hij is een trots voorbeeld van een speler die VV Hoeven graag ziet: een ‘eigen’ jongen, die in de jeugd heeft gespeeld en nu een dragende kracht is in het eerste. “Ik vind het iedere week nog speciaal om in het shirt van onze club het veld op te lopen.”

In de derde helft neemt hij niet het voortouw, hoewel hij wel degelijk met volle teugen geniet van het feest in de kantine. Hoeven staat bekend om de sfeer na afloop van een wedstrijd. “We kennen elkaar allemaal goed, komen uit hetzelfde dorp en vinden het geen van allen een straf om te blijven hangen na een wedstrijd. Dan ontstaat er vaak een feestje.” Als Hoeven daadwerkelijk de titel grijpt, dan vreest Pertijs al voor de gevolgen. “Dan kan iedereen beter een week vrij nemen, denk ik. Dat wordt één groot feest. Maar eerst maar eens zorgen dat het zo ver komt.”

Lichten bij SV Bolnes staan op groen

De seinen bij SV Bolnes staan weer op groen: de club is hard op weg om financieel weer gezond te worden. “Binnen jaar zijn we schuldenvrij”, verwacht voorzitter Soeris Balgobind.

Bolnes heeft zware financiële tijden gekend. Een schuld van tachtigduizend euro zorgde ervoor dat de club op het randje van een faillissement balanceerde. “We hebben heel wat voor kiezen gekregen”, zegt Balgobind, die drie jaar geleden als voorzitter van een nieuw bestuur aantrad. De belangrijkste opdracht was het terugbrengen van de enorme schuldenlast, maar op weg naar dat doel werd Bolnes vorig jaar geconfronteerd met een leegloop van het eerste team, het daardoor terugtrekken van het tweede team uit de competitie, en het opstappen van de technische commissie.

“Allemaal geen leuke zaken”, stelt Balgobind, die geen moment dacht zelf de handdoek in de ring te gooien. “Ik ben hiervoor gevraagd en ik ben dan het type: dit doe ik, ook als er weer oude lijken uit de kast komen.” Met die oude lijken, zo geeft Balgobind aan, is het ‘wel’ gedaan; Bolnes heeft de controle op de club weer terug. “Het eerste wat we destijds als nieuw bestuur hebben gedaan is betalingsregelingen treffen. We lossen nu iedere maand onze schuld af. Volgend jaar zijn we daarvan af.”

De financiële situatie noopte Bolnes om te bezuinigen. “De tering naar de nering zetten”, zegt Balgobind. “We zijn goed gaan kijken naar onze kostenkant. Onze inkopen ook. Dat kon veel scherper allemaal. Daarnaast zijn we op zoek gegaan naar meer sponsors.” Daarnaast mocht Bolnes zijn ‘core-business’ – het voetbal en de leden – niet vergeten. “Hoe meer leden hoe meer contributie-inkomsten”, telt Balgobind voor. “Zo’n financiële situatie hangt als een zware deken boven de club, maar je moet wel door met je activiteiten. Ik bedoel: je activiteiten mogen er niet onder lijden.”

Daarom ook baalde Balgobind vreselijk dat Bolnes kort voor de overschrijvingsperiode van vorig seizoen geconfronteerd werd met een leegloop van het eerste elftal en selectie. “Dat kwam hard aan”, geeft hij aan. De nieuwe trainer René Scholts stond voor een loodzware opgave een nieuw team op te bouwen. Balgobind: “Er was één speler van het eerste gebleven, de rest was vertrokken. We hebben ook veel nieuwe spelers erbij gekregen, maar iedereen weet dat het tijd kost voordat je een ingespeeld elftal hebt.”

Dat bleek in de eerste competitiehelft. Bolnes pakte slechts vier punten. “Na de winterstop gaat het duidelijk beter. Ik hoop echt dat we het nog redden. Het is best lastig om tegenwoordig uit de vierde klasse te komen”, beseft Balgobind. Dan is er nog de kwestie van de te hoge rekeningen voor water en elektriciteiten. Sport en Welzijn in Ridderkerk factureerde volgens de club jarenlang verkeerd en te hoog. Balgobind bracht het naar buiten. “Bij SenW waren ze daar niet blij mee. We hebben inmiddels een eerste bedrag teruggekregen, maar er staat nog een fiks te vorderen bedrag open. Daar zijn we over in gesprek. Het gaat over een fiks bedrag omdat de periode teruggaat tot 2005.”

CvdW: Excelsior Maassluis – Remco Jansen

Remco Jansen is ongeveer negen jaar bestuurslid van Excelsior Maassluis. Zelf speelt Remco bij de veteranen van de club. Remco is al 30 jaar verbonden aan Excelsior Maassluis en heeft ook in het eerste elftal gespeeld van de club. Samen met een oud eerste elftal spelers zijn ze het bestuur ingegaan.

“Mijn functie binnen het bestuur is ‘technische zaken’. Ik hou mij voornamelijk bezig met het voetbaldeel binnen Excelsior Maassluis.” Remco Jansen heeft ook ander vrijwilligers werk gedaan zoals assistent-trainer. “Maar assistent zijn was niet voor mij bestemd ben ik toen achter gekomen.” Ook heeft hij weleens achter de bar gestaan en kaartjes voor wedstrijden van het eerste verkocht. “Vaak zijn (assistent) trainers oud-spelers. Vaak zie je dat al aan ze als speler dat ze trainer gaan worden. Ook zijn er spelers waarvoor het niks is, zoals ik bijvoorbeeld.”

Remco is naar Excelsior Maassluis gegaan, omdat hij graag op het hoogste niveau wilde spelen. Excelsior M. speelde het hoogst in de regio op dat moment, vertelde Remco Jansen. “Ze speelde het hoogst in de regio en het hoogste amateur niveau. Dat doen we trouwens al tientallen jaren met het eerste elftal.”

Wat heb je nodig om de club goed te laten draaien? Daar zei Remco het volgende over: “Daar heb je mensen voor nodig. Mensen die binding hebben met de club, bij voorkeur oud-speler. Toen ik kwam zaten er al vier oud-spelers. Daar heb ik mee samen gespeeld, dat bind.” Een taak in het bestuur is heel wat, volgens Remco.

Doordat er steeds meer mensen, waaronder oud-spelers een taak krijgen binnen het bestuur of in de businessclub. Komt er steeds meer spreiding van voetbalkennis binnen Excelsior Maassluis, vertelde Remco Jansen. Dat vond Remco heel belangrijk. En dat vind hij nog steeds. “Dan ben je ook minden afhankelijk van een enkel persoon. Dan heb je meerdere personen om naar meer informatie te vragen.”

Ook vind Remco het belangrijk dat je als bestuur weet hoe het is om in een kleedkamer te zitten, hoe het is om op het veld te staan of hoe je met teleurstellingen om moet gaan. “Ik ben in het bestuur gekomen, omdat ik mijzelf beschikbaar had gesteld. Leden kunnen dan op je stemmen of je in het bestuur komt. Bij mij stemde de meerderheid voor. Zo gaat dat in een vereniging.” Elk jaar moet er een bestuurslid aftreden, zei Remco Jansen.

Theo de Reuver zet Walking Football op bij sv KMD

Theo de Reuver zal in november zijn 7-jarige aanwezigheid bij svKMD gaan vieren. Hij houdt zich momenteel bezig met het opzetten van een Walking Football team bij de vereniging en heeft hier grote plannen voor.

Voordat de Reuver bij KMD terecht kwam, speelde hij vroeger, naar eigen zeggen, op een behoorlijk niveau amateuristisch voetbal. Nadat hij zijn carrière als speler beëindigde is hij tot zijn 58eals trainer actief geweest binnen de vereniging. Uiteindelijk heeft hij op 58-jarige leeftijd ook het trainen naast zich gelegd en is hij technisch coördinator geworden van een vereniging uit de regio van zijn woonplaats.

De Reuver is uiteindelijk naar Wateringen verhuisd omdat zijn vriendin hier vandaan kwam. Na een paar weken ingetrokken te zijn in Wateringen, werd hij al door twee club uit de buurt gecontacteerd. Met de twee verenigingen is hij uiteindelijk in gesprek gegaan en heeft ervoor gekozen om aan de slag te gaan bij sv KMD omdat deze vereniging hem het meest aantrok. ‘’Bij KMD moest het technische beleid nog op poten gezet worden, het leek mij een leuke uitdaging om daar mee aan de slag te gaan.’’

De organisatie
Als een van de initiatiefnemers van het Walking Football bij KMD houdt hij zich erg bezig met de toekomst hiervan. ‘’Ik had dat een beetje gevolgd en vroeg me af hoezo zoiets niet bij KMD kon. Vooral voor de ouderen is het erg goed, hierdoor krijgen ze weer meer contacten en zijn ze sportief bezig. Dit idee heb ik aan de voorzitter, Peter van den Berg, voorgelegd en die was hier ook erg enthousiast over. Van het een kwam het ander, we zijn er samen aan begonnen en hebben ondertussen ook al mensen gevonden voor de organisatie. We zullen met een drietal mensen de kar gaan trekken, dit zijn Cees Roos, Aad de Lijster en ik. Alles in overleg met voorzitter Peter van den Berg en het ouderenfonds.’’

De organisatie van de trainingen gaat wel iets anders dan normaal gesproken, aangezien er bij Walking Football natuurlijk andere regels gelden en een andere doelgroep bezig gehouden wordt. Dit houdt in dat de trainingswijze hierop moet worden aangepast en er iets anders worden omgegaan tijdens het trainen van ouderen. ‘’De bal mag nooit hoger komen dan 75 cm, er staat geen keeper op goal, alles gaat wandelend, geen lichamelijk contact, etc. Dit spel is natuurlijk ook aan regels verbonden en die zijn net iets anders.’’

Primeur in het Westland
Het Walking Football bij sv KMD zal de eerste zijn in het Westland. De Reuver heeft al diverse gesprekken gehad met het ouderenfonds en voorzitter Peter van den Berg en die zijn erg enthousiast over het Walking Football. ‘’Dit is een groeiende markt voor ouderen.’’ Hij denkt ook dat na de revolutie van het vrouwenvoetbal, dit de volgende trend gaat worden. ‘’Er zijn een twintigtal verenigingen die er mee bezig zijn in Nederland, maar het blijft steeds groeiende. Het vrouwenvoetbal werd altijd met een scheef oog aangekeken en nu zitten er stadions vol voordat voetbal. Nu wil ik niet zeggen dat dit bij ons ook gaat gebeuren, maar mensen worden er wel erg enthousiast voor gemaakt. Het belangrijkste voor ons blijft wel ouderen uit huis krijgen, nieuwe contacten laten maken en in beweging houden’’

Introductie van Walking Football bij KMD
Aankomend seizoen beginnen ze bij sv KMD officieel met het Walking Football, met een inloopdag op 18 augustus. Op deze dag zullen verschillende oude internationals aanwezig zijn, zoals o.a. Sjaak Zwart, Kees Kist en Peter Houtman en zal er een toernooi georganiseerd worden. Ook zullen er verschillende verenigingen uit de regio die al aan Walking Football doen bij KMD langskomen, op deze manier willen ze helpen om het ook in het Westland te promoten ‘’Dat zal een hele happening worden op de club. Ik hoop dat dit een goede start kan worden. Het liefst zie ik 15 tot 18 inschrijvingen, maar ik ben uiteraard al erg blij als er straks zes mannen meespelen.’’

Iedereen streeft en strijd voor zijn of haar club, De Reuver heeft dit ondertussen ook opgebouwd ondanks de korte aanwezigheid. ‘’Ik zit er pas zeven jaar maar begin me nu toch wel verbonden te voelen met de vereniging. Er zitten mensen die allemaal vertrouwen hebben in elkaar om alles op rolletjes te laten lopen, tot vandaag de dag is dat altijd erg goed gegaan en creëert dit een goede sfeer. Ook bij wedstrijden van het eerste zit de hele kantine vol en kent iedereen elkaar, dat is altijd een happening. KMD is een echte familiaire vereniging.’’ De Reuver koestert volle hoop om van het Walking Football een fantastisch geheel te maken binnen de vereniging en wilt zich 110% inzetten om dit goed te laten lopen.

Douchen en omkleden zijn straks weer een feestje bij Honselersdijk

“Kijk”, wijst Ab van Dijk, directeur bedrijfsvoering van SV Honselesdijk, naar een kleedkamer. “Dit bedoel ik nou. Die vloer, dat plafond, die banken, de muren. Dit kan anno 2018 niet meer. ”Daarom pakt de club van sportpark De Strijphorst twaalf kleedkamers aan. Het renovatieproject kost een paar ton, maar dan heb je ook wat. Douchen en omkleden is straks weer een feestje bij Honselersdijk.

“We hebben hier een prachtig complex staan”, zegt voorzitter Erik Sosef. “Maar het verplicht je wel constant onderhoud te plegen. Voor ons is dit kleedkamerproject een heel groot project. Het kost tonnen, maar we zijn dan wel weer voor vijftien, twintig jaar klaar. Het is een investering in de toekomst. We bieden hier wel onderdak aan honderden leden, leerlingen van scholen, sporters van externe huurders. Die wil je een eigentijdse accommodatie bieden.”

“Als er bezoekers komen van andere clubs  zeggen ze vaak: wat ziet het er hier mooi uit”, vervolgt Van Dijk. “Maar dan hebben ze het over de bovenverdieping, niet over beneden.”

En ‘beneden’ huizen de zestien kleedkamers. Het renovatieproject omvat twaalf kleedkamers. “We hebben eigenlijk drie leeftijden voor de kleedkamers. In 2000 hebben we bijgebouwd en zijn er ook vier kleedkamers extra gekomen. In 2010 zijn bij de sporthal vier kleedkamers gekomen, maar die zijn eigenlijk alleen bestemd voor de gebruikers van de hal, niet voor de voetbal. Het merendeel van de kleedkamers stamt uit 1969. Die zijn dus bijna vijftig jaar oud. Natuurlijk is er in de tussentijd wel wat aan gebeurd, zoals nieuw tegelwerk, maar het raamwerk is hetzelfde gebleven.”

Van de twaalf kleedkamers liet Honselersdijk er al twee, van top (plafond) tot teen (vloer) renoveren. “Dat hebben we als proef gedaan”, vertelt Van Dijk. “Daar hebben we ook weer van geleerd. Bijvoorbeeld dat we het tegelwerk op de muur moesten doortrekken naar het plafond, anders kan je over drie jaar weer witten.”

Behalve twaalf kleedkamers wordt ook de gang op de benedenverdieping aangepakt. “Als je eenmaal bezig bent, wil je ook dat goed hebben. Anders heb je straks nieuwe eigentijdse kleedkamers en een gang uit 1969.”

Daarnaast komt er een aparte toiletgroep. “De toiletten zaten nu nog in de kleedkamers, maar die halen we daar dus weg. We vinden dat niet meer van deze tijd. Het is onhygiënisch, als je een kleedkamer binnenkomt stinkt het er bijna altijd. Dat lossen we op met een grote toiletgroep.”

“We hadden vooraf zo onze wensen”, zegt Van Dijk. “Vaak is het zo dat al die wensen samen financieel niet haalbaar zijn en dat je op een gegeven moment moet schrappen. Ik ben blij dat wij 99 procent van ons ideaalplaatje kunnen realiseren. Het wordt heel mooi, met ook oog voor details en onze eigen uitstraling en identiteit. Het oranje van Honselersdijk komt bijvoorbeeld terug in het tegelwerk. De deuren worden ook oranje. Je moet wel kunnen zien dat je bij Honselersdijk bent, hè!”

De komende tijd zal er door de verbouwing overlast zijn. Van Dijk: “Daar ontkom je niet aan. Als je thuis aan het verbouwen bent, moet je je ook even aanpassen. Dat is voor ons niet anders. We proberen met slim gebruik van ruimten de overlast zo beperkt mogelijk te houden.”

Onmisbare kracht voor de jeugd van TSC

Hermann-Otto Israël (50) is bestuurslid, coördinator en trainer van de jeugd bij TSC Oosterhout. Hij krijgt energie van het werken met kinderen, wanneer die lekker bezig zijn met voetbal. Hij zou echter nog wel wat helpende handjes kunnen gebruiken.

“Het is vrijwillig, maar niet vrijblijvend”, vertelt Israël over de taken die openstaan in de jeugd van TSC Oosterhout. Het kost best veel tijd en moeite, weet het bestuurslid jeugdzaken ook. Trainers zijn er maar net genoeg en het is erg lastig om voor elke leeftijdscategorie een coördinator te vinden. “Want je moet in die functie ook onafhankelijk zijn, we willen liever geen ouders hebben van kinderen die ook in die categorie spelen.”

Hoewel Israël zich nu met veel passie inzet voor het voetbal, heeft hij nauwelijks een achtergrond in die sport. “Ik kom wel uit een sportieve familie, wij sportten zes dagen per week, maar ben op mijn achttiende gestopt met voetbal. Toen moest ik in dienst en daarna ben ik op redelijk hoog niveau gaan bowlen en heb ik bowlers getraind. Ik heb zelfs nog in de eredivisie gespeeld.”

Vier jaar geleden kwam hij via een commissielid van de bowlingvereniging terecht bij TSC in Oosterhout. “Mijn zoontje werd vijf en wilde gaan voetballen. Vanuit mijn liefde om actief bezig te zijn, ben ik toen ook gelijk trainer geworden. Ik heb veel affiniteit met het voetbal, vind het een leuke sport en hoewel ik dus al vroeg gestopt ben, snap ik het spel toch wel een beetje. Ik zal geen trainer zijn voor de topteams, maar kan kinderen van pupillenleeftijd wel op gang helpen.”

TSC heeft een ongekend grote jeugdafdeling, met meer dan vijftig teams en om en nabij de zevenhonderd jeugdleden. “We hebben zowel recreatief als prestatievoetbal. In de selecties willen we zo hoog mogelijk spelen, dat lukt nu ook vrij aardig met teams in de derde en vierde divisie.”

Het eerste elftal lijkt nog niet optimaal te profiteren van de aanwas vanuit de jeugd. Het vlaggenschip van TSC speelt in de derde klasse en dat vinden veel mensen binnen de club toch echt een paar niveaus te laag. “Maar we mogen niet klagen over wat er de laatste jaren doorschuift vanuit de jeugd, alleen kunnen we niet direct verwachten dat die jongens het elftal dragen. In het eerste elftal staan nu wel heel wat jongens met een echte TSC-achtergrond. Ook dit jaar zijn verschillende junioren vanuit de JO19-1 alweer gevraagd om mee te doen bij het eerste en dat doen ze zeker niet onverdienstelijk.”

‘RKTVC kan echt goed voetballen’

Francis Nijhof maakte in de zomer van 2017 de overstap van Theole naar RKTVC. De 33-jarige middenvelder is blij met die keus, hoewel het niet makkelijk was om Theole de rug toe te keren. “Ik ben aan mezelf gaan twijfelen.”

“Ik moest er echt diep over nadenken. Ik heb lange tijd bij Theole gevoetbald, was daar ook aanvoerder, maar voelde toch dat ik toe was een nieuwe uitdaging. We hebben een aantal keer net naast promotie en het kampioenschap gegrepen en dat gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten. Ik ben ook gaan twijfelen aan mezelf, of het aan mij lag”, legt Nijhof uit. Dat Jaime Telehala bij RKTVC speelt, was een belangrijke motivatie om de stap te zetten. “Jaime is een van mijn beste vrienden, een soort broer. Ik had beloofd nog eens met hem samen te spelen en dit was de laatste kans. Bij RKTVC kende ik sowieso al veel jongens. Ik heb wat gesprekken gevoerd met de club en dacht uiteindelijk: waarom ook niet?”

Hij merkt een groot verschil tussen vierdeklassers Theole en RKTVC op. Waar bij Theole de organisatie al staat, timmert RKTVC aan de weg. “We hebben een vrij nieuw team, vol jonge gasten die echt goed kunnen voetballen. Daarnaast is het opleidingsniveau een stukje minder dan bij Theole. Maar daar wordt hard aan gewerkt, het huidige bestuur maakt serieus werk van de jeugdopleiding. Ik draag ook mijn steentje bij door trainers te begeleiden als assistent van de hoofd jeugdopleiding en techniektrainingen te geven. Ik heb mijn Trainer-Coach 3 en 2 inmiddels behaald en krijg van het bestuur van RKTVC echt kansen.”

Afgelopen seizoen is niet geworden wat Nijhof ervan verwacht had, maar hij heeft vertrouwen in de toekomst. “We hebben als team veel geleerd en dat moeten wij meenemen naar volgend jaar, we hebben laten zien dat er voetbal in deze ploeg zit.” Over zijn eigen seizoen is hij ook niet tevreden. “Er zit meer in het vat en dat wil ik eruit halen, maar het heeft ook te maken met het wennen aan een nieuwe club.”

Voor Nijhof leek een glorieuze carrière in het amateurvoetbal in het verschiet te liggen. Hij speelde eerder al bij TEC en had daar misschien nog wel kunnen voetballen in de top van het amateurvoetbal, maar zijn lichaam liet hem in de steek. “Ik ben vaak geblesseerd geweest en geopereerd aan mijn knie. Ik heb op een gegeven moment de beslissing genomen om voor mijn leven naast het veld te kiezen: ik werd vader, had net nieuw werk en vond het daarom beter om op een lager niveau te voetballen dan terug te gaan naar TEC. Het is jammer en soms klote om op terug te kijken, maar ik wil ook niet doemdenken. Alles gebeurt met een reden.”

Knook Infra Dilettant Cup 2018 met recorddeelname

Dilettant maakt zich op voor de vierde editie van de Dilettant Cup. Meer dan duizend jeugdvoetballers overspoelen begin juni de velden van de club. “We zijn in opperste staat van paraatheid”, aldus jeugdvoorzitter Sebastiaan van der Wal (48), die ook bestuurslid is van de Stichting Jeugdtoernooien v.v. Dilettant.

“Zomaar wat cijfertjes”, zegt Van der Wal, die in het dagelijks leven accountant is. “We hebben straks elfhonderd spelers, spelen meer dan tweehonderd wedstrijden en er doen ruim dertig verenigingen mee.”

Van der Wal is trots op die aantallen, maar spreekt tegelijkertijd zijn ‘zorgen’ uit. Want het complex van Dilettant, met drie velden, is niet van elastiek. “Willen we nóg groter, dan zullen we moeten kiezen voor een andere opzet. Een tweede weekend bijvoorbeeld, maar het moet wel allemaal te behappen zijn voor ons als organisatie. Vergis je niet, de hele club is het weekend van de Dilettant Cup in touw. Het is een grote logistieke operatie, waarbij tientallen vrijwilligers actief zijn. Van parkeerwachters tot scheidsrechters, van wedstrijdcoördinatoren tot speakers, van kantinemedewerkers tot een onderhoudsploeg, die tussendoor de kleedkamers probeert schoon te houden. Het voordeel van één weekend is dat je alles kan concentreren. Dat is ook makkelijk voor de inkoop van je eten en drinken in de kantine.”

Van der Wal, vader van twee voetballende zoons van 11 en 13 jaar, stond zelf met Marian van der Schans en André Mourik aan de basis van het toernooi. “Tot een paar jaar geleden hadden we geen thuistoernooien en dat vonden wij een gemis”, vertelt hij. “We zijn begonnen met de F, E en D en van daaruit zijn we het geleidelijk gaan uitbouwen. De organisatie kon daardoor meegroeien. Inmiddels doen achttien van onze twintig jeugdteams mee aan het toernooi. Alleen voor de JO19 en MO19 hebben we nog geen toernooi. Het zou fantastisch zijn als we dit in de toekomst ook kunnen realiseren maar dat zal dan zeker over meerdere weekenden moeten worden verdeeld “.

Voor het tweede opeenvolgende jaar is Knook Infra naamgever van de Dilettant Cup, die door ons bewust is ondergebracht bij een stichting. Van der Wal: “Los van de vereniging, waarbij duidelijk is wat de inkomsten en uitgaven zijn. Statutair is vastgelegd dat de winst naar de jeugdafdeling van de club gaat.” De JO17 bijt vrijdag 1 juni het spits af, een dag later gevolgd door de JO9, JO11 en JO15. Zondag 3 juni is het de beurt aan de JO7 en JO13.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.