Home Blog Pagina 474

Westerlaken knokt bij GRC’14 voor zijn plekje

GRC 14
-
0
Westerlaken knokt bij GRC’14 voor zijn plekje

Na een paar seizoenen vol met fysieke ongemakken, is Wessel Westerlaken weer helemaal terug. En dus heeft de jongen van de club dit seizoen maar één doel voor ogen bij tweedeklasser GRC’14. “Mijn plekje verdienen én behouden!”

Want ondanks zijn pas negentien jaar, is de centrale verdediger alweer bezig aan zijn derde seizoen bij het vlaggenschip van de club. Niet zo gek ook, gezien zijn verleden. “Op mijn zesde begonnen bij Rijswijkse Boys, de hele jeugd doorlopen en toen na de fusie naar GRC. Ik heb het hier hartstikke goed naar mijn zin.” Zo goed, dat Westerlaken al op vijftienjarige leeftijd zijn debuut maakte tijdens een oefenwedstrijd. Heel bijzonder, zo vertelt hij. “Ik kom van het dorp, dat vinden de mensen leuk. Je kent iedereen, bent hier opgegroeid, dan voelt het als thuis komen. Er staat ook altijd veel publiek langs de lijn!” Een plek waar Westerlaken de afgelopen seizoenen zelf, zoals gezegd, ook iets te vaak heeft gestaan. “Vooral last van mijn enkel en lies. Dat duurde alles bij elkaar opgeteld toch wel meer dan een half jaar. Gelukkig ben ik nu weer helemaal fit.”

Onmacht

En dus kan de focus weer naar het veld. Precies waar hij vroeger als klein jochie al van droomde. “Ik stond altijd langs de lijn. Het doel was toen natuurlijk om er zelf ooit te komen, dat is gelukt. Eigenlijk ook wel sneller dan verwacht, als ik eerlijk ben.” Want, zo memoreert Westerlaken. “Vanuit de ‘B’ maakte ik meteen de stap naar het eerste.” Een flinke, weet hij nog. “Voetballend en qua tempo, was het wel even wennen.” Helemaal vorig seizoen. “Ik zat veel op de bank, of was geblesseerd. Dus dat was niet leuk”, vertelt hij met gevoel voor understatement. “We degradeerden ook nog, dat was drama. Helemaal als jongen van de club, doet dat extra pijn.” Onmachtig keek de verdediger toe. “De laatste paar maanden was ik geblesseerd, dan kun je niks betekenen.” Vanaf de kant zag hij het dan ook mis gaan. “We streden al langer tegen degradatie, nu viel het dubbeltje een keer de verkeerde kant op.” En dus moet het dit seizoen in de tweede klasse helemaal anders, Westerlaken ziet het wel voor zich. “We hebben met Mark (Kroese) een nieuwe trainer en ook de groep is veranderd. Een stukje jonger, met jongens uit de jeugd.” De lat legt hij maar alvast lekker hoog. “We moeten wel bij de top vijf kunnen eindigen, vind ik.” Die uitspraak doet de Rijswijker niet voor niks, zo blijkt. “Het is best een groot verschil in kwaliteit met de eerste klasse. Als je daar een foutje maakte, was het meteen een goal. Dat is nu niet. Het baltempo ligt ook een stuk lager.”

Overtal

Behalve een plekje bij de eerste vijf, heeft Westerlaken nog een ander belangrijk doel voor dit seizoen. “Ik voel me nu topfit, heb alles in de basis gestaan, dus wil gewon mijn plekje veroveren. En winnen, geeft altijd een goed gevoel.” Al gaat dat natuurlijk niet vanzelf. “Eerst waren we een meer verdedigende ploeg, nu moeten we zelf het spel maken. Daar werken we hard aan.” Hijzelf ook. “In de jeugd speelde ik altijd als nummer tien, of op acht. Een harde werker en veel lopen. Maar bij het eerste begon ik als rechtsback, nu sta ik centraal.” Een fijne positie, zo vindt hij. “Ik moet het vooral hebben van mijn fysieke kracht, dus daar kan ik lekker duels spelen, ook in de lucht. Je hebt vanachter meer het overzicht, om iedereen te kunnen coachen.” Toch ziet Westerlaken ook bij zichzelf, nog de nodige ruimte voor verbetering. “Soms moet ik rustiger en zekerder zijn aan de bal. Wanneer neem je wel risico en wanneer kies je voor veiligheid?” Samen met zijn trainer, is de rechtspoot daar continu mee bezig. “Mark is heel fijn in de omgang, je kunt eigenlijk alles bij hem kwijt. Iemand met een duidelijke visie.” Wat is die visie? “Hij wil graag een overtal bij de bal, dus daar moet je als speler naartoe bewegen. Dan kun je ook makkelijker drukgeven, omdat je toch in de buurt bent.” Voorlopig blijft die samenwerking, wat hem betreft, dan ook nog wel even in stand. “Ervaring opdoen, een paar leuke seizoenen hebben en hopelijk terug naar die eerste klasse!”

Klik op GRC’14 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GRC’14 voor meer informatie over de club.

SHO wil met eigen opgeleide spelers op niveau blijven

vv SHO
-
0
SHO wil met eigen opgeleide spelers op niveau blijven

SHO is de grootste voetbalclub van de Hoeksche Waard. Dat biedt kansen, maar ook beperkingen. De ervaren Piet Breevaart houdt zich binnen de club bezig met technische zaken en geeft een kijkje in de keuken.

OUD-BEIJERLAND – Breevaart moest zelf door een blessure veel te vroeg stoppen met voetballen. Hij was officieel spelersmakelaar met een FIFA/UEFA-licentie. ,,Ik heb daar vijf jaar geleden afstand van genomen. Het werd een wereld waar het alleen nog maar om geld draaide. Ik was er klaar mee.”

,,Tien jaar geleden ben ik mijn eigen club SHO gaan helpen om het technisch beleid verder op poten te zetten. Wij kijken wat er tot en met onder 17 op bepaalde posities aan zit te komen. SHO kan niet meer mee met de grote spelers in het amateurvoetbal. Die tijd is voorbij, vooral financieel onhaalbaar. Wij proberen nu met jongens die uit de eigen opleiding komen het eerste elftal op het huidige niveau te houden en op een zo hoog mogelijk niveau te laten spelen.”

Breevaart (54) stelt vast dat de top van de piramide in het jeugdvoetbal bij SHO te smal is. De club past ervoor om jeugdspelers uit de regio naar sportpark De Kikkershoek te lokken. Die tijd is geweest. Er kunnen ternauwernood twee teams van JO19 worden samengesteld.

Opleiden

De trainers van het eerste en tweede elftal, alsmede de staf van het team van onder 23 jaar, krijgen mee dat zij zoveel als mogelijk jonge spelers een kans geven. Breevaart: ,,Deze complete groep bestaat uit 57 spelers, maar door blessures en spelers die om welke reden dan ook niet beschikbaar zijn, hebben wij nog de handen vol om deze drie teams samen te stellen.”

Breevaart ziet het om zich heen gebeuren. Grote clubs stoten hun tweede elftal af om ruimte te maken voor het team onder 23 jaar. Dat heeft echter beperkingen, want wat gebeurt er met spelers van 24 jaar en ouder die het eerste elftal net niet halen? ,,Die vertrekken massaal naar lager geklasseerde clubs in de omgeving”, weet Breevaart. ,,Daar lopen al zo veel spelers die bij ons zijn opgeleid. Dat is inherent aan een club als SHO met een grote jeugdopleiding. En niet iedereen kan in het eerste elftal spelen.”

Bij SHO is overigens Sander Fakkel snel teruggekeerd, als hoofd jeugdopleiding. Fakkel, al meer dan tien jaar aan de club verbonden als trainer, moest tegen het einde van het vorig seizoen als hoofdtrainer het veld ruimen. SHO zonder Sander Fakkel kan eigenlijk niet, dus was hij na ruim een maand weer terug.

Vierde divisie

Diep in zijn hart zou Breevaart met het eerste elftal van SHO veel liever in een meer regionale competitie spelen. Heerlijk met tegenstanders als Strijen, NSSV, Binnenmaas, ‘s-Gravendeel en als het even kan natuurlijk ook buurman Heinenoord. ,,Dan staat er weer veel publiek om het veld en gaat de kassa rinkelen.”

Kijkend naar de situatie na vier competitieronden is Breevaart tevreden. ,,Wij doen op alle fronten goed mee. Het zou prachtig zijn als het eerste elftal de stap naar de vierde divisie zou kunnen maken. Het tweede elftal speelt al op het hoogste niveau en het team onder 23 zou eigenlijk naar de tweede divisie moeten. Wat zou het mooi zijn als in dat jeugdteam de allerbeste talenten van de Hoeksche Waard zouden voetballen, maar ik begrijp ook heel goed dat onze buurtclubs hun beste spelers niet kwijt willen. Dat is nogal logisch.”

Piet Breevaart wil met dit verhaal aangeven dat SHO een soort bedrijf is wat je mede leidt en vorm probeert te geven.

Klik de link voor een recent artikel over SHO
Klik hier voor meer info over SHO

 

SV Terheijden heeft Walking Football eigen stijl

sv Terheijden
-
0
SV Terheijden heeft Walking Football eigen stijl

Onder het motto ‘voetbal speel je van je vijfde tot je tachtigste jaar’ kreeg SV Terheijden twee jaar geleden een nieuwe tak aan de boom: walking football. De club heeft dat echter ingekleed naar eigen behoeften.

Voetbal voor mini’s, meisjes, vrouwen en 35-plussers; Ter Heijden was allang niet meer de club die als mannenbolwerk kon worden omschreven. Maar voetbal voor oudere liefhebbers had de vereniging nog niet. Totdat Mitchel Boomaars met in zijn kielzog Peter Snoeren het initiatief nam voor Walking Football. “Ik heb zelf tijdens mijn opleiding voor het CIOS een stageproject bij DVO’60 in Roosendaal Walking Football opgezet. Het zat al een tijdje in mijn hoofd dit ook uit te rollen bij Terheijden”, zegt de 26-jarige speler van het tweede elftal.

Boomaars keek daarbij wel goed naar de opbouw van de club. “We promoten als SV Terheijden dat je levenslang bij ons kan spelen. Daarom past Walking Football daar zo goed bij. We hebben al een geruime tijd een succesvolle 35-plus tak met meerdere teams die ook meedoen aan een regionale competitie. Bij veel clubs wordt Walking Football aangeboden vanaf zestig jaar, maar daarmee heb je wel een groot gat. Je wilt graag dat spelers die om wat voor reden dan ook afhaken bij de 35-pius kunnen doorstromen naar het walking football. Door een leeftijdsgrens van zestig jaar te hanteren zou die groep van afhakers tussen wal en schip vallen. De praktijk leert dat veel voetballers net na hun vijftigste jaar stoppen. Wij hebben dus ingezet op aansluiting met die groep. Vandaar dat bij ons de leeftijdsgrens een stuk lager ligt dan bij het Walking Football bij andere verenigingen.”

Een consequentie daarvan is dat veel spelers nog gewoon overdag werken. Dat heeft Terheijden ‘opgelost’ door de vrijdagavond als trainingsavond te bestempelen. “Dat is overigens gebeurd op verzoek van de spelers zelf”, benadrukt Boomaars. “Op vrijdagavond is het gezellig met andere teams. Ook dat is een belangrijk aspect: daardoor maken de walking football-voetballers ook echt onderdeel uit van de vereniging en hangen ze er niet zomaar bij, omdat ze op een vast moment in de morgen spelen.”

Inmiddels heeft Terheijden een groep van twaalf walking footballers. “Af en toe komt er weer eentje bij. We zijn begonnen met een demo-dag. Die hadden we gepland voor een belangrijke wedstrijd van het eerste elftal, waardoor veel mensen konden zien wat we gingen doen. We hadden al snel zes, zeven man.”

Boomaars is zelf de trainer. “We beginnen met spieropbouwende oefeningen en daarna gaan we over naar voetbaloefeningen. We sluiten altijd af met een onderling partijtje. En na afloop drinken we altijd een biertje of een frisje. Het sociale aspect is minstens zo belangrijk als de bewegende factor.”

Het is ook de bedoeling dat er met het team wedstrijdjes worden gespeeld tegen andere teams. “We zijn op zoek naar clubs die met hetzelfde model werken.”

Klik op de link voor meer artikelen over SV Terheijden
Klik op link voor meer informatie over SV Terheijden

Van trainer en speler tot hoofdsponsor

vv OSV
-
0
Van trainer en speler tot hoofdsponsor

Richard Verhoeven was actief als jeugd- en hoofdtrainer bij Oud-Beijerland, maar keerde afgelopen jaar in een hele andere hoedanigheid terug bij OSV: Verhoeven is samen met zijn voormalige pupil Patrick Schilperoord sinds dit seizoen duo-hoofdsponsor bij de derdeklasser.

OUD-BEIJERLAND – Verhoeven in gepokt en gemazeld in het regionale voetbalwereldje. Hij was naast zijn trainersperiode bij Oud-Beijerland actief bij clubs als Papendrecht, Goudswaardse Boys, Zestienhoven en Piershil. Hij verdween vervolgens even van de voetbalradar, maar maakt nu dus een verrassende comeback op een heel ander front in de door hem geliefde sport: als sponsor.

Met trots maakte voorzitter Jack Smeets van Oud-Beijerland in de aanloop naar het huidige seizoen 2022-2023 bekend dat de club niet één maar twee hoofdsponsors heeft vastgelegd. Hosted Energy en All4logic BV hebben de handen ineengeslagen en steunen de club gezamenlijk. Daarbij komt het tussen een nieuwe samenwerking tussen Richard Verhoeven van All4logic BV en Patrick Schiliperoord van Hosted Energy. Beide stonden ruim twintig jaar geleden al samen op het veld bij OSV als respectievelijk jeugdtrainer en speler. En de club zou voor beiden een rol blijven spelen; Verhoeven kwam terug als trainer, Schilperoord haalde het eerste team en speelt, nadat het voetbal hem zelfs in de  Arubaanse eredivisie bij SV Juventud Tanki Leendert bracht, in een lager team van de bespeler van het complex aan de Langeweg.

Als ondernemers slaan de beide mannen nu de handen ineen. Dit seizoen en de daaropvolgende jaargang fungeren de beide bedrijven als hoofdsponsors. De bedrijfsnamen staan de lezen op het tenue van de door Barry Schipper getrainde hoofdmacht. All4logic is een jong dynamisch bedrijf dat beschikt over een wereldwijd netwerk. Het biedt vervoersoplossingen voor dozen, pallets en containers maar ook voor kleine pakketten bijvoorbeeld het versturen van documenten. Hosted Energy zorgt ervoor dat de totale energiekosten van een onderneming volledig in lijn liggen met het energieverbruik. Door de verbruiksgegevens uitgebreid te analyseren gaat Hosted Energy op zoek naar de mogelijkheden voor een betere energiehuishouding voor bedrijven. ,,We vinden het allebei leuk om iets terug te doen voor de vereniging waar het voor ons allebei begonnen is’’, spreekt het sponsorduo dat in hun nieuwe rol regelmatig te zien zal zijn aan de Langeweg.

klik op OSV voor de laatste artikelen van de club.
klik op OSV voor meer informatie over de club.

Jan van Gool en Ton Janssen over Walking Football bij Uno Animo

vv Uni Animo
-
0
Jan van Gool en Ton Janssen over Walking Football bij Uno Animo

Hoewel hun voetbalpaden veelal los van elkaar meanderen, vinden Jan van Gool en Ton  Janssen (beiden 75) elkaar altijd weer. Als jonge vrienden op de middelbare school én op het groene gras van Uno Animo in Loon op Zand waar ze samen walking football spelen.

“Drie jaar geleden zijn we bij Uno Animo begonnen met walking football. Jan had het daarvoor al geïntroduceerd bij SVG in Tilburg en ik wilde het ook wel organiseren bij onze club”, vertelt een enthousiaste  Janssen. “Ik heb toen een aantal oud-voetballers benaderd en velen zeiden ‘ja’. We startten drie jaar geleden met 20 leden, nu zijn dat er 32.”

Janssen vervolgt: “De meerderheid van de voetballers heeft jaren bij de veteranen gespeeld en deze spelers kennen elkaar van vroeger. Nu spelen we nog een keer onze favoriete sport en dat is een cadeautje. Want voetballer ben je voor het leven.”

Van Gool is minstens zo enthousiast als zijn vriend. “Gemeente Tilburg vindt het belangrijk dat ouderen sporten. Niet alleen omdat het fysiek gezond is, maar ook vanwege het sociale aspect. Zo komen mensen de deur uit. Ik heb me daar in Tilburg in verdiept en ook UNO omarmde het idee meteen. De club verleende alle medewerking. Ze verstrekten meteen tenues en de contributie is laag.”

Andere spelregels

Van Gool: “Als voormalig voetbaltrainer van verschillende amateurclubs heb ik best wat ervaring. ik verzorg aan het begin van elke training dan ook een goede warming up. Want hoewel we nog steeds graag voetballen, zijn we een dagje ouder.”

Walking football kent ook andere spelregels dan regulier voetbal. “Er mag geen fysiek contact zijn, er mag niet gerend worden en het veld en doel hebben aangepaste afmetingen,” licht Van Gool toe. “Het spel is ook anders. Vroeger speelden we in de loop, nu in de voet. En dat is best moeilijk, je moet anticiperen. Het is even wennen, maar als je het eenmaal doorhebt, is het heel erg leuk.”

Janssen: “Wij spelen geen competitie en geen toernooien. Iedereen mag zich bij ons aansluiten, ervaren en onervaren. En we verdelen de teams zo dat de wedstrijden gelijkwaardig zijn. Onze jongste speler is 60 jaar en de oudste is 88. Die man speelt actief mee joh.”

Gezellig

“We beginnen voor elke training met koffie en ook na afloop doen we nog een drankje. Waar we het dan over hebben? Voetbal natuurlijk. Het is altijd erg gezellig. Dat is een van de redenen dat iedereen elke week komt,” aldus Van Gool.

Aan leden heeft de afdeling walking football dan ook geen gebrek, maar  Janssen en Van Gool zijn nog op zoek naar een scheidsrechter. Van Gool: We kunnen hem niet vinden in Loon op Zand. Ik ben overigens totaal ongeschikt. Als ik naar voetbal kijk, vergeet ik te kijken naar overtredingen.”

Klik hier voor meer artikelen over Uno Animo
Klik hier voor meer informatie over Uno Animo

 

N.E.O. ’25 gaat met Marcel van Helmond voor aanvallend voetbal

Neo 25
-
0
N.E.O. ’25 gaat met Marcel van Helmond voor aanvallend voetbal

Met Marcel van Helmond (55) heeft N.E.O.’25 uit Sprang-Capelle dit seizoen een bak aan voetbalervaring binnengehaald. De trainer, die begin van het seizoen is aangesteld, is niet alleen vijftien jaar actief als amateurtrainer, hij speelde ook als profvoetballer bij onder meer NAC, FC Eindhoven en Fortuna Sittard.

Voetbaljournaal sprak de kersverse trainer van N.E.O ’25 voorafgaand aan de training van de selectie. “De jongens vormen een hecht vriendenteam en dat is een voordeel”, aldus Van Helmond. “Ook hebben we de spelers om een nieuw systeem te spelen. We hebben de boel daarom omgegooid. Waar het team eerder verdedigend voetbalde, kiezen we dit seizoen voor een aanvallende speelwijze.”

De derdeklasser kiest daardoor voor een moeilijkere optie. “Door aanvallend te spelen, moeten we zelf het spel maken, met creativiteit en meer voetballend vermogen. We willen het liefst elke wedstrijd winnen natuurlijk, maar onze ambitie voor dit seizoen is goed verzorgd voetbal spelen. Dit is ook aantrekkelijk voor het publiek.”

Hij vervolgt: “Het oude systeem was veel meer verdedigend. De jongens gingen voor de lange bal naar voren en speelden op de counter. Nu willen we  door goed combinatiespel naar voren voetballen en zo kansen creëren.”

Van Helmond beseft dat het tijd kost het speelsysteem van N.E.O ’25 1 zo radicaal te veranderen. “Het is daarom belangrijk dat de spelers elke training hard werken om  de doelstelling waar te maken. Het kost tijd alles in te slijten, maar we hebben er de voetballers voor.”

Ervaren

Van Helmond is geen onbekende binnen de voetbalwereld. Na een profvoetbalcarrière, is hij onder meer hoofd jeugdopleidingen bij V.V. Dongen geweest en was hij hoofdtrainer bij verschillende clubs. “Ik heb wat jaartjes ervaring”, vertelt hij bescheiden. “En ik houd gewoon van voetbal, coachen is echt een hobby. Elke wedstrijd is anders. Het leukste vind ik de samenwerking met de jongens. We werken samen aan een doel en het is mooi te zien hoe zij zich ontwikkelen en beter worden, zowel de individuele spelers als het team.”

Goeie match

De trainer van het vlaggenschip van N.E.O. ’25 heeft een prettige start gehad met zowel het bestuur als de spelers. “Ik heb het goed naar mijn zin bij de club. De match is goed en ik werk prettig met de jongens. Ze pikken alles snel op en zijn niet te beroerd meters te maken en hard te werken, op de trainingen en tijdens de wedstrijden. Of ik er na dit seizoen nog een jaar achteraan plak? Als het goed gaat, blijf ik graag langere tijd. Dit heeft naast de klik die er is, ook te maken met de resultaten natuurlijk.”

Klik hier voor meer artikelen over N.E.O. ’25
Klik hier voor meer informatie over N.E.O. ’25

Ali Albayrak wil zich na promotie met F.C. Drunen handhaven

fc Drunen
-
0
Ali Albayrak wil zich na promotie met F.C. Drunen handhaven

Hij is een kind van de club: de 36-jarige Ali Albayrak van F.C. Drunen. Als voetballer speelde hij 8 jaar in het vlaggenschip, als coach trainde hij menig jeugdelftal én promoveerde hij met ‘zijn’ jongens van zondag 1 naar de vierde klasse. “Die promotie hebben we goed gevierd.”

“Ons doel van dit jaar? We willen ons handhaven zo kort na onze promotie. En dat wordt niet gemakkelijk.“ Albayrak doelt op de veranderingen in de voetbalpiramide die begin dit seizoen zijn doorgevoerd. Door meer ploegen te laten degraderen in de seizoenen 2022/2023 en 2023/2024 wordt het aantal poules teruggebracht. “Dit betekent dat meer teams degraderen, maar wij gaan dus voor lijfsbehoud.”

Hij gaat vol voor zijn jongens als trainer van het eerste elftal op zondag, maar in het verleden trainde de sportieveling ook verschillende jeugdteams. “Ik ben een periode van twee seizoenen wat minder actief geweest. Maar toen het niet boterde tussen de toenmalige trainer en de spelers van het eerste team, nam ik de begeleiding van de jongens tijdelijk over. Ze stonden op dat moment onderaan en hadden nog geen enkel punt behaald. Het lukte ons toen zes punten in twee wedstrijden te pakken. Toen zeiden de jongens: ‘Je moet je licentie gaan halen.’ En dat deed ik.”

Euforie

Inmiddels is Albayrak bezig aan zijn vijfde seizoen als trainer van F.C. Drunen zondag 1. En promoveerde hij na een goed seizoen met zijn team naar de vierde klasse.

“We wonnen een periodetitel en speelden twee beslissingswedstrijden tijdens de nacompetitie. Toen we die wonnen, was de euforie groot. We hebben die promotie goed gevierd.”

Hoewel een aantal spelers wilde verkassen naar een andere club, bleven uiteindelijk alle voetballers. “We hebben zelfs wat externe versterking binnen gehaald. Eerlijk is eerlijk, het is best wennen met al die nieuwe jongens. Er is regelmatig miscommunicatie. Het team moet nog een goede balans vinden en het duurt even voor iedereen goed op elkaar is ingespeeld.”

De rasvoetballer weet dat dit heus wel komt, maar wil intussen wel dat de voetballers werken voor elkaar en elkaars kwaliteiten leren herkennen. “In de vijfde klasse kon je je fouten permitteren, in vierde klasse kan dat niet, dan word je afgestraft. We hebben dus nog wat punten om op te trainen. We kunnen bijvoorbeeld conditioneel nog winst behalen, ik wil dat iedereen er bij zichzelf het maximale uithaalt.”

Speelwijze

De ervaren trainer heeft ook een duidelijke visie op de speelwijze van zijn spelers. “We willen het spel beheersen, wij hebben veel voetballende jongens die graag combineren, die vanuit achterin opbouwen en kansen creëren. Op deze manier spelen lukt ons met momenten aardig.”

Albayrak vervolgt: “ We houden niet van spelen op de counter. De supporters genieten van ons aanvallende spel en ook van tegenstanders krijgen we veel complimenten. En verder spelen we verzorgd voetbal, zonder gedoe. Dat staat voorop. We komen voor ons plezier en willen gewoon lekker voetballen.”

Klik op F.C. Drunen voor het laatste artikel over de club.
Klik op F.C. Drunen voor meer informatie over de club.

Tweeling Bas en Finn van Ruitenbeek willen jaren uitblinken voor Achterveld

sv Achterveld
-
0
Tweeling Bas en Finn van Ruitenbeek willen jaren uitblinken voor Achterveld

Je had Ronald en Frank de Boer. In een verder verleden Willy en René van de Kerkhof en momenteel timmeren Jurriën en Quinten Timber aan hun voetbalcarrière. Allen zijn het tweelingen. Bij Achterveld is er sinds kort ook een tweeling te bewonderen: Finn en Bas van Ruitenbeek.

Tweelingen komen niet vaak voor. Volgens het AMC is ongeveer 1.2% van de geboortes er één met twee baby’s. Dat van een geboren tweeling dan ook nog blijkt dat ze beiden goed kunnen voetballen maakt het nog specialer. Bij Achterveld weten ze dat ondertussen al even. Finn en Bas zijn een eeneiige tweeling, waarbij Finn een minuut ouder is.

Qua uiterlijk lijken ze dus sprekend op elkaar, maar ook bij het voetbal zijn er overeenkomsten. ,,We worden altijd vergeleken, maar we spelen op totaal andere posities’’, weet Bas. ,,Wel zijn we allebei snel en kunnen we ons loopwerk de hele wedstrijd volhouden. Finn kan die bal gewoon lang geven en ik ren er wel achteraan. We begrijpen elkaar daarin net wat beter dan anderen.’’

Bas is een rechtsbenige linksbuiten, terwijl Finn een linksbenige linksachter is. Dit seizoen vormen ze samen de linkerflank. Bas veroverde vorig seizoen al zijn plekje in het eerste, toen nog als rechtsbuiten. ,,Dat ging toen lekker met vijf doelpunten en ook met veel assists op onze spits Sven van Rossum. Hij is een voorbeeld en ik hoop net als hij 200 doelpunten te maken in mijn carrière en zo hoog mogelijk op het lijstje van Live-Uitslagen te komen.’’

Voor Finn duurde de overstap naar het eerste wat langer. ,,Ik deed weleens mee vorig seizoen, maar zat voornamelijk bij het tweede. Dat we toen opgesplitst waren was jammer. Tijdens corona was mijn inzet erg slecht en kon ik me maar moeilijk opladen. Al mijn vrienden speelden toen ook al bij het eerste.’’ Dat was ook het signaal om het niveau weer op te pakken. ,,Het gevoel tijdens de derde helft was heel anders. Ik was best jaloers op de anderen. Daarna ging het steeds beter en mocht ik eens meetrainen met ‘1’ en na een paar weken speelde ik weer samen met Bas.’’

Dat doen ze namelijk al sinds hun zesde bij Achterveld en dat vinden ze beiden erg leuk. ,,We hebben altijd met vrienden gevoetbald. Met elkaar de overwinningen vieren is echt leuk.’’ Toch zit er ook een andere kant aan het tweeling zijn. Finn: ,,We kunnen goed op elkaar afreageren en wat meer tegen elkaar zeggen dan anderen. We hebben soms pittige discussies waar geen eind aan te breien is. Die lopen soms door tot maandag. Na de dinsdagtraining spreken we daar woensdag nog over en op vrijdag nog over donderdag, haha.’’

door Pjotr Pos

Klik hier voor meer artikelen over SV Achterveld
Klik hier voor meer informatie over SV Achterveld

Machine van ZBVH komt pruttelend op gang

ZBVH
-
0
Machine van ZBVH komt pruttelend op gang

ZBVH manifesteerde zich de afgelopen jaren als een team dat de potentie had om een niveautje hogerop te kunnen gaan. De Zuid-Beijerlanders konden die stap echter – mede door de corona-invloeden niet maken en moesten zich vorig seizoen zelfs reppen om niet in de problemen te komen. In de huidige jaargang is de formatie van trainer René Milot nog niet op stoom.

ZUID-BEIJERLAND – Uitgerekend de uitwedstrijd bij streekgenoot Fortuna Be Quick tilde ZBVH na een lastige beginfase van de huidige jaargang wellicht het dode punt. De minimale overwinning in Goudswaard betekende de eerste driepunt van het seizoen dat zo moeizaam gestart was met drie nederlagen in successie.

Het lijkt een vervolg op het vorig seizoen dat zo moeizaam verliep voor de Herculianen. Een tussensprint in de periode vanaf maart zorgde er toen voor dat ZBVH uit de degradatiezone wegbleef en niet tot het laatste moment in spanning vertoefde. Wat volgde was een intense overschrijvingsperiode waarin de presentatie van nieuwkomers in de selectie van Milot nagenoeg aan de orde van de dag was.

ZBVH versterkte zich namelijk op grote schaal. Van NSVV keerden Alec Apon en Boaz van der Sluis na verscheidene seizoenen weer terug. Beide tieners zetten hun eerste stapjes op het terrein in Zuid-Beijerland. Apon ging als junior naar NSVV en bewandelde na vier seizoenen de omgekeerde weg. Van der Sluis was vijf seizoenen in de jeugd van NSVV actief. Van het derde team van het Oud-Beijerlandse SHO kwam Dave Kooij over. De centrale verdediger, die ook op het middenveld uit de voeten kan, voetbalde twintig jaar voor zijn vorige club maar kende in Zuid-Beijerland al verschillende spelers als Twan Breure, Davey Lodder en Robin Konijnendijk die na het vorig seizoen stopte. Eén van de drijfveren van Kooij, van wie een groot deel van de familie in Zuid-Beijerland woont, was meestrijden om een promotieplek. Eveneens van SHO zijn Koen de Koning en Thomas van Gilst afkomstig. Beide spelers zijn aanvallers. Een opmerkelijke ‘transfer’ was de overstap van Sido Milot van Smitshoek naar ZBVH. Sido, die bij Smitshoek in de onder 19 speelde,  traint bij zijn nieuwe club onder leiding van zijn vader René. Jasper Barendrecht en Desley van den Boogaard maakten allebei de keuze om FC Binnenmaas te verlaten en voor hun kans te gaan in Zuid-Beijerland. Een aderlating was het vertrek van topschutter Wessel Schouwink, die naar tweedeklasser NSVV vertrok. Schouwink was na de terugkeer van een enkelblessure goed voor vijf hattricks en verdiende zo de overstap naar een hoger niveau.

Met deze flink uitgebreide selectie leek een mooie toekomst in het verschiet te liggen, maar GOZ, Abbenbroek en WFB gaven de Milot-brigade de eerste mentale opdoffers. De nieuwe formatie heeft duidelijk tijd nodig om z’n draai te vinden.

Klik op ZBVH voor het laatste artikel van de club.
Klik op ZBVH voor meer informatie over de club.

Marcel van Geel heeft een gladde rug als grensrechter Irene’58

vv Irene 58
-
0
Marcel van Geel heeft een gladde rug als grensrechter Irene’58

Zijn bed stond nog net niet bij Irene’58, maar veel scheelde het niet. Voor Marcel van Geel betekende vijftien jaar het vrije weekeinde twee voetbalrijke dagen bij de club in Den Hout. “Ik heb zelf veel gegeven, maar ik heb ook veel gekregen van het voetbal.”

Van Geel (57) heeft dit seizoen zijn takenpakket fors teruggeschroefd bij Irene’58. “Ik ben alleen nog op zaterdag actief”, meldt hij. “Dat bevalt prima.”

Toen de zoons van Van Geel wilden gaan voetballen – zij zijn inmiddels 25 en 28 jaar – kreeg de club er gratis een vrijwilliger bij. “Ik heb jarenlang training gegeven bij de jeugd. Daarnaast was ik leider van een elftalletje. Ik ben meegegroeid met dat elftal.”

Hij omschrijft zichzelf als ‘schappelijke’ trainer. “Ik was wel fanatiek, maar ik vond het belangrijkste dat die jongens lol hadden. Ik kan zelf slecht tegen mijn verlies, maar dat heb ik zelden geuit rond het veld. Dat deed ik dan wel in een kamertje alleen op de club, haha.”

Hij kreeg er al snel een tweede loopbaan bij: die van scheidsrechter. “Ik floot de jeugd op zaterdag. Meestal twee wedstrijden, als het nodig was nog een wedstrijd. En op zondag had ik een vast seniorenelftal. Een keer afzeggen was er niet bij, want we hadden ook maar twee scheidsrechters bij de senioren.”

Hij voelde zich een beetje bezwaard toen hij aangaf dat hij na vijftien jaar scheidsrechter te zijn geweest wilde stoppen. “Gelukkig is er al snel een nieuwe scheidsrechter opgestaan. Voor mij was het mooi geweest. Twee dagen in het weekeinde actief zijn, dat ging een beetje tegenstaan. In de coronaperiode kon ik wennen aan het gevoel om die verplichting niet te hebben. Dat heeft er mede voor gezorgd dat ik deze keuze heb gemaakt.”

De overgang van het prestatievoetbal van Irene’58 van de zondag naar de zaterdag beïnvloedde die keuze ook. “Ik ben al twaalf, dertien jaar de vaste grensrechter van het eerste elftal. Dat doe ik met veel plezier en wat mij betreft ga ik daar voorlopig mee door. Doordat het eerste naar de zaterdag ging, kon ik de zondag laten vallen.”

Hij voelt zich ook onderdeel van de hoofdmacht. “Er zijn zes, zeven jonge jongens bijgekomen die voorheen in het jeugdteam speelde dat ik altijd thuis floot. Daar heb ik een hechte band mee. En omdat ik al jaren grensrechter ben, heb ik ook een hechte band met de andere spelers.”

Hij weet dat grensrechter zijn niet altijd een even dankbare taak is. “Voor sommige mensen doe je het nooit goed, dat weet je. Ik trek mij daar niet zo veel van aan. Ik heb een gladde rug. Als er kritiek is vanaf de kant glijdt die kritiek er razendsnel vanaf. Ik negeer reacties. Het heeft geen zin om te reageren.”

Hij vindt zichzelf een eerlijke grensrechter. “Die vlag gaat pas omhoog als het écht buitenspel is”, zegt hij. “Als je om de haverklap vlagt, ook als het geen buitenspel is, laat de scheidsrechter je op een gegeven moment gewoon staan. Die jongens in het veld zeggen wel eens: steek die vlag nou omhoog. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik heb het één keer gedaan, maar het voelde niet goed. Het was alsof ik in tweestrijd kwam met mezelf.”

Klik op de link voor meer artikelen over Irene’58
Klik op de link voor meer informatie over Irene’58

1...473474475...1.536Pagina 474 van 1.536