Home Blog Pagina 1235

Toom voelt zich prettig in rol van hoofdtrainer

0

Drechtstreek behoort ook volgend seizoen tot het gilde van zaterdagtweedeklassers. Onder leiding van het interim-duo Bart Toom en Leon van Dalen speelde de Papendrechtse ploeg zich op de voorlaatste speeldag in veiligheid in de tweede klasse F. Tot grote opluchting ook van Toom, die zijn debuut als hoofdverantwoordelijke maakte dit seizoen.

PAPENDRECHT – Tijdens de voetbaljaargang 2018- 2019 scheidden de wegen van trainer Miguel Munoz en Drechtstreek en koos de Oostpolderclub ervoor om assistent Bart Toom naar voren te schuiven als ‘interim-trainer’. Gefl ankeerd door oud-speler Leon van Dalen leidde de gewezen goaltjesdief de hoofdmacht van de Papendrechtse vereniging in veilige haven.

,,Daarmee hebben we maximaal gepresteerd’’, is het oordeel van Toom bij het opmaken van de balans over het zojuist beëindigde seizoen, dat toch een happy end kreeg voor de blauw-witten. ,,Makkelijk is het zeker niet geweest, want we hebben met nogal wat tegenslagen te maken gehad gedurende het seizoen. Maar die gasten hebben er steeds keihard voor willen werken en daarom knap lijfsbehoud afgedwongen. Dat was de doelstelling voor dit seizoen en dat we dat gehaald hebben is een grote verdienste met een team waarin nogal wat jonge spelers staan.’’

Toom vertoefde de afgelopen seizoenen als assistent in de schaduw. Bij Nieuw-Lekkerland van Ronald Hulsbosch, bij Drechtstreek van Miguel Munoz. In die rolverdeling kwam dus gedurende de competitie verandering in. Toom kreeg de eindverantwoording toegeschoven, kreeg met Leon van Dalen een man met veel voetbalervaring naast zich en klaarde de klus. ,,En ik moet toegeven, het is me goed bevallen’’, oordeelt hij. ,,De samenwerking met Leon verliep uitstekend, de bereidwilligheid van de selectie en het plezier dat we met elkaar hadden heeft ervoor gezorgd dat de afgelopen maanden prima zijn verlopen. En we hebben op cruciale momenten resultaten gehaald die ervoor zorgden dat we van de streep verwijderd zijn gebleven. Op een paar ronden van het einde kon Brederodes ons alleen nog maar achterhalen door alle wedstrijden te winnen en die opgave bleek te moeilijk.’’

Zijn mooiste moment beleefde Toom in de gemeentelijke derby tegen Papendrecht. Het verschil op de ranglijst bleek in die ontmoeting totaal geen gegeven: de hoogvlieger van Slobbengors werd in de Oostpolder afgetroefd door de onverzettelijke thuisploeg, die met een voorbeeldige inzet de driepunter afdwong. ,,Een geweldige happening en vreselijk knap wat we hebben neergezet tegen één van de beste ploegen in de tweede klasse F.’’

In de laatste speelrondes was de druk duidelijk van de ketel en bolde Drechtstreek zonder problemen naar het einde. Dat mocht de pret echter niet drukken: de tweede klasse is na het zomerreces opnieuw het domein waar Drechtstreek zich mag manifesteren, opnieuw onder leiding van Bart Toom en Leon van Dalen die van interim-duo tot trainerskoppel zijn getransformeerd. ,,Hopelijk met een iets bredere spelersgroep’’, blikt Toom, die Justin Blaauw naar Wieldrecht ziet verkassen, vooruit. ,,Dit seizoen hebben we veel jonge jongens hun kans gegeven en dat hebben zij prima ingevuld. Dat geeft mogelijkheden voor de toekomst. Anderzijds heeft Patrick Kunst aangekondigd dat hij in de selectie wil terugkeren. Die ervaring is ook belangrijk.’’

‘Voetbalvereniging Herkingen’55 is van onschatbare waarde voor het dorp’

Voetbalvereniging Herkingen’55 is van onschatbare waarde voor de plaats aan de oever van het Grevelingenmeer. De leden van de knusse dorpsclub kijken er wekelijks naar uit om elkaar zaterdags te treffen op het pittoreske sportpark De Ster én zijn trots dat hele generaties furore maken in het eerste team van de geel-zwarten.

Wie zijn auto via de smalle Molendijk het dorp Herkingen instuurt en direct links afslaat, arriveert op sportpark De Ster. Het gras van het hoofdterrein en tevens enige veld op het knusse voetbalcomplex glinstert op deze zaterdagmorgen in de ochtendzon en in de kantine, die meer oogt als een bruin café, ruikt het naar verse koffi e. “We zitten met Herkingen’55 middenin het dorp, heerlijk is dat”, zegt Michel Melissant (36) kort nadat hij in zijn geel-zwarte trainingspak is gearriveerd. De kleine accommodatie ligt er fraai bij en dat stemt de clubbestuurder en speler van het eerste elftal tevreden. “We zijn geen grote vereniging, maar zitten op een prachtig plekje in deze plaats”, zo stelt de trots clubman.

EIGEN IDENTITEIT
Herkingen‘55 is een hechte vereniging met ongeveer 150 leden en dit aantal is al jaren stabiel. De club telt twee seniorenteams en een 35-plus elftal en de jeugdleden spelen onder de naam ST Herkingen/NTVV. De samenwerking met de nabijgelegen club uit Nieuwe Tonge is volgens Melissant cruciaal. “Hierdoor kunnen we samen jeugdleden binden en voetbal in bijna iedere leeftijdscategorie aanbieden”, aldus de liefhebber van het jeugdvoetbal. Los van de krachtenbundeling is het volgens Melissant ook relevant dat de clubs beide niet hun eigen identiteit verliezen. “Onze gezamenlijke JO16-1 is dit seizoen kampioen geworden en dat is natuurlijk prachtig: het is een leuke en talentvolle groep. Maar het is de bedoeling dat de jongens op den duur instromen bij de seniorenteams van hun eigen club. Zowel in Nieuwe Tonge als hier in Herkingen is het belangrijk dat de plaats een zelfstandige vereniging heeft. Naast een voetbalclub is onze club namelijk op zaterdag ook een zeer belangrijke ontmoetingsplaats. Het sociale aspect is van onschatbare waarde.”

DRIE GENERATIES
Volgens Melissant heeft vrijwel iedereen uit het dorp binding met Herkingen’55. “We zijn een kleine en hechte club. Veel mensen zijn opgegroeid bij deze vereniging en zo gaat dat ook met hun kinderen en kleinkinderen. Dat maakt ons trots.” Namen als Noordijk, Van den Ochtend en Molenaar zijn bekend bij Herkingen’55. Momenteel speelt namelijk al de derde generatie uit die families in het eerste team van de geel-zwarten. Ook dorpsjongens als Jim Molenaar, Marijn Kalle en Jorian van Es kloppen op de deur van het eerste elftal van de vierdeklasser. “We vinden het prachtig dat jongens in de voetsporen treden van hun vaders en opa’s. Zo gaat dat al jaren bij Herkingen’55 en de geschiedenis blijft zich gelukkig herhalen”, aldus Melissant. Het vlaggenschip van de vereniging speelt al jarenlang in de vierde klasse en daar is voor de vereniging met beperkte middelen helemaal niets mis mee. “De competitie heeft veel charme”, legt de verdediger uit. “Op vier clubs na komen alle teams van het eiland. We spelen dus heel veel derby’s en dat zijn mooie potjes.”

Streefkerk slaagt in de missie

0

,,Al met al kunnen we tevreden zijn.’’ Met die woorden kijkt Raymond Sponselee terug op het seizoen met Streefkerk. De oefenmeester realiseerde met de club handhaving in de derde klasse en dat was het voornaamste doel dit seizoen.

STREEFKERK – Toen Raymond Sponselee begon aan zijn klus bij Streefkerk, wist hij al dat een evenaring van het voorgaande seizoen een utopie zou zijn. In de jaargang 2017- 2018 eindigde de club uit het Lekdorp op de derde plek in de derde klasse en won de derde periodetitel. Maar in het kielzog van trainer Maarten van Gastelen zwaaiden ook enkele spelers af. Sponselee: ,,We wisten vooraf dat het een zwaar en moeilijk seizoen zou worden. Dat is wel gebleken. Ook omdat we spelen in een competitie waarin alle teams aan elkaar gewaagd zijn. Voordeel is dat alle beslissingen pas laat in het seizoen zijn gevallen en je dus tot diep in het seizoen ergens om speelde. Elke ploeg had in deze afdeling wel een reden om de sportieve verplichtingen in te lossen.’’ Een afdeling waar hij overigens wel van heeft genoten. ,,Bijna elke week een derby, dat is echt leuk. Beter dan een poule in Rotterdam of Brabant.”

Ook voor Streefkerk viel de beslissing dit seizoen laat. In de derde speelronde voor het einde was handhaving een feit. ,,In de weken daarvoor kon het voor ons al bijna niet meer misgaan, maar het is fijn als je ook daadwerkelijk veilig bent.” aldus Sponselee. ,,We hadden na de winterstop een mindere periode, maar dat had vooral met details te maken. Een bal op de lat of binnenkant paal, dat zijn details waar je geen invloed op hebt.

Je moet geluk hebben en dat hadden we voor de winterstop meer dan daarna. Al met al zijn we tevreden. Nacompetitie spelen om hogerop te komen is leuk, maar nacompetitie om lijfsbehoud daar zit eigenlijk niemand op te wachten en ik dus ook niet. Doelstelling van de club is om een stabiele derdeklasser te zijn.’’

De geboren Dordtenaar was zelfs zo tevreden, dat hij aan zijn verblijf bij Streefkerk nog een seizoen vastplakt. ,,Er moet hier en daar wel wat gekneed worden, om stabieler te blijven’’, blikt hij alvast vooruit op wat komen gaat. ,,Maar met volgend seizoen houden we ons pas echt bezig als dit seizoen is afgesloten.

Van de huidige groep lijkt niemand te gaan vertrekken, maar er stromen wel jeugdspelers door en misschien sluiten er ook nog wat andere jongens aan. Straks in de voorbereiding beginnen we weer met een schone lei aan het nieuwe seizoen.’’

Oudste eilandclub Flakkee kijkt uit naar honderdste verjaardag

Op de website van Flakkee telt een digitale klok af naar 20 april 2020. Op die dag bestaat de club exact honderd jaar en de jubileumcommissie is al druk bezig met voorbereidingen voor feestelijke activiteiten.

De eerste helft tussen Flakkee 1 en Abbenbroek 1 is bijna afgelopen als Het VoetbalJournaal arriveert op het fraaie sportpark Van Pallandtpolder. Vanaf de tribune, langs de lijn en op het terras volgen toeschouwers in het middagzonnetje belangstellend de felle wedstrijd en na een korte zoektocht duikt ook Gert Verhage (56) op. “Ja sorry, ik moest even de thee klaarzetten voor de spelers”, zegt het sympathieke bestuurslid, die zijn bezoek hartelijk ontvangt. “Ik ben een soort manusje-van-alles hier”, lacht hij. “Ik ben secretaris, doe de ledenadministratie, bemoei me met de kleedkamerindeling en ben kledingcoördinator, ontvang tegenstanders en scheidsrechters. En soms verzorg ik dus de thee voor de spelers”, glimlacht hij. “Maar ik doe al deze dingen graag hoor”, benadrukt hij. “Flakkee is mijn tweede thuis, ik ben sinds mijn zevende lid.”

De kantine oogt zeer fraai en de kleedlokalen van Flakkee zijn ruim en modern. In de weekenden wordt er niet alleen gevoetbald op het sportpark: want door de aanwezigheid van de atletiekclub (AV Flakkee) en HCGO (hockey) en EFRC Eilanders (rugby) bruist het volop op de fraaie sportaccommodatie van de omnivereniging. Flakkee is de oudste club van Goeree-Overflakkee met een rijke historie.

UPS & DOWNS
Zoals elke club kende Flakkee ups & downs. Tot het jaar 1972/73 speelde het vlagenschip het hoogste van heel het eiland en in 1956/57 en 1958/59 deed Flakkee mee aan de landelijke editie van de KNVB Beker. Begin jaren zestig verkocht Flakkee voor het eerst en ook voor het laatst een speler aan het betaalde voetbal. Kees van Dongen werd voor 3000 gulden getransformeerd naar DOS, waaruit later FC Utrecht is voortgekomen. Het jubileumboek (dat in de maak is) zal ook fi guurlijk gezien wat zwarte bladzijdes tellen. Het meest tragische moment vond plaats op 17 oktober 1967: toen overleed trainer Maart Koese tijdens een training.

Ook het ledenaantal van de club schommelde op en neer. In 2001 werd de zaterdagtak van de senioren opgeheven en dat leidde tot veel heisa: veel leden stapten over naar buurman De Jonge Spartaan, een zaterdagclub die pal naast het complex door dit besluit werd opgericht door vertrokken leden van Flakkee. Sinds 2014 speelt de club weer op de eerste dag van het weekend en hierdoor is het ledenaantal opnieuw weer gestegen, tot vreugde van clubman Verhage. “We zijn een gezonde en bloeiende club, ik ben trots en opgelucht dat we de honderd jaar gaan halen”, zegt hij, terwijl hij met een schuin ook de inmiddels begonnen tweede helft van Flakkee-Abbenbroek in de gaten houdt.

De jubileumcommissie is nog volop bezig met de feestplannen. Op 20 april 2020 is er sowieso een receptie, er verschijnt dus een jubileumboek en wellicht gaat het vlaggenschip spelen met retroshirts. Op http://www.msvenavfl akkee.nl staat meer informatie over de plannen.

Activiteitencommissie zorgt voor reuring bij VV Den Bommel

De baromzet is zeer belangrijk voor een voetbalclub en bij VV Den Bommel beseffen de leden dit maar al te goed. Op het veld geven de spelers van de blauw-witten alles voor hun cluppie en buiten de lijnen zorgt de activiteitencommissie voor vermaak.

Rond de klok van 13.00 uur stapt Marco Driesse de sfeervolle kantine van VV Den Bommel binnen. Over een dik halfuur start deze zaterdag de training met zijn kameraden van het derde team, dat de geuzennaam ‘DDD’ heeft, en ook in de ochtend is de clubman al druk in de weer geweest voor de vereniging. “Ik ben al op pad geweest om allerlei zaken te regelen”, zegt de goedgemutste vrijwilliger. “Ik heb wat prijsjes en medailles geregeld voor de avondvierdaagse. En ook heb ik net 177 kilo aan bierdoppen ingeleverd die we als club inzamelden voor KiKa. Er gebeurt genoeg binnen de vereniging”, legt hij uit.

CLUB MET AANZIEN
Den Bommel telt drie seniorenteams, de jeugdafdeling speelt samen met de spelers van FIOS onder de naam SJO DBF. Wie een rondje maakt door de kantine en langs de velden op sportpark De Kruus, merkt direct dat Den Bommel een club is met aanzien. De omheining rondom het hoofdveld, dat zo mooi groen is als een biljartlaken, is helemaal gevuld met reclameborden en de kantine is sfeervol. Bovendien heeft Den Bommel een behoorlijk assortiment qua merchandising. Van petjes tot stickers en van knuffels, paraplu’s, mutsen, handschoenen, tot rompertjes en VVDB-douchegel: het is allemaal te koop achter de bar. “Mooi hè”, glimlacht Driesse, die al jarenlang betrokken is bij de hechte dorpsclub. “We hebben een leuke club en veel leden pakken ook vrijwilligerstaken op. Sommigen zetten zich in voor de jeugdcommissie, anderen richten zich op de sponsorcommissie. En samen met Selina Driesse, Diane van Bergen, Hans Kornet en Sonny Kievit vorm ik de activiteitencommissie. Waarom ik in die groep zit? Ik houd wel van een feestje”, grinnikt hij.

GOEDE SFEER
Bij Den Bommel zorgt de groep ervoor dat er genoeg te beleven is bij de club. “We organiseren bijvoorbeeld klaverjasavonden en themafeestjes. Rond de feestdagen stonden we op de Kerstmarkt in Bommelstee. In januari hebben we een erwtensoep-actie gehouden in het dorp om geld in te zamelen en nu houden we ons bezig met de avondvierdaagse. Ook stonden we op de braderie in het dorp in mei”, zo somt Driesse op. Volgens hem is het cruciaal voor een vereniging dat er buiten de lijnen ook genoeg reuring is. “We hopen dat hierdoor zo veel mogelijk mensen in het dorp een band met de club blijven houden of krijgen. Onze teams kunnen goed voetballen, maar de sfeer is hier het allerbelangrijkst.” Bij Den Bommel 3 is de sfeer sowieso goed. De 43-jarige Driesse speelt met zijn leeftijdsgenoten nog elke zaterdag zijn wedstrijden en het team is zeer succesvol. Voor het tweede seizoen op een rij won het team de titel in de 8ste klasse, die gevuld is met alleen maar clubs op het eiland. “Zo lang als het gaat, blijf ik voetballen. We hebben zo een training en dan wordt het ongetwijfeld weer een topmiddag.”

Het vizier op de tweede divisie

0

SteDoCo’s technisch directeur Wim den Braven is zeer tevreden over de uitkomst van dit zojuist afgelopen seizoen. De promovendus had zich ten doel gesteld moeiteloos te handhaven en het zou mooi zijn als de ploeg uit Hoornaar zich in het linkerrijtje zou kunnen nestelen. ,,Als je dan op deze hoge positie kunt eindigen, dan mogen wij ook tevreden zijn.”

HOORNAAR – Trainer Gijs Zwaan bereikte samen met zijn staf dit resultaat ondanks een karrevracht aan blessures. Uiteindelijk was de groep te klein en dat maakt de presentatie nog imposanter. Den Braven vindt dat er dit seizoen een goede selectie stond. ,,Wij hebben getracht te leren van het verleden. Het beleid om te proberen steeds op elke positie beter te worden, werpt zijn vruchten af. Er staat een goed voetballende ploeg, die met elke tegenstander mee kan voetballen en zelfs voor verassingen kan zorgen. Ik ben heel tevreden met deze groep.”

SteDoCo wil door. Het haalt met de komst van doelpuntenmachine Kyle Doesburg en Wesley Meeuwsen spelers met veel scorend vermogen. Daarmee rekent men bij SteDoCo op meer goals. En het heeft al Joran Schröder, die een topseizoen achter de rug heeft. Aan hem stelden wij de vraag of dit het beste team is waarin de Hardinxvelder ooit speelde? ,,Ik denk dat dit team het beste in balans is. In het jaar dat wij topklasse speelden stond er ook een goed team. Vergeet niet dat wij toen tegen alle topamateurploegen uitkwamen. Dat is nu natuurlijk niet het geval.” Hij stelt wel vast dat hij vanaf de zijkanten uitstekend bediend wordt. ,,Benjamin van Wanrooij is vanaf rechts de koning van de assists en aan de linkerkant zorgen Vincent Verheul en Jesse Wielinga voor de aanvoer. Van rechts komt ook verdediger Etiën Mariana regelmatig goed door.” Zodra SteDoCo zich onder de druk moet uitvoetballen heeft het de kracht en lengte van Schröder ook nodig. Bij hem kan de verdediging en het middenveld altijd diepte zoeken.

TALENTVOL
De huidige selectie vormt de basis voor het volgende seizoen. Met veel spelers zijn meerjarige overeenkomsten afgesloten en dat geeft vertrouwen. ,,Met een aantal gerichte versterkingen erbij zal er nog meer gogme binnen het team komen”, merkt Den Braven op. ,,Onze gemiddelde leeftijd gaat waarschijnlijk wat omhoog, maar dat is prima. Wij hebben straks veel talentvolle spelers en ook spelers met ervaring.”

De bij SteDoCo terugkerende trainer Frans Adelaar kan straks over Of het nu voetbal, rugby, hockey, baseball, softbal of atletiek belijning is, de Intelligent One bespaart u veel tijd en is daarbij enorm nauwkeurig. Door gebruik te maken van een navigatiesysteem op basis van verschillende satellieten en via radiofrequentie kan de Intelligent One tot een zeer nauwkeurige positionering komen met een nauwkeurigheid van +/- 1-2 cm. Één van de uitdagingen voor de club-vrijwilliger zit hem in het besturen en voorzien van gegevens aan de belijningsrobot. Met de bijgeleverde Samsung Galaxy Active tablet met Intelligent One App voor besturing en duidelijke instructie vooraf kan een voetbalveld in 30 minuten belijnt worden. Lijnmarkering is op deze manier de toekomst. De Intelligent One lijnmarkeringsrobot is aan te schaffen op basis van koop of lease of eventueel te huur. Echter niet alle lokale clubs of verenigingen zullen door de financiële investering het budget hebben en voor deze manier van belijnen kunnen of mogen kiezen. Milati Grass Machines biedt deze clubs of verenigingen echter de mogelijkheid een ruime selectie beschikken. De concurrentie is groot. SteDoCo haalde onlangs nog een extra doelman en een jonge talentvolle verdediger. Den Braven: ,,Er zal op veel posities concurrentie zijn. De trainer kan zijn keuzes maken. Het beste team zal straks spelen. Ik zie weinig verschillen in kwaliteit. Niemand tekent bij ons een contract met garantie dat hij ook gaat spelen.” SteDoCo wil de stap naar de tweede divisie maken. ,,Met deze selectie moeten wij het komende seizoen een volgende stap maken en in 2021 de promotie kunnen afdwingen. Dat zou fantastisch zijn.”

Bij SteDoCo vinden de volgende mutaties plaats. De volgende spelers komen: Kyle Doesburg (HSV Hoek), Wesley Meeuwsen en Sam van Doremalen (beiden OJC/Rosmalen), Bram van Eijk (Capelle). Ook sluit er nog een nieuwe doelman aan en er komt nog een jonge verdediger. Deze namen volgen nog. Een aantal spelers vertrekt. Toby Mulder en Michel Franken naar ASWH, Rensy Barradas en Ricardo Samoender (HBS), Beau van der Toorn en Chafik Boushaba (beiden onbekend).

Trainingsweekend hét geheim van Stellendam

Een spits 90 minuten lang het leven zuur maken: dat is waarvoor Arno Hoek zijn voetbalschoenen aantrekt én gewaardeerd wordt bij VV Stellendam. De verdediger begon op zijn zevende met voetballen bij de club uit zijn dorp en loopt daar 26 jaar later nog altijd met veel plezier rond.

Een herkenbaar patroon tekent zich ook dit seizoen weer af bij voetbalclub Stellendam. De eerste seizoenshelft verloopt kwakkelend, de spelers snakken naar de winterstop. Dan volgt een trainingsweekend, waarna de ploeg uit de startblokken schiet in het nieuwe jaar. “Dat is ieder seizoen zo, ik heb geen idee hoe dat komt”, vertelt Arno Hoek, een routinier in het team. “We hebben in de winter altijd een trainingsweekend, dan slapen we ergens in Nederland in een hostel en bestaat het ritme uit trainen, wedstrijden spelen, tot de late uurtjes feestjes en dan weer vroeg opstaan. Het is net alsof je in het leger zit, zoals we dan worden gehard.”

HARDE VERDEDIGER
Als de zon weer begint te schijnen en de winter uit het land verdwijnt, komen de goede resultaten voor Stellendam. Zo speelde de club zich de afgelopen maanden in het linkerrijtje van de vierde klasse. “Het valt nu de goede kant op, we krijgen minder doelpunten tegen en scoren zelf vaker. Uiteindelijk staan we waar we horen, aan promotie zijn wij nog niet toe.”

Dat voorkomen van tegendoelpunten is de taak van Hoek. Hij staat dit seizoen centraal achterin, waar hij zijn hele leven lang rechtsback was. “Het bevalt me wel goed, ik hoef minder te lopen. Ik ben sowieso een echte mandekker: als je mij op een spits zet, dan heeft die een moeilijke dag.” En daarbij zoekt Hoek de randjes op. “Afgelopen zaterdag was ik er even klaar mee, ging hard door en pakte mijn tegenstander mee. Ik was te laat, kreeg geel, maar dat had rood moeten zijn.”

TOPFIT
Hoewel hij inmiddels de dertig alweer aardig wat jaren is gepasseerd, voelt Hoek zich nog ontzettend fit. “Ik train twee keer per week, speel zaterdag een wedstrijd en ga ook nog naar de sportschool. Ik ben bang dat het snel achteruit zal gaan met mijn conditie als ik stop in de selectie. Dat is voor mij een reden om door te gaan, net als de goede sfeer in de selectie. Iedereen gaat echt voor elkaar.” Hoek gaat volgend seizoen in ieder geval nog door in het eerste. “We krijgen een nieuwe trainer, moeten zien hoe het loopt. Ik verwacht een seizoen dat te vergelijken is met dit jaar, Michael Mettrop gaat weg, maar daar krijgen we spelers die terugkomen van een blessure voor terug.” Het zal waarschijnlijk weer reikhalzend uitkijken worden naar dat trainingsweekend, voor Hoek en zijn kompanen.

Jeroen Sep: de all-time topscorer van DBGC

Hij is pas 25 jaar jaar oud en staat nu al in de geschiedenisboeken als de meest scorende speler van DBGC 1. Jeroen Sep is trots op deze statistiek, maar ook bescheiden. “Mijn medespelers weten me goed op waarde te schatten, ik ben ze dankbaar.”

Begin april scoorde Jeroen Sep zijn 129ste treffer in het blauwe shirt van DBGC. Hierdoor passeerde de aanvaller clubfenomeen Hans Teyn op de eeuwige topscorerslijst van de vereniging uit Oude-Tonge. In totaal maakte de spits dit seizoen 22 goals en nu het seizoen achter de rug is, staat zijn huidige aantal op 135 doelpunten voor de zaterdagtweedeklasser. “Ik vind het leuk om de cijfertjes in de gaten te houden”, zegt Sep. “De jongens in het team komen meestal naar mij toe als ze dingen willen weten. Uitslagen van twee seizoenen geleden dreun ik zo op en ik houd ook bij hoeveel iedereen speelt, hoeveel assists iedereen verstuurt en wie er wekelijks scoort.”

SCHIETEN MET TWEE BENEN
Vooral dat laatstgenoemde onderwerp vindt Sep interessant. Scoren is als doping voor de rappe aanvaller. “Als we winnen en ik heb geen goal gemaakt, dan baal ik daar stiekem een beetje van. Maar gelukkig krijg ik elke wedstrijd sowieso kansen om te scoren.” Sep vindt het leuk dat hij nu ‘all-time topscorer’ is van DBGC, maar geeft de credits hiervoor graag aan zijn teamgenoten. “Ik ben zeker niet de beste speler uit ons team, maar de jongens weten me goed op waarde te schatten. Ze weten hoe ze me moeten aanspelen. Bovendien knappen sommige spelers het ‘vuile werk’ achterin op, waarna ze in een aanval mij aanspelen. Met mijn diepgang en handelingssnelheid kan ik voor veel gevaar zorgen, zeker omdat ik met twee benen goed kan schieten.”

Hoewel hij het clubrecord in handen heeft, speelt Sep pas enkele jaren in het eerste team van DBGC. In zijn jeugdjaren speelde de spits bij NTVV, maar op zijn negentiende maakte hij de overstap naar de buurman uit Oude-Tonge. DBGC speelde toen al mee om de prijzen in de derde klasse en de spits voelde zich er direct thuis. Maar uitgerekend in het seizoen dat de club in die klasse kampioen werd, speelde Sep een jaartje bij SHO in Oud-Beijerland. “Ik ben blij dat ik daar één seizoen in de eerste klasse heb gespeeld, maar wilde hierna graag terug naar mijn oude cluppie DBGC. In dat team spelen mijn vrienden en iedereen kent mijn kwaliteiten: gelukkig was ik weer welkom bij mijn terugkeer”, zegt hij grinnikend.

Het is niet gek dat ze bij DBGC blij waren met de terugkeer van Sep: de aanvaller reeg na zijn terugkomst de goals zoals gebruikelijk aaneen in het blauwe shirt. In het seizoen na de promotie eindige de club als tweede, vorig jaar tiende en in het afgelopen voetbaljaar finishte DBGC op plek zeven. “Vooral het seizoen waarin we tweede werden was fantastisch”, zegt Sep. “Maar ook nu hebben we nog een goed team. Ons elftal is jong en de spelers hebben veel potentie. Volgend seizoen zit er veel meer in dan de zevende plaats”, denkt hij. In het voetbaljaar 2019/2020 gaat Sep er alles aan doen om zijn doelpuntenrecord verder aan te scherpen. Wat was zijn mooiste goal van al die 135 treffers? De hersens van de spits kraken bij het aanhoren van die vraag. “Phoe, dat weet ik eerlijk gezegd niet. Maar ik heb veel mooie volleys gemaakt, dat is een specialiteit van me.”

OFB kijkt positief naar de toekomst: ‘De vereniging moet een boost krijgen’

Het eerste team van OFB eindigde dit seizoen onderaan en sommige spelers zeggen de club deze zomer vaarwel. De dorpsclub uit Ooltgensplaat hoopt volgend seizoen met een positief gevoel revanche te nemen voor de tegenvallende prestaties.

OFB 1 speelt al sinds jaar en dag in de laagste standaardklasse van het zaterdagvoetbal en de rood-zwarten gooien op dit niveau geen hoge ogen. In de laatste acht seizoenen was de tiende plaats in het seizoen 2014/2015 de hoogste eindklassering en dit seizoen waren de prestaties ook niet best. Het team eindigde onderaan met zes punten en voor het einde van het seizoen nam de club afscheid van trainer Maurice van Dalen. “Hij heeft echt veel pech gehad”, zucht Marcel Goemaat als hij plaatsneemt in de kantine van OFB.

Het bestuurslid voetbaltechnische zaken bekeek veel wedstrijden dit seizoen van de Oost Flakkeese Boys en constateert dat er veel meer had ingezeten voor het jonge team. “Het team kreeg wekelijks complimenten van tegenstanders over het spel, maar op beslissende momenten werden de jongens steeds afgetroefd”, zo analyseert Goemaat de resultaten, wiens zoon Calvin als middenvelder fungeerde in het elftal. “Zowel de resultaten als de sfeer werden steeds slechter. Dit had gevolgen voor de motivatie en spelersopkomst. Dit alles zorgde ervoor dat OFB en Maurice in april hun samenwerking beëindigden.” Drie oud-eerste-elftalspelers pakten de handschoen op en hierna sprokkelde het team meer punten bij elkaar. “Zij hebben ervoor gezorgd dat het plezier is teruggekeerd bij de jonge spelersgroep”, zegt Goemaat. “We kunnen toch niet degraderen, dus druk is er absoluut niet om te presteren. De verandering heeft een positief effect gehad op de groep en we hopen dit gevoel vast te houden als we met Marius Hotting als nieuwe trainer aan het volgende seizoen beginnen.”

BOOST
Goemaat is bezig aan zijn eerste seizoen als bestuurslid bij OFB en met hem stapten ook vijf andere nieuwelingen in als bestuurders van de vereniging. “De hele club moet een boost krijgen en met een groep enthousiaste vrijwilligers werken we daar hard aan”, legt hij uit. “We hebben talentvolle jeugdleden die we graag behouden voor de club en dat lukt als je ervoor zorgt dat die gasten het naar hun zin hebben bij OFB. Dat geldt natuurlijk ook voor onze drie seniorenteams.” Wellicht gaat de club terug van drie naar twee seniorenteams, zodat de selectie komend seizoen wat breder is. Een groepje ‘afvallers’ gaat dan mogelijk in een 35-plusteam spelen op de vrijdagavond. “Dat zijn opties die we overwegen”, zegt Goemaat.

“Met een jeugdig elftal hopen we met ons vlaggenschip een frisse start te maken. De verwachtingen zijn dan uiteraard niet direct torenhoog. Maar veel slechter kan niet hè”, grinnikt hij met enige zelfspot. Ook secretaris Marjan Hobbel komt even haar woordje doen. Ze verruilt haar plek achter de bar tijdelijk voor een plekje ervoor en praat met liefde over ‘haar’ OFB. “Voetbal is een prachtige sport en ik geniet enorm van het clubgevoel dat zo belangrijk is bij een vereniging als deze. Ik draai al zeker tien jaar bardiensten en vind het fijn om nu ook als secretaris de club te helpen. Je kunt niet iedereen tevreden houden, maar als bestuur doen we ons uiterste best om de club vooruit te helpen.”

Gecontroleerde groei van jeugdafdeling

Alexander ter Meulen wordt met ingang van het volgende seizoen formeel voorzitter van de jeugdafdeling van Alblasserdam. Vanaf februari van dit jaar bereidt hij zich voor op de nieuwe situatie. Met deze clubman bespreken wij de opzet van een succesvolle jeugdafdeling.

ALBLASSERDAM – ,,Met ons hele team zijn wij al even bezig met het samenstellen van de jeugdselecties voor augustus. Wij volgen de kinderen een heel jaar. Natuurlijk zien wij de ontwikkelingen die de kinderen wel of niet doormaken. Op basis daarvan worden zij in een volgend team geplaatst. Op basis van hun leeftijd blijven de kids wel grotendeels bij elkaar. Uiteindelijk gaat het erom dat de kinderen het bij onze club naar hun zin hebben.”

Ter Meulen weet dat de commissie uitzonderlijke talenten anders benadert. ,,Zij ontgroeien het team en kunnen een extra stap maken en op een ander niveau gaan acteren. Voetballers en voetbalsters worden alleen beter als zij voldoende weerstand krijgen. Wij trachten daar een goede afweging in te maken. Dat doe ik niet zelf. Daar hebben de trainers beslist een stem in. Ook zij komen met voorstellen hoe de teamsamenstelling voor het seizoen 2019- 2020 eruit gaat zien. Met deze adviezen zal het toekomstig bestuur aan de slag gaan. Ik denk dat wij inmiddels al tot een goede invulling gekomen zijn.”

GROEI
Clubs houden uiteraard altijd ruimte voor nieuwkomers. ,,Zo kregen wij vorig seizoen op een later moment een aanmelding van een jongen die meteen in de hoofdklasse meekon. Voor hem was het prettig dat wij een team op dat niveau hadden.” Er is bij Alblasserdam sprake van autonome groei met name in de jongste leeftijdscategorie. ,,Ik spreek uit eigen ervaring dat er nu bij de jongste groepen, dus onder zeven, acht en negen jaar en de minipupillen zeker twintig kinderen meer zijn.” Om te vervolgen: ,,Spannend is het elk jaar weer om bij ieder team begeleiding te vinden. Wij zijn er ook voor het nieuwe seizoen weer in geslaagd om dat in te vullen. Maar dat is steeds een hele zorg hoor.” Bij Alblasserdam loopt parallel het project ‘train de trainer’. Dit is om te zorgen dat de begeleiders voldoende ondersteuning krijgen. ,,Wij doen dat in samenwerking met de KNVB.”

Alexander ter Meulen zou graag meer groei van het aantal meisjes bij de club zien. ,,Een wens is om de meiden samen in een team te kunnen laten voetballen. Dat lukt nu nog niet. Ik ben voorstander om contact met andere clubs te zoeken om de meiden met elkaar te kunnen laten voetballen. Zover zijn wij nog niet, helaas.” Alblasserdam hecht veel waarde aan normen en waarden op en rond het voetbalveld. ,,Dat gaan wij samen met spelers en ouders verder uitdragen.”