Home Blog Pagina 1306

Papendrecht wint Drierivierencup

VV Papendrecht heeft in een goed bezet sportcentrum Papendrecht de Drierivierencup veroverd. In een spannende finale was Papendrecht 1 met 3-1 te sterk voor De Zwerver 1.

Op vrijdag 28 december startte om 19 uur de eerste editie van de 3 Rivieren Cup. Aan het door zaalvoetbalvereniging Eteha en VV Papendrecht georganiseerde zaalvoetbaltoernooi namen vier verenigingen deel, die met een eerste en tweede team een halve competitie speelden. Buiten gastheer Papendrecht waren De Alblas, De Zwerver en Wieldrecht van de partij.

Na de poulewedstrijden volgden de kruisfinales, waarna uiteindelijk De Zwerver 1 en Papendrecht 1 de finale mochten spelen. Nadat Papendrecht vlak voor tijd op een 1-0 voorsprong kwam, leek de wedstrijd gespeeld. De Zwerver knokte zich terug door met een frommelgoal de gelijkmaker aan te tekenen. In de laatste twee minuten scoorde Papendrecht echter nog twee keer, waarbij de 3-1 van grote schoonheid was.

De eerste 3 Rivieren Cup werd door Erwin Schuil, medeorganisator en bestuurslid Commerciële Zaken en Communicatie van VV Papendrecht, uitgereikt aan uitblinker Thomas Muilwijk. Een geslaagd toernooi dat zeker zijn vervolg gaat krijgen in de komende jaren.

Gert Alblas mist met SPV’81 de geluksfactor

Het zijn geen cijfers om met een lekker gevoel de winterstop in te gaan: elf wedstrijden gespeeld, drie punten. De eerste competitiehelft was voor SPV’81, hekkensluiter in de vierde klasse B, vooral een opeenstapeling van teleurstellingen.

“We missen de geluksfactor”, reageert trainer Gert Alblas. “We hadden zeven, acht punten meer kunnen en ook moeten halen. We zijn geen wedstrijd weggespeeld. We hebben vier wedstrijden met 2-1 verloren, maar die hadden we ook met dezelfde cijfers kunnen winnen. Het ligt in deze vierde klasse heel erg dicht tegen elkaar, alleen zitten wij steeds aan de verkeerde kant van de score.”

Alblas (64) bood een jaar geleden zijn diensten aan bij de dorpsclub. Na de scheiding met Raymond Lantinga ging SPV graag op het aanbod van de oud-trainer in. Alblas was eerder in Polsbroek trainer van 1989 tot en met 1993. “Natuurlijk speelde dat mee”, zegt Alblas. “Het was een geweldige tijd. SPV is knus, gezellig, warm. De eenheid was groot. In de winter nam een speler die bij de plaatselijke supermarkt werkte een paar blikken erwtensoep mee naar de club. We trainden en tien minuten voor tijd gingen die jongens nog even door en ik gooide de erwtensoep in de pan.”

Hoewel het 25 jaar geleden is dat hij vertrok heeft Alblas altijd een band gehouden met SPV. “Ik zie nu nog heel veel dezelfde gezichten, alleen is iedereen wat ouder geworden. De spelers van toen hebben kinderen gekregen van wie ik er een aantal bij het eerste onder mijn hoede heb.”

Met Alblas aan het roer ging het snel beter met SPV vorig seizoen. “Ik ben op 1 februari begonnen en we hebben nog tien punten gehaald. Dat was wel belangrijk voor het moreel. Het plezier moest terug en dat gaat sneller als je ook resultaten haalt.”

Dit seizoen heeft SPV de lijn, die was ingezet, echter niet kunnen doortrekken. “We hebben nog maar één keer gewonnen, tegen Bodegraven, en dat is voor iedereen een tegenvaller. We mogen dan een kleine club met een krappe selectie zijn, we willen wel graag goede resultaten halen.”

Hij kent de verhalen van het verdedigende voetbal van SPV. Onder Alblas zoekt Sportvereniging Polsbroek Vlist echter snel de aanval. “We scoorden moeilijk. Als je de bal verovert achter de middenlijn moet je nog zestig meter naar het doel van de tegenstander, dus zijn we eerder druk gaan zetten.”

Maar zoals met iedere verandering kost die aanpassing tijd. “Er staat opeens geen medespeler meer achter je. Je moet met veel meer durf en lef spelen”, aldus Alblas, die over de vooruitgang van zijn ploeg op tactisch gebied wél tevreden is.

De beloning in resultaten bleef echter uit. Alblas: “De ploeg is jong – het gros is twintig jaar of jonger – en krap. Twee blessures vangen wij niet zo maar op.” Toch heeft hij goede hoop dat hij met SPV in 2019 van de laatste plaats kan komen. “Wij zijn echt niet minder dan Moordrecht, Moerkapelle, Rijnstreek, Bodegraven en Sportief.”

CWO MO15 Herbstmeister

MO15 maakte er gisteravond, samen met PPSC, een bloedstollend spannende wedstrijd van. Beide teams hadden in de competitie evenveel punten behaald, alleen het doelsaldo van CWO was stukken beter. Het was de laatste wedstrijd bij PPSC dus alles of niets! Het werd 0-2, 1-2, 2-2, 3-2, 3-3 en uiteindelijk de bevrijdende 3-4 en daarmee was CWO MO15 de terechte winterkampioen!

CWO huldigt een tiental jubilarissen

Na de (gewonnen) wedstrijd van CWO tegen Spirit werden in een feestelijke stemming een tiental jubilarissen gehuldigd. Voorzitters Sjaak en Pleun zetten de volgende mensen in het zonnetje: Wim Vletter en Hans Bakker (25 jaar lid); Klaas Bot en Edward Maatsen (40 jaar lid); Kees Schilder, Herman Berkhout en Ron den Boer (50 jaar lid); Rien Goudswaard, Piet Snoey en Teus Marinus (60 jaar lid).
Cees Voorbach (50 jaar), Matt Bagchus (40 jaar), Remko vd Drift (25 jaar) konden helaas niet aanwezig zijn.

 

Op de foto’s: CWO (HVO) icoon Kees Schilder (links) met Pleun Onderdelinden en Sjaak van der Kroon. 
Alle jubilarissen op een rijtje…

In gesprek met: Richard Elzinga – FC ‘s Gravenzande

Richard Elzinga timmert, na zijn profcarrière bij onder andere SC Cambuur en FC Groningen, aan de weg als hoofdtrainer. De oud verdediger is momenteel oefenmeester van FC ’s Gravenzande in de Hoofdklasse. In dit artikel vertelt hij over zijn verleden als voetballer en zijn carrière als trainer.  

Speler

Richard was speler bij het plaatselijke vv Drachtster Boys, toen hij aanbiedingen van verschillende clubs kreeg. “Ik trainde al één keer in de week bij SC Cambuur, maar kreeg verschillende aanbiedingen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om naar FC Groningen te gaan, waar ik een jaar of zes heb gezeten, eerst nog in een pleeggezin en daarna een internaat.”

Toch voelde de rechtspoot zich meer op zijn plek bij SC Cambuur. “Dat was in de goede tijd van Groningen, dus ik kwam er niet echt aan de bak. Toen kwam er een aanbieding van Cambuur. Daar ben ik naartoe gegaan en heb ik mijn beste tijd beleefd. We zijn met Cambuur onder andere kampioen geworden, gedegradeerd en weer gepromoveerd via nacompetitie.”

Hij sloot zijn profcarrière af bij Sparta Rotterdam, maar heeft daar naar eigen zeggen ‘niet zijn beste tijd gehad’, mede door blessures. De mandekker bleef echter wel voetballen en ging naar VV Capelle. Daarna sloot hij via vv Nijnenrodes, waar Marcel Keizer de trainer was, zijn voetbalcarrière af.

Trainer

“Voetbal kan ik nooit loslaten. Dus toen besloot ik dat ik dus trainer moest worden. Mijn eerste klus als hoofdtrainer was bij vv Papendrecht. Ik stroomde halverwege het seizoen in en heb daar tweeënhalf jaar gewerkt. Het eerste jaar promoveerde we meteen en het laatste jaar ben ik kampioen geworden.”

Na vv Papendrecht is Richard drie jaar trainer geweest bij DBGC. Daar heeft hij het eerste jaar bovenin meegedraaid en is hij het tweede seizoen kampioen geworden. Het jaar daarop, in de tweede klasse, promoveerde hij weer.

Nu is Richard de hoofdtrainer bij FC ’s Gravenzande. Die ploeg was net gepromoveerd naar de hoofdklasse toen hij daar aantrad. Het team is in zijn eerste seizoen zevende geworden en nu staan ze op een mooie vierde plaats met het aanbreken van de winterstop.

Toch zijn de resultaten van de laatste wedstrijden minder goed, gezien ’s Gravenzande de laatste vier wedstrijden allemaal hebben verloren. Richard vind dit jammer, maar hij is echter niet bezorgd: “We hadden van tevoren niet verwacht dat we nu vierde zouden staan, dus echt heel goed. We speelden ook gewoon goed in die wedstrijden, maar ook dat is voetbal.”

Doelstelling

De doelstelling voor het einde van dit jaar is om minimaal weer de zevende plaats van vorig jaar te behalen. Op langere termijn wil FC ’s Gravenzande een stabiele hoofdklasser worden en steeds een stapje hoger eindigen.

Richard zijn persoonlijke doelstelling voor de langere termijn heeft hij al heel lang duidelijk. “Ik zeg tegen iedere club waar ik mee praat, ik heb mijn einddoel. Ik wil trainer worden in de tweede divisie, het hoogst haalbare in het amateurvoetbal.”

https://lacosta.nl/vestigingen/s-gravenzande/

VoetbalJournaal Bergen op Zoom / Tholen, Najaar 2018

Lees hier de krant</

In Gesprek Met: Eric de Reuver

De 24-jarige Eric de Reuver is de huidige jeugdvoorzitter bij MSV’19. Momenteel is voor hem wel zijn laatste seizoen ingegaan waarin hij deze functie vervult maar hij heeft nog geen plannen om te stoppen als vrijwilliger bij de club. Wij spraken met hem over zijn verleden in de voetballerij, het 100-jarig bestaan van de club en vrijwilligerswerk.

De weg naar jeugdvoorzitter
De Reuver voetbalt sinds zijn zevende bij MSV wat voor hem een logische keuze was omdat de meerderheid van zijn vrienden daar toen al speelde, ook had zijn vader daar gevoetbald. Uiteindelijk is hij via zijn opleiding, Sportmanagement, achter de schermen van de vereniging terecht gekomen. ‘’We hadden een aantal praktijk opdrachten meegekregen en die ben ik gaan uitvoeren bij MSV. Aan de hand daarvan kreeg ik is de vraag van de voorzitter om in het jeugdbestuur toe te treden als e-coördinator.’’ Dit heeft De Reuver twee jaar gedaan en is daarna doorgegroeid naar jeugdvoorzitter waarvan het huidige seizoen voorlopig zijn laatste gaat worden.

Als jeugdvoorzitter is dit het derde seizoen voor De Reuver. Als e-coördinator is hij benaderd door de voorzitter en (voormalig) jeugdvoorzitter om een last van zijn schouders af te halen. ‘’Een dubbelfunctie neemt natuurlijk wel erg veel tijd in beslag. Toen heb ik het stokje overgenomen en daar ben ik nog steeds hartstikke blij mee.’’ Behalve het vrijwilligerswerk voetbalt de jeugdvoorzitter zelf ook nog, namelijk bij het huidige vierde elftal van de senioren. Voor hem is de vereniging en alles wat hij daar doet een wekelijkse en soms dagelijkse bezigheid.

100-jarig bestaan MSV’19
De club zit momenteel in het 100-jarige bestaan, hiervoor zijn verschillende activiteiten georganiseerd voor deze mijlpaal. Zo is er een groots openingsfeest geweest bij de vereniging met o.a. een lasershow. ‘’Dat was een groot feestje, met zelfs zangers en dj’s. Behalve dat is Creators FC, een voetbalelftal van bekende Youtubers, ook langs geweest om te spelen tegen de veteranen. Daarnaast is nog een heuse voetbalplaatjesactie georganiseerd en zijn er nog kleinere activiteiten als een junglefeest en een FIFA-toernooi geweest, kortom het hele jaar activiteiten in het kader van het 100-jarig bestaan.’’

Doelstellingen
Als doelstellingen voor de jeugd is MSV gefocust op het zo hoog mogelijk te voetballen met alle jeugdteams op het niveau van de spelers. ‘’Het is voor ons belangrijk dat iedereen voetbalt op hun/haar niveau maar het nog wel als plezierig ervaren. Maar verder is MSV natuurlijk veel meer dan prestatief voetballen alleen, er ontstaan hele vriendengroepen binnen de club. Ook ouders die met elkaar aan de praat raken en vrijwilligers die ontstaan. Dat zijn denk ik wel de kwaliteiten van MSV en dat is ook iets wat wij belangrijk vinden om te behouden.’’

Toekomst
‘’Vergeleken met een aantal jaren terug is MSV zeker groeiende. Er zijn ook steeds meer oudere teams, die jongeren stoppen minder snel na het gaan naar de middelbare school en blijven gewoon door voetballen.’’ De Reuver is momenteel erg tevreden met de huidige groei van de vereniging en hoopt in de toekomst nog lang zijn bijdrage te kunnen leveren

CvdW: Westlandia – Jan de Bruin

Jan de Bruin is 75 jaar oud en beheert de kantine bij RKVV Westlandia. Hij heeft 23 jaar in het hoofdbestuur van de club gezeten, en ook nog een paar jaar in het bestuur van de businessclub. Nu is hij nog elke dag op de club te vinden om de kantine van de club te beheren.

Hij kwam bij Westlandia terecht via zijn dochter. Zijn dochter was vier of vijf jaar oud toen ze wou voetballen en toen besloot Jan om haar in te schrijven bij de club. Sinds dat moment heeft hij de club nooit verlaten en pakten hij ook al gauw het kantinebeheer op. Afgelopen seizoen is hij uit het bestuur gestapt, maar het kantinebeheer doet hij nog steeds, en Jan is voorlopig nog niet van plan om daar mee te stoppen. ‘’Ik was de oudste in het bestuur van de club en iedereen was een stuk jonger dan mij. Dan komt er een generatiekloof en is het beter om ermee te stoppen. Daarnaast is 23 jaar ook aardig lang’’, aldus Jan.

Elke morgen is hij met een groepje vrijwilligers van vier a vijf te vinden op de club.’’ Ik heb het jaren alleen gedaan, maar nu hebben we ook iemand die de kantinedienst regelt en ook iemand die de inkoop oppakt’’, zegt hij. De kantine is een grote inkomstenbron voor de voor de voetbalclubs. Het is daarom belangrijk om de korte lijntjes te houden met het bestuur. Er worden dan afspraken gemaakt over het inkopen en dat soort zaken.

Jan vindt het belangrijk dat er vrijwilligers zijn binnen een club, die wat hem betreft onmisbaar zijn. ‘’Als je bij een voetbalclub staat ingeschreven, vind ik dat je ook wat voor de club moet doen. Nu weet ik wel dat iedereen contributie betaald, maar niemand ziet wat er voor nodig is om zo’n club draaiende te houden. Daarom heeft de club een nieuwe soort verplichting binnen de club toegepast. De ouders van de jeugdspelers moeten nu verplicht een of twee keer kantinedienst doen en jeugdspelers moeten een wedstrijd van de jongste jeugd. ‘’Wat dan leuk is om te zien, is dat de meeste ouders na de kantinedienst zeggen dat ze het eigenlijk best leuk vinden en het vaker willen doen, verteld hij ‘lachend’. Het is een soort drempel die waar ze even overheen moeten.

De leukste en mooiste momenten op de club zijn de keren als de club kampioen wordt. ‘’Dan is het druk in de kantine en moet er veel geregeld worden’’, aldus Jan. Maar eigenlijk kan hij zo snel niet op een mooi moment komen. Hij vindt het regelen van de kantine voor de club en de 23 jaar dat hij in het bestuur heeft gezeten een ‘mooi’ moment.

Aan stoppen denkt Jan nog lang niet: ‘’Dit is mijn club, als ik stop met de dingen die ik doe voor de club dan is dat geen vrijwillige keuze’’, verteld hij. Thuis zitten is namelijk niks voor Jan en hij doet alle taken binnen de club met veel plezier.

Het eerste elftal van de zondag vecht dit seizoen tegen degradatie in de Derde Divisie en het wordt nog strijden voor de club om boven de degradatiestreep te blijven. Jan verwacht in ieder geval wel dat het elftal erin blijft.’’ Dat is ook belangrijk voor de club, want als de club goed draait, dan komen er ook weer mensen.’’, zegt Jan. Hoe dan ook, Jan zal sowieso altijd bij de club blijven komen.

https://lacosta.nl/vestigingen/s-gravenzande/

Axel Wendt is sterker terug na ‘straf’

Hij telde de dagen letterlijk af tot zijn rentree op het veld. Axel Wendt scheurde vorig seizoen zijn kruisband van zijn rechterknie. Het herstel voelde voor hem als een straf. “Maar ik ben nu sterker dan ooit.”

Zijn fysiotherapeut en trainer werden in het laatste stuk van het revalidatietraject een beetje gek van hem. Het vooruitzicht dat de 22-jarige Wendt weer hele wedstrijden kon gaan spelen, deed hem in een snelkookpan veranderen. “Dan kreeg ik te horen dat ik maar een helft mocht spelen, omdat dat beter was voor mijn opbouw. Het zal best dat daar een goede reden achter zat, maar ik vond het niks. Ik wilde spelen.”

Bijna een jaar bleef hij van voetbal verstoken. “343 dagen om precies te zijn”, geeft hij zelf aan. “Ja, ik heb ze afgeteld en afgestreept. Ik hoop dat nooit meer mee te maken. Mentaal was het heel zwaar. Tegelijkertijd heeft het mijn ogen ook geopend.” Tot de gewraakte dag in no- vember zat de carrière van Wendt in de lift bij Noordwijk. Hij kreeg zijn kansen onder trainer Kees Zethof, die het in hem zag zitten. “Van de eerste acht competitiewedstrijden speelde ik er vijf. Weliswaar als invaller, maar toch. Ik had het gevoel dat ik op weg was naar een basisplaats.”

Die basisplek kreeg hij in de bekerwedstrijd tegen Quick Boys 2. Alsof het lot ermee speelde, juist in die wedstrijd ging het mis. “Een onbeduidend wedstrijdje op een koude dinsdagavond. Het was ook nog eens mijn eigen schuld. Ik zette een te laat blok. Een speler van Quick Boys raakte mij op de zijkant van de knie. Ik ben zelf nog zonder ondersteuning naar de zijkant van het veld gelopen. Ik hoor mezelf nog tegen de trainer zeggen dat ik er na een weekje wel weer bij zou zijn.”

Het bleek allemaal veel ernstiger dan Wendt zelf dacht. Zijn kruisband was afgescheurd en een operatie noodzakelijk. “Ik ben al op 12 januari in het Erasmus mc geopereerd door de chirurg die ook voor Feyenoord werkt. Hij heeft een stukje meniscus weggeknipt. Hij heeft een stukje pees uit een mijn middelste knieband gehaald. Daar heeft hij een nieuwe kruisband mee gemaakt. Dat is een nieuwe techniek. Vroeger haalden ze de pees uit je hamstring, maar deze methode schijnt het herstelproces te versnellen.” Daarna begon het revalidatieproces. “Dat was geen pretje, zeker niet voor een ongeduldig persoon als ik.”

“Ik kon gelukkig terecht bij een fysiopraktijk in Amsterdam. Bij Zeeburgia, waar ook veel bekende voetballers revalideren. In het begin was het wel lastig om mezelf op te peppen, maar op een gegeven moment heb ik de knop omgedraaid. Ik heb een intensief project gevolgd. Ik was er dagelijks. Ik kreeg er steeds meer lol in, omdat ik merkte dat mijn hele lichaam door de oefeningen sterker werd. Voor mijn blessure had ik nooit op die manier getraind.” Het laatste stukje, naar zijn daadwerkelijke comeback op het veld, was zwaar. “Je voelt dat je er klaar voor bent, maar weet ook dat je de minuten moet opbouwen. Eerst een helft, dan zestig minuten, dan tachtig minuten. Mijn doel was om voor het einde van het jaar mijn eerste speelminuten te maken bij Noordwijk 1. Dat was te ambitieus.”

Angst dat hij opnieuw geblesseerd raakt heeft hij niet. “Ik vond het wel fijn dat het gevoel in mijn been hetzelfde is als voor mijn blessure. Ik kon een aardige vrije trap nemen.” Toen hij zijn rentree maakte in Noordwijk 2 hadden vrienden een groot spandoek gemaakt. “Dat deed wel wat met me, net zoals de eerste keer na mijn blessure bij de training. Iedereen kwam me sterkte toewensen.”

IJsselmeervogels sluit jaar af met overwinning

De laatste wedstrijd van 2018 voor IJsselmeervogels zit erop in de Tweede Divisie, en die werd goed afgesloten De wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys werd met 4-1 gewonnen. Alle goals vielen pas in de tweede helft.

Het was best opmerkelijk dat het in de eerste helft nog 0-0 stond. Kansen waren er in overvloed, en dan met name voor IJsselmeervogels. Een voorzet van Eef van Riel viel, welliswaar niet bedoeld, op de lat. Mike van de Laar schoot een vrije trap op de kruising en van Nieuwkoop redde twee keer kort achter elkaar op inzetten van Maikel de Harder en Gillian Justiana.

In de tweede helft was er hetzelde spelbeeld. Alleen nu vielen de doelpunten wel. Net als vorig seizoen in de wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys vielen de doelpunten in het eerste kwartier van de tweede helft als rijpe appelen van de boom. Achtereenvolgens Gillian Justiana, Felitciano Zschüssen en Danny van den Meiracker troffen doel. De mooiste kwam op naam van Maikel de Harder. Hij ontving de bal zo’n 10 meter voor het doel. Speelde directe tegenstander Demon zoek. Schoot niet gelijk, maar liet invalkeeper Virgil Deen dit wel denken en schoot daarna beheerst binnen. De laatste treffer van het jaar op De Westmaat kwam op naam van Marc Magan. De middenvelder van Rijnsburgse Boys mocht van een meter of 12 uithalen in een fase waar IJsselmeervogels het wel goed vond. De punten waren al binnen voor IJsselmeervogels en doordat AFC en Katwijk gelijkspeelde gaan De Vogels met een lekker gevoel de winterstop in.

Na de winterstop wordt de competitie hervat voor De Vogels met een uitwedstrijd bij koploper AFC. Rijnsburgse Boys speelt thuis tegen GVVV.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.