Na een fantastisch seizoen bij FC De Westhoek’20, besloot Wouter Zwackhalen op zijn hoogtepunt te stoppen bij de Zeeuwse vijfdeklasser. En met aan interesse geen gebrek, streek hij afgelopen zomer neer in de derde klasse. Bij Klundert. “Ik wilde dit graag een keer meemaken.”
Het kampioenschap met FC De Westhoek’20, kwam voor Zwackhalen (44) dan ook op het juiste moment. “Ik had daar na twee jaar wel het gevoel dat ik het maximale eruit had gehaald, nu kon ik er met een knal uit.” En een uitstekende reputatie. “Toen dacht ik wel bij mezelf: als ik de kans krijg, sta ik er nu het beste op.” Aan interesse, had de oefenmeester uit Achthuizen dan ook geen gebrek. Het werd, uiteindelijk dus Klundert. “Pieter Roelse, trainer van Luctor Heinkenszand, is een vriend van mij, die had contact met iemand van de club. Zo heeft hij mijn naam een keer laten vallen, en vroeg de TC of ik op gesprek wilde komen.”
Hoger niveau
Op die manier begon het balletje te rollen. Of eigenlijk de sneeuwbal, lacht Zwackhalen. “Tijdens het eerste gesprek, was er die sneeuwstorm en kon ik niet harder dan dertig kilometer per uur rijden.” Toch positief bevallen, kreeg de voormalig trainer van Herkingen’55, Stavenisse, WIK’57 en OFB al vlug bericht, of hij opnieuw op gesprek wilde komen. “Dat was met een aantal spelers erbij. Daarna was het eigenlijk snel rond.” Hoe dat kwam? “Alles sprak me aan. Van de accommodatie en de spelers, tot het niveau en de randzaken.” Bij een club, die hij tot op dat moment nog niet zo goed kende.
“Mijn kinderen hebben afgezwommen naast het sportpark, maar ik was er nog nooit geweest. Verder is Erik van der Giesen, mijn voorganger hier, mijn teamgenoot bij de 35+ van OFB. Dus via hem, hoorde ik wel eens wat.” Allemaal nieuw voor hem, was juist dat, waar Zwackhalen al die jaren in heeft geïnvesteerd, vertelt hij.
“Mijn ambitie was altijd om op een hoger niveau actief te zijn en te kijken waar mijn plafond lag. Daarom heb ik ook, samen met Pieter (Roelse), toen mijn UEFA B gedaan. Dit wilde ik graag een keer meemaken.” Wat dat betreft valt hij bij Klundert, met zijn neus in de boter. “Bij FC De Westhoek’20 was ik helemaal alleen, zat ik als enige in de staf. Ik deed zelfs de verzorging. Daarom wilde ik graag eens weten, hoe dat op dit niveau zou zijn. Dat sprak me aan.” Die uitdaging, wilde Zwackhalen afgelopen zomer dan ook met alle liefde aangaan.
“Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen. Nu stond ik er goed op bij andere verenigingen, anders komt die kans misschien niet meer. Als ik nog een jaar had gebleven.” Mede daardoor, besloot hij niet in te gaan op een lokroep van zijn oude club OFB. “Ik ben daar al 35 jaar lang lid, kon terugkeren, maar had de ambitie om het op een hoger niveau te proberen.” Precies toen, kwam de trein van Klundert voorbij. Eén waar Zwackhalen wel besloot, om op te springen. “Het bevalt goed, al heeft het natuurlijk tijd nodig.”
Superfit zijn
Tijd, om zijn manier van spelen er helemaal in te kunnen slijpen. “Voor mij zijn intensiteit en explosiviteit heel belangrijk. Kort in de duels zitten, sprints trekken. Dat zie ik graag.” En dat, het liefste negentig minuten lang. “Dus moeten we conditioneel ijzersterk en superfit zijn.” Gebaseerd op de methode van Raymond Verheijen. “Ik doe alles met een bal, maar wel op een hoge intensiteit.” In combinatie, met een team dat tactisch sterk is én goed kan voetballen. Al kenden Zwackhalen en Klundert de nodige opstartproblemen. “We hebben best veel roulatie gehad in de selectie, dus hebben we even een stapje terug moeten doen.
Ik ben zelf natuurlijk ook nieuw, dan wil je alle spelers zien, maar tegelijkertijd ook stappen zetten in de tactiek. Op welk moment en waar zetten we bijvoorbeeld druk?” Wat dat betreft scheelt het, dat hij nu actief is bij een derdeklasser. “Alles kan in kleinere ruimtes, spelers pakken dingen sneller op, passes zijn op maat en aannames zijn eigenlijk altijd goed. Ook zijn veel jongens enorm volwassen in hun voetbalgedrag. Daaraan merk je dat je op een hoger niveau bezig bent.”
Iets waar Zwackhalen naar eigen zeggen, aan toe was. “Het is voor mij echt wel een eyeopener, om zo te kunnen trainen. Je kunt veel verdergaan in je oefenstof.” Wat dat Klundert dit seizoen uiteindelijk gaat brengen, vindt hij lastig om te zeggen. “Voor mij is alles nieuw, maar ik hoor dat deze klasse sterker is, dan die van vorig jaar. Als we in het linkerrijtje eindigen, hebben we het denk ik goed gedaan.”
Maar voorlopig, zijn ze daar nog niet. “We zijn als groep nog zoekende naar de juiste samenstelling, en hebben de zaakjes nog niet op orde. Daarom zullen we zeker voor de winterstop nog wel een paar deukjes oplopen.” Eerst maar eens punten halen, hoopt Zwackhalen verder, vooral te kunnen genieten van zijn ploeg. “Ik zou tevreden zijn als ik mijn team zie voetballen, zoals ik dat graag zie. Proactief, negentig minuten lang intensiteit leveren en veel sprints trekken.”
Met hopelijk, veel mensen langs de lijn. “Daar kijk ik enorm naar uit. Naar de ambiance en de beleving rond een wedstrijd in de derde klasse.” Ook voor zichzelf. “Ik ben benieuwd hoe ik het ga doen als trainer op dit niveau. Het smaakt in ieder geval naar meer.” En dus heeft hij samen met Roelse, al afgesproken om ooit op te gaan voor zijn VC4. “Dat willen we gaan doen, als onze kinderen wat ouder zijn.”
Want aan ambities, geen gebrek bij Zwackhalen. “Ooit zou ik graag assistent worden bij een divisieploeg, omdat je daar heel veel van kunt leren. Daarom heb ik ook veel contact met Adrie Poldervaart en Edwin de Koning. Die weten precies hoe je een spelersgroep moet managen.” Maar wel, op zijn eigen manier en tempo. “Het moet een hobby blijven.”