Viggo Watzke belandde bij Zoelen met lichte tegenzin. Althans, zo voelde het in eerste instantie. De centrale verdediger kwam uit het divisievoetbal, speelde bij Theole en had nooit echt overwogen om zijn schoenen in de vijfde klasse aan te trekken. “Ik vond het eerlijk gezegd een beetje lachwekkend,” zegt hij nu met een glimlach. Toch stapte hij vier seizoenen geleden het sportpark op voor een eerste training. En ging hij nooit meer weg.
Watzke speelde jarenlang op een hoger niveau, maar merkte dat het steeds lastiger werd om alles te combineren. “Ik kon niet meer zo vaak trainen als ik wilde,” legt hij uit. Via een vriend kwam Zoelen op zijn pad. “Hij zei: kom gewoon een keer meetrainen, het is hier lekker ontspannen.” Die eerste training bleek een schot in de roos. “Het beviel meteen. De sfeer was goed en iedereen deed normaal. Geen haantjesgedrag, geen gedoe.”
Juist dat verschil maakte indruk. Waar het bij zijn vorige clubs vooral draaide om trainen en daarna weer naar huis, vond Watzke bij Zoelen iets wat hij eerder had gemist. “Hier bleef iedereen hangen. Na de training samen wat drinken, in het weekend met elkaar op pad. Dat groepsgevoel was er meteen.” Zelfs in coronatijd voelde hij zich snel thuis. “Het was niet van: wie is die gast en wat komt hij hier doen? Integendeel. Je hoorde er direct bij.”
Sociaal aspect belangrijk voor Watzke
Dat sociale aspect bleek minstens zo belangrijk als het voetbal zelf. Zeker omdat de selectie grotendeels uit leeftijdsgenoten bestaat. “Veel jongens zijn begin twintig. Dan ontstaat er sneller een band dan wanneer je tussen alleen maar dertigers zit.” Inmiddels is Watzke 22 en voelt hij zich volledig onderdeel van de club. “Achteraf denk je wel eens: waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Maar op dat moment had ik er gewoon niks mee. Ik kwam uit Tiel, zat daar op school, mijn hele leven speelde zich daar af.”
Zoelen zelf omschrijft hij als een open en warme vereniging. “Het is echt een vrijwilligersclub. Iedereen helpt elkaar.” Als voorbeeld noemt hij evenementen als de SC Zuipen Cup. “Dan staan er zo dertig man klaar om drie dagen lang alles op te bouwen. Mensen komen na hun werk nog even langs om te helpen. Dat zegt veel over een club.” Ook op trainingsavonden leeft het. “Op donderdag trainen alle seniorenteams tegelijk. De kantine zit vol en niemand gaat meteen naar huis.”
Watzke is het slot op de deur van SCZ
Op het veld is Watzke inmiddels een vaste waarde in het eerste elftal. Hij omschrijft zichzelf als een fysiek sterke, hardwerkende centrale verdediger. “Ik moet het niet hebben van pure finesse, maar van duelkracht en meters maken.” De overstap van divisievoetbal naar de vijfde klasse vroeg wel aanpassing. “De eerste twee seizoenen merkte ik dat het spel veel langzamer en chaotischer was. En onbewust ga je daarin mee.”
Vooral het tactische verschil viel op. “In het divisievoetbal wordt er nagedacht. Een lange bal is vaak bewust: spitsen laten ‘m lopen, de keeper pakt ‘m op en je bouwt opnieuw op.” In de vijfde klasse is dat anders. “Hier heb je altijd wel een spits die overal achteraan rent. Ballen worden sneller weggeknald en als verdediger ben je continu bezig. Dat was echt even wennen.”
Toch kijkt Watzke niet neer op het niveau. Integendeel. “Het is gewoon anders. Minder tactisch, maar soms ook eerlijker.” En Zoelen laat zien dat het meer kan dan alleen meedoen. De ploeg draait bovenin mee en staat rond de winterstop op slechts één punt van de koppositie. “We spreken het niet hardop uit, maar natuurlijk leeft het,” erkent hij. “Promotie zou zomaar kunnen.”
Watzke zit nog wel even bij SCZ
De selectie is jong en flink vernieuwd. “Bijna iedereen is van na 2000,” zegt Watzke. “Dat betekent snelheid en energie, maar ook zoeken naar leiderschap.” Een aantal ervaren krachten is vertrokken, waardoor de hiërarchie is veranderd. “Normaal had je jongens die de kleedkamer domineerden. Nu is het meer verdeeld.” Of hij zelf die rol kan pakken? “Dat wordt misschien van buitenaf gedacht, maar veel jongens hebben in de jeugd op een vergelijkbaar niveau gespeeld. Iedereen brengt iets.”
Wat vaststaat: Watzke zit goed op zijn plek. “Ik heb het hier echt naar mijn zin.” Hij kijkt dan ook verder dan alleen dit seizoen. Met een knipoog: “Ik hoop hier nog lang te spelen. Als ik tot mijn 37e in het eerste sta, zou dat mooi zijn.” Bij Zoelen zou niemand daar raar van opkijken.
Klik op SC Zoelen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Zoelen voor meer informatie over de club.