Voor RVV LMO is Fred Dorst al decennialang een vertrouwd gezicht. De 65-jarige voorzitter is inmiddels bijna zestig jaar verbonden aan de club en vormt daarmee een van de belangrijkste pijlers onder de vereniging op Rotterdam-Zuid. In april van dit jaar bereikt hij bovendien een bijzondere mijlpaal: zijn 35-jarig voorzitterschap.
Dorst begon zijn loopbaan bij LMO als jeugdspeler en schopte het uiteindelijk tot het eerste elftal, waarin hij tien jaar actief was. Op zijn 28e moest hij noodgedwongen stoppen vanwege knieproblemen. Toch bleef hij de club trouw, onder meer als jeugdtrainer en leider van het eerste elftal. Zijn voorzitterschap begon op opvallende wijze. “Fred, jij wordt de volgende voorzitter van LMO,” kreeg hij te horen van toenmalig preses Frans van der Hatert. Dorst herinnert zich zijn eerste reactie nog goed: “Ik vroeg of hij had gedronken of ziek was. Ik was net 31.”
Toch stapte hij, samen met twee leeftijdsgenoten, het bestuur in. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de club. “Ik ben niet voornemens om te stoppen omdat de leuke dingen nog steeds overheersen. Soms denk ik wel eens bij mezelf: waar doe ik het allemaal voor?”
Die vraag is niet onlogisch, gezien de enorme tijdsinvestering. Naast zijn werk als transportplanner bij DHL, waar hij binnenkort met pensioen gaat, besteedt Dorst wekelijks zo’n 40 tot 50 uur aan de club. LMO is daarmee een essentieel onderdeel van zijn leven geworden. “Er zit een groot deel van mijn leven in de club.” Zelfs privé is de vereniging bepalend geweest: “Ik heb mijn vrouw op de club ontmoet toen zij 16 was en ik 19.”
LMO is een echte volksclub, waar het ‘ons kent ons’-gevoel nog altijd sterk aanwezig is. Het bestuur bestaat volgens Dorst uit echte verenigingsmensen, wat het werk vergemakkelijkt. Toch zijn er ook uitdagingen. De club deelt het complex met IJVV De Zwervers, dat over drie velden beschikt, terwijl LMO het met twee moet doen. Met in totaal zo’n 1250 leden op het complex is het puzzelen om alles georganiseerd te krijgen. “We zitten vol en hebben een ledenstop bij de jeugd.”
Ondanks die beperkingen staat de club er goed voor. Zo werd drie en een half jaar geleden een nieuw clubgebouw opgeleverd, waar veel positieve reacties op komen. “We zitten er dan ook geweldig bij in onze nieuwe behuizing.” Ook financieel is LMO gezond, iets wat volgens Dorst in deze tijd niet vanzelfsprekend is. “LMO is financieel gezond en wij bestaan volgend jaar nog. Dat is voor een hoop verenigingen nog maar de vraag.”
Sportief gezien heeft de club duidelijke ambities. Het eerste elftal speelt momenteel in de vierde klasse en doet mee in de top. De doelstelling is helder: promotie naar de derde klasse. “Ik vind ook dat wij qua selectie en vereniging daar thuishoren.” Op termijn droomt Dorst zelfs voorzichtig van een stap richting de tweede klasse, al blijft hij realistisch: “Maar daar zijn we nog lang niet.”
Opvallend is dat LMO geen spelers betaalt, maar wel goede randvoorwaarden heeft. De club vertrouwt vooral op betrokkenheid en clubgevoel. Wel merkt Dorst dat het lastiger wordt om talent vanuit de jeugd door te laten stromen. Waar vroeger meerdere spelers vanuit de A1 de stap naar het eerste maakten, moeten nu vaker spelers van buitenaf worden aangetrokken.
Ook het vrijwilligersbestand baart hem soms zorgen. “Je ziet dat vrijwilligers vaak ouders zijn. Dan vraag ik mezelf wel eens af wat er gaat gebeuren als ik of andere bestuursleden gaan stoppen.” Toch overheerst het optimisme. De club, opgericht in 1937, heeft volgens Dorst een stabiele basis en kijkt vooruit.
Een bijzonder moment in de clubgeschiedenis was het 75-jarig jubileum in 2012, toen oud-international Giovanni van Bronckhorst aanwezig was. “Hij is bij ons begonnen, maar ging na één jaar al weg omdat hij zo vreselijk goed was. We zijn er enorm trots op.”
Met een rijke historie, een sterke gemeenschap en een bevlogen voorzitter lijkt LMO klaar voor de toekomst. Of Dorst daar zelf nog lang onderdeel van blijft? De kans is groot. Zoals hij zelf zegt: stoppen is voorlopig nog niet aan de orde.