PPSC uit Schiedam was in de jaren tachtig een vooraanstaande club in het amateurvoetbal. Onder leiding van Jeremy Hagestein wil de club nu uit de vierde klasse komen.

Potentie is er in elk geval genoeg, weet Hagestein, de 46-jarige trainer die een rijke staat van dienst in het voetbal heeft. Neem nu eens de jonge gemiddelde leeftijd van de selectie; circa 22 jaar. “Daar valt nog genoeg uit te halen”, zo begint Hagestein zijn verhaal.

De man die eerder werkzaam was bij onder meer Sparta Rotterdam, Fortuna Sittard en Excelsior Maassluis ziet tot zijn genoegen dat de jongelingen van PPSC graag willen. “Er lopen heel wat gasten bij die nog flink beter kunnen worden”, aldus de trainer die twee namen noemt om zijn bewering kracht bij te zetten. “Nigel de Bruin en Sebastiaan Bliek zijn allebei nog maar zeventien jaar. Toch zijn ze nu al goed genoeg voor de selectie. Ik durf te zeggen dat zij over twee jaar veel verder zullen zijn, misschien zelfs al wel dragende spelers. Het is altijd afwachten hoe een ontwikkelingsproces verloopt, maar ik heb heel veel vertrouwen in die jongens.”

De Bruin heeft het in zich om op het middenveld een spelbepaler te worden, weet Hagestein. En als Bliek wat minder druistig wordt, wacht hem een mooie toekomst als centrale verdediger. Het plezier waarmee Hagestein over zijn pupillen praat, is ronduit opvallend. “Ik ben een trainer die veel om mensen geeft”, zo licht hij toe.

De bij het CIOS geschoolde Hagestein wil een oefenmeester zijn bij wie spelers zich veilig voelen. Een man die een luisterend oor biedt en zijn benadering afstemt op wat de speler nodig heeft. “Ik vind het fijn als jongens zeggen dat ze mij kunnen vertrouwen”, vervolgt hij zijn verhaal. “Als trainer ben je niet alleen verantwoordelijk voor een tactisch plan of voor het overdragen van technische kennis. Je hebt namelijk met mensen te maken en het is best moeilijk om voor elk mens de juiste toon te vinden. Ik ben lang jeugdcoach bij BVO’s geweest en prijs mezelf gelukkig dat ik die achtergrond heb.”

Pas als je weet hoe jongeren denken, kun je met volwassenen aan de slag. “Zo is het toch wel ja”, aldus Hagestein. “Ik vraag me altijd af in hoeverre ik iemand nog tot een betere speler kan maken. Bij jeugd is dat relatief eenvoudig, omdat die minder vastzit in eigen patronen en vaak flexibeler met veranderingen kan omgaan. Volwassen hebben meer eigen ideeën, maar juist daarom vind ik het zo mooi om ook met die groep nu samen te werken. De selectie van PPSC telt 42 spelers en dat is echt heel veel. Gelukkig heb ik met Ron de Bruijn en Paul de Bruin assistent-trainers die me voortreffelijk bijstaan.”

Het grootste compliment dat Hagestein heeft gekregen is dat het spel zo vooruit is gegaan. “Ik hoor vaak dat het niet saai meer is om PPSC te zien spelen”, besluit hij. “We eisen best wat van de club, want alleen dan kun je tot beter voetbal en prestaties komen. We hebben bijvoorbeeld nieuwe trainingspakken gekregen en die waren niet goedkoop. Maar een goede uitstraling vind ik belangrijk, het draagt bij aan successen op het veld. We willen nacompetitie gaan halen en van daaruit kijken wat er mogelijk is.”

“Ach, joh, ik krijg ook nog een fotoshoot.” Als verzorger van het Jaar heeft Hans Hekman (56) zo zijn verplichtingen. Voor de sinds 2002 aan Excelsior’20 verbonden verzorger is de titel meer waard dan hij op het eerste gezicht zou zijn. “Geweldig dat de mensen van de club zo massaal op mij gestemd hebben. Ik waardeer het enorm.”

Voorzitter Zoran Nikolic gebruikt ook al het woord ‘geweldig’, maar dan om Hekman te betitelen: “Een geweldige man.” “Hans heeft een heel moeilijke tijd achter de rug, maar toch was hij er voor de club. Zoals hij er altijd was en is geweest voor iedereen. Na de wedstrijd tegen SVV heb ik in de kantine bekend gemaakt dat Hans verzorger van het Jaar was geworden. De kantine stond bomvol. Dat zegt alles. Iedereen gunt Hans die titel. Geweldige man, superfijn mens.”

“Die titel doet mij heel veel”, reageert Hekman. “Ik beschouw het als een enorme steun voor mezelf en twee dochters.”

Niet dat Hekman daaraan twijfelde. De bij Wilton Feyenoord begonnen voetballer, die later speelde bij SFC, SVV en SMC, verloor in augustus vorig jaar zijn vrouw. Ze overleed plotseling. “Dan kom je in een soort achtbaan van gevoelens terecht”, vertelt hij. Hij vond en kreeg steun bij zijn club en vrienden. “De uitvaartdienst hebben we in het clubgebouw gedaan. Mijn gevoel zei dat dat zo moest. De club heeft alles in het werk gesteld om alles netjes te maken. Er zijn vijfhonderd mensen geweest. Een biertje na afloop. Het was mooi, het was goed. Ik ben zó blij dat we op die manier van haar afscheid hebben genomen.”

“Toen Zoran bekendmaakte dat ik verzorger van het jaar was geworden, liep ik eigenlijk met de pest in mijn lijf. We hadden net verloren van SVV”, vertelt hij lachend. Al snel begreep hij dat hij zijn gewonnen titel als een soort ‘oeuvreprijs’ moest beschouwen, als hart onder de riem in een zwarte periode van zijn leven en dat van zijn twee nog thuiswonende dochters. Inmiddels heeft hij het gezinsleven weer redelijk op orde. “We redden ons wel met zijn drieën, maar het gemist blijft enorm.”

Aan de Olympiaweg kan hij zijn verdriet en energie kwijt. “Excelsior’20 speelt een grote rol in mijn leven”, zegt de eigenaar van een incassobureau en verzekeringsagent. “Dat is onveranderd gebleven.”

Dat betekent dat iedere speler weet dat hij kan aankloppen bij de verzorger. “Als iemand een probleem heeft, mag hij mij op de tafel komen. De deur van mijn hok staat altijd open. Of je nu speler bent van het derde of speler van de B4. Als ik geen tijd heb, maak ik tijd.”

In zijn ‘hok’ komt het regelmatig tot diepe en vertrouwelijke gesprekken. “Als verzorger ben je heel veel: klankbord, psycholoog, vertrouwenspersoon. Ik hoor heel veel, maar buiten het hok hou ik mijn kaken stijf op elkaar. De inhouden van vertrouwelijke gesprekken blijven binnen die vier muren.” Hij is lid van de sponsorcommissie en smeert de broodjes voor de selectie. En carnaval bij de club is geen carnaval als Hans Hekman en maatje Daan Bakboord niet bij de deur zitten voor het controleren van de kaartjes. Zorgen heeft hij over de positie van het eerste elftal. “Het zou Excelsior’20-onwaardig zijn als we zouden degraderen naar de derde klasse. Dat heb ik de spelers ook verteld: kappen met dat degradatievoetbal.”