In Tiel kennen ze hem allemaal, al zal hij zelden de spotlights opzoeken. Johan Verweij is een echte clubman, iemand die zijn hart volledig verpand heeft aan TEC. Van voorzitter tot bestuurslid commerciële zaken: Johan heeft de club door de jaren heen mee vormgegeven, altijd op de achtergrond, altijd gedreven door liefde voor het voetbal en de identiteit van de vereniging.
Zijn betrokkenheid bij TEC begon al bij zijn geboorte. “Mijn vader maakte mij lid, nog voordat ik kon lopen,” vertelt Johan met een glimlach. Voetbal zat er dus van jongs af aan in. Na een korte periode bij een andere club keerde hij uiteindelijk terug naar TEC, waar hij jarenlang actief was als speler en later als trainer. Toen zijn zoon ging voetballen, zette Johan zijn ervaring in als leider-trainer, maar de echte impact maakte hij achter de schermen.
Ruim tien jaar geleden begon Johan zich actief te richten op het commerciële aspect van de club. Hij haalde sponsors binnen, richtte een businessclub op en legde de basis voor een financieel gezond TEC. “We moesten zorgen dat er meer geld binnenkwam dan eruit ging,” zegt hij. Dankzij zijn netwerk konden grotere investeringen in het sportpark gerealiseerd worden: ledverlichting, een nieuw scorebord en uiteindelijk plannen voor een compleet vernieuwd clubhuis en velden. “Dat soort dingen kun je als kleine club gewoon niet zelf dragen.”
Zijn betrokkenheid kent weinig grenzen. Toen de toenmalige voorzitter en penningmeester stopten, nam Johan tijdelijk het stokje over. Uiteindelijk besloot hij het voorzitterschap over te dragen aan Bas, om zich te concentreren op wat hij het liefste doet: de club sturen en ontwikkelen. “Ik wilde op de achtergrond alles helpen regelen,” legt hij uit. En dat doet hij, tot in de kleinste details. Van sponsorwerving tot de uitbouw van de jeugdopleiding: Johan zit er bovenop.
Onder zijn leiding werd TEC niet alleen financieel stabieler, maar ook een opleidingsclub met ambitie. “Ruim 40 jongens die ooit bij TEC onder de 23 speelden, voetballen nu op hoger niveau, sommigen zelfs in het buitenland,” zegt hij trots. Maar Johan benadrukt dat het niet alleen om prestaties gaat. TEC moet een club blijven waar iedereen zich thuis voelt, waar vrijwilligers het hart vormen van de vereniging en waar lokaal talent kan groeien.
Die visie sluit aan bij zijn zorg voor de identiteit van de club. Johan ziet hoe veel jongere leden tegenwoordig minder binding hebben met verenigingen. “Vroeger speelde je bij TEC omdat je van TEC was. Nu kiest iedereen het elftal dat op dat moment het beste presteert,” zegt hij. Toch werkt hij aan een stabiele toekomst: een nieuw sportpark, moderne faciliteiten en een doorlopende jeugdopleiding. Alles om TEC gezond en zelfstandig te houden, ook als de oudere generatie vrijwilligers langzaam afhaakt.
Voor Johan is het vrijwilligerswerk een tweede natuur. “We hebben 250 actieve leden, maar 70 vrijwilligers die de club draaiende houden,” zegt hij. Zonder hen zou het onmogelijk zijn. Tegelijk beseft hij dat de toekomst van TEC afhangt van de volgende generatie: jonge ouders en lokale talenten die niet alleen spelen, maar ook bijdragen aan de vereniging.
Ondanks alle jaren en verantwoordelijkheden blijft Johan bescheiden. Hij wil geen eretitel, geen publiek eerbetoon. Zijn voldoening haalt hij uit het feit dat TEC floreert, dat de jeugd kansen krijgt, dat de club zijn identiteit bewaart. “Ik vind het veel leuker dat we een complex neerzetten waar de club in de toekomst op kan bouwen,” zegt hij.