Eind maart geopereerd, zit Jordy Hanenberg van eersteklasser DVV’09 midden in zijn revalidatie van een gescheurde binnenband van zijn knie. Maar nu de eerste maanden achter de rug zijn, voelt de keeper zich langzaamaan weer een beetje voetballer. “We gaan eindelijk de goede kant op.”
Een constatering waar de 30-jarige doelman van het eerste elftal als vanzelfsprekend meer dan blij mee is. “Ik heb voor het eerst zo’n lange blessure, dus mentaal is het best wel lastig.” Want lang, dat duurt zijn herstel van een gescheurde binnenband van zijn linkerknie. “In principe staat er zes tot negen maanden voor.” Een periode met ups en downs, vertelt hij. “Het is balen dat je langs de kant staat, maar je probeert jezelf er ook bij neer te leggen. Hoe moeilijk dat ook is.”
Niet buigen
Hanenberg kan zich het bewuste moment nog goed herinneren. “Zaterdag 28 februari, thuis tegen Walcheren.” Bij een voorzet, die de inwoner van Sommelsdijk in zijn voetballeven waarschijnlijk al zo’n honderden keren heeft gevangen. “Iemand struikelde over me heen, en het deed meteen zeer. In de adrenaline probeerde ik nog wel op te staan, maar toen wist ik direct dat het niet goed was. Het voelde instabiel, al viel de pijn mee.” Het aantrekken van zijn schoenen, was niet veel later al een onmogelijke opgave. “Ik kon mijn knie niet meer buigen.” Het verdict? “Mijn binnenste knieband was gescheurd en ik had schade aan mijn achterste kruisband.” Een operatie volgde. “Eind maart ben ik geopereerd, door de clubarts van NAC Breda.” Wat hebben ze precies gedaan? “Mijn binnenband was in het midden gescheurd, dus die hebben ze gehecht. En ze hebben er een kunstbandje naast gezet.”
Het was het begin, van een zwaar herstel. “De eerste zes weken moest ik met krukken lopen, en drie maanden lang, had ik een brace aan. Om te zorgen voor de juiste stand van mijn achterste kruisband.” Inmiddels dat achter de rug, staat Hanenberg er een stuk positiever in. “Ik mag het veld weer op, dan voel je je vanzelf weer voetballer én onderdeel van de groep.” Al heeft hij zich dat laatste, in principe altijd wel gevoeld, lacht de sluitpost. “Ik werd op dinsdag geopereerd, en op zaterdag ging ik in mijn rolstoel kijken bij de wedstrijd tegen Yerseke.”
Toch voelt het nu wel heel anders, vertelt hij. “Het is nu vooral veel kracht en stabiliteit met de fysio. Maar ook af en toe een rondje joggen. Dus we gaan eindelijk weer de goede kant op.” Kleine stapjes, die voelen als grote sprongen. “Het is voetbal pur sang bij ons thuis. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn herstel voorspoedig gaat.”
Laatste man
Want met een vader (Renee) die voorzitter is van de club uit Dirksland, bestaat er eigenlijk geen wereld zonder DVV’09, voor de familie Hanenberg dan tenminste. “Ik ben begonnen bij NTVV, maar sinds mijn zestiende voetbal ik hier.” Op een uitstapje naar Den Bommel na dan. “Daar heb ik een jaartje gespeeld, toen ging ik weer terug.” En verdween hij nooit meer uit de basis. “DVV’09 is gewoon een heel familiaire club. Iedereen kan met elkaar overweg en is bereid om dingen voor elkaar te doen. Een wedstrijdje fluiten, of bij ons komen kijken als we uit naar Terneuzense Boys moeten. Wat dat betreft is er ook echt geen afstand tussen de verschillende teams.”
Steun die het vlaggenschip ook dit seizoen, na de promotie naar de eerste klasse, goed kan gebruiken. “Het was al een uitdaging om voor het eerst in de tweede klasse te spelen, dat is nu natuurlijk niet veel minder.” Waar ze de lat leggen? “Ik denk dat we gewoon weer na vier wedstrijden moeten kijken waar we staan. Zoals we dat afgelopen jaar ook hebben gedaan.” Voor zichzelf, heeft Hanenberg in ieder geval alvast een duidelijk doel voor ogen: “In de eerste klasse spelen.” Als solide laatste man, zoals hij zichzelf noemt. “Ik ben duidelijk in de coaching en goed op de lijn. Maar ik probeer ook steeds meer mee te voetballen.” Mede door de manier van spelen. “Als ploeg spelen we met veel druk naar voren, dan ligt er natuurlijk behoorlijk wat ruimte achter de verdediging.” Ruimte die Hanenberg zichzelf, de komende jaren nog wel ziet verdedigen. “Ik heb het heel goed naar mijn zin en we hebben een leuke groep met keepers, dus ik zou niet weten waarom ik ergens anders heen zou willen!”