Het is een doordeweekse avond in Hekelingen. De training zit erop, de schoenen liggen alweer in de achterbak. Ian Devilee (20) stapt met een brede glimlach in zijn auto. Moe, maar voldaan. “Voor mij is trainen geen moetje,” zegt hij. “Ik vind het gewoon lekker. Ontspannen. Doen wat je leuk vindt.”
Dat plezier, het pure gevoel van met een bal bezig zijn, is niet altijd vanzelfsprekend geweest voor Devilee. Na jaren vol blessures en onzekerheid is hij bezig aan zijn eerste seizoen bij Hekelingen. Een frisse start bij een club waar het weer draait om genieten van het spel.
Voor het eerst in zijn loopbaan speelt Devilee nu bij de senioren. Jarenlang maakte hij deel uit van de jeugdopleiding van Spijkenisse, waar het voetbal verzorgd was. “In de jeugd voetbal je volgens vaste patronen, met veel aandacht voor positiespel en techniek,” vertelt hij. “Bij de senioren is dat echt anders. Hier is het spel harder, de duels feller en de nadruk ligt meer op kracht. Tegenstanders zoeken vaker de lange bal, en dat was in het begin wel even wennen.”
Goed opgevangen
Toch vond hij al snel zijn draai bij Hekelingen. “Ik werd goed opgevangen. In mijn eerste oefenwedstrijd namen de oudere jongens me meteen mee. Complimenten voor hen, dat maakte het instappen makkelijk. Ik moest vooral leren slimmer te spelen: sneller handelen, vrijlopen voordat je in een duel komt. Elke keer word je een beetje slimmer.”
Als speler omschrijft Devilee zichzelf als een harde werker met een goed overzicht. “Ik ben niet per se de meest technische, maar wel iemand die in teamverband denkt. Een spelverdeler, zakelijk in mijn spel, met een prima pass en veel energie.”
Zijn liefde voor voetbal is groot. “Ik doe het niet alleen graag, ik praat er ook graag over,” zegt hij. “Ik kijk veel beelden op YouTube van spelers als Kevin De Bruyne, Andres Iniesta, Xavi en Sergio Busquets. Die rust aan de bal, dat inzicht, prachtig om te zien. Iniesta bijvoorbeeld, die passes en die dribbels, dat was echt kunst.”
Middenveld
Bij Hekelingen speelt hij momenteel op het middenveld, meestal als nummer 10, maar hij voelt zich ook thuis op 6 of 8. “Bij Spijkenisse stond ik soms centraal achterin of zelfs linksback, maar het middenveld blijft mijn plek. Daar kan ik het spel verdelen.”
Devilee moest in de afgelopen jaren van ver komen. In de afgelopen jaren moest hij vooral knokken. Fysiek en mentaal. Zijn rechterknie zat hem meermaals dwars. Vier keer is hij geopereerd. “Twee keer aan de mijn meniscus. Maar ook een standsbeencorrectie. Een keer moesten ze mijn been rechtzetten, anders zou ik meer blessures krijgen. Ze breken dan je been, zetten er een plaat in, laten het aangroeien, en halen de plaat er later weer uit. Dat was pittig.”
Zware periode
Die periode was zwaar, ook mentaal. “Je hebt terugvallen, twijfels. Hoe kom je terug na zo’n lange tijd? Ik had altijd steun van familie en vrienden, maar er zaten echt moeilijke momenten tussen. Toch bleef het gevoel: ik wil voetballen. Het is te leuk om los te laten.”
Langzaam keerde het vertrouwen terug. “Aan het begin van dit seizoen raakte ik de bal weer voor het eerst echt aan. Dat voelde raar, onzeker bijna. Maar mijn knie hield stand, geen terugslag. Nu voelt het goed. Sterk zelfs.”
Bij Hekelingen vond Devilee wat hij zocht: plezier. “Bij Spijkenisse mocht ik naar onder 23, maar het voelde niet goed meer. Blessures, minder plezier. Toen ben ik gaan kijken waar ik het leuk kon hebben. Hekelingen ligt dichtbij, ik ken wat jongens, en het niveau in de vijfde klasse valt echt niet tegen.”
Zijn ouders staan weer wekelijks langs de lijn, zoals voor zijn blessures. “Ze hebben me door al die operaties heen zien ploeteren. Nu kunnen ze weer zien dat ik geniet. Dat betekent veel.”
Klik op vv Hekelingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Hekelingen voor meer informatie over de club.