Bij sommige clubmensen begint het niet op hun zesde, maar eerder. Dennis van Staalduinen (49) zat nog in de kinderwagen toen hij al langs de lijn van Maasdijk stond. Zijn vader keepte in het eerste elftal. Zaterdagmiddag was geen vraag, maar een vanzelfsprekendheid. “Ik ging gewoon mee,” zegt Dennis. “Dat hoorde erbij.”
Op zijn zesde begon hij zelf met voetballen bij de club. Hij doorliep de jeugd en werd vanaf de D1 keeper. Zijn vader stond ook onder de lat, dus de keuze was niet heel verrassend. “Misschien was ik ook een beetje lui,” grijnst hij. “In het doel hoef je minder te lopen.”
Dennis keepte uiteindelijk een jaar of veertien in het eerste elftal van Maasdijk. Op een gegeven moment speelde hij in de vierde klasse, vaak tegen ploegen die met tien man achter de bal stonden. “Dat waren niet altijd geweldige tegenstanders. Op een gegeven moment vond ik het mooi geweest.”
Wat hij mist? “De kleedkamer,” zegt hij zonder aarzeling. “Voor en na de wedstrijd. Het ritueel, de spanning, de grappen, het samen verliezen en samen winnen. Dat gevoel raak je niet zomaar kwijt.”
Toch viel hij niet in een gat. Dennis was al jaren actief als trainer. Op zijn zestiende begon hij ermee. Gewoon omdat hij het leuk vond. “Ik was redelijk eigenwijs en dacht dat ik wel verstand had van het spelletje.” Hij rolde erin, zoals dat bij dorpsclubs vaak gaat. Iemand moet het doen. En als je eenmaal begint, blijf je hangen.
Een van zijn eerste lessen als jonge trainer herinnert hij zich nog goed. Zijn team verloor met 10-0. In de kleedkamer werd gezongen onder de douche. Hij was boos. “Ik kon daar niet tegen. Maar toen leerde ik wel dat niet iedereen hetzelfde fanatisme heeft. Het was een les in relativeren. In accepteren dat spelers anders in elkaar zitten dan jij.”
Na zijn actieve carrière ging hij verder als trainer. Hij deed onder meer het tweede elftal, een jaar of vier, vijf. Maar er kwam een periode waarin hij niet meer op één lijn zat met de technische commissie. “De club koos ervoor om meer spelers van buitenaf te halen. Dat lag mij minder. Dat was niet helemaal mijn straatje.”
Hij stopte even. Twee jaar afstand. Maar helemaal weggaan? Dat kon niet. Toen zijn kinderen gingen voetballen, begon hij opnieuw onderaan als trainer van de jeugd. “Dan zit je er zo weer in.”
Vader en trainer
Dit seizoen maakte zijn zoon Gavin de overstap naar de senioren. Dennis besloot te stoppen als trainer van het tweede. “Tegen hem ben je fanatieker dan tegen andere jongens, dat heb ik in de jeugd al gemerkt. Je benoemt toch eerder iets wat slecht is bij hem dan bij iemand anders. Dat is oneerlijk. Daarom wil ik geen trainer zijn van mijn eigen zoon.”
Dit seizoen staat hij voor de Onder 17. Een leuke lichting, noemt hij het. Talentvol, leergierig, maar ook kinderen van deze tijd. “Toen ik twaalf, dertien was, had je alleen een bal. Nu heb je een telefoon, een laptop, van alles. De motivatie om te voetballen is anders. Minder vanzelfsprekend. Dat is nu eenmaal zo. Dat is niet goed of fout. Maar vergis je niet, mij hoor je niet klagen. Dit is een hele leuke groep jongens.”
Dennis zit ook in de technische commissie. Hij ondersteunt jeugdtrainers, denkt mee, adviseert. Op donderdag geeft hij nog training aan het derde elftal. Op zaterdag staat hij bij de Onder 17, en soms sluit hij aan bij het derde. Het is typerend voor een clubman: meerdere petten, maar één club.
Wat hem voldoening geeft, zit niet in titels of promoties. Het zit in kleine momenten. “Als je ziet dat jongens beginnen na te denken, dat ze niet meer blind de bal naar voren trappen, maar begrijpen waarom ze iets doen en dus tactisch wat slimmer worden. Dat is vooral in de jeugd leuk. In het tweede elftal lag de nadruk meer op presteren. Bij de jeugd gaat het om ontwikkeling. Het mooiste vind ik als ik spelers zie rondlopen in het eerste elftal die ik getraind heb.”
Klik op VV Maasdijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Maasdijk voor meer informatie over de club.