Tijmen Hendriksen (33) is geboren in Eindhoven, woonde elf jaar in Amsterdam en streek vier jaar geleden neer in Goudriaan. Zelf keept hij af en toe nog in een vriendenteam — “dat mag eigenlijk geen naam meer hebben,” zegt hij lachend — maar inmiddels is hij niet meer weg te denken uit het vrouwenvoetbal van VVAC. Wat begon langs de lijn, groeide uit tot betrokkenheid. En die betrokkenheid werd verantwoordelijkheid.
“Toen ik mijn vriendin Nienke van Elk net leerde kennen, ging ik kijken,” vertelt hij. “Ik zag haar team spelen en was echt positief verrast over het niveau. Daarnaast waren er veel teams, er zat structuur in. Dat vond ik zó mooi dat ik dacht: hier wil ik aan bijdragen.” Bij VVAC was het vrouwen- en meidenvoetbal er wel, maar het werd niet altijd serieus genomen, merkte hij. “Het was vaak een beetje het ondergeschoven kindje. En hoe er soms in de kleedkamer, langs de lijn of de kantine over vrouwenvoetbal werd gepraat… dat verdienen die meiden echt niet.”
Tijmen werd leider en assistent bij Dames 1. Al snel merkte hij dat de grootste uitdaging niet bij het eerste elftal lag. Integendeel. “Het niveau waarop Dames 1 speelt is bijzonder. We spelen tegen clubs als Kloetinge en Quick Boys. Die komen met een spelersbus, met een rits aan begeleiders. Terwijl bij ons de speelsters gewoon zelf nog de hoekvlaggen neerzetten. Dat we in deze klasse spelen is echt knap. Wil je dat continueren, moet je als club daar energie, tijd en geld in investeren.”
En daarvoor moet je verder kijken dan het hier en nu. “Dan kom je automatisch uit bij de jeugd,” zegt Tijmen. Inmiddels traint hij ook de MO17 en houdt hij zich bezig met de hele meidenlijn. “De jeugd is de slagader van de club. Zeventig tot tachtig procent van het eerste elftal komt uit de eigen jeugd. Dat ontstaat niet vanzelf. Daar moet je als club in investeren, op het veld en daarbuiten.”
Stigma meidenvoetbal
Wat hem drijft? “Zowel de uitdaging als een stukje idealisme. Trainer zijn van een Jo19-1 of Jo17-1 is relatief makkelijk vergeleken met meidenteams coachen. Bij meiden komt zoveel meer kijken, wat het ook leuker maakt.” Meiden binden aan voetbal is lastig, merkt hij. Het idee dat voetbal ‘geen meidending’ zou zijn, is helaas nog steeds hardnekkig. “Ik wil dat voetbal voor meiden even normaal wordt als voor jongens. Daarom doen we campagnes en clinics en willen we langs scholen gaan. Maar meiden vasthouden is misschien nog wel moeilijker.”
Volgens Tijmen begint dat bij sociale veiligheid en perspectief. “Als club moet je een sociaal veilige plek zijn voor vrouwenvoetbal. Dat vraagt om een andere manier van besturen. Een simpel voorbeeld: een kleedkamerdeur die nét niet goed sluit wordt in een ‘mannenclub’ pas in de zomerstop gerepareerd. Jongens gaan namelijk gewoon onder de douche staan. Meiden niet. Dan is dat ineens een reden om niet te douchen en meteen naar huis te gaan, in plaats van nog even te blijven hangen. Het liefst heb ik zelfs kleedkamers die je van binnen op slot kunt doen.” Het meiden- en vrouwenperspectief moet daarom structureel verankerd zijn in de club, vindt hij. “Ik heb er daarom bijvoorbeeld voor gepleit om een bestuurslid vrouwenvoetbal aan te stellen.”
Met Suzanne Stuij is dat bestuurslid sinds dit seizoen gevonden. Ook de nieuwe voorzitter en jeugdvoorzitter zijn erg enthousiast, evenals de technische commissie: “Een belangrijke taak voor mij is om anderen enthousiast te maken. En dat lukt vaak vanzelf. Bijna iedereen die een meidenteam training gaat geven of begeleiden, raakt snel overtuigd.”
Ook kleine dingen maken verschil. “De meiden liepen eerst in afgedankte jongensshirts. Sinds de winterstop spelen alle meidenteams in getailleerde shirts, met dank aan enthousiaste ouders.” Daarnaast hoopt hij dat niet alleen vaders, maar ook meer moeders actief worden in de afdeling. “Misschien denken moeders: ik heb geen verstand van voetbal, dus dit is niks voor mij. Maar er is ook zoveel buiten het voetbal om te organiseren.”
Tijmen weet dat hij soms wordt nagekeken. “Dan krijg ik naar m’n hoofd geslingerd: ‘Ben je weer met die vrouwen bezig?’” Hij haalt zijn schouders op. “Als ouders dit lezen en twijfelen of voetbal iets is voor hun dochter: kom alsjeblieft een keer kijken. En meedoen met een training kan natuurlijk altijd!”
Klik op VVAC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVAC voor meer informatie over de club.