Home Blog Pagina 428

Roda’46-trainer Frank Corba gaat voor het hoogst haalbare

Roda 46 Leusden
-
0
Roda’46-trainer Frank Corba gaat voor het hoogst haalbare

Toen Jeroen Jooren bij Roda ’46 aangaf wegens persoonlijke omstandigheden te vertrekken, moest men op zoek naar een nieuwe oefenmeester voor de zondagselectie. Al snel kwamen de beleidsbepalers uit bij de oud-speler die in de jeugd nog enige tijd in de opleiding van Ajax in Amsterdam speelde: Frank Corba.

Frank Corba (37) is geen onbekende in het Amersfoortse voetbal. Zo speelde hij enkele jaren in het eerste zaterdag-elftal van Roda ’46 en speelde hij bij Sparta Nijkerk. Ook was hij een aantal jaar trainer van 1890 AFC Quick. Gert van Geerestein en Wim Klumper kenden Corba dus goed toen ze op zoek waren naar een nieuwe trainer voor Roda ’46 zondag. ,,Op het moment dat de vorige trainer opstapte, werd ik benaderd door de Technische Commissie van Roda ’46”, vertelt Corba. ,,Dat was in november 2021. We hebben een aantal goede gesprekken gevoerd die ik als erg prettig ervaren heb. Ik heb ook een gesprek gehad met een afvaardiging van het elftal. Dat vind ik wel belangrijk, omdat je ook graag wilt weten of daar een klik is. Bovendien denk ik dat het goed is als je daarin samen praat over je voetbalvisie.”

Die visie heeft ook te maken met communicatie. ,,Ik probeer een duidelijke trainer te zijn die spelers per positie in het veld heldere opdracht meegeeft. Persoonlijk houd ik van aanvallend voetbal, maar je kunt wel 4-3-3 willen spelen: als je geen goede buitenspelers hebt, wordt dat al een stuk lastiger. Daarom moet je kijken naar het materiaal dat je hebt. Maar als ik kijk naar hoe het nu gaat kan ik zeggen: er is niets meer dan positiviteit in de groep.”

Dat aanvallende voetbal lijkt het eerste zondag elftal van de Leusdenaren wel te liggen. Het elftal draait mee in de top van de derde klasse D. Voorafgaand aan het seizoen werd het worden van een stabiele derdeklasser genoemd als eerste doelstelling. Nu het elftal zo goed draait is het misschien tijd om die ambities bij te schroeven. ,,Het gaat inderdaad erg lekker”, beaamt Corba. ,,En misschien moeten we ook uit gaan spreken dat we voor promotie gaan, maar ik vind het nu nog te vroeg om dat te zeggen. Op dit moment moeten we nog spelen tegen Abcoude. Dat lijkt op dit moment de te kloppen ploeg. Over een paar wedstrijden weten we waar we staan Maar als we de kans krijgen om te promoveren gaan we wel proberen die kans te pakken, dat lijkt me logisch.”

Bij Roda ’46 ervaart Corba een licht gevoel van thuis komen. ,,Al is Quick wel echt mijn club. Daar heb ik heel veel jaren versleten en ben ik in meerdere rollen actief geweest. Quick zit bij ons in de poule. Het zal wel gek zijn om daar te komen als tegenstander en de andere kleedkamer in te lopen. Wij gaan tegen Quick natuurlijk gewoon voor de overwinning. Daarna mag Quick van mij alles winnen.”

Frank Corba speelde ook nog in de jeugd van CJVV. Met die club deed hij mee aan een training op een open dag bij Ajax, toen toenmalig hoofdscout Ton Pronk hem aansprak en naar de club uit de hoofdstad haalde. ,,Ik was toen tien jaar. Uiteindelijk heb ik drie seizoenen bij Ajax gespeeld. Mijn ouders brachten me vier keer per week naar Ajax. Ik ben ze nog steeds dankbaar voor de kans die ze me hebben gegeven. Uiteindelijk moest ik weg bij Ajax. Toen heb ik nog wel stages gelopen bij Vitesse en FC Utrecht, maar daar kwam niks uit. Uiteindelijk ben ik toen naar Quick gegaan. Weer later speelde ik bij Roda ’46 in de zaterdagselectie en kwam ik bij Sparta Nijkerk.”

Een zware knieblessure maakte een einde aan de actieve voetbalperiode van Frank Corba. ,,Ik was toen 24 jaar. Dat is best jong. Gelukkig kon ik me op het trainen gaan richten. Daar haal ik veel plezier uit. Zeker nu bij Roda ’46!” In de jeugd van Ajax kreeg Frank Corba te maken met een aantal concurrenten. Eén van hen heette Urby Emanuelson. De oud-international die, naast Ajax, ook voor AC Milan en FC Utrecht speelde, was uiteindelijk ook degene die het einde van Corba’s periode in Amsterdam betekende. ,,Urby was iets beter dan ik. Hij was een stapje verder. Geen schande denk ik, als je kijkt naar zijn verdere loopbaan. Als het anders was gelopen hadden wij elkaar nu misschien niet gesproken.”

Door Danny van der Linden

Klik hier voor meer artikelen over Roda ’46.
Klik hier voor meer informatie over Roda ’46.

Arwin Verhoeven over de kabouters bij Sparta’30

vv Sparta 30
-
0
Arwin Verhoeven over de kabouters bij Sparta’30

Jong geleerd, is oud gedaan. Dat spreekwoord nemen ze bij Sparta’30 graag maar al te letterlijk. Want wie de kaboutertjes van de club uit Andel iedere zaterdagmorgen zo bezig ziet, kan niet anders dan stiekem mee genieten. “De spanningsboog is niet zo groot, dan moet je een beetje geduld hebben.”

Geduld is met de fanatieke voetballertjes van 3,5 tot 5 jaar, misschien wel het allerbelangrijkste. Arwin Verhoeven, trainer van de kabouters, weet er inmiddels alles van. “Ze zijn natuurlijk super snel afgeleid, helemaal zoals nu met Sinterklaas. Of iemand moet plassen, staat ‘ie opeens in de bosjes…” Toch is het voor hem, en zijn drie collega-trainers (Bertil van Bergeijk, Arie Bouman en Frank Jiskoot), misschien wel het hoogtepunt van de week. “Het is zo mooi om ze bezig te zien, wat ze dan allemaal doen. Dat is puur plezier.”

Enthousiasme

Verhoeven (41), zelf al lid bij Sparta’30 sinds zijn zevende, raakte vorig seizoen betrokken bij de jongste leeftijdscategorie. “Mijn dochtertje wilde op voetbal, op die manier kwam ik erbij. Het is leuk om die kleintjes te helpen.” En dat was best hard nodig, vertelt hij. “Op papier hebben we er nu zeventien, gemiddeld zijn er zo’n dertien jongens en meisjes per training.” Wat ze vooral doen? “Dribbelen en spelletjes als slingertikkertje of ‘Schipper mag ik overvaren’. Allemaal dingen met bal. Aan het einde sluiten we altijd af met een partij.” Al komt daar nog best wat bij kijken, weet Verhoeven. “De verschillen in leeftijd zijn soms best groot, dat merk je in de duels. Dan splitsen we ze op.” Hoe anders was dat in zijn eigen tijd. “Toen ging je pas op voetbal als je zeven was, nu beginnen ze veel eerder.” En dus is de ene training, absoluut niet de andere. “Dan is het een stukje lastiger om de aandacht vast te houden.” Maar één ding, blijft altijd hetzelfde: “Hun enthousiasme! Ze hebben er iedere keer weer zoveel zin in.”

Handen vol

En dat merk je aan de opkomst. “Wat voor weer het ook is, ze zijn er bijna allemaal. Dat vind ik wel heel bijzonder. Van de zeventien, zijn er een stuk of twaalf zeker al meer dan tien keer geweest. Het is echt een vaste groep kinderen.” Een groep, nu nog bestaande uit veertien jongens en drie meisjes, die steeds groter wordt. “In de kleuterklas gaat dat natuurlijk snel rond. Dan komen ze een keertje kijken en er is altijd wel iemand die ze kennen van school. We hopen dat er nog een paar meer bij komen.” Al is twintig wel ‘de max’, voegt Verhoeven snel toe. “Zeker voor hier in het dorp, maar ook voor ons als trainers om alles in de gaten te kunnen houden. We zijn per training met zijn tweeën, dan heb je echt je handen vol hoor.” Ook thuis. “Haha! Het is heel bijzonder en leuk om je eigen dochtertje te trainen. We hebben het niet te veel over voetbal, af en toe schieten we nog een balletje. Zaterdag is ook voor haar toch wel het hoogtepunt van de week.” Net als voor de rest van het team. “We krijgen alleen maar enthousiaste reacties. Na de training komen die kids ons bedanken en krijgen ze een stukje fruit. Dan hebben we weer lekker getraind!”

Klik op Sparta’30 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Sparta’30 voor meer informatie over de club.

Woudrichem barst van de energie

vv Woudrichem
-
0
Woudrichem barst van de energie

Niet alleen de consument heeft er mee te maken, maar voetbalclubs natuurlijk ook: een stijgende energierekening. Om al die problemen voor te kunnen zijn, denken ze bij Woudrichem nu al aan de toekomst. Want met LED-verlichting, nieuwe zonnepanelen en straks misschien zelfs een warmtepomp, zet de club vol in op verduurzaming.

Eind 2019 waren ze er bij Woudrichem eigenlijk wel over uit: er moeten zonnepanelen komen. Maar toen dat plan eenmaal op het punt om uit te voeren stond, kwam corona. De 44-jarige Andreas Nederveen, penningmeester en verantwoordelijk voor het aansturen van het facilitaire onderhoud binnen de vereniging, weet het nog goed. “Toen hebben we maar even besloten om die investering in de ijskast te zetten…” Maar gelukkig deed die pandemie de club niet al te veel pijn. “Daar moeten we onze leden heel dankbaar voor zijn; er is niemand afgehaakt en iedereen bleef keurig zijn of haar contributie voldoen.”

Vooroplopen

En dus werd vorig jaar het oorspronkelijke idee weer opgepakt, tot er opnieuw een hobbel op de weg kwam. Een positieve hobbel dit keer, vertelt Nederveen. “De Rabobank kwam met een wedstrijd (Verduurzamen Maatschappelijke Gebouwen), die wonnen we! Mede daardoor worden in december 119 zonnepanelen geplaatst.” Een flinke stap voor de club, realiseert de penningmeester zich. “We kunnen onszelf straks volledig bedruipen qua elektriciteit. Dat is goed voor het milieu en natuurlijk onze portemonnee.” Helemaal uit de lucht vallen, doen al die maatregelen om te verduurzamen bij Woudrichem dus niet. “We werken ook al met LED-verlichting en timers op boilers en cv’s, om maar op tijd onze rekening naar beneden te krijgen.” Sterker nog, gaat Nederveen verder. “Twee of drie jaar geleden zijn ze hier al een rapport komen maken, om te kijken waar wij als club konden verduurzamen. Die tips zijn we niet vergeten.” En dus staat ook het volgende project alweer op de planning. “Als dat lukt, kunnen we zo goed als van het gas af. Dan blijft er nog maar twintig procent over.” Hoe dat gaat lukken? “We willen de kleedkamers uitbouwen, verduurzamen en meteen warmtepomp installaties plaatsen. De gemeente is ook enthousiast, wil meewerken, dus dat zal de komende maanden duidelijk moeten worden. Of dat doorgaat.” Nederveen hoopt natuurlijk van wel. “Dat zou qua duurzaamheid een topproject zijn! Wat dat betreft lopen we als Woudrichem echt voorop.”

Kwaliteiten kennen

Het bestuurslid ziet de ontwikkelingen bij zijn club dan ook met volle tevredenheid aan. “Ik ben hier begonnen op mijn elfde, vrij laat en heb gevoetbald tot mijn 37ste.” Al was dat een minder groot succes, dan zijn activiteiten buiten het veld. “Het grootste gedeelte bij het tweede of lager, één helftje deed ik mee bij het eerste. Dat mag geen naam hebben. Ik was geen topper, dan moet je ook je kwaliteiten kennen.” Die lagen dus nadrukkelijk binnen het bestuur. “Als ik hier door die poort loop, voelt dat goed. Het is lastig te beschrijven. Er zit gewoon groen-wit in je bloed. Zaterdag is voetbaldag, dat weten ze thuis ook!” Zijn vrijwilligerstaken vervult hij dan ook met liefde. “Het is belangrijk in een samenleving dat mensen dit soort rollen op zich nemen. Veel doe ik samen met Ben van Eeden (onderhoud) en Hanno de Joode (voorzitter), die zijn net zo actief.” En dus haalt Nederveen er vooral ook zelf veel energie uit. “Het is leuk, ook om met elkaar het verenigingsleven omhoog te houden. Een steentje bijdragen, daar word je toch niet slechter van?” Als het goed is, geldt dat straks ook voor de club. Na alle investeringen in duurzame projecten. “Binnen een paar jaar zouden we alles terug moeten kunnen verdienen. Financieel zijn we hartstikke gezond.” Een toegevoegde waarde dus voor de toekomst van de vereniging. “Dit is een stevig fundament!”

Klik op Woudrichem voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Woudrichem voor meer informatie over de club.

Ruud Prior kijkt terug en vooruit op ‘Mooie tijden’ bij VVZ

VVZ 49
-
0
Ruud Prior kijkt terug en vooruit op ‘Mooie tijden’ bij VVZ

Ruud Prior werd bij de algemene ledenvergadering, tot zijn eigen verrassing, uitgeroepen tot lid van verdienste van VVZ ’49. Hij was (en is) in drie verschillende periodes bestuurslid en vervult nog veel meer taken voor zijn club. Wij zochten hem op en kregen een mooi inkijkje in het voetbal- en clubleven van het kersverse lid van verdienste.

Keeper
‘Mooie tijden!” Tijdens ons gesprek herhaalt Ruud die opmerking een aantal keer. Hij kan dan ook met smaak vertellen over zijn jeugd en zijn jaren bij VVZ. Plezier heeft altijd de boventoon gehad in de bijna 48 jaar van zijn lidmaatschap. ,,Ik ben vanaf januari 1975 lid van VVZ, waar ik als veldspeler begon. Maar ik kwam er al snel achter dat keepen mij beter lag. Tot en met de A-junioren (tegenwoordig O19) heb ik op het doel gestaan. Daarna ben ik gestopt omdat de studie te veel tijd opslokte.”

Jeugdherinnering
,,Mooie tijd gehad met jeugdleider Joop Vos. Hij had allerlei boormachines in zijn auto en als we dan op weg waren naar Leusden, Amersfoort of Spakenburg, dan stuiterden die machines door de auto. Ik heb ook bij Maas Renes in de auto gezeten. Hij had een lesauto en als je naast hem zat dan waarschuwde hij streng dat je niet ‘met je poten aan de pedalen mocht komen!’. Ha, ha, nee ik heb die neiging altijd kunnen onderdrukken.”

Koude Tenen Toernooi
Het maatschappelijk leven bracht Ruud een goede baan bij de ING, waar hij nog altijd werkzaam is. VVZ kwam opnieuw in zijn leven na een telefoontje van zijn vriend Marcel de Graaf. ,,Het was het Tiende Koude Tenen Toernooi en Marcel deed mee met een team van LTC. Ze hadden allemaal goede voetballers, maar zochten nog een keeper. Nou dat leek me we wat. Ik kwam in een warm bad met een team waarin mannen als Erwin Vogel, Bela Bohus en Leo ‘Lama’ Groeneveld speelden. We wonnen het toernooi ook nog en ik was de minst gepasseerde keeper. Die boerenkool na afloop smaakte prima en later belde Marcel mij opnieuw en nu met de vraag of ik de keeper wilde worden van het nieuwe VVZ 4. Daar had ik wel trek in. Een leuk, succesvol, team waar later ook nog de broertjes Van Buiten en Roy van de Giessen ons kwamen versterken.”

Penningmeester
Zo rolde Ruud weer de club in waar hij op jonge leeftijd begonnen was. ,,En zo kwam ik ook weer in aanraking met het vrijwilligersleven. In het clubblad las ik dat er barpersoneel werd gezocht. Ik heb een tijd lang in mijn studententijd een sociëteit gerund en bij MHC Soest, waar mijn moeder vrijwilligerswerk deed, heb ik ook achter de bar gestaan. De ervaring had ik al, dus een kleine moeite om dat ook bij VVZ te doen.”

Van het een kwam het ander, want bestuursleden kregen de veelzijdige Ruud in het oog. ,,Henk van der Pol sprak mij aan. Ze zochten een penningmeester en zo ben ik het bestuur ingerold. Ik heb die rol zes jaar ingevuld. Een periode later was het een andere voorzitter, Sjoerd Vegter, die mij teruggehaald heeft in het bestuur. Ik werd verantwoordelijk voor het kantinebeheer.  Dat heb ik een aantal jaar gedaan totdat ik het te druk kreeg op mijn werk.”

Warm eten van Dorothé
Momenteel is Ruud bezig met zijn derde bestuursperiode. ,,Ik ben inmiddels al een aantal jaar secretaris. Vooraf heb ik wel gevraagd wat er van mij verwacht werd. Mijn tijdsindeling is namelijk wat anders geworden dan in die vorige periodes. Ik woon nu samen met Astrid. In mijn vrijgezellentijd was ik letterlijk dagen achter elkaar op de club. Dan at ik letterlijk mijn avondeten op donderdagavond in de kantine waar Dorothé van den Hengel een warme maaltijd voor mij bereidde. Bardienst draaien als het eerste thuis speelde en dan na afloop naar Café Centraal een spareribs eten bij Toon.”

Als je met Ruud Prior over zijn tijd bij VVZ spreekt lijkt het erop alsof hij nauwelijks enige moeite heeft hoeven te doen om al die taken uit te voeren. ,,Klopt! Ik heb het altijd met veel plezier gedaan. Daarom was ik eerlijk gezegd ook wel verrast toen ik tijdens de vergadering tot lid van verdienste werd uitgeroepen. Toch een mooi lijstje samen met Jan Schols en Gijs Schaap. Ik dacht altijd dat een zittend bestuurslid niet die titel kon krijgen, maar Robert Jan Boers had mij voorgedragen. Ja, natuurlijk ben ik er trots op. Die waardering is erg fijn.”

Mooie tijden!
Ruud vermaakt zich nog altijd prima bij VVZ en hoewel het eerste elftal op een veel lager niveau speelt dan in de hoogtijdagen ziet het kersverse lid van verdienste ook daar wel de charme van in. ,,Er spelen nu zoons in het eerste team waarvan hun vaders ook in het eerste hebben gespeeld. Da’s toch prachtig. Ik wil niet te veel naar vroeger kijken. We moeten constateren dat de voetbalbeleving anders is geworden. De jeugd heeft andere interesses. Corona heeft ook niet meegeholpen natuurlijk. Maar toch staan we er mooi voor als VVZ, de beleving is er en er worden mooie dingen georganiseerd. Plezier hebben met elkaar en mooie tijden beleven. Daar gaat het om!”

Door Peter Beijer

Klik hier voor meer artikelen over VVZ.
Klik hier voor meer informatie over VVZ.

Het is ieder weekend puzzelen voor scheidsrechtercoördinator Ahmed Mahamed van Sleeuwijk

vv Sleeuwijk
-
0
Het is ieder weekend puzzelen voor scheidsrechtercoördinator Ahmed Mahamed van Sleeuwijk

Hij is vaak het beste als je hem heel de wedstrijd niet hebt gezien. Toch is een scheidsrechter misschien wel de belangrijkste man op het veld. Maar vanzelf, gaat dat allemaal niet. Weet ook Ahmed Mahamed, scheidsrechtercoördinator bij derdeklasser Sleeuwijk. “Er is weinig aanwas, dus het is ieder weekend puzzelen.”

En als Mahamed zegt puzzelen, bedoelt hij ook echt puzzelen. “Gemiddeld hebben we op zaterdag vijftien thuiswedstrijden, dat is best een uitdaging. De lagere elftallen laten we nu zelf fluiten, dat viel niet meer te regelen.” Al houdt zijn werk daar als coördinator niet meteen op. “Dan zorgen we natuurlijk wel dat ze met de juiste spullen en bepaalde kennis op pad gaan.”

Appgroep

Met zijn eigen kennis zit het overigens wel goed, de 23-jarige Mahamed was zes seizoenen lang zelf namelijk scheidsrechter. “Het begon als een ‘verplichting’ vanuit de club, met een scheidsrechterscursus in de kerstvakantie, maar al snel vond ik het heel leuk. Toen werd ik erin gezogen en ben ik het blijven doen.” Vier jaar geleden vroegen ze hem om de boel te gaan coördineren. “Eigenlijk uit pure noodzaak. De vorige stopte en niemand pakte het op. Iemand moest het doen, toen ben ik het gaan fiksen. Ik ken veel mensen, dus dat was makkelijk.” Dat laatste is trouwens niet zo vreemd. “Ik heb zelf dertien jaar lang bij Sleeuwijk gevoetbald, begonnen bij de E’tjes. Vanaf de A-junioren werd ik scheids.” Dat doet hij nu alleen nog als het echt noodzakelijk is, voor de rest probeert hij de boel dus in goede banen te leiden. “Per wedstrijd een scheidsrechter regelen is eigenlijk mijn voornaamste taak. Dan gooi ik de wedstrijden in een appgroep, om te vragen wie er willen of kunnen. Dat loopt. Die van de KNVB worden geregeld door het wedstrijdsecretariaat.” Een bijkomend voordeel, voor Mahamed. “Want daarnaast zit ik ook nog in het bestuur, voor de kantine en het organiseren van activiteiten.” Precies zoals dat bij een dorpsclub gaat. “Iedereen wil wat doen, met elkaar maken we er wat moois van. Een beetje dat ons kent ons-verhaal.”

Respect

Al gaat dat bij het leiden van wedstrijden nog niet altijd helemaal op, vertelt Mahamed. “Er is weinig jonge aanwas en de ‘hardcore’ scheidsrechters worden steeds ouder.” Toch doen ze er bij Sleeuwijk alles aan om de jeugd aan het fluiten te krijgen. “De JO17 en JO19 fluiten ieder weekend wedstrijdjes, die regel is er nog steeds. En ook jongens of dames van het eerste doen het wekelijks.” Op die manier, lukt het allemaal net. “Dan krijgen we het rond, zonder die regel wordt het lastig denk ik.” Al zijn ze daar als club natuurlijk niet uniek in. “Dat probleem zie je eigenlijk overal. Scheidsrechters zijn vaak niet de meest geliefde types, dus het nodigt ook niet echt uit.” Toch ziet Mahamed zelf genoeg redenen om het juist wél te gaan doen. “Los van dat je van het spelletje houdt, zie je ook goed voetbal als je een leuk elftal fluit. Je bent lekker bezig en kunt tegelijkertijd iets betekenen voor anderen. Dat is win-win.” Een oplossing voor de puzzel heeft hij niet direct, maar de eerste puzzelstukjes zijn wel al gelegd. “Als we ze vroeg laten beginnen, gaan ze het misschien wel leuk vinden. Die enkeling moet je dan zien te behouden, door te blijven communiceren en goed met ze om te gaan.” Tenslotte valt of staat, alles met respect. “We willen allemaal lekker voetballen, maar dan is er ook altijd iemand die moet vlaggen of fluiten. Dat mogen we niet vergeten!”

Klik op Sleeuwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Sleeuwijk voor meer informatie over de club.

Luc van de Klundert is op en top allrounder bij DHV

vv DHV
-
0
Luc van de Klundert is op en top allrounder bij DHV

Luc van de Klundert is niet alleen in het bedrijf van zijn vader allround, maar ook als voetballer. Als sluitpost van Den Hoek Vooruit (DHV) beschikt hij over snelle reflexen op de lijn, maar is hij ook sterk in de één-op-één.

“Ik heb zelf niet iets met het halen van de nul. Het gaat mij om het teamresultaat. Ik verricht liever bij 3-2 in de slotfase een cruciale redding. Dat geeft mij de meeste voldoening.”

Van de Klundert wist zich dan ook geen goed houding te geven toen hij in het seizoen 2018/2019 bij DHV werd uitgeroepen tot speler van het jaar. Die ‘verkiezing’ werd jaren daarvoor opgezet door de staf van de club. Stafleden gaven elke week punten aan de spelers. “Het was mijn eerste vaste seizoen in het eerste”, kijkt Van de Klundert terug. “Ik keepte inderdaad een goed jaar, maar echt genieten kon ik er niet van. We degradeerden namelijk ook. Ik kan me niet herinneren dat ik uitgelaten was omdat ik speler van het jaar was geworden”, lacht Van de Klundert.

Als vijftienjarige maakte hij zijn debuut in het eerste elftal van de club van Zevenbergschen Hoek. “Paul Eland, de vaste keeper destijds, was geblesseerd. We wonnen met 4-0. Op dat moment ben je als jonge keeper natuurlijk wel blij met de nul.”

Hij werkte in die tijd hard aan zichzelf en was een vaste gast op de keepersacademie van Arno van Zwam. “Daar ben ik gevormd tot de keeper die ik nu ben”, zegt hij. Een keeper die niet op één sterk punt te vangen is, die zijn mannetje staat op de doellijn, maar ook op een groter werkterrein vakkundig zijn werk doet. “Ik ben allround.” Net zoals in het bedrijf van zijn vader waar hij behalve technisch tekenaar als laser op de werkvloer actief is. “Die multi-inzetbaarheid vind ik leuk.”

Als het aan Van de Klundert ligt, gaat DHV dit seizoen allesbehalve anoniem meedraaien in de vierde klasse. “Ik vind dat we als club thuishoren in de derde klasse. We hebben kwaliteit in de selectie, dus ik sluit niet uit dat we bovenin kunnen gaan meedoen.”

Trainer Ron Janse is een oude bekende. “Zijn voordeel is dat hij de club en de spelers kent.” Van de Klundert zelf probeert ook buiten het veld de gezelligheid en saamhorigheid bij DHV te stimuleren. Dat doet hij als lid van de spelersactiviteitencommissie. “We organiseren van alles: van reisjes tot feestjes. Het zijn vooral activiteiten gericht op teambuilding. Vaak ook activiteiten die voor de hele club zijn. Onlangs hebben we een pubquizz gedraaid. Het was volle bak in de kantine. We kijken wel goed naar de dag, want op vrijdag een feestje heeft invloed op onze frisheid op zaterdag. Ik denk niet dat de trainer daar blij mee zou zijn.”

Klik op de link voor meer artikelen over DHV
Klik op de link voor meer informatie over DHV

Nico van der Linden enthousiast elftalleider van DESK

vv Desk
-
0
Nico van der Linden enthousiast elftalleider van DESK

“Ik ben nog net niet op het sportpark geboren…” Nico van der Linden (53) is al bijna zijn hele leven lid van DESK. Na een actieve voetbalcarrière was hij enkele jaren actief in het jeugdbestuur. Daarna was hij zo’n tien jaar leider van DESK 3 en DESK 2 alvorens hij zeven jaar geleden diezelfde taak op zich nam bij het eerste elftal, dat op zaterdag uitkomt in de derde klasse E. “Niets is leuker dan omgaan met een enthousiaste groep jongemannen.”

Het is letterlijk én figuurlijk een waslijst die Van der Linden opsomt als hij zijn taken als elftalleider van DESK 1 in kaart brengt. Doordeweeks begeleidt hij de selectie tijdens trainingen in het sportpark aan de Eikendijk. Op wedstrijddagen vertoeft Van der Linden van ’s morgens elf tot ’s avonds acht bij de club om de voetballers van DESK 1 te ondersteunen. “Het gaat erom dat alle randvoorwaarden goed zijn en de jongens zich nergens druk over hoeven te maken.”

Dus… Van der Linden legt trainingssetjes klaar, brengt ballen op spanning, legt wedstrijdshirts, -broeken en -sokken in de kleedkamer en zorgt dat rondom het speelveld vier hoekvlaggen wapperen. “Intussen ontvang ik de scheidsrechter met een drankje en een hapje. In de rust stop ik alle hesjes in de wasmachine, zodat die na afloop klaar zijn voor een nieuwe trainingsweek. De wedstrijdkleding gaat na afloop mee naar huis en verdwijnt daar in de wasmachine.”

Blauw-Geel bloed
Van der Linden heeft blauw-geel bloed. “De velden van DESK lagen vroeger bij de Efteling. In de eerste jaren voetbalde ik als jeugdspeler op een veld vlakbij het Sint-Nicolaasplein waar je nu attracties als Droomvlucht en Villa Volta vindt. Waar sprookjesdorp Land van Laaf is, was destijds een speeltuin; daarnaast speelde DESK. Met de groei van de Efteling is de club een paar keer verhuisd. Uiteindelijk zijn we in 1977 terecht gekomen aan de Eikendijk.”

De elftalleider, die als sluiswachter werkzaam is bij Rijkswaterstaat, doorliep alle selectieteams. “In het tweede beleefde ik mijn gloriejaren”, blikt hij terug. “Ik speelde met jongens die ooit in de hoofdklasse hadden gevoetbald. Een enkelblessure zorgde ervoor dat ik moest stoppen, maar tot op de dag van vandaag ben ik actief. In het jeugdbestuur organiseerde ik allerlei activiteiten. Dat organisatietalent komt van pas. Met medeleider/grensrechter Hans van Wanrooy organiseer ik barbecues en ons trainingskamp in Benidorm.”

Kampioenschappen
Niet alleen het elftalleiderschap brengt Van der Linden regelmatig naar DESK. Met echtgenote Jeanette is hij present als dochter Kim en zoon Tom binnen de lijnen verschijnen. “Kim voetbalt in het eerste vrouwenteam, Tom speelt bij de senioren in Zaterdag 4.”

Grote sportieve hoogtepunten die de elftalleider beleefde waren twee kampioenschappen die hij met het eerste behaalde. “Toen we enkele jaren geleden nog op zondag voetbalden, werden we kampioen in de derde klasse. Afgelopen seizoen werden we met louter eigen jongens kampioen in de vierde klasse. We zijn na de overstap naar het zaterdagclub onderaan de ladder begonnen, maar we barsten van het talent. Dus ik reken de komende jaren op meer titels en wil die van dichtbij meemaken.”

Klik op DESK voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DESK voor meer informatie over de club.

Lars ten Teije ademt voetbalplezier bij VV Scherpenzeel

vv Scherpenzeel
-
0
Lars ten Teije ademt voetbalplezier bij VV Scherpenzeel

Lars ten Teije is met veel voetbalplezier bezig aan zijn eerste seizoen bij VV Scherpenzeel. Na velen jaren bij Vitesse te hebben gevoetbald en ook zijn debuut wist te maken, deed hij toch een stapje terug naar derde divisionist GVVV. We leren Lars ten Teije kennen als een sympathieke voetballer die met zijn kwaliteiten een aanwinst is voor de Scherpenzelers.

Door Martin Veenendaal

Het is een waterkoude dinsdagavond als er enthousiast en fel wordt getraind op het hoofdveld van VV Scherpenzeel. Oefenmeester Koen Janssen spoort zijn manschappen nog maar eens voor de laatste tien minuten. De sfeer is goed en ook na de training wordt er nog een dolletje gemaakt over het opruimen. We maken deze avond kennis met Lars ten Teije.

De 24-jarige voetballer begon op 4-jarige leeftijd bij Victoria Boys te Apeldoorn met voetballen. In de jeugd bleek al snel dat Ten Teije meer talent had dan zijn medespelers en dat bleef niet onopgemerkt. Betaald voetbalorganisatie Vitesse haalde de jonge voetballer naar Arnhem. Het voetbalplezier bleef altijd aanwezig, maar voor Ten Teije werd het allemaal wel wat serieuzer. Hij doorliep sinds 2007 de jeugdopleiding van Vitesse en op 9 september 2017 kwam de droom uit: debuut in de Eredivisie. In de uitwedstrijd tegen Excelsior kwam hij in de 83e minuut in het veld voor Tim Matavž. Er komen twinkelingen in de ogen van de aanvaller als hij over dit moment vertelt.
,,Bijzonder om zo iets mee te mogen maken. Dan kijk je terug toen je als kleine jongen in het jeugdteam, getraind door je eigen vader, speelde bij Victoria Boys. En dan nu het debuut in de eredivisie. Dat was prachtig”, aldus Ten Teije”.

De Apeldoorner viel door zijn goede spel op en werd geselecteerd voor het Nederlands Elftal onder 18. ,,Dat is eigenlijk het hoogst haalbare”, aldus Ten Teije. ,,Het oranje shirt dragen en dan ook nog in de basis starten, het volkslied horen, dan is er niets mooiers”.

Vanwege de coronaperiode werd het voor de aanvaller lastig om door te breken in het betaalde voetbal. Hierdoor nam hij de beslissing om naar GVVV te Veenendaal te gaan om eventueel een jaar later weer terug te keren in de profwereld. Dat bleek, vanwege het eruit gooien van het seizoen door de toenmalige coronamaatregelen, erg moeilijk. ,,Je staat een jaar stil en dat brak mij op voor een nieuwe kans in het betaalde voetbal”.

Lars ten Teije bleef twee jaar bij de Gelderse Veenendaals Voetbal Vereniging en moest, vanwege het niet verlengen van zijn contract opzoek naar een nieuwe club. Op dat moment had Gijs van den Broek, voorzitter VV Scherpenzeel, al contact met Ten Teije opgenomen. Maar de voetballer had maar één wens en dat was acteren op het hoogste amateurniveau. GVVV kwam toch weer bij hem terug, maar deze besprekingen liepen op niets uit. Uiteindelijk werd de keuze gemaakt voor TEC, uitkomend in de Tweede Divisie van het amateurvoetbal. Bij het team uit Tiel de voorbereiding gedraaid, genoeg minuten gemaakt en ook een goede indruk achter gelaten. De trainer was positief, maar er werd toen ook nog een extra spits, Adham El Idrissi van GVVV gehaald. ,,Met Marciano Mengerink en Adham El Idrissi voor me, wist ik dat ik niet veel minuten ging maken. Toen meldde VV Scherpenzeel, inmiddels gedegradeerd naar de eerste klasse, zich weer en ben ik in gesprek gegaan met de trainer van TEC Hans van de Haar. Ook hij gaf aan dat het voor hem beter zou zijn om een andere club te zoeken. De keuze was toen snel gemaakt en hoewel dus in de eerste klasse, speel ik met veel plezier in het vlaggenschip van Scherpenzeel”.

Op dit moment draait het lekker bij de blauw-witten uit Scherpenzeel. Ze staan, bij het schrijven van dit artikel, fier aan kop in de eerste klasse en Lars ten Teije is van waarde voor het elftal met doelpunten en assists. ,,Verbeterpunten zijn er altijd”, geeft hij aan. Vaak geef ik door mijn houding in het veld een verkeerd beeld af. Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd 100% geef, maar mijn gezichtsuitdrukking kan soms wat nors of nonchalant overkomen. Dat is zeker voor mij een verbeterpunt”.

Als laatste wil de sympathieke voetballer nog wel wat kwijt over zijn club en de jeugd. ,,Ik heb het hier erg goed naar mijn zin en ben goed door de groep opgevangen. We gaan er alles aan doen om het kampioenschap, want dat is het enige doel dit seizoen, binnen te halen”. En tegen de jeugd zegt hij: ,,Hou vertrouwen in jezelf, doe altijd je stinkende best! En wat super belangrijk is: hou het voetbalplezier!”

Klik op Scherpenzeel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Scherpenzeel voor meer informatie over de club.

Esther van der Woerd is jeugdvoorzitter bij DESK

vv Desk
-
0
Esther van der Woerd is jeugdvoorzitter bij DESK

Het was eigenlijk haar bedoeling om slechts tijdelijk de rol van jeugdvoorzitter van Voetbalvereniging DESK uit Kaatsheuvel op zich te nemen. Eigenlijk…Inmiddels vervult Esther van der Woerd (49) deze rol al drie jaar met plezier. Maar de jeugdafdeling runt ze met een hele club enthousiastelingen. “DESK heeft enorm trouwe vrijwilligers.”

“Toen mijn zoontje Floris zes jaar geleden ging voetballen, kwam ik opeens veel bij de club”, begint Van der Woerd. “Maar de voetbalwereld is niet onbekend voor mij. Ik ben vroeger zelf actief geweest als trainer en heb ook zelf gevoetbald. Nu ben ik op een andere manier met de sport bezig.”

Wat heet! De jeugdvoorzitter is verantwoordelijk voor de hele jeugdafdeling. “Ik heb veel contact met ons hoofd jeugdopleiding. De trainers vallen onder ons beider verantwoordelijkheid. Daarnaast ben ik medeverantwoordelijk voor de activiteiten en toernooien, de materialen en andere randzaken rondom jeugd.”

Hoewel Van der Woerd een waslijst aan taken opsomt, vertelt ze meteen deze met een club trouwe vrijwilligers uit te voeren. “We vormen samen een leuk team. Net als andere verenigingen kunnen we nog mensen gebruiken. Alles valt en staat met vrijwilligers. Ze zijn nodig voor vele grote en kleine klussen als het invullen van de teamtrainers en het schenken van de ranja op zaterdagochtend.”

Zichtbaar

De actieve jeugdvoorzitter is ongeveer 10 uur per week bezig met haar functie. “Ik ben er vaak als mijn zoontje speelt en ben daardoor erg zichtbaar en meestal ben ik ook in de weer. Ik wil ook graag bereikbaar zijn voor de club en alle teams een paar keer per seizoen zien spelen. En soms gebeurt er iets dat ik snel kan oplossen. Dan is het handig dat ik er veel ben. Maar ik ben liever op de achtergrond dan op de voorgrond actief.”

Van der Woerd werd per toeval jeugdvoorzitter. “De vorige jeugdvoorzitter had het een periode te druk en ik werd gevraagd haar tijdelijk waar te nemen. Ik had niet de ambitie het structureel over te nemen, maar toen ik gevraagd werd, kon ik geen ‘nee’ zeggen. Dus ik bleef. En ach, ik was er toch altijd al veel.”

Eenheid

“DESK is een mooie club. We vormen een eenheid en proberen alles in te vullen met eigen mensen. Alle leden en vrijwilligers kennen de club en het beleid en weten wat we willen uitstralen”, licht Van der Woerd toe. “Binnen de afdeling jeugd is het beleid dat iedereen voetbalt op zijn of haar eigen niveau. Daar kijken we zo goed mogelijk naar. Iedereen is belangrijk en zit op zijn plek in het team. Alle teams zijn belangrijk. Niet alleen het. Plezier en prestatie zijn beiden belangrijk bij DESK. Maar plezier staat op 1.”

Plezier heeft de actieve vrijwilliger zelf ook. “Ik krijg veel energie van dit vrijwilligerswerk. Als ik zie hoe jeugdspelers op het complex rondlopen, raakt dat me, ik word er blij van. Ik hoop dat de spelers naast voetballen, ook herinneringen maken en vriendschappen sluiten voor het leven.”

Klik op DESK voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DESK voor meer informatie over de club.

VV Raamsdonk-vrouwen doen niet aan ballet

vv Raamsdonk
-
0
VV Raamsdonk-vrouwen doen niet aan ballet

Het is een veelgehoorde opmerking op de training van de MO20 van VV Raamsdonk. “Meiden, aan de bak, het is geen ballet.” Met Regina van de Voorde staat een overenthousiaste trainer aan het roer. En ook het eerste vrouwenelftal van de club heeft met Brian van der Pluijm een aanjager pur sang.

De aanstelling van de twee nieuwe trainers lijkt voor een schokeffect te hebben gezorgd, want zowel de vrouwen als ‘Jong’ VV Raamsdonk presteert tot nu toe prima. “Het seizoen is nog pril, hé”, wil Van der Pluijm (47) niet al te veel nadruk leggen op de goede seizoensstart met twee overwinningen. En hij wil zijn meiden al helemaal niet in de favorietenrol duwen. “Het team heeft de afgelopen seizoenen in de top4 meegedraaid en dat is ook nu het doel. Om kampioen te worden, moet echt alles meezitten.”

Van der Pluijm spreekt uit ervaring. Als voetballer diende hij meerdere clubs, als trainer had hij tien jaar lang verschillende jeugdelftallen van VV Raamsdonk onder zijn hoede. Dat waren altijd jongensteams. “Ik was toe aan iets nieuws en een collegaatje van mij speelt bij de vrouwen. Ik ben door diverse mensen gewaarschuwd met ‘weet waar je aan begint’, maar ik heb geen last van vooroordelen over vrouwenvoetbal. Mijn ervaringen tot nu toe zijn ook louter positief. De interactie met de speelsters vind ik geweldig. De manier waarop ze het voetbal beleven ook. Ze zijn voor elke training gemotiveerd en zeker in vergelijking met jongens zeer gedisciplineerd. Half acht is ook half acht trainen.”

Voor Regina van de Voorde (57) was het deze zomer thuiskomen bij de club waar ze ooit als jong meisje van een jaar of twaalf begon met voetballen. Bij gebrek aan meisjesvoetbal maakte ze op die jonge leeftijd al meteen deel uit van het toen enige vrouwenelftal. “Ik heb een jaar of zeven gevoetbald hier, maar toen waren er geen speelsters meer genoeg voor een team. Ik ben overgestapt naar The White Boys in Waspik. Daar heb ik gevoetbald, maar ook meegeholpen bij het opzetten van het meisjesvoetbal. Ik heb daarna nog gespeeld bij FC Right-oh. Op mijn 45ste ben ik gestopt.”

Van de Voorde was jarenlang trainer en bleef het vrouwenvoetbal in de regio volgen ook toen ze als trainer was gestopt. “Ik bleef regelmatig kijken bij de clubs in de regio.” Zo bracht ze afgelopen seizoen ook een bezoekje aan oude club VV Raamsdonk. “Ze waren op zoek naar een nieuwe trainer voor de vrouwen en al snel kreeg ik de vraag of ik dat niet wilde doen. Het was de bedoeling dat Brian en ik het samen zouden doen, maar toen duidelijk werd dat we ook een Jong-team konden maken, vonden we het allebei beter om te splitsen.”

Van de Voorde heeft zich ontfermd over een groep talenten, die weliswaar verzameld zijn in het MO20-team, maar bestaat uit een mengelmoesje van leeftijden. “Ik heb ook twee meiden erbij van veertien, vijftien jaar. Raamsdonk heeft verder geen meisjeselftallen.”

Na een paar maanden trainen heeft ze alleen maar lof voor haar pupillen. “Ze zijn uit het goede hout gesneden”, verzekert. “We moesten even wennen aan elkaar. Dat komt ook omdat ik bloedfanatiek ben. Ik wil dat er wel gewerkt wordt op de training.”

Aan arbeidsethos heeft ook Van der Pluijm bij VV Raamsdonk 1 niet te klagen. “Ze hebben heel veel lol met elkaar, dat vind ik ook erg belangrijk. En voetballend hebben ze mij ook verrast. Vooral het positiespel is goed verzorgd. We hebben verschillende wapens. We hebben snelheid voorin, maar ook speelsters die een bal kunnen vasthouden.”

Klik op de link voor meer artikelen over VV Raamsdonk
Klik op de link voor meer informatie over VV Raamsdonk

1...427428429...1.492Pagina 428 van 1.492

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.