Niet alleen stond hij zelf ruim een jaar buitenspel met een zware knieblessure, ook moest hij vanaf de zijlijn toezien hoe zijn team degradeerde uit de eerste klasse. Maar na een pittige revalidatie, is Chris van Alphen weer helemaal terug, bij tweedeklasser Gilze. “Je krijgt alleen maar meer zin om te voetballen.”
Zijn geduld, werd de voorbije maanden dan ook flink op de proef gesteld, blikt Van Alphen (25) terug op zijn revalidatie, nadat hij in april 2025 de kruisband van zijn linkerknie afscheurde. “Na een maandje of acht, wil je eigenlijk wel weer. Maar dan moet je gewoon nog even wachten en geduld hebben.” Tot het tijdens de nacompetitie van afgelopen seizoen, eindelijk weer mocht. “Toen heb ik nog tien minuutjes meegedaan. Al was dat eigenlijk meer voor de vorm. Ik heb vooral gerevalideerd voor dit seizoen.”
Extra plezier
Hoe kijkt hij nu, zo achteraf, terug op zijn revalidatie? “Als je net geopereerd bent, denk je dat je nooit meer gaat voetballen. Dan kun je niet lopen en doet het ongelooflijk veel pijn.” Gelukkig vielen de tegenslagen in het vervolg van zijn herstel mee, vertelt Van Alphen. “Maar ondanks dat je weet dat je er zo lang uitligt, duurt het lang voordat je weer het veld op mag. Dat was bij mij pas na negen maanden.” Geopereerd in juni van vorig jaar, weet de verdediger nog precies hoe het een aantal weken daarvoor gebeurde. “We speelden op donderdagavond een oefenpotje en ik loop in de 80ste minuut door op hun back, wil afremmen maar schiet door. Ik hoorde ‘knak’, dus wist meteen dat het niet goed was.” Ook de minuten daarna, gaven weinig hoop. “De pijn was niet normaal. Ik kon ook niet meer lopen.” Ruim een jaar verder, is hij dus weer terug op het veld. Al voelt zijn knie, nog altijd niet helemaal als vanouds. “Ik heb nog een paar van die ‘dingetjes’. Zo voelt mijn rechter sterker dan mijn linker.” Toch geniet Van Alphen, sinds drie jaar mede-eigenaar van glazenwassersbedrijf van Alphen Faes, weer optimaal van het spelletje. “Het motiveert je ook enorm om weer te spelen. Soms liepen jongens wel eens te zeuren, dan dacht ik: ik wil juist heel graag voetballen. Door zo’n blessure, wordt het stukje plezier in het voetbal alleen maar extra.” Plezier wat er afgelopen seizoen bij Gilze, na degradatie via de nacompetitie, niet altijd was. “Gelukkig stond ik dan met een biertje langs de lijn, dat maakte het iets minder erg.”
Met vrienden
Helemaal alleen, was Van Alphen sowieso niet. “Daan Coppens had ook zijn kruisband gescheurd, dus we hadden min of meer dezelfde revalidatie. Stonden we daar tenminste altijd nog met zijn tweeën.” En soms zelfs nog meer. “We hebben behoorlijk wat blessures gehad. Op een gegeven moment zaten we daar zelfs met zes man.” Verder dan een twaalfde plaats, en uiteindelijk dus degradatie naar de tweede klasse, kwam de eersteklasser mede daardoor niet. “We hadden nog geluk dat we nacompetitie mochten spelen. Al hebben we in de eerste seizoenshelft onnodig veel punten laten liggen. Dan had het misschien nog anders kunnen lopen.” Toch deed dat aan de sfeer, eigenlijk niks af, vertelt hij. “Met vrienden voetballen blijft toch het leukste wat er is. Dat is voor mij het belangrijkste.” Vertrekken bij Gilze, zal Van Alphen dan ook niet zo snel doen. “Ik heb altijd gezegd: als mijn vrienden stoppen, wordt mijn plezier ook minder. Zo werkt dat nu eenmaal als je op het dorp voetbalt.” In zijn geval, ook nog eens samen met zijn broer Jordi. “Dat is toch wel heel leuk! In de jeugd zat hij altijd een jaar hoger, omdat hij ouder is, dus eigenlijk pas vanaf de senioren, spelen we samen.” In eerste instantie, als concurrenten, lacht Van Alphen. “We waren allebei rechtsbuiten. Gelukkig leverde dat geen ruzie op.” Inmiddels omgeturnd tot wingback, is de concurrentiestrijd vanzelf opgelost. “Maar ik probeer nog steeds aan te vallen en acties te maken.” Precies, zoals hij dat vroeger als aanvaller deed. “Ik was altijd heel snel, maar ik weet niet of dat na mijn blessure nog steeds zo is, haha!”