Home Blog Pagina 1015

Max Opsteeg naar N.I.V.O.-Sparta

Max Opsteeg (19) zal vanaf komend seizoen te zien zijn in het tenue van N.I.V.O.-Sparta. De talentvolle spits komt over van GRC’14.

Het jeugdige talent begon op vierjarige leeftijd met voetballen bij V.V. Opijnen, in het dorp waar hij destijds woonde. Van daaruit heeft hij op negenjarige leeftijd de stap omhoog gemaakt naar N.I.V.O.-Sparta. Hier heeft hij tot en met de B selectie gespeeld. In dat laatste jaar werd hij kampioen en werd hij opgemerkt door profclub NEC Nijmegen. Hij vertrok naar deze jeugdopleiding en speelde daar in de tweede divisie. Na twee leerzame jaren maakte hij de keuze om over te stappen naar het eerste elftal van GRC’14. Nu maakt hij na een jaar de keuze om terug te keren op het oude nest van N.I.V.O.-Sparta.

Max heeft goed over deze keuze nagedacht. ‘Het huidige beleid van N.I.V.O.-Sparta kiest er momenteel voor om de ‘eigen jongens’ te selecteren.  Hierdoor denk ik dat er voor mij veel meer mogelijkheden liggen. Daarnaast werd er bij GRC’14 veel vanuit de omschakeling gespeeld, en dat is niet het type voetbal wat mij het beste ligt.’’

De nieuwe spits van N.I.V.O.-Sparta kijkt met positieve gevoelens terug op zijn periode bij zijn oude club. ‘’Ik heb bij GRC’14 een leuk en gezellig jaar gehad! Wat ik vooral heel mooi vind is de geweldige supporters die ze hebben. Bij thuiswedstrijden was ‘het balkon’ altijd goed gevuld en zorgde zij voor de nodige support. Deze fanatieke en gemoedelijke sfeer zal ik erg gaan missen. Zo zal ik ook nooit meer de uitwedstrijd tegen V.V. Kloetinge vergeten. Daar waren 150 GRC’14 supporters bij, met het nodige vuurwerk.’’

Max kan niet wachten om weer bij zijn oude club aan de slag te gaan. ‘’Ik wil bij N.I.V.O.-Sparta weer elke week negentig minuten op het veld staan. Daarbij wil ik belangrijk worden met doelpunten en assists. Verder denk ik dat wij, met het team wat we volgend jaar hebben, ons gewoon veilig moeten spelen. Vanuit daar kunnen we misschien naar een periode kijken. Waar ik vooral op hoop is dat gewoon op 1 september kunnen beginnen aan de competitie. Uiteraard graag met publiek, als dat mogelijk is!’’

Klik hier voor een ander artikel.

Klik hier voor meer informatie over N.I.V.O.-Sparta.

Klik hier voor meer informatie over GRC’14.

 

Hoe nu verder met Ibrahim Ikililou van V.V. PCP

Ibrahim Ikililou (27) begon zijn voetbalcarrière op negenjarige leeftijd bij FC Dauwendaele. Hier speelde hij één seizoen in de F-pupillen. Door verhuizingen heeft Ibrahim achtereenvolgens voor RSC Alliance (E-junioren), V.V. PCP (D1/C1) en V.V. Baronie (C1) gespeeld. Daar werd hij opgemerkt door profclub Willem II, waar hij tot de B1 actief was. Hierna vertrok de talentvolle spits naar PEC Zwolle, waar hij op zijn negentiende mocht debuteren tegen PAOK Saloniki.

Ibrahim zag echter weinig perspectief bij PEC Zwolle. Hij kon kiezen om het bij een andere profclub te gaan proberen of kiezen voor zekerheid: zijn gezin en studie. Ibrahim koos voor het laatste en keerde zodoende terug bij V.V. Baronie. Na een overstap naar SC Hoge Vucht kwam hij vorig seizoen bij zijn huidige club V.V. PCP terecht. Het aankomende seizoen wordt alweer zijn zevende seizoen in een selectieteam.

Ibrahim kijkt met gemengde gevoelens terug naar het afgelopen seizoen. ‘’We hadden het afgelopen jaar een selectie vol met goede spelers. Echter is het ons niet gelukt om een hecht team te worden, wat resulteerde dat we in de onderste regionen bivakkeerden. Door het Coronavirus is het voetbalseizoen abrupt gestopt. Hierdoor hebben we niet meer de kans gekregen om ons in de middenmoot te spelen. Ik denk namelijk dat het ons wel gelukt was, gezien de kwaliteitsinjectie die we na de winterstop hadden gekregen.’’

Persoonlijk kan Ibrahim redelijk tevreden zijn over zijn prestaties. ‘’Door werkzaamheden was ik er niet altijd bij. Maar als ik erbij was, dan was ik vaak belangrijk voor het team met mijn doelpunten. Het kan echter altijd beter, maar over het algemeen hou ik een goed gevoel over aan het afgelopen seizoen.’’

De talentvolle spits vind het lastig om een uitblinker aan te wijzen. ‘’Maar als ik iemand moet kiezen, dan is dat Ali Bouhajtoaui. Hij was er ook door werkzaamheden niet altijd bij. Maar als hij erbij was, dan zag je aan zijn spel dat hij veel te goed is voor de vierde klasse. Zijn aannames, passes, bal afpakkende vermogen en fysieke gesteldheid waren ongelooflijk goed. Als hij niet meedeed, dan waren we naar mijn mening als team zwakker. ‘’

Ibrahim vind het belangrijk om fit te blijven tijdens deze Coronacrisis. ‘’Momenteel ga ik twee keer per week hardlopen. Wanneer de voorbereiding weer begint, ga ik proberen om alle trainingen en wedstrijden mee te kunnen doen.’’

Persoonlijk heeft Ibrahim hoge verwachtingen voor het aankomende seizoen. ‘’Met Richard Hoogkamer hebben we een bekwame en enthousiaste trainer aan de leiding. Daarnaast heb ik begrepen dat heel veel goede spelers, die op niveau hebben gespeeld, zich naar ons hebben overgeschreven. Al met al zou ik dus zeggen dat we minimaal een periode kunnen pakken en misschien wel mee gaan doen om het kampioenschap!’’

Klik hier voor meer informatie over V.V. PCP.

Voor een ander artikel over V.V. PCP, klik hier.

In gesprek met Luke van Eck van V.V. De Alblas

Luke van Eck (21) gaat aankomend seizoen weer aan de slag als keeper. Luke begon bij VV Sliedrecht op vijfjarige leeftijd met keepen. Hier trok hij de aandacht van NAC Breda en maakte hij zodoende een mooie transfer. Na vier mooie jaren bij NAC keerde hij terug naar Sliedrecht. Zijn terugkeer bij Sliedrecht duurde echter maar een jaar. Van Eck besloot een jaar te stoppen met voetballen door blessureleed en weinig motivatie. Toch begon het al snel weer te kriebelen en heeft hij besloten aankomend seizoen weer het veld op te stappen. Dit gaat hij doen bij VV De Alblas. 

Luke is bij VV Sliedrecht begonnen met voetballen toen hij een jaar of vijf was. Eenmaal in de C’tjes speelde hij de wedstrijd van zijn leven en dwong hij hiermee een transfer af.
“Toen ik bij Sliedrecht in de C1 speelde moesten we een bekerwedstrijd tegen NAC Breda C1 spelen. Ik heb toen heel goed gekeept. Ik denk de wedstrijd van mijn leven haha. We verloren de wedstrijd dik, maar ik heb de score toen weten te beperken. Na de wedstrijd kwamen ze meteen naar me toen en gaven ze aan dat ze mij graag een aantal trainingen mee wilde laten doen. Dit verliep allemaal heel goed en zodoende ben ik gescout.”

Van Eck heeft in zijn tijd bij NAC hele gave dingen meegemaakt.
“Het hoogtepunt was voor mij de wedstrijd tegen Feyenoord in de A1. De eerste seizoenshelft zat ik op de bank. Gelukkig door een schorsing van de eerste keeper mocht ik in de wedstrijd tegen Feyenoord in de basis starten. Deze wedstrijd wonnen we 3-0, dit was echt een toppunt. Zonder enige speeltijd tegen Feyenoord in de basis starten en de nul houden. Die wedstrijd zal ik niet snel vergeten. Hiernaast was de wedstrijd tegen NAC waardoor ik gescout werd natuurlijk ook een hoogtepunt. Dat moment was ook heel bijzonder!”

Na vier mooie jaren bij NAC Breda kreeg Luke helaas te horen dat hij moest vertrekken.
“Op het moment dat ik over moest naar de senioren vertelde ze mij dat ik opzoek kon gaan naar een andere club. Ik was niet goed genoeg en ze hadden tevens ook geen keepers nodig voor het eerste elftal.”

Van Eck had nooit echt de intentie om profvoetballer te worden. Hij was vooral aan het keepen omdat hij het erg leuk vond.
“Op het moment dat je dan wordt gescout door NAC wordt deze gedachte ineens heel anders. De mogelijkheid doet zich voor, dus dan begin je zeker te dromen over een profcarrière. Het moeten vertrekken bij NAC komt dan ook hard aan op dat moment. Ergens wist ik dat het moment eraan zat te komen. Toch voelde het enorm klote op het moment dat je het definitief te horen krijgt. Ik heb daar best wel even mee gezeten. Je bent al vier jaar actief voor de club en je kan zo worden weggestuurd. Begrijpelijk, maar dat komt wel even aan. Gelukkig ben ik meteen naar andere clubs gaan kijken. Al snel kwam ik weer bij mijn oude club uit Sliedrecht terecht!”

Tijdens zijn zoektocht naar een nieuwe club werd al snel het besluit genomen dat Luke wilde terugkeren bij VV Sliedrecht. Helaas verliep dit anders dan hij had gehoopt.
“Ik belandde bij Sliedrecht in het eerste, maar zat veelal op de bank. Ik moest mijn minuten dan ook in het tweede maken. In deze periode kreeg ik een blessure aan mijn knie die enorm in de weg zat. Verder kreeg ik ook andere interesses en vervaagde mijn zin in het voetballen een beetje. Ik besloot na één jaar bij Sliedrecht te stoppen met voetballen.”

Van Eck kreeg andere interesses en wilde zich hier meer op focussen. Zo vond hij koken een erg leuke bezigheid en begon hij zich hier in te verdiepen. Hij ging bij de Heren van Slydregt aan de slag als kok en bleek dit op dat moment veel leuker te vinden.
“Ik merkte aan mezelf dat ik deze hobby op dat moment een stuk leuker vond dat voetbal. Hiernaast heeft de blessure aan m’n knie ook een grote rol gespeeld. Ik heb er op dit moment nog steeds wel eens last van. Na een MRI scan bleek dat er lucht en vocht achter de knie zit waardoor ik hier veel pijn aan heb. Door fysiotherapie proberen we het te verminderen.”

In het afgelopen jaar dat Luke het voetbal even links heeft laten liggen begon het toch wel weer te kriebelen.  “Ik heb in het afgelopen jaar ook wel eens gedacht; Waarom ben ik eigenlijk gestopt? Het gevoel dat ik een jaar geleden had was echt een stuk anders dan nu. Ik werk bij de Heren van Slydregt samen met Junior Visser en hij speelt in het eerste van de Alblas. Hij heeft mij meerdere keren gevraagd of ik weer zin had om te gaan keepen. Ik heb vaak getwijfeld, maar op een gegeven moment dacht ik, ik ga er weer voor! Na leuke gesprekken met VV De Alblas heb ik besloten daar weer mijn plezier terug te vinden.”

Aankomend seizoen pakt Luke de draad weer op bij de derde klasser VV De Alblas.
“Ik ken eigenlijk alleen Junior Visser, maar voor de rest zijn het allemaal nieuwe gezichten. Ook de nieuwe trainer Maarten van Gastelen ken ik niet, maar hij heeft een goede indruk op me gemaakt. Hij had goede verhalen en kijkt er ook erg naar uit om aan de slag te gaan. We moeten er natuurlijk sowieso voor zorgen dat we een stuk beter gaan presteren dan afgelopen seizoen. Ik heb gezien dat ze nog niet veilig stonden voor de coronacrisis alles stop zette. Ik hoop dat we nu echt wel bovenin de middenmoot gaan meedraaien. Vooral met de spelers die komen!”

Van Eck heeft er altijd voor gezorgd dat hij fit bleef.
“Ik heb in de tijd dat ik niet meer voetbalde altijd gezorgd dat ik sportief bezig bleef. Ik doe veel aan hardlopen. Door m’n knieblessure houd ik het bij korte afstanden, omdat ik anders last krijg. Naast het hardlopen vind ik fietsen door mooie landschappen ook erg leuk. Verder doe ik thuis wat kleine krachtoefeningen. Afgelopen week zijn we ook weer begonnen met trainen in groepjes. Conditioneel moet het dus helemaal goed komen aankomend seizoen haha. Ik kijk er naar uit om mijn passie voor voetbal weer een nieuw leven in te blazen!”

Voor een ander artikel over VV De Alblas, klik hier.

Klik hier voor meer informatie over VV De Alblas.

Stephen Emelina keert terug bij E.B.O.H.

Foto: Jeroen van der Sman

Stephen Emelina (32) keert komend seizoen terug bij E.B.O.H. De centraal verdediger die ook als rechtsback uit de voeten kan komt over van hoofdklasser IFC Zondag. Stephen begon zijn voetballoopbaan in Curaçao bij CVV Willemstad. Bij deze club speelde hij tot zijn twaalfde met jongens als Vurnon Anita (ex-Ajax) en Boy Deul (FC Volendam).

Op twaalfjarige leeftijd emigreerde Stephen met zijn familie naar Nederland, waar hij terecht kwam in de O13 (toenmalige D-tjes) bij de Dordtse club E.B.O.H. In de O17 werd de verdediger gescout door FC Dordrecht waar hij drie seizoenen speelde. ‘’Het jaar daarop zou ik naar het beloften elftal van FC Dordrecht kunnen gaan, maar omdat we toen ook in verwachting waren van onze zoon, was de keuze om fulltime te blijven werken snel gemaakt.’’

Toen maakte Stephen de keuze om op negentienjarige leeftijd terug te keren bij de zondag tak van E.B.O.H. die uitkwamen in de tweede klasse. ‘’Na vier onvergetelijke seizoenen was ik rijp voor de stap naar Leonidas zondag die uitkwamen in de hoofdklasse. Na één seizoen vertrok ik naar Unitas zondag die uitkwamen in de tweede klasse, daar heb ik twee seizoenen gespeeld. Hierna ging ik naar het toen hoofdklasse spelende Oranje Wit, waar ik na één seizoen weer vertrok naar IFC zondag. Hier heb ik de afgelopen zes seizoenen gespeeld.’’

De keuze om na al die jaren weer terug te keren bij E.B.O.H. was makkelijk gemaakt. ‘’Ik ben bijna 33 jaar en het is na tien jaar nu tijd om de cirkel rond te maken. Daarnaast zit ik niet meer te wachten op het verre reizen om te voetballen in het weekend.’’

Toch kijkt positief terug op zijn ervaringen in het voetbal. ‘’Ik heb bij iedere club waar ik gespeeld heb hele mooie en soms ook minder mooie dingen meegemaakt, zoals de trainingskampen. Iedere keer dacht ik dat het niet mooier kon, dit had ik allemaal niet willen missen.’’

Emelina hoopt de opmars waaraan E.B.O.H. bezig is door te kunnen zetten. ‘’Ik hoop een periodetitel mee te pikken en vanuit daar zien we wel hoe ver we kunnen komen.’’ Persoonlijk hoopt Stephen zijn fysieke conditie goed te houden. ‘’Ik wil dit seizoen persoonlijk fit blijven. Dat is de afgelopen twee seizoenen niet meer iets wat vanzelfsprekend was. Ik zal ook met mijn ervaring wat kunnen betekenen voor de jongere teamgenoten.’’

Stephen kijkt met een goed gevoel terug op zijn tijd bij IFC.  ‘’Ik ga meerdere dingen wel missen aan IFC. Maar wat me als eerste te binnen schiet is Jeroen de Visser ,onze materiaalman, die alles voor ons deed. Van de ballen oppompen, water bidons vullen tot aan mijn handdoeken wassen. Ook de band die ik met sommige teamgenoten heb, en zeker de neutrale grensrechters zal ik gaan missen.’’

Klik hier voor een ander artikel.
Klik hier voor meer informatie over IFC.
Klik hier voor meer informatie over E.B.O.H.

Stephen Emelina keert terug bij E.B.O.H.

0

Foto: Jeroen van der Sman

Stephen Emelina (32) keert komend seizoen terug bij E.B.O.H. De centraal verdediger die ook als rechtsback uit de voeten kan komt over van hoofdklasser IFC Zondag. Stephen begon zijn voetballoopbaan in Curaçao bij CVV Willemstad. Bij deze club speelde hij tot zijn twaalfde met jongens als Vurnon Anita (ex-Ajax) en Boy Deul (FC Volendam).

Op twaalfjarige leeftijd emigreerde Stephen met zijn familie naar Nederland, waar hij terecht kwam in de O13 (toenmalige D-tjes) bij de Dordtse club E.B.O.H. In de O17 werd de verdediger gescout door FC Dordrecht waar hij drie seizoenen speelde. ‘’Het jaar daarop zou ik naar het beloften elftal van FC Dordrecht kunnen gaan, maar omdat we toen ook in verwachting waren van onze zoon, was de keuze om fulltime te blijven werken snel gemaakt.’’

Toen maakte Stephen de keuze om op negentienjarige leeftijd terug te keren bij de zondag tak van E.B.O.H. die uitkwamen in de tweede klasse. ‘’Na vier onvergetelijke seizoenen was ik rijp voor de stap naar Leonidas zondag die uitkwamen in de hoofdklasse. Na één seizoen vertrok ik naar Unitas zondag die uitkwamen in de tweede klasse, daar heb ik twee seizoenen gespeeld. Hierna ging ik naar het toen hoofdklasse spelende Oranje Wit, waar ik na één seizoen weer vertrok naar IFC zondag. Hier heb ik de afgelopen zes seizoenen gespeeld.’’

De keuze om na al die jaren weer terug te keren bij E.B.O.H. was makkelijk gemaakt. ‘’Ik ben bijna 33 jaar en het is na tien jaar nu tijd om de cirkel rond te maken. Daarnaast zit ik niet meer te wachten op het verre reizen om te voetballen in het weekend.’’

Toch kijkt positief terug op zijn ervaringen in het voetbal. ‘’Ik heb bij iedere club waar ik gespeeld heb hele mooie en soms ook minder mooie dingen meegemaakt, zoals de trainingskampen. Iedere keer dacht ik dat het niet mooier kon, dit had ik allemaal niet willen missen.’’

Emelina hoopt de opmars waaraan E.B.O.H. bezig is door te kunnen zetten. ‘’Ik hoop een periodetitel mee te pikken en vanuit daar zien we wel hoe ver we kunnen komen.’’ Persoonlijk hoopt Stephen zijn fysieke conditie goed te houden. ‘’Ik wil dit seizoen persoonlijk fit blijven. Dat is de afgelopen twee seizoenen niet meer iets wat vanzelfsprekend was. Ik zal ook met mijn ervaring wat kunnen betekenen voor de jongere teamgenoten.’’

Stephen kijkt met een goed gevoel terug op zijn tijd bij IFC.  ‘’Ik ga meerdere dingen wel missen aan IFC. Maar wat me als eerste te binnen schiet is Jeroen de Visser ,onze materiaalman, die alles voor ons deed. Van de ballen oppompen, water bidons vullen tot aan mijn handdoeken wassen. Ook de band die ik met sommige teamgenoten heb, en zeker de neutrale grensrechters zal ik gaan missen.’’

Klik hier voor een ander artikel.
Klik hier voor meer informatie over IFC.
Klik hier voor meer informatie over E.B.O.H.

Club van de week: VV Dubbeldam

Deze week is VV Dubbeldam de club van de week! Daarom gaat u de komende dagen artikelen lezen over de club uit Dordrecht. U kunt interviews verwachten van echte club mensen die vaak voor de vereniging klaar staan.

Op 7 juni 1913 werd aan de vijverkant bij het park Dubbelsteyn de Voetbal Vereniging Dubbeldam, ofwel VVD, opgericht: eenige Dubbeldamsehe jongelui op klompen en lage schoenen, potten en stroohoeden op, namen aan de vijverkant bij Dubbelsteijn het initiatief tot oprichting van de voetbalvereniging Dubbeldam, onder de naam V.V.D.

De vereniging bestaat inmiddels dus al ruimschoots meer dan honderd jaar en is nog steeds springlevend. De jeugd voetbalt op zaterdag en van oudsher voetballen onze senioren op zondag. Vanaf 1992 is er ook een zaterdagafdeling bij de senioren opgericht en tot op de dag van vandaag is Dubbeldam een van de weinige verenigingen in Dordrecht met zowel een zondag- als een zaterdagafdeling.

Met bijna duizend leden is Dubbeldam een grote vereniging met veel jeugdelftallen, waarin zowel jongens als meiden in spelen. (bron)

De standaardelftallen spelen in het seizoen 2019/20 beide in de Derde klasse, het zaterdagteam is hierbij ingedeeld in 3C van het KNVB-district West-II, het zondagteam in 3B van Zuid-I.

Het is een gezellige club, waar samenhorigheid heerst. Dit zal u de komende week ook terug lezen in de interviews deze week. Wij van Voetbal Journaal wensen u veel lees plezier de komende dagen!

Klik hier voor meer informatie over VV Dubbeldam.

Voor een ander artikel over de club, klik hier

Club van de week: VV Dubbeldam

Deze week is VV Dubbeldam de club van de week! Daarom gaat u de komende dagen artikelen lezen over de club uit Dordrecht. U kunt interviews verwachten van echte club mensen die vaak voor de vereniging klaar staan.

Op 7 juni 1913 werd aan de vijverkant bij het park Dubbelsteyn de Voetbal Vereniging Dubbeldam, ofwel VVD, opgericht: eenige Dubbeldamsehe jongelui op klompen en lage schoenen, potten en stroohoeden op, namen aan de vijverkant bij Dubbelsteijn het initiatief tot oprichting van de voetbalvereniging Dubbeldam, onder de naam V.V.D.

De vereniging bestaat inmiddels dus al ruimschoots meer dan honderd jaar en is nog steeds springlevend. De jeugd voetbalt op zaterdag en van oudsher voetballen onze senioren op zondag. Vanaf 1992 is er ook een zaterdagafdeling bij de senioren opgericht en tot op de dag van vandaag is Dubbeldam een van de weinige verenigingen in Dordrecht met zowel een zondag- als een zaterdagafdeling.

Met bijna duizend leden is Dubbeldam een grote vereniging met veel jeugdelftallen, waarin zowel jongens als meiden in spelen. (bron)

De standaardelftallen spelen in het seizoen 2019/20 beide in de Derde klasse, het zaterdagteam is hierbij ingedeeld in 3C van het KNVB-district West-II, het zondagteam in 3B van Zuid-I.

Het is een gezellige club, waar samenhorigheid heerst. Dit zal u de komende week ook terug lezen in de interviews deze week. Wij van Voetbal Journaal wensen u veel lees plezier de komende dagen!

Klik hier voor meer informatie over VV Dubbeldam.

Voor een ander artikel over de club, klik hier

Senad Hadzic verder bij v.v. Baardwijk

Senad Hadzic was de afgelopen maanden hoofdtrainer van v.v. Baardwijk, maar door het Corona virus heeft Baardwijk niet veel getraind en gespeeld onder zijn leiding. Toch was het een droom van Senad om Baardwijk te mogen trainen.

Het verhaal van de jongensdroom:

1992

In mei 1992 vlucht Senad met zijn moeder en 2 broertjes (Yucca en Vedad) door de oorlog vanuit het voormalige Joegoslavië naar Nederland.

In mei 1993 krijgt het gezin in Waalwijk een woning en mogen de jongens gaan voetballen. Voetballen gaan de jongens bij v.v. Baardwijk. De club waar de jongens gevormd worden en bekend worden met het familiare gevoel dat bij Baardwijk heerst. Als moeder Hadzic ziek is, kan Vedad niet trainen en voetballen, het zijn de leiders van de E-pupillen, Wally Buijs en Peter van Brunschot, die Vedad thuis komen halen en thuis brengen na de wedstrijd. Als Senad bij de Senioren mag gaan voetballen wil hij ook zijn jongste broertje gaan begeleiden bij de pupillen.
Vedad speelt in een team met spelers die menig wedstrijden in Baardwijk 1 spelen of hebben gespeeld: onder andere Tom Sleenhoff (aanvoerder Baardwijk 1) en Jasper Werten (Teammanager Baardwijk 1). Als assistent trainer / leider weet Senad reeds zijn stempel te drukken op de jeugd.

Ook is Senad assistent trainer van William Litsenburg, en beide zorgen voor het kampioenschap van de B1 junioren.

Senad wil méér zijn dan assistent trainer en krijgt de verantwoording over de A-jeugd van Baardwijk. Na een niet soepel verlopen seizoen scheiden de wegen van Baardwijk en Senad, maar Senad spreekt dan al uit om in de toekomst trainer te worden van de mooiste club van Baardwijk.

2010

Senad wordt door “Baardwijker” Ronald Janssen gevraagd om trainer te worden van de C1 bij WSC, de club waar de zoon van Ronald (Joep) gaat samenspelen met Vedad in de B-junioren zodat Senad naar zijn broertje kan kijken, promotie naar de 3e divisie wordt gerealiseerd. De jaren hier opvolgend is Senad onder andere jeugdtrainer / assistent trainer bij WSC en in 2018 mag hij zich voor het eerst hoofdtrainer van een club noemen. HHC ’09 uit Heusden.

2019

Na een jaar als hoofdtrainer bij HHC’09, die geweldig verlopen was, begon het nieuwe seizoen 2019-2020 rampzalig en heeft Senad een moeilijk besluit moeten nemen om afscheid te nemen van HHC ‘09.

Op dat moment gaat Senad ervan uit dat het een voetbal loos jaar wordt maar als de jeugdliefde Baardwijk belt met de vraag om assistent te worden van Emiel Heefer, hoeft Senad niet lang na te denken om “ja” te zeggen. Na een goed gesprek met Emiel krijgt Senad weer heel veel zin om weer op het veld te staan en voor Baardwijk weer iets te betekenen.

Dan loopt seizoen niet waar men op hoopte en moest het bestuur moeilijk besluit nemen om afscheid van Emiel te nemen. Een besluit wat bij iedereen heel hard aankwam. “Emiel is niet alleen een goede trainer maar ook een heel fijn persoon en ik vond het moeilijk dat onze samenwerking maar heel kort was.

Het bestuur van Baardwijk stelt de vraag aan Senad of hij het seizoen wil afmaken en Baardwijk in 3e klasse proberen te behouden. Emiel zei tegen mij: “Als iemand het moet doen dan ben jij het wel”, waardoor het voor Senad makkelijker was om “Ja” te zeggen.

Senad: “Als je besluit om trainer te worden dan heb je altijd een droom om bij bepaalde club te trainen en voor mij was Baardwijk dat altijd. Ik vond het een eer om trainer van Baardwijk te zijn en heb van elke minuut genoten hoe moeilijk het ook af en toe was.
De betrokkenheid en clubgevoel van alle mensen binnen Baardwijk geven je zo veel voldoening en plezier.

En dat Baardwijk meer dan een club is in mooie en slechte tijden bleek wel toen we afscheid moesten nemen van Johan de Jong.

Ik wil het bestuur, staf en spelersgroep bedanken voor het vertrouwen en ben van overtuigd dat Ruud en Frans Baardwijk weer naar hogere niveau gaan brengen.

Blijf gezond allemaal en hopelijk komen we elkaar weer tegen.”

 

Klik hier voor meer informatie over v.v. Baardwijk.

Voor een ander artikel over v.v. Baardwijk, klik hier.

In gesprek met Pim Mudde, aanvoerder van VFC Vlaardingen

VLAARDINGEN – Het voetbalseizoen kwam in Nederland dit seizoen tot een abrupt einde. Zo ook aan de Sportlaan in Vlaardingen. We spraken Pim Mudde, aanvoerder van de zaterdag Kwekkers, voor wie het wel een heel kort seizoen was.

“Voor mijzelf is dit natuurlijk verre van een geslaagd seizoen geweest. Door problemen met mijn knie en twee spierscheuringen heb ik maar zo’n vijf wedstrijden kunnen spelen. Ik word door mijn medespelers dan ook wel ‘de veteraan’ genoemd, omdat ik van blessure naar blessure ga. Door de corona heb ik nu wel genoeg tijd om mijn benen wat aan te laten sterken, waardoor de blessures hopelijk verleden tijd zijn. Ik zit namelijk niet op nog zo’n seizoen te wachten.” aldus Mudde.

VFC (za) kwam dit seizoen uit in de 3e klasse D. De klasse die in de volksmond ook wel de 3e klasse Derby wordt genoemd vanwege het hoge aantal derby’s die deze 3e klasse kent. “De derby’s zijn de leukste wedstrijden van het seizoen om te spelen. Vooral de wedstrijden bij ons thuis worden door het tijdstip van 17:00 uur druk bezocht. VFC plant er ook altijd een feestavond achteraan, waardoor het tot in de late uurtjes druk is in de kantine. Ondanks dat ik niet zoveel wedstrijden gespeeld heb, heb ik de wedstrijden tegen CION en DVO wel mee kunnen spelen. Helaas hebben we alleen tegen CION een puntje kunnen halen en werd er van DVO na op voorsprong te hebben gestaan alsnog verloren. Ondanks dat wij vinden dat deze thuiswedstrijden gewonnen moeten worden, werden de feestavonden er niet minder gezellig op.”

Hoewel er van een eindklassering niet gesproken kan worden, eindigde VFC (za) op een nette vierde positie. “De vierde plek in het eerste seizoen in de derde klasse is zeker geen slechte eindklassering. We mogen hier dan ook best tevreden mee zijn. Het is ons net niet gelukt om een periode binnen te slepen. Hier hadden we achteraf gezien natuurlijk niets aan gehad, maar het was wel een mooie beloning geweest voor de progressie die wij dit seizoen geboekt hebben.”

”Ondanks dat we net gepromoveerd waren, was het voor ons zeker een doel om dat dit jaar direct weer te doen. Ook omdat we gedurende het seizoen merkte dat we voor geen enkele ploeg in deze competitie onder hoeven te doen. Het uitspelen van wedstrijden was voor ons dit seizoen een groot probleem. We hebben meerdere malen een voorsprong verspeeld en we hebben het vaak onnodig spannend laten worden. Dit zal vast en zeker iets te maken hebben met het feit dat we een jonge ploeg hebben, maar ik vind dit een te makkelijk excuus. Ook als je jong bent kun je in de laatste minuut gewoon met je man meelopen bij een corner. We hebben het hier als ploeg over gehad en zijn tot de conclusie gekomen dat wanneer er een voorsprong verdedigd moet worden, we dingen ineens heel anders gaan doen. In plaats van de voetballende oplossing te zoeken wordt sneller de lange bal gehanteerd en dat is niet waar onze kracht ligt. Hierdoor komen we vervolgens onnodig onder druk te staan en worden we steeds verder naar achter gedwongen.”

“Of de komst van Nasri hier verandering in zal brengen durf ik niet te zeggen. Het gaat er vooral om dat we rustig durven te blijven wanneer we onder druk staan. Ik hoop dat hij ons dit stukje rust mee kan geven, maar het zijn denk ik vooral de spelers die een knopje om moeten zetten wanneer een voorsprong verdedigd moet worden. Nadat bekend werd gemaakt dat Jeff Stans ons zou gaan verlaten, is het lang onzeker geweest hoe onze staff er volgend jaar uit zou komen te zien. Graag waren wij met Jeff doorgegaan. De naam van Nasri is een naam die uit de spelersgroep zelf gekomen is. Wij kennen hem van onze wedstrijden tegen CION en de aansluitende feestavonden. Wij verwachten dat hij als persoon goed bij onze groep past en dat hij ook een goede aanvulling is op Bas Van Loenen. We zijn ons ervan bewust dat we een ander type trainer binnen hebben gehaald dan dat Jeff was, maar dat is misschien ook wel goed voor deze groep.”

Toen VFC (za) medio 2017 voor het eerst aantrad in de 4e klasse, was meteen de doelstelling om te promoveren naar de 2e klasse. “Vanuit VFC is de doelstelling uitgesproken om binnen drie jaar van de derde naar de tweede klasse te promoveren. Het mag dus duidelijk zijn dat we volgend jaar graag voor promotie mee willen spelen. Dit kan door een periodetitel of door een hoge eindklassering. Andere ploegen in onze competitie hebben best wat mutaties ondergaan en het is dus afwachten of ze hier sterker of zwakker door zijn geworden. Het is bij ons altijd vrij rustig qua mutaties, omdat wij een groep zijn die bestaat uit vrienden.”

”Ook is het zo dat wij in tegenstelling tot spelers bij veel andere clubs gewoon contributie moeten betalen. Het is voor spelers van buitenaf dan ook niet aantrekkelijk om bij VFC te komen voetballen, maar dit zien wij als selectie niet als een probleem. Omdat wij een hechte vriendengroep zijn hebben spelers niet de behoefte om over te stappen naar een club waar ze eventueel wat geld kunnen gaan verdienen. Helaas raken we Sven kwijt aan CION, omdat hij aangaf wel eens zin te hebben in iets anders. Ondanks dat Sven een goede voetballer is, kunnen we hem vervangen met de spelers die al in de selectie aanwezig zijn. Hoe dan ook zullen wij er alles aan doen om promotie naar de tweede klasse af te dwingen.”

Klik hier voor meer informatie over VFC Vlaardingen.

Voor een ander artikel over VFC Vlaardingen, klik hier.

In gesprek met Gwaeron Stout van Kozakken Boys

Gwaeron Stout (26) is bij VV De Zwerver begonnen met voetballen. Al snel trok hij de aandacht van Feyenoord en heeft hij hier een groot gedeelte van de jeugd doorlopen. Helaas moest hij op zijn zestiende vertrekken en keerde hij terug naar zijn oude club. Na een aantal wedstrijden in het eerste van de Zwerver kon Gwaeron naar Kozakken Boys. Hier hoefde hij niet lang over na te denken en al snel tekende hij zijn contract. Na een uitstapje bij IJsselmeervogels het afgelopen seizoen heeft hij besloten weer terug te keren naar Werkendam.

Stout is begonnen met voetballen bij VV De Zwerver toen hij een jaar of vijf was.
“Mijn vader is hier altijd actief geweest, dus zodoende ben ik daar natuurlijk ook terecht gekomen.
Al snel pikte Feyenoord mij op. Toen ik zeven jaar was werd ik gescout. Ik heb hier tot mijn zestiende gezeten. In het topsport is het zo dat wanneer ze je niet meer goed genoeg vinden, je helaas mag vertrekken. Ik voelde het wel een beetje aankomen. Je merkte dat er sommige net wat verder waren op die leeftijd. Tuurlijk was ik teleurgesteld en ben ik het er niet altijd mee eens geweest, maar ik heb het prima weten te verwerken.”

Gwaeron keerde na zijn tijd bij Feyenoord terug naar de Zwerver. Hier belandde hij in eerste instantie in het tweede elftal.
“Ik was nog maar zestien en heel klein, dus speelde ik een jaar in het tweede. Bij Feyenoord heb ik echt een top tijd gehad, maar je merkte dat het op een amateurvereniging veel meer om plezier ging. Het jaar dat volgde speelde ik wel in het eerste elftal en eigenlijk na iets van tien wedstrijden trok ik direct weer de aandacht. Kozakken Boys wilde met me in gesprek en daar was ik natuurlijk vrij mee rond. Ik speelde met de Zwerver destijds nog eerste klasse. Kozakken Boys is in de regio natuurlijk één van de grootste clubs. Als achttienjarige hoef je daar natuurlijk niet lang over na te denken!”

Bij Kozakken Boys heeft Gwaeron Stout hele mooie dingen mogen meemaken.
“Onder de trainers Arie Schep, Danny Buijs en Ton Cornelissen zijn we natuurlijk kampioen geworden in 2015. Dat was een uitzonderlijk mooi jaar. Ook het jaar dat we het kampioenschap net misliepen tijdens de kampioenswedstrijd tegen Katwijk was een prachtig seizoen. Ondanks het mislopen van de titel was het echt een goed seizoen. Als team groeide we naar elkaar toe en op een gegeven moment wonnen we elf wedstrijden op rij. We stonden vijftien punten achter op Katwijk en dat hebben we allemaal rechtgetrokken. Dat was zeker iets moois wat we bereikt hebben met z’n alle. Dat we onszelf niet beloond hebben is natuurlijk eeuwig zonde. Ik baal er nog steeds enorm van als ik eraan denk.”

Naast deze twee goede jaren zijn de KNVB beker wedstrijden ook erg speciaal. Gwaeron vond de wedstrijden tegen de clubs uit de eredivisie het mooiste.
“Als ik echt een wedstrijd moet uitkiezen, dan is dat de wedstrijd uit bij PEC Zwolle. In een vol stadion terwijl Zwolle op dat moment vierde of vijfde stond in de eredivisie. We hebben toen verlenging kunnen afdwingen. Zelf scoorde ik de gelijkmaker in de 88e minuut haha. Dat zijn momenten die je altijd bij zullen blijven. Hiernaast hebben we het ook tegen Vitesse lang kunnen volhouden. Verder hebben we ook clubs uit de Keuken Kampioen divisie uit weten te schakelen. Dat zijn mooie momenten geweest voor Kozakken Boys.”

Vanaf zijn achttiende tot aan vorig jaar is Stout actief geweest voor Kozakken Boys. Hier is hij uitgegroeid tot belangrijke speler en werd hij uiteindelijk aanvoerder. Toch besloot hij vorig seizoen te vertrekken naar IJsselmeervogels.
“Ik ben vorig jaar naar IJsselmeervogels vertrokken, omdat mij dit een grote en bijzondere club leek. Achteraf kan ik zeggen dat het best wel meeviel. Kozakken Boys doet als club niet veel onder aan IJsselmeervogels. Tuurlijk, als je naar de supporters en sponsoren kijkt is IJsselmeervogels een stuk groter. Echter miste ik het warme gevoel bij Kozakken Boys. Het is wat kleiner waardoor je meer binding hebt met iedereen. Dit miste ik bij IJsselmeervogels.”

Naast het minimale verschil in clubs was ook de reistijd iets om over na te denken voor Gwaeron.
“Ik moest een uur reizen naar het sportpark van IJsselmeervogels. Ik woon inmiddels in Werkendam en vond het t’ reizen niet waard. Als je een uur moet reizen voor iets dat niet eens zo veel groter is, ga je toch wel even nadenken. Ook kijkend naar mijn verleden bij Kozakken Boys was de keuze niet heel moeilijk. Ik wilde graag terug, dus zodoende speel ik aankomend seizoen weer voor Kozakken Boys.”

Ambities om hogerop in de Keuken Kampioen divisie te gaan voetballen heeft Stout niet echt.
“Ik zie dat niet zo zitten. Je traint dan vier keer in de week, midden op de dag. Hierdoor kan je ernaast niet werken, terwijl de salarissen hier niet top zijn. Rond je twintigste is het wel gaaf, omdat je dan nog de aandacht kunt trekken voor een transfer naar de eredivisie. Zelf wil ik nog lange tijd een hoog niveau halen bij Kozakken Boys en voorop in de strijd gaan. Ik hoop ooit nog is een kampioenschap te pakken met Kozakken Boys. Dan hebben we wel een jaar nodig waarin alles klopt.”

Gwaeron Stout werd twee jaar voor zijn vertrek aanvoerder van Kozakken Boys.
“Over het aankomende seizoen is dit helemaal niet ter sprake gekomen. Van Nuland is op dit moment ook een hartstikke goede aanvoerder. Tuurlijk is het leuk om de band om te hebben, maar ik hecht er niet heel veel waarde aan. Ik zeg toch altijd wel waar het op staat.”
Gwaeron is een middenvelder die zich zowel op het verdedigende als aanvallende aspect focust.
“Ik ben niet de grootste, dus moet vooral uit de duels blijven. Ik hou er van om de bal op te halen voor de verdediging en vervolgens het spel te verdelen. Ik pik meestal zo’n 4 of 5 goals mee in een seizoen. Dat is voor een middenvelder ook wel belangrijk.”

Nu alles stil ligt probeert Stout zichzelf fit te houden door thuis oefeningen te doen en te hardlopen.
“Ik doe thuis wat krachtoefeningen en probeer zo nu en dan even te hardlopen. Zolang we nog niet weten waar we naartoe kunnen werken doe ik het rustig aan. Kozakken Boys is afgelopen week weer begonnen met trainen, maar ik mag nog niet meetrainen. Helaas wordt dit niet toegelaten door IJsselmeervogels. Ik baal hier natuurlijk van en vind het erg jammer van ze. Helaas kan ik hier niks aan doen en moet ik wachten tot mijn contract is afgelopen. Tot die tijd probeer ik er zelf het beste van te maken!”

Voor een ander artikel over Kozakken Boys, klik hier.

Klik hier voor meer informatie over Kozakken Boys.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.