Pagina 273 – VoetbalJournaal

Sparen voor een boek vol herinneringen

GHVV 13

-

26 januari 2024

Een feest der herkenning. Dat moet de voetbalplaatjesactie bij de Albert Heijn in Heenvliet de komende maanden gaan worden. Want als het aan Ad Bevaart ligt, sparen alle leden van de omliggende verenigingen, hun album vol. Dus ook die van GHVV’13. “Dat boek haal je over twintig jaar uit de kast, dan weet je het nog precies!”

De ondernemer is dan ook blij dat alle plaatselijke clubs meedoen, vertelt hij. “Dat vinden we fantastisch! Abbenbroek was nog even twijfelachtig, maar die zijn gelukkig ook aangehaakt!” Na een korte ‘interventie’, lacht Bevaart. “Toen ik dat hoorde, ben ik meteen naar voorzitter Michel Blok gereden. Die heeft zelfs nog bij ons gewerkt. Wat is er aan de hand, waarom doen jullie niet mee? Dat is het voordeel als je korte lijntjes hebt.” En dus kunnen alle volgers van GHVV’13, Zuidland, Zwartewaal, OHVV én Abbenbroek van 18 maart tot 12 mei hun verzamelwoede de vrije loop laten. “Niet alleen de spelers, maar ook vaders, opa’s en oma’s. Zoiets is leuk om later terug te kunnen zien. Alle teams, met hun gezichten.”

Boodschappen

Niet alleen leuk, maar ook iets waarover is nagedacht, vertelt Bevaart. “Met de opening van onze winkel, op 11 oktober, hebben we budget vrijgemaakt om een maatschappelijke actie te kunnen doen. Daarmee laten we ook onze betrokkenheid zien.” Dat deden ze overigens al eens eerder. “We hebben ooit, kan zomaar tien jaar geleden zijn, een plaatjesactie gedaan. Dat is toen zó goed bevallen.”

En dus kwam daar de Local Loyalty Group om de hoek kijken. Darek Koster, één van de mede-eigenaren en verantwoordelijk voor de marketing, legt uit wat ze doen. “We hebben op jaarbasis tachtig van dit soort campagnes. Door heel Nederland, België en Duitsland.” Nu is dus Voorne-Putten aan de beurt. “Bij aankoop van vijftien euro aan boodschappen, krijgen klanten een stickerpack. Met plaatjes van jezelf, teamgenoten of de club. Vol met informatie.”

GHVV’13 en Zuidland krijgen allebei een eigen album. Abbenbroek, Zwartewaal en OHVV delen er één in een zogeheten combialbum. “Wij faciliteren eigenlijk alles. Zorgen dat er foto’s worden genomen, dat de boeken worden gemaakt en begeleiden het hele project. Ook het drukken, doen we van A tot Z.” En natuurlijk wordt ook de winkel, mooi aangekleed. “Dit soort acties doen we vooral om de supermarktondernemers te helpen in de regio. Bedoeld om mensen naar de winkel te krijgen.” Een win-winsituatie. “Een mooie omzet en iets terug voor sponsoring van de clubs.”

Verbinden

Want dat Bevaart met zijn supermarkt bij de plaatselijke voetbal betrokken is, dat mag duidelijk zijn. “We sponsoren overal met een bord!” Toch was hij zelf, veel minder een liefhebber van het spelletje. “Op een blauwe maandag heb ik nog eens gevoetbald, een jaartje. Ik heb overal gestaan, keeper en linksback. Extra training gehad, maar ook dat heeft niet gezorgd voor enthousiasme.” Het trok hem gewoon niet. “Mijn opa was jarenlang voorzitter van PFC en is zelfs erelid van GHVV’13. En ook mijn ouders waren altijd betrokken. Dus werd er van mij verwacht dat ik ook wel op voetbal zou gaan. Maar ik werd er niet warm van.”

Gelukkig wordt hij dat van de spaaractie natuurlijk wel. “Er zit ook een commerciële gedachte achter. Dat er meer mensen boodschappen komen doen en het extra klanten oplevert. Dat hopen we!” Al is het veel meer dan dat, weet Koster uit ervaring. “Je raakt de klant in hun hart. Het is toch iemands kind. Kinderen gaan voor winkels staan, opa en oma sparen mee. Het is een feest der herkenning. En het verbindt in het dorp. Mensen raken met elkaar in gesprek, gaan plaatjes ruilen. Zo leer je weer nieuwe mensen kennen.”

Bevaart zelf, kan ook eigenlijk niet wachten. “Ik heb goed contact met Ad van der Bom, voorzitter van GHVV’13, en ik hoor alleen maar hoe enthousiast ze er over zijn!” Logisch, want bij de kick-off ontvangen de spelers van alle verenigingen een gepersonaliseerd album, met daarop hun eigen plaatje op de cover. Bij de Albert Heijn zelf, zijn ook nog algemene albums te verkrijgen. Wat de supermarkteigenaar betreft, is het tijd om te gaan sparen. “Ik ben blij als de leden van de verenigingen tevreden zijn en het een leuke actie is geweest. Met maatschappelijke betrokkenheid en samenhang van de dorpjes!”

Klik op GHVV’13 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GHVV’13 voor meer informatie over de club.

‘Dan voel ik mezelf weer even kind’

vv Nieuwenhoorn

-

26 januari 2024

0

Iedereen heeft recht op een trainer en de kans om te kunnen voetballen. Dus als er geen trainer is, springt Wendy van Ooijen met alle liefde bij. Inmiddels is ze namens Nieuwenhoorn daardoor naast coach van de JO7, ook nog jeugdsecretaris en betrokken bij het Ukkebal. “Als die kids plezier hebben, haal ik daar veel voldoening uit.”

Dat laatste doet Van Ooijen (39) eigenlijk pas sinds een half jaar. Want ook Ukkebal, kwam voort uit haar onmiskenbare passie voor het spelletje. “Ik merkte dat er voor die allerkleinsten, kinderen van twee en drie jaar, eigenlijk niks te doen was. Terwijl er wel voldoende vraag was. Nu doen we dat iedere zondagochtend, voor kinderen uit Hellevoetsluis. Een soort Voetjebal.” Maar dus ook als trainster bij Nieuwenhoorn, draagt ze meer dan haar steentje bij. Inmiddels voor het tweede jaar bij de JO7. “Vijf jaar geleden ging mijn zoon voetballen en werd er aan mij gevraagd of ik het leuk zou vinden. Toen ben ik trainer van hem geworden en meegegroeid tot de JO14.”

Positief

Nadat haar zoon stopte, was het ook voor Van Ooijen wel even mooi geweest. “In de tussentijd had ik ook nog een paar keer een team getraind dat geen trainer had, omdat ik vind dat iedereen moet kunnen voetballen. Alle leeftijden.” Maar toch, zo vertelt ze, ligt haar hart bij ‘de kleintjes’. “Zeker met mijn spierziekte. Dan kan ik af en toe op de grond zitten, ‘levelen’ en gek doen. Dan voel ik mezelf weer even kind.” En dat niet alleen. “De jeugd heeft de toekomst! Alles draait echt om plezier en lekker kunnen voetballen.”

Al is het meer dan dat, begint Van Ooijen te lachen. “Het leukste, is misschien nog wel om de ouders op te voeden langs de kant. Positieve coaching, daar spreek ik ze ook echt op aan. Gelukkig wordt dat steeds positiever.” Ook in het veld. “Als we scoren, moeten ze van mij eerst onze goal aantikken en dan mogen ze weer meedoen. Om de tegenstander wat ruimte te geven. Als je 30-0 wint, hebben die anderen toch geen plezier?”

Want dat plezier centraal staat, merk je ook tijdens de trainingen. “Eén keer in de maand doen we een ouder-kind training. Afwerken op doel, met ouders tegen kinderen. Of partijtje, waarbij de ouders niet mogen rennen. Die wisselwerking is prachtig. En de band tussen ouders en kind, wordt er natuurlijk sterker van!” Met soms wel twintig kids, heeft Van Ooijen het druk genoeg. “We doen simpele, maar leuke vormen. Tikkertje, bal afpakken. Dingen waar kinderen wat van leren en waar ze veel plezier in hebben.”

Betrokken

De oud-speelster van Theole, kan het weten. “Zelf voetballen werd door mijn spierziekte steeds lastiger, toen heb ik het omgedraaid. Ik wilde mensen graag wat leren. Daar steek ik nu al mijn energie in én haal ik veel voldoening uit.” En dus doet ze er daarnaast, nog maar een aantal dingen op de club bij. “Ik ben nu ook actief rond het eerste. De pupil van de week en de ballenjongens regelen. Soms mogen spelertjes van de JO7 mee het veld op, dat vinden ze natuurlijk fantastisch. Daardoor raakt de jeugd meer betrokken.”

Maar goed ook, zegt ze. “Het draait hier nu niet meer alleen om het eerste. Ik zie dat er geprobeerd wordt om steeds meer met de jeugd te doen.” Een klein beetje mede dankzij haar. “Sinds drieënhalf jaar ben ik ook jeugdsecretaris. Daardoor ben je een soort aanspreekpunt, maar we pakken ook evenementen op. Omdat het belangrijk is dat er hier dingen te doen zijn.”

Al is dat niet gemakkelijk, weet Van Ooijen inmiddels. “We proberen ouders enthousiast te maken. Dat wil ik laten zien. Hoe leuk, maar ook laagdrempelig het kan zijn met je kind. Er zijn steeds minder mensen, toch draait een vereniging uiteindelijk op vrijwilligers.” Alleen dan, kun je trainers nóg beter opleiden. “Afgelopen jaar, heb ik zelf mijn trainersdiploma gehaald. Daar ben ik hartstikke trots op!” En dus blijft Van Ooijen voorlopig alles nog vol passie doen. “Ik ben verhuisd naar Werkendam, moet nu een uur rijden, maar deze vereniging heeft een plekje in mijn hart. De ouders, de kinderen, gewoon de mensen!”

Klik op VV Nieuwenhoorn voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Nieuwenhoorn voor meer informatie over de club.

Rozenburg moet flink aan de bak

vv Rozenburg

-

26 januari 2024

0

Na een tegenvallende eerste seizoenshelft, moeten ze bij derdeklasser Rozenburg in het restant van de competitie nog flink aan de bak. Toch maakt de achttienjarige Sam Jongejan zich voorlopig nog geen zorgen om mogelijke degradatie. “Het gat is best groot, maar ik heb nog steeds vertrouwen dat we het om kunnen draaien.”

En dat het gat best groot is, leert een blik op de ranglijst al snel. Met slechts vijf punten en een dertiende plaats, is de achterstand op een veilige plek flink opgelopen. Zeven punten om precies te zijn. “We wisten dat het een moeilijk seizoen zou worden, maar dat we zo ver onderaan zouden staan, had ik niet zien aankomen.” Want als één na laatste, moet er na de winterstop flink wat gaan gebeuren. “De eerste seizoenshelft was slechter dan gedacht, nu moeten we er alles aan doen om van die onderste plekken af te komen.”

Hoger tempo

Al weet Jongejan, dat het een flinke uitdaging gaat worden. “We hebben eigenlijk een heel nieuw elftal, met veel nieuwe spelers. Jongens die voor het eerste of misschien tweede seizoen bij de senioren voetballen. De ervaring zijn we wel een beetje kwijt.” Eén van de redenen voor het beperkte aantal punten, zo denkt de jongeling. “Er zijn nu zeker nog spelers met ervaring, maar in vergelijking met vorige jaren wel minder. Die kwaliteit en ervaring mis je.”

Ook bij hem. “Dit is mijn eerste seizoen. Het bevalt goed, al is de overstap behoorlijk groot. Dat verschil merk je enorm.” Aan wat vooral? “Het tempo ligt hoger en het is een stuk meer fysiek. In de jeugd kon je nog wel eens rustig een balletje ophalen en een keuze maken, hier zit er dan meteen iemand kort op je. Je moet sneller handelen.”

Toch lukt Jongejan dat ondertussen steeds vaker. “Er zijn nog wel dingetjes waar ik aan moet wennen, maar het gaat al beter dan in het begin van het seizoen.” De middenvelder kan dan ook tevreden zijn. “Ik heb heel veel minuten gemaakt, dus dat is mooi. Over het algemeen heb ik een prima eerste seizoenshelft gespeeld. Gewoon een voldoende.”

Bij een club die Jongejan ondertussen maar al te goed kent. “Ik ben bij Rozenburg begonnen in de F2.” Ergens anders, speelde de tiener nooit. “Het is lekker dichtbij en ik zat altijd in de selectieteams. Dus speelde je met vrienden op een mooi niveau. Ik had eigenlijk geen reden om weg te gaan.”

Rust houden

Om dat mooie niveau ook nu bij het eerste te kunnen handhaven, moeten ze dus nog aan de bak. De basis daarvoor werd begin januari gelegd tijdens het trainingskamp in het Spaanse Benidorm. “We willen in die derde klasse blijven! Wat er dan beter moet? Vooral minder slordige fouten maken. In veel wedstrijden krijgen we weinig kansen tegen, maar door foutjes verlies je dan alsnog. Dat heb ik zelf ook een keer gehad. Daardoor geef je heel lullig doelpunten weg. Zulke dingen zijn gewoon zonde.”

Steeds net aan verliezen, dat moet eruit. “Maar ook voetballend kan het nog beter. Omdat er te weinig beweging is, slaan we vaak het middenveld over en gaan we meteen voor de lange bal in de diepte. Daarin moeten we niet te snel de verkeerde keuzes maken.”

Geldt ook voor Jongejan zelf, is hij kritisch. “Ik moet meer aan de bal komen. En als ik de bal dan heb, rust houden en daarna doorspelen. Niet te gehaast.” Toch beschikt de linkspoot op zijn leeftijd al over een hoop kwaliteiten. “Iemand met een sterk linkerbeen en goede passes. De laatste tijd heb ik geregeld op tien gespeeld, dan moest ik vooral ballen doorkoppen.” Al is hij naar eigen zeggen beter, met de bal aan zijn voet. “Ik heb eigenlijk heel mijn jeugd op acht gespeeld en één seizoen op zes. Het balletje ophalen bij de verdediging en dan passen. Naar de spits of in de diepte.”

Wie weet kan de inwoner van Rozenburg zich ook op die positie, nog verder ontwikkelen. “Dan moet je, zeker bij de senioren, nog meer om je heen kijken voordat je de bal krijgt. Scannen en daarna sneller handelen.” Bij ‘zijn clubje’. “Mijn ambitie is om hier zo lang mogelijk in het eerste te spelen. Lekker op het fietsje. En ik kan het niveau nu soms nog niet helemaal bijbenen, dan kun je niet gaan nadenken over een stapje hoger. Eerst wat ervaring opdoen!”

Klik op VV Rozenburg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rozenburg voor meer informatie over de club.

VoetbalJournaal Voorne Putten, Editie 1

VoetbalJournaal

-

26 januari 2024

0

Ben Wesselius zwaar aan de bak met MSV’71

MSV 71

-

23 januari 2024

0

Ben Wesselius zwaar aan de bak met MSV’71

Ben Wesselius stort zich met MSV’71 na de winterstop in een onbekend avontuur. Na een zeer tegenvallende eerste competitiehelft moet de Maassluizer vierdeklasser het degradatiespook van het sportpark aan de Doctor Albert Schweitzerdreef verjagen.

Door een 0-3 overwinning in de degradatiekraker met Deltasport verschafte MSV’71 zichzelf een klein beetje lucht, maar de zege in Vlaardingen kan de zwakke reeks van de eerste competitiehelft niet verbloemen. “Zeven punten uit elf wedstrijden is natuurlijk erg magertjes”, stelt ook verdediger Wesselius. “Het betekent vooral dat we na de winterstop zwaar aan de bak moeten.”

Zelf maakte Wesselius de laatste wedstrijden van 2023 niet mee. Een enkelblessure, opgelopen tijdens de training, hield hem een behoorlijke periode aan de kant. “Het bleek in tweede instantie erger dan ik had verwacht. Ik hoop er in de eerste wedstrijd na de winterstop weer bij te zijn. Zeker nu het niet zo goed gaat wil je als speler een bijdrage kunnen leveren.”

Wesselius heeft geen verklaring voor de magere prestaties in de eerste competitiehelft. “We hebben heel veel wedstrijden met een doelpunt verschil verloren. Wedstrijden die we ook hadden kunnen winnen. Aan de inzet ligt het niet, we geven elke wedstrijd honderd procent. Maar twee overwinningen in elf wedstrijden is natuurlijk niet iets om trots op te zijn.”

Zeker niet voor een ploeg die van tevoren door vele insiders werd getipt als top4-ploeg. “Je merkt wel dat de vierde klasse steeds sterker wordt. Er zijn een paar goede clubs bijgekomen uit de derde klasse. Die zijn weliswaar gedegradeerd, maar kunnen echt wel voetballen. Er zitten geen teams meer bij waar je overheen loopt. Die tijd is voorbij.”

De 26-jarige Wesselius was erbij toen zijn MSV’71 twee seizoenen geleden dacht kampioen te worden, maar door een dubieuze 37-1 zege van concurrent SV Houtwijk op HMSH de titel op doelsaldo misliep. Het is nog steeds een wond bij MSV. “Heel af en toe komt het nog wel eens ter sprake”, zegt Wesselius. “Maar je moet ook verder.”

Zo nuchter hij naar dat stinkende zaakje kijkt, zo bescheiden is hij ook over zijn eigen prestaties in het veld. “Ik behoor zeker niet tot de beste spelers. Ik moet het hebben van mijn inzet. Als ik de bal heb probeer ik ‘m zo snel mogelijk in te leveren bij een speler waarvan ik denk dat hij er wat beters mee doet.”

“Ik ben zeker niet de moderne versie van de rechtsback, die meer aanvaller is dan verdediger. Ik richt me vooral op mijn verdedigende taken.”

In de selectie houdt hij zich ook bezig met het coördineren van scheidsrechterstaken. “We fluiten per toerbeurt wedstrijdjes bij de jeugd”, legt hij uit. “De club doet zoveel voor ons dat wij zoiets ook kunnen terugdoen. Bovendien zorgt het ervoor dat we een band houden met de jeugd. Dat past ook bij een familieclub die we zijn.”

Over familie gesproken, Wesselius’ vader zwaait sinds oktober vorig jaar de scepter over de club. “Die jongens maken er in de kleedkamer wel eens grappen over van dat ik verzekerd ben van een basisplaats. Dan is het beste maar om hard mee te lachen.”

Klik op MSV’71 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MSV’71 voor meer informatie over de club.

DVO’32 staat midden in maatschappij

vv DVO 32

-

23 januari 2024

0

“Keurige jongens, maar verlegen”, zegt voorzitter Kees Zeegers over het nieuwste seniorenteam van DVO’32. Het volledig uit Oekraïense mannen bestaande elftal komt onder de naam van DVO’32 5 in de competitie uit.

Toen er door de Oekraïners werd gevraagd of zij op één van de velden konden voetballen zei Zeegers meteen ja. “Ze komen uit de nabij gelegen wijk Mira, waar in totaal duizend Oekraïense vluchtelingen zijn ondergebracht. We hadden al wat kinderen vanuit de wijk bij ons voetballen. Die mensen komen uit oorlogsgebied en als ze dan met voetval wat afleiding hebben, is dat helemaal prima.”

Zeegers en zijn bestuur zag de groep echter steeds groter worden. “Ze werden bovendien fanatieker en fanatieker. Ze gingen van één naar twee trainingen en daarna van twee naar drie trainingen. Op een gegeven moment vroegen ze ook of er een mogelijkheid was om op zaterdag te trainen. Toen heb ik gezegd: waarom doen jullie niet mee aan de competitie? Ze zeiden meteen ja en bij de KNVB hebben we op het laatste moment kunnen regelen dat ze ingedeeld werden in de reserve zevende klasse. We hebben ze bewust niet te hoog ingedeeld, omdat het team bestaat uit voetballers, maar ook spelers die nooit hadden gevoetbald.”

De eerste wedstrijd was wel schrikken en slikken, zoals Zeegers het noemt. “Ze verloren met 18-0 van CION. Daarna ging het snel beter. Er is inmiddels al een paar keer gewonnen”, die de spelers van het Oekraïense team als keurig, maar ook als verlegen omschrijft. Dat laatste uit zich door het kantinebezoek. “Ze zullen niet zo snel een volle kantine inlopen, maar als het wat rustiger is, zitten ze op zaterdag na de wedstrijd gerust tot een uur of acht bij elkaar. Communiceren met ze is wel lastig, omdat de meeste jongens alleen Oekraïens spreken. Laat dan nou net de taal zijn die ik en mijn medebestuursleden minder beheersen.” En serieus: “De contacten verlopen via de begeleider, een Oekraïner die perfect Nederlands spreekt.”

DVO heeft er alles aangedaan om het Oekraïense team thuis te laten voelen bij de club. “We hebben een speciaal shirt voor ze laten maken. Uiteraard wit van DVO met clublogo, maar ook met een Oekraïense drietand en vlag van de Oekraïne. Dat werd erg gewaardeerd.”

Zeegers hoopt dat er in de toekomst meer spelers de weg naar DVO vinden. “Er zijn al wat contacten met de gymdocent van de school in de wijk. Ze zijn allemaal welkom.”

Die gastvrijheid is tekenend voor de Vlaardingse club, die twee jaar geleden begon met het aanbieden van aangepast voetbal en inmiddels een vol team heeft met kinderen met een rugzakje die in een regulier team minder op hun plek zijn. “We zijn bovendien een afspiegeling van de wijk”, zegt Zeegers. “We proberen als voetbalvereniging onze maatschappelijke rol te pakken. De Westwijk is een achterstandswijk met alle problemen vandien. We hebben een kei van een jeugdcoördinator die alles fantastisch regelt en ondanks alle belemmeringen er steeds in slaagt om goede jeugdtrainers te werven.”

DVO’32 heeft inmiddels een grote renovatie van het geprivatiseerde clubgebouw achter de rug. “We zijn nog niet helemaal klaar”, zegt Zeegers. “Wel de binnenkant gedaan, we zijn nog volop bezig met een plan voor de buitenkant, voor met name de isolatie. Financieel is het een uitdaging, maar met creatief denken bereik je veel.”

Klik op vv DVO’32 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv DVO’32 voor meer informatie over de club.

CWO-jeugdteam scoort voor Jacky

sv CWO

-

23 januari 2024

0

De ziekte van het zusje van één van de spelertjes was voor de JO8-2 van CWO reden om in actie te komen tegen een kinderkankervrije wereld. Met een actie voor Kika werd door het tea geld opgehaald waarmee onderzoek gedaan kan worden bekostigd.

In dit lopende seizoen is de JO8-2 getransformeerd tot de JO9-3. Er wordt door de trainers met trots verteld over de prestaties. Na de comfortabele zege op Poortugaal vertellen trainers Richard van Liere en Selwyn Verdouw over de progressie die hun pupillen maken. “Plezier vinden wij het allerbelangrijkste, maar wij zijn wel verbaasd hoe snel het team zich ontwikkeld”, zegt Van Liere. “We hebben in deze fase alle wedstrijden gewonnen. Om meer tegenstand te ervaren is het goed als we in de volgende fase een klasse hoger spelen.”

Voor Verdouw en zoon Mylo is voetbal een mooie afleiding, want bij dochter en zusje Jacky werd vorig seizoen kanker geconstateerd. De ziekte van Jacky trof het gezin met vijf kinderen vanzelfsprekend diep. “Je ergste nachtmerrie wordt waarheid”, kijkt Verdouw terug op de periode dat de diagnose werd gesteld. “Je komt in een wereld terecht waarvan je het bestaan wel af wist, maar ver weg was. We gingen van het ene ziekenhuisbezoek naar het andere. Tegelijkertijd moet je ervoor zorgen dat het gezin blijft draaien. School. Voetbal, je wilt dat alles graag doorgaat. Dus je probeert ook alles zo normaal te houden waar mogelijk.”

Trainers, andere ouders en spelertjes van de toen JO8-2 leefden volop mee. “Je schrikt je kapot als je zulk nieuws hoort”, zegt Richard van Liere. “We zijn als coaches en team hecht, dus had het ook impact op het hele teamgebeuren. De spelertjes zijn jong, maar ze krijgen wel mee dat het een levensbedreigende ziekte is. Dat Mylo, het broertje van Jacky, in het team speelde, bracht het nog dichterbij.”

Het team greep het Wesley Sneijder jeugdtoernooi bij DSHC in Utrecht aan om de familie een hart onder de riem te steken. Jacky en haar familie vertoefden op dat moment in het ziekenhuis in Utrecht. “We hebben een actie opgezet voor Kika, dat zich inzet tegen kinderkanker. We hebben het toernooi gespeeld in roze shirts ter ondersteuning van Jacky. Dat roze vonden die jongens in het begin wat vreemd, maar ze begrepen de boodschap waarmee wij ermee wilden geven.”

“Op de shirts stond een link naar de run4kika-actie van de familie.”

“Wij hebben het als een hartverwarmende steun ervaren”., zegt Verdouw namens zijn gezin. Inmiddels gaat het beter met Jacky. “Ze was in een periode erg ziek, artsen zijn constant op zoek naar de beste manier van behandelen. We leven van ziekenhuisbezoek naar ziekenhuisbezoek. We genieten van de momenten met ons gezin en kijken niet te ver vooruit.”

De actie voor Kika leverde een groot geldbedrag dat gebruikt gaat worden om nog meer onderzoek te doen naar behandeling van kinderkanker.

Klik op sv CWO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv CWO voor meer informatie over de club.

Koen Smets kijkt met Deltasport naar de toekomst

sv Deltasport

-

23 januari 2024

0

Koen Smets kijkt met Deltasport naar de toekomst

Deltasport opent deze maand het nieuwe onderkomen op sportpark Broekpolder. Voor de Vlaardingse club markeert dat een nieuwe start met als het aan voorzitter Koen Smets ligt een groeiend aantal teams en leden.

Een half uur voor de laatste wedstrijd voor de winterstop tegen MSV’71 is het gezellig druk in de kantine van het oude deel van de accommodatie. Het bestuur van de Vlaardingse vierdeklasser ontvangt de gasten uit Maassluis. “Deze ruimte wordt straks weer een echte bestuurskamer zoals hij voor de brand was”, zegt Smets. Vijf jaar geleden brandde het oude clubgebouw van Deltasport af. De impact daarvan is nog tot de dag van vandaag te merken bij de club. “We hebben deze ruimte zo goed als zo kwaad dat kon getransformeerd tot kantine. Groot is het niet, maar wel knus.”

Ook in het nieuwe clubgebouw heeft Deltasport een bescheiden ruimte. “Het is wel iets groter maar niet heel veel”, zegt Smets. “In verhouding met het oude, afgebrande, clubgebouw is het een stuk kleiner, maar we klagen niet. We zijn allang blij dat we een nieuwe accommodatie hebben.”

De afgelopen maanden is door vrijwilligers hard gewerkt om het Deltasport-deel van de nieuwbouw gereed te hebben. “Vloer, bar, er zitten heel wat vrijwillige uurtjes”, weet Smets.

Het is alweer bijna negen maanden geleden dat de fusie tussen Deltasport en CION klapte. Op het laatste moment bleken er te veel obstakels om samen als één club door te gaan. “Het is gelopen zoals het gelopen is. CION gaat verder, wij gaan verder. Wij kijken vol optimisme naar de toekomst”, wil de Deltasport-voorzitter er geen al te veel woorden aan vuil maken.

Smets zelf voldoet niet bepaald aan het standaardbeeld van voorzitter. Hij is niet van middelbare leeftijd en heeft nog geen lange maatschappelijke carrière achter de rug. “Ik ben met mijn 29 jaar denk ik de jongste voorzitter ooit van de club. Toen de club mij vroeg heb ik er daarom wel goed over nagedacht. Het is wel een hele verantwoordelijke functie in bovendien een belangrijke tijd voor de club. Gelukkig heb ik goede mensen om mij heen verzameld die mij van raad en daad kunnen voorzien.”

De teamleider van een grote supermarkt voetbalt zelf nog in het tweede, maar dat mag volgens hemzelf geen naam hebben. “Ik ben een verdediger die vooral rechtsback staat. Ik probeer hinderlijk in de weg lopen, haha.”

Met zijn bestuur liggen er nogal wat uitdagingen, zo zegt hij zelf. “Het aantal teams op het veld is de afgelopen twee jaren behoorlijk teruggezakt van zes naar drie. In de zaal hebben we daarnaast nog twee teams. De eerste jaren na de brand hebben we het ledenverlies kunnen beperken, maar op een gegeven moment zijn de beperkingen in dit oude gebouw alsnog tegen onszelf gaan werken. Heel aantrekkelijk is het natuurlijk niet, met die kleedkamerunits op het voorplein. Daardoor zijn we wat teams kwijtgeraakt. We hopen dat we komend seizoen al wat nieuwe teams kunnen toevoegen. Wij ontvangen ze met open armen.”

De sportieve ambities van de voormalig hoofdklasser staan op een laag pitje. “We willen vooral een leuke en goede sfeer creëren rondom ons eerste elftal. We hopen dat we ons kunnen handhaven in de vijfde klasse, maar dat zal geen eenvoudige opgave zijn.”

Klik op sv Deltasport voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv Deltasport voor meer informatie over de club.

Ties van Berkel zorgt voor hartstocht bij Hermes DVS

Hermes DVS

-

23 januari 2024

0

Ties van Berkel zorgt voor hartstocht bij Hermes DVS

Zijn leerlingen van de niveauklas op een basisschool in Schiedam lopen met hem weg, maar ook bij Hermes DVS is Ties van Berkel een zeer gewaardeerde kracht. Een speler die naar eigen zeggen altijd voor honderdtien procent gaat. “Ik speel met hartstocht.”

Ze zijn er bij Hermes DVS al aan gewend: het winnen van een periodetitel. Maar toen in november de voormalig profclub de eerste periodetitel greep, volgde toch een feestje in de kleedkamer. “Een prijs is een prijs”, reageert Van Berkel. “Het is een beloning voor het hele team voor het harde werken.”

Van Berkel weet maar al te goed dat het winnen van een periode geen enkele garantie biedt voor promotie. In de voorgaande twee seizoenen kende hij met Hermes ook een goede start, maar zaten hij en de club uiteindelijk met lege handen. Tweemaal strandde Hermes in de nacompetitie. In de reguliere competitie werd twee seizoenen geleden een grote voorsprong op Victoria’04 uit handen gegeven. “Het is telkens zo dat we na de winterstop veel minder presteren en dat we terugvallen in ons niveau. Wat de reden daarvan is is mij ook niet duidelijk. We doen geen gekke dingen met de kerst en jaarwisseling en trainen net zo hard door als voor de winterstop.”

Van Berkel (27) spreekt van een valkuil. “We moeten voorkomen dat we daar opnieuw instappen.” En dat doet Hermes door wedstrijden intens te beleven en te spelen, zoals de middenvelder dat doorgaans doet. Als kompaan van Ian Wielaard vormt hij een sterk blok op het Schiedamse middenveld, dat verder bestaat uit Marijn Maagdenberg. “Ian speelt vaak op acht, ik op zes”, zegt Van Berkel, die om het makkelijk te maken rugnummer acht draagt. “We spelen aanvallend voetbal, met de punt naar voren. Mijn taak is ook om de balans op het middenveld te bewaren.”

Van Berkel speelde in de jeugd van VFC en maakte bij de Kwekkers ook deel uit van de selectie. Na zijn overstap naar Hermes werd hij na een aanpassingsperiode in het tweede elftal door toenmalig trainer René Noort overgeheveld naar de hoofdmacht. “Ik heb het erg naar mijn zin bij de club. Het enige wat nog ontbreekt in sportief opzicht is promotie naar de derde klasse. Ik denk dat we toe zijn om die stap te maken.”

De concurrentie in de vierde klasse is echter zwaar, weet Van Berkel ook. “Zestienhoven heeft een goede ploeg, niet voor niets hebben we daarvan verloren. Maense is ook een concurrent. En er zijn nog een handvol ploegen waartegen we het altijd lastig hebben. Uiteraard geldt voor PPSC. Derby’s nemen een altijd een speciale dynamiek met zich mee.”

Klik op Hermes DVS voor meer informatie over de club.
Klik op Hermes DVS voor meer artikelen van de club.

John Emmerig wil MVV’27 ‘warm’ houden

MVV 27

-

23 januari 2024

0

Na 53 jaar rond te hebben gelopen in allerlei functies bij MVV’27, vond John Emmerig (65) eind vorig jaar de tijd rijp om zich beschikbaar te stellen als voorzitter van de Maaslandse club. “Ik hou van de warmte van deze club.”

Eén van zijn eerste officiële daden verrichtte Emmerig voor de laatste wedstrijd van MVV’27 1 voor de winterstop tegen OVV. In de bestuurskamer werd Bas van Buuren van het Maaslandse bedrijf BvB in het zonnetje gezet voor zijn jarenlange trouwe hoofdsponsorschap van het eerste elftal. “Bas van Buuren is een geweldige man. Hij heeft veel gedaan voor ons, maar ook voor onze buren, korfbalvereniging ODO. Hij vindt het belangrijk dat jonge mensen kunnen sporten en heeft daar met zijn sponsoring mede voor gezorgd.”

De jarenlange sponsoring van het bedrijf past in de dorpscultuur van MVV’27. De voetbalvereniging neemt in Maasland een belangrijke plaats in de samenleving in en dat is ook terug te zien aan het aantal voetballende leden en vrijwilligers. “Daar zijn we ook enorm trots op”, zegt Emmerig. “Die warme identiteit, dat koesteren we.”

Met Emmerig komt er een echte insider op de voorzittersstoel te zitten. Als jongetje van twaalf jaar begon hij bij MVV met voetballen. In de 53 jaar die nu op sportpark De Commandeur achter hem liggen, was hij in verschillende gedaantes actief. Als keeper van het tweede en derde elftal, als coach/trainer pupillen, als coach/trainer dames en als bestuurslid technische commissie en ook maakte hij ruim twaalf jaar deel uit van de van de selectie.

“Ik ben keeperstrainer geweest van het eerste en het tweede, manager en ook teammanager en lid van de technische commissie. De afgelopen twee jaar ben ik teammanager geweest van het derde. Dat was geweldig om te doen. Ik heb het altijd mooi gevonden om met jonge jongens om te gaan. Niet alleen vanwege het voetballen, maar ook om een luisterend oor te bieden en de verhalen aan te horen van de problemen die zij ondervonden in het opbouwen van hun leven.”

Pensioen

Nu hij met pensioen is, heeft hij de tijd om zich nog breder in te zetten voor zijn club. “Ik heb altijd een drukke baan gehad met veel verantwoordelijkheid. Ik vind dat je als voorzitter veel beschikbaar moet zijn en dat kon ik toen ik werkte niet garanderen. Ik heb diep respect hoe Pieter van Rijst de voorzittersrol heeft ingevuld. Drukke baan, jong gezin, ga er maar aan staan. Pieter is toevallig een goede vriend van mijn zoon.”

Bij zijn benoeming als voorzitter eind vorig jaar liet hij de leden weten eerst een ‘honderd dagen-onderzoek’ te gaan houden. “Ik wil de eerste honderd dagen gebruiken om met alle geledingen van de club te gaan praten en te discussiëren. Uiteraard heb ik zelf een bepaald beeld, maar dat is mijn beeld. Ik wil juist weten wat trainers, leiders en andere vrijwilligers over zaken vinden. Met die input kunnen we de weg naar de toekomst uitstippelen.”

Hij kan daarbij wel zeggen dat de kernwaarden van MVV’27 onveranderd zullen blijven. “Dat gevoel van een dorps- en familieclub waar mensen graag een vrijwilligersrol op zich nemen, moeten we koesteren. Tijden veranderen, maar onze eigen identiteit moeten we vasthouden.”

Klik hier voor meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27