“Bij een bloeiende vereniging als The Gunners werken we aan onze toekomst.” Het zijn de woorden van clubvoorzitter Mario van der List, die benadrukt dat volksclub uit Haagse Beemden zo veel mogelijk leden wil binden aan de vereniging.

Met een grote glimlach op zijn gezicht meldt Mario van der List zich in de kantine van The Gunners. De clubvoorzitter heeft zojuist op de vroege zaterdagochtend staan kijken bij een potje van de JO7-1 en dat zijn wedstrijden naar zijn hart. “Het is prachtig om die jonge ventjes achter een bal aan te zien hollen”, zegt hij. Van der List vindt het fijn om met eigen ogen te zien dat de duels goed verlopen.

“In onze seniorenafdeling verliezen we de laatste jaren leden, maar gelukkig is de aan was van jongens en meisjes bij de mini’s groot. Het is extreem belangrijk dat kinderen en ouders het direct naar hun zin hebben bij The Gunners, want zij vormen de toekomst van onze club.”

Van der List voetbalde vroeger bij The Gunners, zijn zoon werd er ook lid en zo rolde hij in de ene na de andere vrijwilligersrol. De Bredanaar hoopt dat dat vele ouders zijn voorbeeld volgen bij de club uit Haagse Beemden. “Als club hebben we een voorbeeldfunctie in de wijk. Kinderen krijgen hier een stukje opvoeding mee en ook ouders willen we begeleiden met trainerscursussen. Iedereen moet graag bij de club komen.”

The Gunners telt zo’n 460 leden en de club probeert met vele evenementen het saamhorigheidsgevoel steeds weer te versterken. “Financieel hebben we het niet breed, maar toch regelt de activiteitencommissie veel leuke dingen bij de club. Daar heb ik veel respect voor. We hebben hier veel trouwe vrijwilligers en hopelijk enthousiasmeren zij ook anderen. Want zonder betrokken (kader) leden en sponsoren is het runnen van een amateurclub haast onmogelijk. Goed voorbeeld doet hopelijk volgen.”

Wil je meer informatie over de club The Gunners? Klik hier.

Pas toen Saskia van den Berg de twintig gepasseerd was, ruilde zij de hockeystick in voor de voetbal. Enkele jaren later staat ze al in het eerste van Baronie. De 25-jarige Bredase leert nog elke dag en geniet met volle teugen van de sport.

“Ik voetbalde vroeger met jongens op het grasveldje bij mijn ouders, dus daar heb ik het spelletje leren kennen”, vertelt Saskia van den Berg (25), speelster van de Dames 1 bij Baronie. “Maar ik heb nooit bij een club gevoetbald, ben gaan hockeyen bij Push toen er nog weinig meisjesteams waren in het voetbal en wilde dat niet opgeven. Nadat ik ben gaan studeren in Rotterdam, ben ik gestopt met hockey en gaan hardlopen en fi tnessen. Een paar jaar later kwam ik een vriendinnetje van vroeger tegen en die zei me dat ze bij SAB nog plek hadden in het vrouwenteam. Ik heb daar een halfjaartje gevoetbald, maar dat team viel uit elkaar. Toen ben ik bij Baronie gaan spelen.” Het was voor Van den Berg wel wennen in die eerste maanden, het voetballen in een team, op een groot veld. “In mijn eerste wedstrijd liep ik wel tien keer buitenspel, ik moest de regels echt nog leren kennen. Mijn geluk was wel dat voetbal op hockey lijkt qua looplijnen, het idee is hetzelfde.”

Niveau
Van den Berg, inmiddels middenveldster, begon bij Baronie in het vierde. Twee jaar later stapte ze over naar het tweede, een niveauverschil van één klasse: van de vijfde naar de vierde. Het seizoen daarna, het huidige, werd ze al gevraagd voor het eerste. “Ik wil altijd zo hoog mogelijk spelen. Het is nog steeds wel wennen aan het niveau, nu speel ik in de tweede klasse. De handelingssnelheid ligt een stuk hoger, alles gaat net wat sneller, harder en fanatieker. Maar ik heb het heel erg naar mijn zin.”

Ze merkt dat bij Baronie het vrouwenvoetbal serieus wordt genomen, alles goed geregeld is. Ook voelt ze aan zichzelf dat ze snel stappen zet, zich makkelijk aanpast aan het hogere niveau. Ze hoopt een vaste basisplek te veroveren. “Inmiddels gaat het best goed met ons als team. We zijn niet zo goed aan de competitie begonnen, maar dat had ook te maken met de lastige tegenstanders die we toen kregen. De laatste tijd gaat het beter. We moesten ook wennen, hadden een vrij nieuw team en met Wim Noordzij hebben we een nieuwe trainer gekregen.. Je merkt dat het steeds beter gaat en ik hoop dat we in de top vijf kunnen eindigen.”

Terugkeer
Van den Berg twijfelde afgelopen zomer nog wel even over een terugkeer naar het hockeyveld, omdat ze voelde dat ze stilstond in haar ontwikkeling in het tweede elftal van Baronie. “Ook stond het fysieke spel me tegen van de vierde en vijfde klasse, de onbehouwen slidings en schoppen die je daar krijgt. Maar hier in het eerste kan ik echt nog veel leren en daar geniet ik van.”

Wil je meer informatie over de club Baronie? Klik hier.

Jan Hoppen (56) heeft een druk bestaan. Hij is ondernemer, maar vindt het ook belangrijk om iets terug te doen voor de maatschappij. Daarom is hij al sinds zeven jaar voorzitter van Beek Vooruit. Daar combineert hij die drang met zijn grote passie: voetbal.

Het gaat goed met Beek Vooruit, is de enige conclusie die getrokken kan worden na een gesprek met voorzitter Jan Hoppen. Oké, de kantine, tribune en kleedkamers zijn aan een renovatie toe, maar dat komt vast goed. In de afgelopen jaren heeft de club al zo veel stappen gezet. “Toen ik begon, hadden we een hoofdveld van natuurgras en verder drie velden en een trainingsstrook. Dat was veel te weinig capaciteit voor ons ledenaantal. Daardoor moesten we een ledenstop instellen, maar dat is natuurlijk ontzettend gevaarlijk voor de club. We hebben een paar cafévoetbalvelden bij het Liesbos gehuurd en zijn vervolgens de gemeente continu lastig gaan vallen. Dat heeft geleid tot een mooi hoofdveld met kunstgras en kurk, een extra natuurgrasmat erbij en ledverlichting op ons sportpark. We hebben alles rondom de velden goed voor elkaar.”

Samen
Hoppen is van mening dat iedereen moet kunnen genieten van wat een leven als lid van een voetbalclub je biedt. “Ik heb zelf lang in Breda gevoetbald, maar we zijn later verhuisd naar Prinsenbeek. Mijn zoon Tim is op zijn zevende lid geworden van Beek Vooruit en ik ben leider, trainer, scheids- en grensrechter geweest bij zijn team. Ik heb in die jaren gezien wat voor mooie vriendschappen Tim opbouwde bij de club. Je doet samen dingen, maakt dingen samen mee. Je maakt vriendschappen voor het leven en dat gun ik iedere jongen of meisje. Het kan niet zo zijn dat Jantje wel bij Beek Vooruit kan voetballen, maar Keesje niet omdat er een ledenstop is. Dat is slecht voor het dorp, voor de club en eigenlijk overal voor.”

En daarom is Hoppen zo blij met het grote sportpark waar Beek Vooruit nu over kan beschikken. De teller staat bijna op duizend leden. “Sinds ik voorzitter ben, zie ik pas hoeveel tijd en mankracht het kost om alles in goede banen te leiden.” De trainers van zowel selectie- als niet-selectieteams bij Beek Vooruit hebben inmiddels allemaal opleidingen kunnen doen. Het volgende doel is het aanpakken van de kleedkamers, kantine en tribune. Ook zou Hoppen graag over nog een veld willen beschikken. “Het werk blijft komen, maar gelukkig zijn we in het bestuur inmiddels op volle oorlogssterkte. We hebben vanochtend een vergadering gehad met elf man, dat is een unicum. Willem Vermeulen (wedstrijdleiding), Resi Beentjes (evenementen, Jacques de Craen (communicatie), Ton de Peijper (secretaris) en Ella Snoek (intredend penningmeester) zijn toegetreden. Die geven ons weer heel veel nieuwe energie. We hebben weer alle expertise in het bestuur.” Daarnaast zitten Hans van Wolven, Kees Mol, Han Buijsse (aftredend penningmeester), Silvain van de Wiel en Diane Frijters in het bestuur.

Dikke buiken
Hoppen noemt zijn functie ‘vrijwilliger, maar niet vrijblijvend’. Hij vindt het zijn taak om zo goed als elke zondag Beek Vooruit 1 te vertegenwoordigen bij zowel thuis- als uitwedstrijden. “Wat het van mijn sociaal leven vergt, leg ik graag uit met dit voorbeeld. Ik zit in een midlifecrisisfietsclub. Dat zijn oude mannen met dikke buiken op een mountainbike, omdat het er op een mountainbike nog net beter uitziet dan op een wielrenfiets. Eens per jaar gaan wij op fietsweekend, in 2019 was dat in Limburg. Op zaterdagavond kreeg ik een discussie met mijn fietsmaten, zij begrepen er niets van dat ik de volgende dag per se om 11.00 uur bij Beek Vooruit moest zijn. Ik vond het geen probleem om de trein vanuit Valkenburg naar Breda te pakken, maar dat snapte niemand. Ik sla het heus weleens over, als er bijvoorbeeld iets in de familie is, maar vind eigenlijk dat je er als voorzitter altijd hoort te zijn.”

De een traint de allerkleinsten bij WDS’19 en de ander is speler van de OldStars. Ondanks de enorme verschillen is er volgens Maries Geerssen (58) en Luis Silva (64) een belangrijke overeenkomst tussen de teams. Zodra spelers een doel zien, ligt hun focus maar op één ding: scoren.

Goed gemutst schuiven Maries Geerssen en Louis Silva aan in de kantine van WDS’19. Dat is logisch te verklaren. Het is zaterdagochtend en dat is voor beiden een van de mooiste momenten van de week. Geerssen start straks met zijn zogeheten ‘Berenvoetbal’, de titel voor speciale trainingen van kinderen van vier tot zes jaar oud. Silva gaat op zijn beurt voetbal kijken op het sportpark en moet daarna als coach aan de bak, want zijn MO15-1 speelt tegen Sc ’t Zand. “Het is heerlijk om op de club te kijken naar alle jeugdelftallen”, zegt Silva. “De kinderen stralen enorm veel plezier uit. En velen van hen kunnen ook nog eens behoorlijk voetballen.”

Allerkleinsten
Silva traint op maandag en woensdag de JO9-2 en de MO15-1 en ook op zaterdag is hij betrokken bij beide elftallen. Geerssen traint de MO9 van WDS’19 en is op zaterdagochtend degene die de allerkleinsten onder zijn hoede neemt. “Van 10.00 tot 11.00 uur heb ik kinderen van vier jaar oud en van 11.00 tot 12.00 uur komen de kids van vijf en zes jaar oud aan de beurt”, zegt Geerssen. “Ik leer kinderen de beginselen van het voetbal en natuurlijk draait dat vooral om plezier maken. Mijn spelertjes genieten van de trainingen en dan natuurlijk met name van het partijtje. Dat onderdeel mag nooit ontbreken.”

OldStars
Niet alleen voor de allerkleinsten is het partijspel heilig. Silva is naast jeugdtrainer al jarenlang speler van de WDS’19 OldStars. Ze spelen soms wedstrijden tegen andere clubs en trainen elke woensdagochtend bij hun eigen club. Ook in de maar liefst 23-koppelige selectie wil iedereen graag partijtjes spelen. “Ook oude mannen blijven kleine jongetjes”, zegt hij als ervaringsdeskundige. “Pass- en trapvormen vinden we leuk, maar het draait vooral om het afsluitende wedstrijdje. Zodra spelers een doel zien, ligt hun focus maar op één ding: scoren.” Volgens Silva zijn de mannen in zijn team fanatiek. De OldStars spelen Walking Football en in die sport is fysiek contact en tackelen verboden. “Daar hebben sommige spelers moeite mee”, zegt Silva grinnikend.

Zowel Silva als Geerssen ziet dat het goed gaat met de club. Er hangt en positieve sfeer bij de vereniging in Haagse Beemden en de jeugd weet de weg te vinden naar sportpark Het Paradijs. Laatstgenoemde begon pas dit seizoen met Berenvoetbal en WDS’19 plukt daar nu al de vruchten van. “De groep die ik train blijft alsmaar groeien”, zegt een trotse Geerssen. Het OldStars team van WDS’19 is ook vrij groot. Is het iets voor Geerssen om teamgenoot te worden van Silva? “Ik richt me liever op de jeugdtrainingen, maar misschien is dat over een paar jaar anders.”

Zondag 4 van WDS’19 geniet van een bijzondere status binnen de club uit Haagse Beemden. Elke zomer weer zijn er voldoende nieuwe jongens die graag willen aansluiten bij de hechte spelersgroep, die plezier koppelt aan prestaties.

Terwijl Maikel van Alphen, Tom van Ierland en Gilby Dekkers honderduit vertellen over hun elftal, staat er achter hen in de kantine een mooie trofee te glimmen in de prijzenkast. Het is de beker die het vierde van WDS’19 vorig seizoen in de wacht sleepte door Baronie 4 te verslaan in Rijen. “De finale was schitterend, mede door de vele fans die ons kwamen aanmoedigen”, zegt verdediger Dekkers. “Bij WDS’19 hebben we daarna met z’n allen nog een feestje gebouwd, het was een hele gave ervaring.”

Altijd trainen
De bekerwinst vormt het hoogtepunt in het zesjarige bestaan van het elftal, opgericht door aanvoerder, coach en spits Maikel van Alphen. De oud-speler van BSV Boeimeer trommelde jaren geleden kameraden op, klopte aan bij het bestuur van WDS’19 en kreeg groen licht om een elftal te starten. “Bij oprichting hadden we een mannetje of veertien, inmiddels hebben we twintig jongens op de lijst staan”, zegt Van Alphen. “Ook qua voetbal is het team gegroeid. We startten in de zesde klasse en inmiddels spelen we altijd bovenin mee in de vijfde klasse.” Die prestaties staan waarschijnlijk niet los van de zeer goede trainingsopkomst. Elke donderdagavond gaat het vierde met gemiddeld vijftien man het veld op en ook bijzonder: het team doet niet aan een zomer- of winterstop. Ook halverwege juli of begin januari traint het vierde op sportpark Paradijs.

Teamapp
De mannen van het vierde hebben een speciale teamapplicatie. Daarin kunnen spelers hun beschikbaarheid voor trainingen en wedstrijden opgeven en ook staan er wat afspraken in. Er staat bijvoorbeeld dat jongens die te laat komen een grote kans hebben om op de bank te starten. Ook hebben de spelers zwart op wit gezet dat ze presteren hoog in het vaandel hebben staan. “Plezier en prestaties gaan bij ons hand in hand”, zegt Van Ierland. “Iedereen respecteert elkaar. Omdat de sfeer in ons team zo goed is, presteren we in het veld wellicht wat beter dan andere teams”, legt de middenvelder uit. “We hebben de intentie om iedereen evenveel te laten spelen. Maar als dat er niet inzit, accepteert iedereen zonder morren die beslissing. Dat maak ons team sterk.”

Elke zomer kloppen jongens van zowel buiten als binnen de club aan bij het vierde. Zij willen zich graag aansluiten bij het elftal. Het team is zeker zo populair als het eerste, toch het vlaggenschip van de vereniging. “We zijn een belangrijk team voor WDS’19”, stelt Van Alphen. “We zorgen voor sfeer, een volle kantine en een goede baromzet. Want ook de derde helft vinden we erg belangrijk”, zegt de aanvoerder en zijn kameraden knikken instemmend.