Peter Michielse (64) is 56 jaar lid van Papendrecht. Hij was er als achtjarige jongen al bij toen de club op het hoogste amateurniveau speelde. Hij speelde er zelf in de mooiste jaren uit de clubgeschiedenis en hij schrijft er tegenwoordig de in memoriams. Een club-icoon, zonder het zelf zo te willen noemen.
De jaren 1983 tot 1988 vormen één van de twee glorieperiodes uit de geschiedenis van Papendrecht. Beker gewonnen, kampioenschap en promotie naar de hoofdklasse, destijds het hoogste amateurniveau. Michielse, toen controlerende middenvelder, speelde in 1985 drie wedstrijden in de landelijke bekercompetitie tegen DWV en Volendam, en scoorde daarin zelf. Begin 1986 volgde de uitwedstrijd bij Groningen, die werd met 3-0 verloren. “We hadden een goed team, en eigenlijk kwam bijna iedereen uit Papendrecht zelf, meestal via de eigen jeugdafdeling. Het was echt een team vanuit het dorp.”
Twee keer been gebroken
Aan die mooie periode kwam voor Michielse zelf abrupt een einde. In april 1986, hij was 23, brak hij zijn scheenbeen. Anderhalf jaar later volgde een tweede breuk, ditmaal scheen- én kuitbeen. Daarna speelde hij nooit meer op het hoogste niveau. Dat hij stopte, had ook met zijn werk te maken. Michielse was destijds promovendus wiskunde aan de TU Delft. “Als je twee keer je been breekt, moet je toch wat voorzichtiger worden. En als je dan weer tien tot twaalf weken uitvalt, is dat niet zo handig voor je werk, dat moest binnen vier jaar af.” Toch knaagt de beslissing nog altijd een beetje. “Ik was pas 25. Achteraf had ik het misschien een jaar moeten laten zakken, en dan kijken of ik nog op dat niveau kon terugkomen. Maar dat is achteraf hè. Daar kun je nu niks meer aan doen.”
Het geheugen van de club
Al sinds zijn achtste is Michielse nauw betrokken bij zijn club. Verbazend is zijn opmerkelijk geheugen. “Vraag me naar het seizoen 1985-1986, en ik kan je de exacte data, tegenstanders en uitslagen van het hele seizoen geven. Ik maakte dat jaar tien competitiedoelpunten en drie in de beker.” Jarenlang zat hij in de redactie van het clubblad en hij droeg bij aan het jubileumboek uit 2020. Daar nam hij vooral de jaren zestig, zeventig en tachtig voor zijn rekening. Ook schrijft hij de in memoriams van overleden clubleden. Het afgelopen jaar overleden er opvallend veel uit de vorige gouden generatie, eerste elftal spelers uit de jaren zestig van de vorige eeuw. “Als kind keek ik op tegen die spelers van het eerste, op zo’n hoog niveau op het hoofdveld. Dat is magisch. Sommigen ken ik nu nog persoonlijk, en dan is er altijd nog een praatje.”
Ook nu, jaren na zijn laatste wedstrijd, is erelid Michielse niet weg te denken bij Papendrecht. Hij was jarenlang bestuurslid en zit nu nog in de commissie onderscheidingen, die vrijwilligers voordraagt als lid van verdienste, was afgelopen seizoen even jeugdvoorzitter en helpt af en toe mee met klein onderhoud aan de accommodatie. Wie hem buiten de club spreekt, ontdekt bovendien een heel ander verhaal. Als gepromoveerd wiskundige bouwde Michielse een carrière op rond supercomputers, en houdt hij zich tegenwoordig bezig met de organisatie rond een nieuwe Nederlandse AI-faciliteit in Groningen.
Na zijn blessures duurde het jaren voordat Michielse weer serieus voetbalde. Eerst nog een seizoen in het tweede, en daarna gestaag richting een veteranenteam. Wat daar begon, is nooit meer gestopt. Elke vrijdagavond staat hij nog op het veld, met een onderling partijtje en aansluitend een derde helft. “De tijd dat we fanatiek waren, is wel geweest. Het is nu vooral gewoon gezellig.” Naast het veld doet hij nog volop vrijwilligerswerk voor de club, en ook zijn vrouw is er nauw bij betrokken, ooit jarenlang aanvoerder van het dameselftal. “Het is gewoon een belangrijk onderdeel van je leven.”