Martijn van Beckhoven groeide niet op als voetbaldier, speelde zelf nauwelijks en kwam ook niet uit een familie waarin alles om de zaterdag draaide. En toch staat hij inmiddels al jaren, meerdere avonden per week, op het veld bij Asperen. Niet met één team, maar met twee. De JO16 en de JO11. Met zijn oudste en jongste zoon daarin, en met een betrokkenheid die je eerder verwacht van iemand die zelf dertig jaar in het voetbal heeft gezeten.
“Ik heb zelf eigenlijk helemaal niks met voetbal gehad. In mijn jongste jeugd heb ik een jaartje gevoetbald, maar daarna eigenlijk niet meer.” Zijn sport lag ergens anders: roeien. Op zijn veertiende werd hij zelfs Nederlands kampioen in een gestuurde vier. Rond zijn zeventiende stopte hij ermee. De ploeg viel uit elkaar, studies begonnen, interesses veranderden.
Dat het voetbal later toch zo’n grote plek in zijn leven zou krijgen, kwam vooral door zijn drie zoons. Jesse, Noah en Luuk. Alle drie gek van voetbal. Alle drie bij Asperen. En dus rolde ook hun vader langzaam mee die wereld in.
“De oudste begon bij de kabouters, de allerkleinsten. Een club zoekt dan ouders die willen helpen, iemand moet het doen, en ik help graag als er iets geregeld moet worden. Ik ben altijd wel enthousiast, ondernemend en een aanpakker. Dus ik zei: dat doe ik wel.”
Zijn oudste zoon groeide door, zijn middelste begon ook, en uiteindelijk kreeg Martijn steeds meer verantwoordelijkheid. Met de oudste groep trok hij jarenlang op, ondertussen alweer zo’n negen jaar. Daarnaast traint hij nu ook de JO11, waar zijn jongste zoon in speelt. Dat betekent dus twee teams, twee trainingsavonden, en op zaterdag vaak ook nog twee wedstrijden. Plus een middelste zoon die ook speelt en die hij tussendoor probeert te volgen. “Maandag en woensdag ben ik van zes tot tien op de club. En zaterdag sta je er eigenlijk de hele dag.”
Geen voetballer, wel trainer
Het opvallende is misschien wel dat Martijn dat allemaal doet zonder klassieke voetbalachtergrond. Bij de JO11 doet hij dat samen met Laurens, bij de JO16 met Wilco. Allebei mannen met een echte voetbalachtergrond. “Voetbaltechnisch lift ik wel een beetje mee op hun succes,” lacht Martijn. “Zeker bij de JO16 is Wilco wel echt de hoofdtrainer. En ik ondersteun op alle vlakken, en probeer ook de groep bij elkaar te houden. Dat vind ik misschien nog wel het mooist. Dat het lukt om die jongens op een positieve manier bij elkaar te houden. Die harde voetbalwereld, met heel veel geschreeuw en pushen, dat is niet mijn stijl.”
Jeugdcommissie
“Ik denk dat het voor mij juist goed was dat ik er niet zo technisch of hard in zat. Misschien keek ik daardoor ook wat menselijker naar indelingen en naar kinderen.” Dat menselijk kijken speelde ook een rol toen hij jarenlang in de technische jeugdcommissie zat. Zes jaar lang was hij daar betrokken bij het indelen van jeugdteams, iets waar vrijwel elke club elk jaar gedoe mee heeft. Ouders die het er niet mee eens zijn, kinderen die liever bij vriendjes spelen, trainers die anders kijken naar kwaliteit. “Wij probeerden dat altijd goed te onderbouwen. En bij Asperen moet je ook blij zijn dat je op elke leeftijd een goed team hebt. Dan is het soms belangrijker om groepen goed te houden dan om alleen op kwaliteit te selecteren.”
Martijn ziet dat vrijwilligers lastig te vinden zijn. Scheidsrechters zijn schaars, trainers en ouders staan wel vaak langs de lijn, maar zetten de stap naar het veld niet zomaar. “Dat vind ik soms wel jammer. Er staan zoveel ouders te kijken, en als je dan vraagt of iemand wil helpen, lukt het vaak niet.”
Hij snapt het ergens ook wel. Niet iedereen durft voor een groep te staan. Niet iedereen denkt dat hij of zij er geschikt voor is. Maar hij gelooft tegelijk dat veel meer mensen het zouden kunnen dan ze zelf denken. “Ik kon het ook niet. Je moet het gewoon doen. Met een bepaalde instelling kun je alles.”
Klik op VV Asperen voor de laatste artikelen over de club
Klik op VV Asperen voor meer informatie over de club.