SV Wadenoijen staat bekend als een club waar voetbal en gezelligheid hand in hand gaan. Sinds enkele jaren is daar een nieuw hoofdstuk aan toegevoegd: een 45+ team, bedoeld voor mannen die het fanatisme van de zaterdag of zondag hebben ingeruild voor bewegen, plezier en sociale binding. Eén van de drijvende krachten achter die groep is Hans van Weerden (64), al decennialang een bekend gezicht op het sportpark. Zijn verhaal typeert niet alleen het 45+ team, maar eigenlijk de hele club.
Van Weerden is al ruim veertig jaar verbonden aan Wadenoijen. “Ik ben hier zo’n 42, 43 jaar geleden terechtgekomen,” vertelt hij. Daarvoor voetbalde hij elders, maar toen dat team ophield te bestaan en oud-collega’s van de glasfabriek De Maas hem overhaalden, was de stap snel gezet. Zoals bij veel voetballers bleef het spel trekken, ook al stopte hij tussendoor een paar keer. “Voetbal is een soort verslaving. Je komt er toch altijd weer bij terug.”
Dat gold ook nadat hij zelf moest afhaken als speler. Enkelproblemen maakten verder voetballen lastig, maar Van Weerden bleef actief voor de club. Hij vlagde, hielp als leider en nam zelfs jarenlang het wassen van de tenues op zich. “Van mijn vijftigste tot mijn zestigste heb ik dat gedaan. Als de leider er niet was, stond ik er ook.” Het typeert zijn betrokkenheid bij Wadenoijen: niet op de voorgrond, maar altijd bereid iets te doen.
Een jaar of vier, vijf geleden ontstond het 45+ team. Voor Van Weerden was dat het perfecte moment om weer voorzichtig een balletje te trappen. “Ik dacht: dat is wel wat voor mij. Gewoon weer een beetje bezig zijn.” Het team bestaat uit een bonte mix van oud-voetballers en mannen die nooit eerder op het veld stonden. “Er zitten een paar oude teamgenoten bij, maar ook jongens die nog nooit gevoetbald hebben.” Dat verschil in achtergrond is juist de kracht van de groep.
De trainingen zijn laagdrempelig en overzichtelijk. Woensdagavond is vaste prik. “We trainen van acht tot negen. Twee keer heen en weer rennen en daarna een partijtje.” Soms zijn ze met zes man, soms met twaalf. Het maakt weinig uit. Op vrijdagavond wordt er ook gespeeld, in toernooivorm. De resultaten zijn zelden indrukwekkend. “We winnen haast nooit wat,” lacht Van Weerden. “Die andere teams bestaan vaak uit oud-eerste elftalspelers die al dertig jaar samen spelen. Wij zijn meer bij elkaar geraapt.”
Toch ligt de focus nergens minder dan op winnen. Het sociale aspect voert de boventoon. “Na afloop drinken we twee of drie biertjes. Laatst was er Champions League, dan kijken we samen voetbal.” Van Weerden noemt zichzelf de oudste van de groep, maar ook een beetje de gangmaker. Plezier maken hoort erbij, op en naast het veld. “Dat is het allerbelangrijkste.”
Die sfeer past naadloos bij Wadenoijen als club, vindt hij. “Zeven jaar geleden hebben we met 69 vrijwilligers de hele kantine gebouwd. Helemaal gestript en opnieuw opgebouwd.” Waar andere clubs moeite hebben om tien man op de been te krijgen, draait Wadenoijen volgens Van Weerden op saamhorigheid. “Het is knus, gemoedelijk en altijd gezellig.”
Zelf staat hij tegenwoordig vaak in het doel. “Dan komen er twee of drie man op me af en heb ik de bal. Dan lach ik ze uit,” zegt hij met een glimlach. Meekomen lukt nog prima, al kost het opstarten wat meer tijd. “Ik ben een diesel. Na een half uur ben ik pas warm.” Zolang zijn lichaam het toelaat, denkt hij niet aan stoppen. “Als het aan mij ligt, ga ik nog wel even door.”