Nadat hij in zijn hoofd nog bloedfanatiek was, maar zijn lichaam eigenlijk niet meer wilde, was het voor Remco Vos tijd om keuzes te maken. Dus besloot de voormalig keeper van het eerste elftal, zich op een andere manier in te gaan zetten voor ZBC’97. En van het één, kwam vervolgens al heel snel het ander. “Ik heb de eigenschap dat ik moeilijk ‘nee’ kan zeggen.”
Zijn takenpakket, is in de loop der jaren dan ook flink uitgebreid. “Woensdagavond is in principe de enige avond, dat ik geen verplichtingen heb op de club.” Want verder, is de 46-jarige Vos er eigenlijk iedere dag te vinden. “Mijn hoofdtaak is secretaris. Dat wil zeggen de ledenadministratie doen, de contributie bijhouden en de teamindelingen doorgeven aan de KNVB.” Maar, dat was natuurlijk nog lang niet genoeg. “Verder ben ik verzorger bij het eerste elftal, draai ik bardienst, doe ik de inkoop van de kantine en regel ik sponsoren.” Naast het lid zijn van de ‘Club van 50’ en het voorzien in materialen. “En ik doe op zaterdag het wedstrijdverslag op X!”
Keuzes maken
Kortom, Vos heeft het er maar druk mee. Op een leuke manier. “In het dagelijks leven werk ik als kwaliteitsdeskundige bij Evides, dat is totaal iets anders.” Maar zijn liefde voor ZBC’97, is wat dat betreft nergens mee te vergelijken. “Ik heb zelf jarenlang in het eerste gekeept. Pas op mijn 38ste ben ik daarmee gestopt. Dan heb je toch een band met de club.” En met het vlaggenschip. “Op een gegeven moment moet je keuzes maken. In mijn hoofd was ik nog net zo fanatiek, maar mijn lichaam wilde niet meer. Toch wilde ik graag betrokken blijven bij de selectie, dus ben ik toen een cursus sportmassage gaan doen.”
Want, zo memoreert de lijnkeeper met een goede trap, zoals hij zichzelf als doelman omschrijft. “Er viel een gat bij het eerste, waardoor ze op zoek waren naar een verzorger. Of ik niet mijn papieren wilde gaan halen.” En zo geschiedde. “Heb ik een jaar lang, op dinsdagavond, een cursus gevolgd in Rotterdam.” Met veel plezier. “Ik heb daar, ook als speler, altijd wel interesse in gehad. Hoe iemand werd behandeld of ingetapet. Dat is me bijgebleven.”
Naast natuurlijk het sociale element. “Ik vind het leuk om met die gasten bezig te zijn. Met een hoop jongens had ik ook al een band, dus dan is het een makkelijke stap. Een andere club, is voor mij nooit een optie geweest.” Vos weet dan ook eigenlijk niet beter. “In de D’tjes ben ik begonnen bij Zwijndrecht, en vervolgens ben ik ZBC’97, na de fusie, altijd trouw gebleven.” Onder andere als keeperstrainer. “Dat doe ik nu niet meer, omdat ik daar gewoon geen tijd meer voor had.” En niet alleen door zijn toch al rijk gevulde vrijwilligersbestaan. “Ik heb ook nog drie zoons én een dochter. Ook daar, moet je natuurlijk tijd insteken. Al voetballen ze allemaal niet, hoe gek dat ook klinkt.”
Waardering
Toch is dat wel één van de redenen, dat Vos bij ZBC’97 steeds meer is gaan doen, als vrijwilliger. “Na mijn scheiding, waren de kinderen vaak bij mijn ex-vrouw en had ik heel veel tijd. Dus vond ik het leuk om dingen voor de club te doen.” Daarnaast. “Heb ik de eigenschap dat ik het moeilijk vind om ‘nee’ te zeggen. En ik vind het fijn als alles goed draait.” Goed draaien, dat doet het, bij ZBC’97. “Ik word er blij van als iedereen er netjes bijloopt. Daarom vind ik het leuk om sponsoren te regelen. Dat is toch een bepaalde uitstraling, allemaal in hetzelfde trainingspak. Dat vind ik mooi en geeft voldoening.”
Voldoening, haalt Vos dan ook genoeg uit zijn vrijwilligerswerk. “Inmiddels ken ik misschien wel 95 procent van alle leden hier. Mensen komen vaak naar me toe, om te vertellen dat het goed gaat. Dat doen ze niet bij iedereen en is toch een stukje waardering. Daardoor is het voor mij makkelijk om het vol te houden.” Bij een echte familieclub, zoals hij ZBC’97 noemt. “Klein, maar echt dat familiegevoel. Daarom zie ik mezelf ook een beetje als een soort verbinder. Ik ga eigenlijk met iedereen goed.” En Vos, weet als geen ander hoe moeilijk het is om vrijwilligers te vinden. “Er is een klein groepje mensen, waarmee we heel veel binnen de club oppakken.”
Al komt dat ook, door de soms ietwat gebrekkige communicatie, beseft de inwoner van Zwijndrecht. “Daar schieten we wel eens in tekort, waardoor we niet alle leden bereiken én we ook niet aangeven dat we wel wat handjes kunnen gebruiken. Vooral in de kantine. Want misschien, zijn die mensen er wel, die ons willen helpen.” Zoals ook Vos zelf, dat natuurlijk blijft doen. “Ik ben nog jong en heb voldoende energie, dus voorlopig zijn ze nog niet van me af!”
Klik op ZBC’97 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ZBC’97 voor meer informatie over de club.