Het gaat snel’’, merkt Peter Verwolf met gevoel voor understatement op. In zijn eerste seizoen als assistent-trainer bij SC Everstein werd hij kort na de winterstop al doorgeschoven. Na het vertrek van Carel van der Velden is Verwolf samen met de aangetrokken Wim het Lam eindverantwoordelijke. ,,Tot het einde van het seizoen. Daarna hou ik het weer alleen bij de jeugd.’’

Aan de voetballoopbaan van Peter Verwolf kwam twee jaar geleden abrupt een einde. Na een kruisbandblessure moest hij wel besluiten om te stoppen met voetballen. Zijn knie lag overhoop. Twee jaar later heeft hij daar nog altijd last van.

,,Meedoen bij de 35-plussers gaat niet’’, vertelt Verwolf. In het eerste jaar na zijn gedwongen afscheid bij SC Everstein. Dit seizoen werd hij als assistent-trainer toegevoegd aan de technische staf van Carel van der Velden. Daarnaast is Verwolf actief bij de jeugd, als trainer van het elftal van zijn zoontje. ,,Nu ik andere dingen te doen heb, haal ik daar de voldoening uit. Dat ik het voetballen mis is niet zo gek, ik heb dat bijna dertig jaar gedaan. Als supporter langs de lijn kijken, daar heb ik nog altijd moeite mee. Maar als je iets te doen hebt, zoals coachen, dan valt het wel mee.’’

Het trainerschap is voor Verwolf inmiddels een prettig alternatief. ,,Toen ik gevraagd werd om het stokje over te nemen, moest ik wel even nadenken. Uiteindelijk heb ik het gedaan. Het is een grote uitdaging. De club vond Wim het Lam bereid om naast mij plaats te nemen, want zelf heb ik niet de juiste diploma’s om het alleen te doen. Nu doen we het dus samen. Wim is een heel ervaren trainer. Toen ik negentien jaar geleden debuteerde in het eerste elftal, had hij net afscheid genomen bij de club. Ik wist wel wie het was, maar had hem nog nooit gesproken. Vanaf het eerste gesprek klikte het. Het was wel grappig om hem te introduceren voor de groep: Dit is Wim, hij doet dit al 35 jaar. En ik vier weken.’’

Hoewel Verwolf nu onverwacht volop de gelegenheid krijgt om te ruiken aan het hoofdtrainerschap, heeft het bij hem nog niet de ambitie losgemaakt om in dat ambt door te gaan. ,,Het is leuk om te doen, maar het wordt allemaal wel een beetje veel. Ik werk als timmerman, dat kost veel tijd. Daarnaast doe ik de jeugd, dus alles bij elkaar ben ik vier avonden per week op de club en zo’n beetje de hele zaterdag op pad. Dat kan ik niet blijven doen, ik zal dus moeten kiezen. En als ik dan eerlijk ben, vind ik het trainen van de jeugd op dit moment leuker. Bij het eerste elftal draait het natuurlijk om de prestaties, terwijl bij de jeugd echt het plezier voorop staat. En om als hoofdtrainer door te kunnen gaan, zou ik mijn papieren moeten halen. Daar gaat zoveel tijd in zitten, dat heb ik op dit moment niet.’’ SC Everstein vond in Remko Versteeg reeds een nieuwe hoofdtrainer voor volgend seizoen.

Unitas heeft al meer dan 25 jaar een team voor voetballers met een beperking. Weinig spelers hebben zoveel plezier in het spelletje dan de spelers van een G-team. Dat blijkt ook tijdens een trainingsavond op Molenvliet.

François Chambone maakt deel uit van het hoofdbestuur van Unitas en beweegt zich samen met Sjaak Leenmans ook nadrukkelijk rond het G-team. ,,De boys zijn super enthousiast, maar soms vinden ze het ook wat ingewikkeld”, vertelt Chambone. Zo heeft doelman Arnold nu even geen zin om op de teamfoto te gaan. Geen probleem uiteraard. Arnold verstaat zijn vak als keeper wel goed. Tijdens het onderlinge partijtje op maandag laten John en Maarten zien heel behoorlijk te kunnen voetballen. Maarten valt op door zijn goede linkerbeen. ,,Ik ben er vanaf 2011 bij. Leuk hoor, want ik kan die trainingsavond niet missen.”

Joop en Leen zijn sinds de start van het G-voetbal 25 jaar lid bij Unitas. De twee zijn alleen verdeeld als het over Feyenoord en Ajax gaat. Overdag werken zij samen bij Avres in de groenvoorziening. Joop wist dat zij op 18 april een jubileum hadden bij de club, toen waren zij 25 jaar bij Unitas. En dan is er ook nog Peter, want Joop, Leen en Peter vormen een drieling. ,,Peter heeft niets met voetbal. Jammer hoor, hij heeft het wel geprobeerd, maar hij had het goede gevoel niet”, vertelt Leen.

John is anderhalf jaar bij de club. ,,Ik heb een jaar of zeven bij LRC Leerdam gevoetbald maar hier is het ook leuk. Ik hoop echt dat er nog een paar spelers bijkomen. Jongens, kom gewoon een keer kijken en meedoen. Alles is top geregeld. We kunnen met een busje naar uitwedstrijden en Unitas zorgt voor wedstrijdkleding en trainingspakken”, vraagt John in een soort open brief aan sportieve sporters vanaf zestien jaar.

Harry vormt ook een belangrijk onderdeel van het team. Hij zit naast het voetballen op dinsdag ook op dansles. Chambone: ,,Het is een mooi team en ze redden zich prima. Ze wonen vrijwel allemaal zelfstandig.”

Unitas was in het verleden een G-voetbalbolwerk met twee teams in competitie. Nu is dat wat minder. ,,Er zijn in de loop der jaren steeds meer clubs met G-voetbal begonnen. Dat maakt de spoeling wat dunner natuurlijk. Wij werken regelmatig samen met LRC Leerdam. Soms doen spelers van hun ook met ons mee en andersom gebeurt dat ook. Als iedereen er is trainen wij met acht spelers. Ze zijn er altijd. Daar speelt het weer geen rol bij. Met heel slecht weer gaan ze wel eens naar onze interne sportschool van Lennart van de Herik. En vergis je niet, sommige jongens doen ook nog wel wat anders dan voetballen. Er zitten er op dansen en handbal.”

Langs de kant staat Matthijs naar de training te kijken. Zijn hart ligt waarschijnlijk bij Unitas maar hij maakte dit seizoen een transfer naar Sliedrecht. Joop en Leen zitten er wel een beetje mee dat hun clubje zo klein is. ,,Wij moeten er echt wat aan gaan doen. Gewoon eens aan wat jongens vragen of ze op maandag mee willen komen doen.”

Frans de Beer schuift graag aan om te vertellen over het vrijwilligerswerk en het beleid op dat gebied bij Unitas. Hij is door voorzitter Digerto Biemans naar voren geschoven om duidelijk te maken wat de rol van een vrijwilliger kan zijn.

De Beer benadrukt dat hij best wat voor Unitas wil betekenen, maar dat zijn bijdrage als vrijwilliger niet in verhouding staat tot wat veel anderen voor Unitas doen. ,,Wat ik bijzonder vind, is dat je bij Unitas een groep mensen treft die bijna dag en nacht voor die mooie vereniging bezig is.” De Beer verwijst naar al die vrijwilligers die voor de terreinen zorgen waardoor er elk weekeinde gevoetbald kan worden. Hij noemt het ‘de leden met de groene vingers’. De bezetting van de kantine is bijna een dagtaak op zich. Ook daar wordt de juiste balans gevonden. ,,Op donderdagavond en tijdens de weekeinden zie ik ook spelers van het eerste elftal bardiensten meedraaien. Dat spreekt mij aan.” Op voetbaltechnisch vlak weet De Beer dat er veel ouders zijn die vanaf minuut één hun kinderen begeleiden en vervolgens binnen Unitas doorgroeien tot JO19. Dat is een interessante groep mensen, want die mensen zijn er altijd. Vaak ook door de week, maar zeker op zaterdag. ,,Daarom zijn die jongens en meisjes in staat om hun hobby voetbal uit te oefenen. Het werken als vrijwilliger verbindt, maar helpt ook de maatschappij”, geeft De Beer het belang van dit werk aan.

Vakmensen
Dan is er een groep leden die projectmatig ingezet kan worden. De Beer wijst naar de kolossale veranda die op de kop van het hoofdveld aan het clubgebouw is verrezen. ,,Dat bewijst nog eens wat een vakmensen er binnen Unitas rondlopen, want wat hier gepresteerd is, is geen kwajongenswerk. Absoluut vak werk. En wat een plezier hebben de toeschouwers al van dit smaakvolle en overdekte terras. Het is echt een kunst voor een vereniging om leden in te schakelen voor vrijwilligerswerk. Hoe krijg je die mevrouw of mijnheer op de juiste plek.

Bij Unitas bestaat de unieke situatie dat alle kinderen, op welk niveau dan ook, gelijke aantallen trainingsuren krijgen aangeboden. Onervaren trainers, en dat zijn ook vrijwilligers, krijgen trainingsstof aangeboden van vakmensen, die wel de juiste competentie hebben.”

Projectmatig
Als je bij een vereniging wilt horen zou je daar ook wat voor terug moeten doen. Frans de Beer is het daar hartgrondig mee eens. “Zelf wil ik per jaar vijf activiteiten doen. Dat varieert van een bardienst tot het fluiten van een wedstrijd. Als er iets projectmatig aangepakt moet worden, ben ik ook van de partij. Voor de vereniging is het van belang om die grote groep slapende vrijwilligers in beweging te krijgen. Ik ben ervan overtuigd dat er een grote groep is die echt wel wat zou willen doen. Maar wees concreet en biedt die mensen wat aan wat bij ze past. Waar ik in geloof, is een team bouwen. Hoe leuk is het om regelmatig met een vast team iets voor Unitas te betekenen. Waarom zou je niet als team een wedstrijd leiden of als team een barbezetting te regelen. Vrijwilligerswerk kan ook verbinden.”