Na een jaar rust is Leon van Dalen (47) terug bij Drechtstreek. Dit keer als assistent-trainer van jeugdvriend John den Dunnen. En voor het eerst met zijn eigen zoon in de senioren.
De aanleiding kwam in januari, via een telefoontje van Den Dunnen. Van Dalen en hij kennen elkaar al jaren, speelden ooit samen bij FC Dordrecht en komen allebei van Drechtstreek. Een informele afspraak lag er al langer. “We hadden ooit al eens gezegd dat als het ooit zo uitkomt, we samen iets bij Drechtstreek zouden doen.” Toen de toenmalige assistent-trainer stopte, was dat het moment. “John belde me en toen zijn we ervoor gegaan.”
Van Dalen speelde zelf jarenlang in de eerste divisie, en had op zijn twintigste de mogelijkheid om naar FC Groningen of Roda JC te gaan. Met nog maar één jaar te gaan voor zijn Pabo-diploma bedankte hij voor de clubs. “Ik wist wel dat ik goed kon voetballen, maar ik wist niet waar mijn plafond lag. Ik ben meer het type dat zekerheid wil, en die opleiding gaf me dat.” Toen zijn contract bij TOP Oss op zijn 29e niet werd verlengd, stond hij binnen één sollicitatiegesprek voor de klas. “Voor mij was dat nul stress.” De eerste divisie van toen was volgens hem van een heel ander niveau dan nu. “Ik speelde tegen jongens die 300, 400 wedstrijden eredivisie in de benen hadden. Regilio Vrede, die tegen AC Milan had gespeeld in Europa. Regillio Simons, de vader van Xavi, die kwam afbouwen vanuit Fortuna Sittard. Ik voetbalde samen met Marco ervaren spelers. Nu is de oudste van zo’n selectie 25. Toen was het een heel andere wereld.”
Nooit meer oud-ploeggenoten coachen
Zijn eerdere periode als assistent bij Drechtstreek, enkele jaren geleden, verliep niet altijd soepel. Toen coachte hij spelers waarmee hij zelf nog kampioen mee was geworden, richting de toenmalige eerste klasse. “Dat voelde voor mij anders. Je moet dan soms een vervelende boodschap brengen aan iemand waar je zelf mee gevoetbald hebt. Dat was niet de meest prettige periode, maar wel heel leerzaam.” De les die hij eruit trok, is duidelijk. “Als ik nu een oud-speler assistent zie worden van een team waarin hij zelf nog speelde, denk ik: och jongen, waar begin je aan.” Bij deze groep, waarmee hij zelf nooit heeft gevoetbald, speelt dat probleem niet.
Grote tactische omwentelingen verwacht Van Dalen niet, want de resultaten waren de laatste jaren al aardig. Wel is de selectie opvallend jong. Op één 31-jarige en één 28-jarige na is iedereen 22 of 23. “Voetballend zit er al best wat in bij deze groep. Aan die jonge jongens kunnen wij nog wat slimmigheidjes toevoegen.” Een harde doelstelling durft hij niet uit te spreken, al hoopt hij op de nacompetitie.
Vader en zoon
Bijzonder aan dit seizoen: ook de zoon van Van Dalen maakt de overstap van de jeugd naar de senioren, en sluit aan bij de selectie. Of hij bij het eerste of het tweede terechtkomt, moet nog blijken. Vader en coach zijn tegelijk, is niet altijd makkelijk. “Ik ben over het algemeen best kritisch op hem. Mijn vrouw zegt weleens: hou er nou mee op, hij heeft het toch goed gedaan. Maar het is altijd bedoeld als iets positiefs.” Wat hij het belangrijkste vindt? Dat zijn zoon vooral plezier blijft houden. “Of het nou bij het eerste is of het tweede, hij moet gewoon elke zaterdag lekker het veld op kunnen en lekker kunnen knallen.”