Home Blog Pagina 41

‘Dat zit in het beestje en zal ook nooit veranderen’

VoetbalJournaal
-
0
‘Dat zit in het beestje en zal ook nooit veranderen’

Zorgen dat alle spullen in orde zijn, dat de kleding gewassen is en dat het wedstrijdformulier in orde is. Kortom, zorgen dat niemand rondom het eerste elftal van Woudrichem zich ergens druk om hoeft te maken. Dat is wat Fred van Straten als leider van het vlaggenschip, eigenlijk al meer dan tien jaar zo’n beetje doet. “Op die manier kun je toch nog een beetje meedoen.”

Want nadat hij zelf als spits bijna twintig jaar in het eerste van de club speelde, heeft Van Straten (55) daar nog altijd de behoefte aan. “Je bent toch prestatiegericht ingesteld, dan trek je snel naar een eerste elftal toe. Wat is er dan mooier, om samen te zorgen dat die gasten zo goed mogelijk kunnen presteren?” Als leider én assistent-trainer dus. “Op donderdag assisteer ik Pascal (Smits) tijdens de training.”

Alles geregeld

Maar daarnaast, is Van Straten dus vooral leider. Of teammanager, zo u wilt. “Dat doe ik nu inmiddels al meer dan tien jaar.” Begonnen in de tijd van Leon Elands. “Dat was een heel fijne trainer, dus daar had ik een goede klik mee. We werkten echt samen op gelijke basis. En we zijn nu nog steeds goed bevriend.” Daarna werkte hij ook prettig samen met andere trainers, zoals Piet Saaman en Bert Schouten, vertelt Van Straten. “Dat zegt ook veel over de club. Woudrichem is echt een familieclub, waar de derde helft ook heel belangrijk is. Dat hoort er gewoon bij. En daarnaast, krijg je er heel veel waardering voor terug van die jongens.” Niet voor niets, zo blijkt. “Als leider zorg ik er eigenlijk voor dat alles om het voetballen heen, goed is geregeld. Dat ze zich nergens zorgen om hoeven te maken.” Van de kleding tot aan de overige spullen. “Bij ons wordt de trainingskleding ook gewassen, dus daar zorg ik dan voor dat het geregeld is.” Naast het invullen van het wedstrijdformulier én het ontvangen van de scheidsrechter. Het voelt soms net alsof hij zelf nog deel uitmaakt van de selectie, lacht Van Straten. “De beleving om wedstrijden, vind ik nog steeds leuk.” En hij kan het weten, na jarenlang op niveau te hebben gevoetbald. “Behalve bij Woudrichem, heb ik ook nog NOAD’32 en Achilles Veen gespeeld.” Als balvaste en technische spits, zoals Van Straten zichzelf omschrijft. “Ik was niet zo heel snel, maar kon wel makkelijk doelpunten maken. In de ’16’ was ik dodelijk.” Buiten het veld, ging het hem vroeger minder gemakkelijk af, is hij eerlijk. “Als ik niet met een trainer door één deur kon, ging ik naar een andere club. Ik was best wel eigenwijs en ongeduldig.”

Eigen jongens

Toch maakte hij als voetballer, de nodige hoogtepunten mee. “In 2003 zijn we met Woudrichem via de nacompetitie gepromoveerd naar de eerste klasse.” Een wedstrijd die Van Straten zich nog goed kan herinneren. “De finale speelden we in Papendrecht, tegen Groote Lindt. Toen scoorde ik twee keer.” Voor de club, waar het voor hem op vijfjarige leeftijd allemaal begon. “Het is voor veel mensen uit Woudrichem vooral een leuk uitje op zaterdag. Wat dat betreft is Woudrichem natuurlijk gewoon een dorpsclub.” Ook bij het eerste. “We spelen met eigen jongens en iedereen is gelijk binnen de vereniging. Als je dan presteert, heb je er nog meer voldoening van.” En als het even niet lukt, is dat ook niet erg, is Van Straten van mening. “Ik speel liever lager, dan dat we allemaal spelers van buitenaf gaan halen.” Toch durft hij als derdeklasser, nu stiekem toch wel te dromen. “Je blijft afhankelijk van generaties, maar het zou mooi zijn als we weer een keer kunnen promoveren naar de tweede klasse. Het is geen moeten, wel een mooi doel.” Hij weet, ook als leider, in ieder geval hoe het is. “We zijn een keer kampioen geworden in de derde klasse, toen hadden we 83 doelpunten voor en maar 6 tegen. Dat was een landelijk record.” Prestaties waar Van Straten, wiens dochters bij de dames voetballen, als staflid net zo van kan genieten, als toen hij zelf binnen de lijnen stond. “Ik ben eigenlijk té fanatiek. Dat zit gewoon in het beestje en zal ook nooit veranderen. Maar emoties horen er ook bij, toch?” Zeker als het binnen de perken blijft. “Als speler ben ik nooit geschorst geweest en als leider, heb ik tot nu toe één gele kaart gekregen.” Voorlopig, kan de eigenaar van een handelsbedrijf in staalplaten, er dan ook geen genoeg van krijgen. “Ik probeer ook nog te helpen bij het regelen van sponsoren. Dus zolang ik er plezier in heb, is het voor mij heel moeilijk om te stoppen!”

Klik hier voor de gepersonaliseerde clubpagina van Woudrichem.

Oosterhout heeft primeur met eerste Intersport Football Store van Europa

VoetbalJournaal
-
0
Oosterhout heeft primeur met eerste Intersport Football Store van Europa

OOSTERHOUT – Intersport Oosterhout heeft een bijzondere mijlpaal bereikt: in het centrum van de stad is de allereerste echte Intersport Football Store van Europa geopend. Een unicum voor zowel Oosterhout als voetballiefhebbers uit de hele regio.

Volgens eigenaar Patrick van Overbeek is het geen toeval dat juist Oosterhout deze primeur heeft. “We waren in onze bestaande winkel al heel groot op het gebied van voetbal. Het sportseizoen stond op het punt van beginnen, terwijl wij nog volop bezig waren met de laatste loodjes van de verbouwing. Natuurlijk wilden we eerder open, maar bij zo’n groot project loop je altijd tegen dingen aan. Gelukkig is het eindresultaat echt iets om trots op te zijn.”

NIEUWE WINKELBELEVING

Het nieuwe winkelconcept Intersport Football Store werd gelijktijdig gelanceerd in Athene, Istanbul en Oosterhout, maar alleen in Oosterhout is het volledige interieur- en brandingconcept gerealiseerd. Daarmee zet de stad de toon voor toekomstige vestigingen in Europa.

De Football Store is via een ‘spelers­tunnel’ verbonden met de bestaande Intersport-winkel. “We kunnen nu beter inspelen op de verschillende sporten en de beleving die daarbij hoort,” vertelt Van Overbeek.

FOCUS OP VOETBAL

De ondernemer, die al jarenlang voetbalverenigingen in de regio sponsort en voorziet van kleding, ziet de nieuwe winkel als een logische volgende stap. “We hebben nu een team met specifieke voetbal-expertise in de winkel. Klanten merken dat direct,” zegt hij. Ook merken tonen volgens hem veel interesse: “Zij willen juist hier liggen, omdat we meer specialisatie en beleving bieden.”

TREKPLEISTER VOOR VOETBALLIEFHEBBERS

De combinatie van expertise, uitstraling en exclusieve producten zorgt volgens Van Overbeek voor een unieke winkelervaring. “Mensen komen echt speciaal voor deze winkel naar Oosterhout.” Met de opening van de eerste Intersport Football Store van Europa heeft Oosterhout er niet alleen een sportieve primeur bij, maar ook een nieuwe trekpleister voor voetballiefhebbers uit binnen- en buitenland.

De Intersport Football Store is gevestigd aan Kerkstraat 14 in het centrum van Oosterhout.

‘Dat gaat toch wel een beetje in je hoofd zitten’

VoetbalJournaal
-
0
‘Dat gaat toch wel een beetje in je hoofd zitten’

Als aanvaller wil je altijd scoren. En als dat dan even niet lukt, kan dat best wel een beetje in je hoofd gaan zitten. Merkte ook Rick Naaijen afgelopen seizoen, bij derdeklasser Woudrichem. Want ondanks een knappe vijfde plaats én nacompetitievoetbal, kende de linksbuiten een lastig jaar. “De goals wilden er gewoon niet in.”

Verder dan één doelpunt, kwam de 22-jarige Naaijen uiteindelijk dan ook niet. Hetgeen bij hem toch lange tijd voor een dubbel gevoel zorgde. “Met het team ging het heel goed, maar persoonlijk wat minder.” Want, zo vertelt hij. “Ik scoorde normaal altijd veel, dan is het lastig om die knop om te zitten. Dat gaat best wel een beetje in je hoofd zitten. Zeker als je in de laatste wedstrijden dan ook nog op de bank komt te zitten.” Voor dit seizoen, heeft de inwoner van Woudrichem dan ook één duidelijk doel: “Meer doelpunten maken en belangrijk zijn voor het team. Dat is voor het gevoel toch een stuk lekkerder!”

Niet promoveren

Al was afgelopen jaar ook leerzaam, legt Naaijen uit. “Ik ben sterker geworden in het vasthouden van de bal én het meeverdedigen. We spelen man op man, dus vooral in het verdedigen, heb ik veel werklust laten zien.” Met een vijfde plaats en deelname aan de nacompetitie tot gevolg. “Ons doel was in eerste instantie handhaven. Omdat de competitie zwaarder was geworden door de versterkte degradatie, dachten we dat dat nog wel eens lastig kon gaan worden.” Maar niets bleek dus minder waar. “Uiteindelijk hebben we natuurlijk een heel goed seizoen gehad!” Al was de periodetitel, meer leuk voor erbij, zo blijkt. “We zijn gewoon een sterke derdeklasser, dus wilden eigenlijk niet promoveren. Als we boven in de middenmoot meedraaien, doen we het goed.” Met voornamelijk eigen jongens. “Dat is ook het leuke aan dit team! Iedereen is bevriend met elkaar.” Het vertrouwen onderling, is dan ook groot. “Ergens hoog in de middenmoot eindigen, is denk ik realistisch. Ons doel is om de koers van vorig jaar voort te zetten. Dat zou mooi zijn.” Gemakkelijk, wordt dat overigens niet, weet Naaijen. “We zijn een fysieke ploeg, knokken altijd met elkaar, maar hebben moeite om het spel te maken. Daarom zijn we eigenlijk beter tegen betere teams, zodat we kunnen stunten.” De op papier mindere ploegen, zorgen daarentegen juist voor meer problemen. “Dan verwacht iedereen dat we winnen en gaan we foutjes maken.” En dus zijn ze daar bij Woudrichem hard mee aan het werk. “Zodat we beter van achteruit kunnen opbouwen.”

Op de fiets

Om uiteindelijk de kans op doelpunten van Naaijen, te vergroten. Als linksbuiten. “Ik heb een goede één tegen één, een goed schot en ga af en toe ook binnendoor.” Want ondanks dat hij linksbenig is, passeert hij dus ook wel eens over zijn mindere been. “Gelukkig kan ik ook wel iets met rechts, haha!” Aan inzet, ontbreekt het bij de jongen van de club sowieso niet. “Ik ben iemand met veel werklust, die ook zijn verdedigende taken uitvoert.” Kwaliteiten, waar ze bij Woudrichem al flink wat jaren van kunnen genieten. “Vanaf mijn vierde of vijfde, voetbal ik al hier. En ik heb nooit ergens ander gezeten.” Heel gek, is dat gezien zijn band met de vereniging én het dorp, ook niet. “Lekker op de fiets, je kent iedereen en de meeste jongens zijn bevriend met elkaar. Veel van mijn vrienden, spelen in lagere elftallen, daardoor is het altijd gezellig in de kantine.” Gezelligheid waar Naaijen voorlopig, nog wel een tijdje van wil blijven genieten. “Als ik hier plezier blijf hebben, wil ik graag zo lang mogelijk bij ‘Woerkum’ blijven.” Alleen dus nog wat meer scoren. Inmiddels weer als basisspeler. “Dat ga ik zeker doen!” Hoeveel? “Ik hoop bij minimaal vijftien doelpunten betrokken te zijn.”

Klik hier voor de gepersonaliseerde clubpagina van Woudrichem.

Tim van Dongen: een routinier met een voetbalkarakter dat blijft boeien

VoetbalJournaal
-
0
Tim van Dongen: een routinier met een voetbalkarakter dat blijft boeien

Tim van Dongen is dit seizoen terug in het eerste elftal van VCW, en dat na een korte uitstap van twee jaar. De 33-jarige middenvelder kent de club als zijn broekzak. “Ik ben hier eigenlijk door alle jeugdteams heengegaan,” vertelt Tim. “Vanaf mijn twaalfde heb ik vrijwel alle stappen binnen de club doorlopen. Het voelt als thuiskomen om weer in het eerste te spelen.”

Als speler omschrijft Tim zichzelf als een echte voetballer. “Ik ben meer een voetballer dan een kilometervreter,” zegt hij met een glimlach. Afhankelijk van de formatie staat hij op tien, acht of soms zelfs op zes, altijd met het doel om aanvallend te voetballen, maar hij verdedigt ook wanneer dat nodig is. “Aanvallen is leuker dan verdedigen, maar het ligt er echt aan hoe we het team laten spelen,” legt hij uit. Zijn technische vaardigheden en inzicht in het spel maken hem een betrouwbare schakel op het middenveld.

VCW is voor Tim veel meer dan een voetbalclub; het is een echte dorpsclub. “Het grootste deel van de spelers komt uit Wagenberg, en dat geeft een hele andere dynamiek. Iedereen kent elkaar en er hangt een prettige sfeer,” zegt hij. Ook buiten de lijnen is er veel betrokkenheid van leden die niet per se zelf voetballen. “Mensen komen kijken en ondersteunen ons op allerlei manieren, en dat maakt de club bijzonder,” voegt hij toe.

Hoewel Tim twee jaar elders voetbalde, besloot hij terug te keren naar het eerste elftal. “Het tweede elftal had toen veel afmeldingen en weinig spelers bij uitwedstrijden. Dus ben ik weer aangesloten bij het eerste. Het voelt goed om terug te zijn, en ik haal nog steeds plezier uit het spel,” vertelt hij. Die betrokkenheid blijkt ook uit zijn voorbereiding: hij is aanwezig bij trainingen, wedstrijden en staat klaar om zijn ervaring te delen met jongere teamgenoten.

Sportief heeft het team dit seizoen een stap omhoog gezet: promotie naar de vierde klasse na een sterk seizoen in de vijfde klasse. Tim benadrukt dat het verschil merkbaar is. “Het scoren gaat lastiger, de tegenstanders maken hun kansen beter af. Het is een treintje hoger, maar het begint allemaal op zijn plek te vallen. Iedereen heeft zijn positie gevonden en met de nieuwe trainer passen we ons spel steeds beter aan.”

Het team zelf combineert ervaring met jong talent. “Er zijn een paar jonge spelers en ook een nieuwe keeper vanuit Maarten,” legt Tim uit. “Het zijn vriendelijke gasten en er is onderling veel respect. Buiten het veld spreek ik niet met iedereen even intensief, maar de sfeer is top. Je voelt dat er vriendschappen zijn en dat iedereen elkaar helpt.” Voor een club als VCW, een echte dorpsvereniging, is dat essentieel. Het samenspel en de kameraadschap zijn minstens zo belangrijk als de sportieve resultaten.

Tim’s carrière in het eerste elftal laat zien dat leeftijd geen barrière hoeft te zijn voor betrokkenheid en prestaties. “Ik ben inmiddels 33, maar zolang ik er plezier in heb en fit blijf, ga ik door. Het helpt dat ik weinig andere verplichtingen heb die het voetballen in de weg staan,” zegt hij. Zijn terugkeer naar het eerste elftal symboliseert de kracht van ervaring gecombineerd met passie voor het spel.

Het persoonlijke aspect van VCW maakt het voor Tim extra waardevol. “Zaterdagmiddag voetballen kijken met vrienden, samen de eindwedstrijden volgen en genieten van de gezelligheid: dat is onbetaalbaar. De club geeft je een sociaal netwerk, maar ook voldoening in het spel zelf,” benadrukt hij. Voor hem staat het teamresultaat niet altijd op de eerste plaats; het gaat om het plezier, de verbinding en de uitdaging van elke wedstrijd.

Met zijn technische vaardigheden, zijn inzicht in het spel en zijn ervaring als routinier vormt Tim van Dongen een belangrijke spil in het eerste elftal van VCW. Zijn verhaal laat zien dat een dorpsclub als VCW niet alleen draait om voetbal, maar om mensen, vriendschap en gemeenschapsgevoel. En zolang spelers zoals Tim actief blijven, blijft de club leven, zowel op als naast het veld.

Klik op de link voor meer artikelen over VCW
Klik op de link voor meer informatie over VCW

Familie Wientjens vult eerste van DVVC aan: “Na een nederlaag gaan we de derde helft in”

VoetbalJournaal
-
0
Familie Wientjens vult eerste van DVVC aan: “Na een nederlaag gaan we de derde helft in”

Bij DVVC draait het niet alleen om voetbal, maar vooral om familie. In het eerste elftal spelen Thomas Wientjens en zijn jongere broer Lucas samen onder leiding van hun vader, die de ploeg traint. Dat zorgt wekelijks voor bijzondere en vooral gezellige zaterdagen aan de Sportlaan.

Van VV Rijen naar DVVC

Thomas (22) doorliep de jeugdopleiding van VV Rijen en speelde daar jarenlang in de selectieteams. “Tot mijn zeventiende,” vertelt hij. “Toen stapten we met een groep vrienden over naar DVVC. Minder prestatiedruk, meer plezier.”
Wat begon als een vriendenteam in de O23 groeide al snel uit tot de basis van het huidige eerste elftal. “Toen het complete eerste stopte, werden wij doorgeschoven. Sindsdien spelen we met bijna dezelfde groep. Dat schept een band.”

Van buitenspeler naar vaste linksback

Hoewel Thomas jarenlang buitenspeler was, kwam hij bij DVVC op een andere plek terecht. “Door een blessure werd ik ineens linksback gezet. Dat bleek verrassend goed te werken,” lacht hij.
Hij typeert zichzelf als een voetballer die rust aan de bal brengt. “Ik houd van verzorgd voetbal, combinaties, de oplossing zoeken. En natuurlijk loop ik nog steeds graag mee naar voren.”

Klein maar hecht: DVVC als dorpsclub

DVVC staat bekend om zijn warme en gemoedelijke sfeer. “Het is een kleine vereniging, iedereen kent elkaar,” zegt Thomas. “Je speelt een pot, en daarna is het altijd gezellig. Tegen Olympia is het zelfs een klein volksfeest.”
Dat dorpsgevoel maakt DVVC volgens hem uniek: “Het draait hier om saamhorigheid. Jongens, meiden, tweede elftal, vrijwilligers—iedereen helpt elkaar.”

Voetbal met vader en broer

Twee seizoenen geleden maakte zijn broer Lucas de overstap naar het eerste. Niet veel later nam hun vader het trainersstokje over. “In het begin was het even wennen, je vader als coach,” erkent Thomas. “Maar nu is het vooral leuk. Hij leeft mee, is betrokken en heeft echt plezier in het trainersvak.”
Thuis gaat het opvallend weinig over voetbal. “We laten wedstrijden niet de sfeer bepalen. Plezier staat altijd voorop.”

Broederduel op het veld

Lucas speelt centraal op het middenveld, waardoor de broers elkaar regelmatig tegenkomen in duels. “Hij verdedigt goed, dat geef ik hem mee,” zegt Thomas met een knipoog. “Maar voetballend ben ik net iets verder—dat weet hij zelf ook wel.”

Plezier boven alles

Hoewel DVVC niet op hoog amateurniveau speelt, is de beleving groot. “We willen elke week winnen en doen er alles voor, maar we blijven realistisch. Verliezen hoort erbij—en daarna drinken we samen bier.”
Voor Thomas is DVVC dan ook de perfecte club: “Niet groot, maar écht. Een plek waar iedereen elkaar helpt. Als je dat hebt meegemaakt, wil je nergens anders meer spelen.”

Klik op de link voor meer artikelen over DVVC
Klik op de link voor meer informatie over DVVC

‘VV Raamsdonk viert 85 jaar dorpsgevoel: “De club is een verlengstuk van je familie”

VoetbalJournaal
-
0
‘VV Raamsdonk viert 85 jaar dorpsgevoel: “De club is een verlengstuk van je familie”

VV Raamsdonk bestaat binnenkort 85 jaar en dat is reden genoeg voor een feest. Op Sportpark Den Uilendonck wordt al maanden hard gewerkt aan de voorbereidingen. Wat ooit begon als een kleine dorpsclub, is uitgegroeid tot het kloppend hart van Raamsdonk. Secretaris Janneke van Oort, al meer dan 23 jaar lid, vertelt hoe de vereniging zich staande houdt in een tijd waarin veel kleine clubs kampen met een tekort aan vrijwilligers.

Dat de familie Van Oort diep verweven is met de club, staat buiten kijf. Zowel haar opa als haar vader was meerdere jaren voorzitter. “Raamsdonk voelt als een verlengstuk van je familie,” zegt Van Oort. “Als je het veld oploopt, ben je meteen thuis. Het samenhorigheidsgevoel is enorm. Als er iets georganiseerd moet worden, staat het dorp bijna vanzelf klaar.”

Toch merkt ook VV Raamsdonk dat vrijwilligers vinden lastiger wordt. “Mensen leggen zich minder graag vast dan vroeger,” legt ze uit. “Maar als we iets éénmaligs organiseren – een kamp, een feestavond of de Victoria Run – krijgen we tóch altijd genoeg helpende handen. De club speelt daarin een grote rol. Dit is nog zo’n plek waar mensen elkaar echt kennen.”

VV Raamsdonk staat bekend als een warme, hechte vereniging met veel aandacht voor de jeugd. “De jeugd is onze toekomst,” zegt Van Oort. “De seniorenteams worden wat kleiner, maar bij de jeugd gaat het goed. En we hebben nog steeds een dameselftal op zaterdag. Dat is best bijzonder voor een kleine vereniging.” De vrouwenafdeling heeft een rijke geschiedenis. Het zondagsteam had dit jaar eigenlijk haar dertigjarig jubileum moeten vieren, maar door een tekort aan speelsters werd het opgeheven. “Dat is jammer, maar je ziet dat jongeren hun weekend vaker vrij willen houden. Daarom wordt er steeds meer verplaatst naar vrijdagavond. Zowel bij de veteranen als bij de jongere meiden. Als club beweeg je daarin mee, zonder je eigen waarden te verliezen.”

Het 85-jarig bestaan wordt in het voorjaar van 2026 gevierd, aan het einde van het voetbalseizoen. De jubileumcommissie draait al sinds de zomer op volle toeren. “De grote lijnen liggen klaar,” vertelt Van Oort. “We willen een feest voor iedereen: jeugd, senioren, oud-leden, sponsoren en ook inwoners van buiten het dorp.” Of het een groot weekend wordt of meerdere losse activiteiten, hangt af van de organisatie en de beschikbare vrijwilligers. “Ook voor een jubileum ben je afhankelijk van vrijwilligers – en die wil je zelf óók een leuke avond gunnen. We zoeken dus naar de juiste balans tussen ambitie en haalbaarheid.”

VV Raamsdonk is in het dorp veel meer dan alleen een voetbalclub. “Het is een ontmoetingsplek,” benadrukt Van Oort. “We zijn de belangrijkste sportaanbieder, maar ook een sociaal knooppunt. In goede én in moeilijke tijden. Als er iets verdrietigs gebeurt binnen de club, leeft iedereen mee. Dat familiaire gevoel zit diep.” Ook buiten Raamsdonk valt de club op. “Andere verenigingen zijn soms jaloers op wat wij hier als klein dorp voor elkaar krijgen. Dat is iets om trots op te zijn.”

Wat in 1940 begon met een groepje dorpsjongens en een bal, is uitgegroeid tot een vereniging met stevige wortels in de gemeenschap. Van Oort kijkt vol trots uit naar het jubileum. “Het is bijzonder dat we na 85 jaar nog steeds zo’n sterke band hebben met elkaar. VV Raamsdonk is meer dan voetbal – het is een manier van samenleven. En dat willen we tijdens het jubileum vieren.”

Klik op de link voor meer artikelen over VV Raamsdonk
Klik op de link voor meer informatie over VV Raamsdonk

Sil Heijkoop: ‘Bij VV Zwaluwe voelt het eerste als één grote vriendengroep’

VoetbalJournaal
-
0
Sil Heijkoop: ‘Bij VV Zwaluwe voelt het eerste als één grote vriendengroep’

Sil Heijkoop – De stille kracht en sfeermaker van VV Zwaluwe

Sil Heijkoop is pas 22 jaar, maar voelt zich inmiddels een vaste waarde binnen het eerste elftal van VV Zwaluwe. Waar veel spelers nog moeten wennen aan seniorenvoetbal, vond Sil al op jonge leeftijd zijn plek tussen de volwassenen. Zijn voetbalverhaal begint bij zijn vader, die zelf bij Zwaluwe speelde. “We stonden altijd op de trainingsstraat te ballen met leeftijdsgenootjes. Zo ben ik er vanzelf ingerold.”

Vroege doorbraak

Zijn stap naar het eerste elftal kwam sneller dan verwacht. Toen een oudere speler stopte, mocht Sil aansluiten bij de trainingen van het eerste – een kans die hij met beide handen aangreep. “Ik kreeg daarna al snel mijn minuten. In het begin was het zoeken naar mijn plek, ik heb op bijna elke positie gestaan: linksback, linksbuiten, middenveld. Leerzaam, maar soms lastig.”
Ondertussen draait hij alweer vier seizoenen mee en heeft hij een vaste rol veroverd.

Teamplayer en sfeermaker

Sil staat bekend als iemand die hard werkt, maar ook de sfeer in het team hoog houdt. “Ik kan best lachen, ja,” zegt hij met een grijns. Dat ontspannen karakter draagt bij aan de hechte band binnen het elftal. “We hebben een groot leeftijdsverschil, maar iedereen kan goed met elkaar. We gaan vaak iets drinken of vieren overwinningen samen. Het is echt een vriendenteam.”

Ambitie en groei

Hoewel de doelstellingen niet hardop zijn uitgesproken, weet Sil dat er ambitie leeft. “We willen meedoen om promotie. En met deze groep kan dat zeker.” De ontwikkeling binnen het team is volgens hem duidelijk zichtbaar. “Afgelopen zaterdag stond alles goed. Dat moet zich vertalen in resultaten.”
Zijn vertrouwen komt voort uit de inzet op trainingen en de natuurlijke klik in de ploeg.

Meer dan winnen

Voor Sil draait het niet alleen om punten. “Het gaat om plezier, samen dingen meemaken. Dat maakt Zwaluwe bijzonder.” De balans tussen gezelligheid en prestaties maakt volgens hem het verschil binnen de selectie. “Iedereen steunt elkaar, binnen én buiten het veld.”

Blik op de toekomst

Voor Sil is VV Zwaluwe uitgegroeid tot een plek waar hij kan groeien als speler en persoon. Hij hoopt nog jaren onderdeel te zijn van het eerste elftal en samen met zijn ploeg te strijden om succes in de vierde klasse. “Het voelt als één grote vriendengroep. Dat wil ik zo houden.”

Met zijn mentaliteit, ervaring op jonge leeftijd en positieve invloed is Sil Heijkoop een belangrijke spil in het team én een voorbeeld voor jongere spelers.

Klik hier voor meer informatie over VV Zwaluwe
Klik hier voor meer artikelen over VV Zwaluwe

Blankers is terug bij het eerste: ‘Begon te kriebelen’

VoetbalJournaal
-
0
Blankers is terug bij het eerste: ‘Begon te kriebelen’

In een competitie met veel onbekende tegenstanders, is het voor eersteklasser Almkerk dit seizoen lastig om een concrete doelstelling te formuleren. Maar nadat de club afgelopen jaar net naast promotie greep, durft Thomas Blankers de lat opnieuw hoog te leggen. “Het zou leuk zijn als we weer voor de top drie mee kunnen spelen.”

En waarom ook niet? Vraagt de 31-jarig Blankers zich hardop af. “De mogelijkheden zijn er!” Helemaal nadat de formatie uit Almkerk vorig seizoen lang op weg leek naar het kampioenschap in de eerste klasse. “Dat was ongekend! Rond de winterstop stonden we bovenaan. Helaas hebben we het daarna laten liggen en moesten we ons focussen op de nacompetitie.” Een tweede plaats, kon uiteindelijk niet verzilverd worden. “Tot aan de finale was het leuk, toen troffen we met Mierlo-Hout een tegenstander die gewoon beter was dan wij. Dan moet je er ook vrede mee hebben.”

Padel

Een avontuur, waarvan Blankers eigenlijk niet meer had verwacht dat hij het mee zou maken. Als speler van het eerste elftal dan tenminste. “Twee seizoenen geleden had ik besloten om lager te gaan voetballen, dus ik speelde in het derde.” Zijn focus, lag lange tijd vooral op padel, vertelt hij. “Dat deed ik op een gegeven moment heel fanatiek, wel tien keer per week. Ik wilde graag kijken wat ik daarmee kon bereiken. Maar het begon toch wel weer te kriebelen om bij het eerste aan te sluiten.” En zo geschiedde. “Vorig seizoen november, ben ik weer aangehaakt. Ik had de voorbereiding al meegedaan en ik voelde mezelf best wel fit. Het ging lekker.” Heel lang nodig om na te denken, had Blankers dan ook niet. “Ik had voor een gedeelte, zes weken, toch al ‘ja’ gezegd. Als het dan goed gaat, je kunt de club helpen én het is leuk met de trainer, waarom niet?” Misschien wel vanwege fysieke problemen. “Voordat ik lager ging spelen, had ik veel last van blessures. Vooral aan mijn kuit en enkels. Dus zeker in het begin, was het wel weer even schakelen.” Gelukkig, barst hij van de ervaring. “Dit is mijn twaalfde seizoen bij het eerste.” Ingedeeld in de eerste klasse C. “Het is lang geleden dat we in deze klasse hebben gezeten. Daardoor is de competitie voor ons wat onbekender. Ik ben benieuwd naar het niveau van de andere ploegen.” Een doelstelling, is voor Blankers daardoor lastig om te formuleren. “Het zou leuk zijn als we weer voor de top drie mee kunnen spelen.”

Ideale combinatie

Want stiekem begint de inwoner van Almkerk, praktisch wonend naast het veld, al een beetje verder te dromen. “Het zou heel mooi zijn, als we hier ooit Vierde Divisie zouden kunnen spelen. Die ambitie is er wel, maar of dat haalbaar is?” Blankers heeft zo zijn twijfels. “Als je dan iedere keer dat soort wedstrijden zoals in de finale van de nacompetitie moet spelen…” Wie weet maakt de verdediger het, als kind van de club, ooit nog eens mee. “Ik woonde vroeger in Genderen, dus ben ooit begonnen met voetballen bij GDC. Vanaf mijn dertiende, voetbal ik bij Almkerk.” Met veel plezier. “Ik ken hier iedereen, het is gezellig en we spelen op een leuk niveau.” Wat Blankers betreft, de ideale combinatie. “Van gezelligheid en ambities.” Ambities, die het vlaggenschip ook dit seizoen weer hoopt waar te maken. “Verdedigend staat het tot nu toe goed en geven we over het algemeen weinig weg, nu moeten de doelpunten ook een keer gaan vallen. Dat is soms ook een beetje het geluk zoeken.” Al kan hij daar centraal achterin, natuurlijk maar weinig aan bijdragen. “Ik doe veel op routine. Positioneel goed proberen te staan. Geen kaartenpakker, maar iemand die fair de bal afpakt. Om hem vervolgens aan teamgenoten te geven die het verschil kunnen maken.” Ook na twaalf jaar in het eerste. “Ik heb het altijd heel goed naar mijn zin gehad hier, dus heb er eigenlijk nooit over nagedacht om ergens anders te gaan spelen. Zeker ook gezien mijn blessures. Dan kies je er niet zo snel voor om een stap te maken.” Want blessures, spelen Blankers met enige regelmaat parten. “Ik denk dat ik in totaal maar in drie of vier seizoenen alles heb gespeeld. Dan is het wel fijn om steeds dezelfde medische staf te hebben, haha!” Hoe ziet hij dat de komende jaren voor zich? “Padellen doe ik nu een stuk minder, dus als het gaat, wil ik zo lang mogelijk doorgaan.” Maar niet té lang. “Je wilt wel positief terug kunnen blijven kijken. Niet dat je straks over je piek heen bent…”

Klik hier voor de gepersonaliseerde clubpagina van Almkerk.

‘Het is één van de mooiste clubs in de regio’

VoetbalJournaal
-
0
‘Het is één van de mooiste clubs in de regio’

Nadat hij al twee jaar lang in gesprek was met de club, besloot Dani Ermstrang afgelopen zomer dan toch eindelijk, de overstap naar tweedeklasser GRC 14 daadwerkelijk te maken. Een uitdaging waar de spits naar eigen zeggen aan toe was. “Dit voelde voor mij als het goede moment!”

En niet alleen, omdat hij een jaar in de basis had gespeeld bij BZC’14 uit Brakel. “We hebben veel nieuwe spelers én een nieuwe trainer, dus dan liggen er kansen.” Want naast het feit dat Frans Ceton werd aangetrokken als vervanger van de naar Venray vertrokken Mark Kroese, kende ook de selectie een flinke metamorfose. “In totaal zijn er iets van zeven jongens gestopt. Daardoor moeten we behoorlijk aan elkaar wennen en zijn we nog niet zo lekker aan het seizoen begonnen.”

Fanatieke supporters

Spijt van zijn overstap, heeft de twintigjarige Ermstrang desondanks niet. “Ik heb het heel goed naar mijn zin! Ik kende al wat jongens, dus ben met open armen opgevangen. Dat is als nieuwe speler, natuurlijk wel lekker.” Helemaal uit de lucht vallen, deed zijn overstap naar de club uit Giessen dan ook niet. “Eigenlijk was ik al twee jaar aan het praten met GRC 14, maar dit voelde voor mij als het goede moment.” Nadat hij een jaar in de basis had gespeeld, bij derdeklasser BZC’14. “We degradeerden en ik had het gevoel dat ik klaar was voor een stap hogerop.” Dat werd uiteindelijk dus de tweede klasse. “Ik heb altijd wel een oogje gehad op GRC 14. Wat mij betreft is het één van de mooiste clubs in de regio, met een fanatieke en grote supportersgroep. Daar wil je toch graag voor spelen?” En dan het liefste, natuurlijk zo goed mogelijk. “Het gaat allemaal een tandje sneller. Je moet sneller handelen én sneller spelen. En presteren. Als je dat niet doet, sta je de volgende keer gewoon wissel. Je moet er niet te makkelijk over denken.” Gelukkig heeft Ermstrang dat in zijn periode in de jeugdopleiding van FC Den Bosch, al een beetje kunnen leren. “Ik ben ooit begonnen met voetballen bij Brakel, daarna heb ik vanaf mijn tiende vijf of zes jaar in de jeugd van Den Bosch gespeeld.” Op zijn vijftiende, vertrok hij vervolgens naar Nivo Sparta. “Misschien was ik nog wel iets te jong om toen naar een profclub te gaan, maar het was wel heel leerzaam. Ik heb daar echt een mooie tijd gehad. Als je tegen Ajax en PSV mag spelen, zijn dat dingen waar je vroeger als klein kind van droomde.” Zo deelde Ermstrang onder meer het veld met Julian Rijkhoff, spits van Almere City. “Ik heb daar vooral geleerd om brutaler te zijn en van je af te bijten. Dat was ik helemaal niet gewend, als iemand uit een boerendorpje.”

Met vrienden

Toch schopte hij het uiteindelijk dus niet tot het profvoetbal. “In eerste instantie was ik natuurlijk wel teleurgesteld, maar daarna heb ik eigenlijk meer plezier gehaald uit het voetballen.” Want als Ermstrang heel eerlijk is. “Paste pure topsport ook niet echt bij me. Ik ga bijvoorbeeld liever wat met vrienden doen.” Het amateurvoetbal, bevalt hem voorlopig dan ook prima. “Vooral de gezelligheid.” Zijn ambities, staan wat dat betreft even in de ijskast. “Op dit moment zou ik niet veel hoger willen spelen. Als het aan mij ligt, blijf ik zo lang mogelijk bij GRC 14!” En dat is niet voor niks, legt Ermstrang uit. “Het is een heel hechte groep en ik kan hier gewoon echt mezelf zijn.” Al vallen de resultaten dus wat tegen. “Onze start is teleurstellend, maar we hebben ook wel een lastig programma gehad. Uiteindelijk is ons doel handhaven.” Aan de trainer, zal het in ieder geval niet liggen. “Frans (Ceton) is tactisch sterk en heeft een duidelijk idee van hoe hij wil voetballen.” Toch is het nog even zoeken naar de juiste formatie. “GRC 14 speelde de afgelopen jaren eigenlijk altijd 4-3-3, maar aan het begin van het seizoen wilde de trainer met vijf man achterin spelen.” Inmiddels weer terug bij het vertrouwde recept, ziet de jongeling nog genoeg ruimte voor verbetering. “Soms laten we ons te gemakkelijk aftroeven. Dan kan de inzet nog wel wat beter. En we moeten onze kansen af gaan maken.” Zorgen maken, doet Ermstrang zich echter nog lang niet. “Als we zo voetballen, heb ik alle vertrouwen in handhaving. Dan moet het goed komen!” Zeker, als hij zelf voor de nodige doelpunten weet te zorgen. “Ik ben een echte afmaker. Vaak als spits, maar ik kan ook op tien spelen.” Een aantal, heeft de aanvalsleider nog niet echt in zijn hoofd. “Laten we beginnen met negen of tien, daar zou ik heel tevreden mee zijn!”

Klik op GRC 14 voor meer informatie over de club.
Klik op GRC 14 voor meer artikelen over de club.

‘Spelers die acties maken, dat mis ik wel eens’

VoetbalJournaal
-
0
‘Spelers die acties maken, dat mis ik wel eens’

Trainers begeleiden, trainingen bekijken en teams indelen. Dat is wat Gerard van Helden als jeugdcoördinator bij Achilles Veen sinds dit seizoen doet. En gezien zijn contractverlenging, bevalt dat van beide kanten uitstekend. “Dit wordt waarschijnlijk mijn laatste club.”

En dat terwijl Van Helden (54) naar eigen zeggen oorspronkelijk toch eigenlijk meer een Wilhelmina’26-man is. “Daar heb ik zelf altijd gevoetbald, ben ik jeugdtrainer geweest en was ik zes jaar lang jeugdcoördinator.” Een tijdje, vervulde hij zelfs de rol van interim-trainer. Toch heeft de inwoner van Wijk en Aalburg een flinke rits aan clubs achter zijn naam staan. Van LRC, Altena, Sleeuwijk en Almkerk, tot aan Achilles Veen. De club waar de voormalig rechtsback nu dus opnieuw actief is. Als jeugdcoördinator. “Vorig jaar hadden ze ook al gebeld en nu weer.”

Begeleiden

Dit keer, besloot Van Helden om het wél te doen. “Ik had het heel goed naar mijn zin bij Almkerk en Altena, dus moest er wel even goed over nadenken. Toch besloot ik de knoop door te hakken.” Niet zonder reden. “Hier heb je alles op één complex, dat is bij Almkerk door de samenwerking met Altena niet het geval.” Want verder, voegt Van Helden daaraan toe. “Qua jeugd lijkt het hier in de regio allemaal wel een beetje op elkaar. Al is de stap naar het eerste, in de Vierde Divisie, natuurlijk een stuk groter.” Een overstap naar Veen, die Van Helden voorlopig maar al te goed bevalt. “Daarom heb ik ook al heel snel mijn contract verlengd. We hebben hier toch ook een prachtig sportpark?” Eén waar hij, als jeugdcoördinator, verantwoordelijk is voor het ontwikkelen van alle jeugdteams. En hun trainers. “Het is trainers begeleiden, trainingen bekijken en teams indelen. In principe ben ik iedere avond aanwezig, om de boel te kunnen evalueren.” Zonder er al te veel druk op te leggen, vertelt Van Helden. “Spelers moeten gewoon lekker voetballen en zichzelf ontwikkelen. Je moet het ook niet te moeilijk maken.”

Niveau omhoog

Ruimte voor verbetering, ziet het voetbaldier echter genoeg. “We willen gaan starten met ‘Feeton’, dat is een programma vol met oefeningen. Om trainers te helpen en te ondersteunen. Maar ook zodat we allemaal op dezelfde manier kunnen trainen én spelen.” Gewoon 4-3-3, 3-4-3 of eventueel 4-4-2. “Jeugd wordt tegenwoordig vaak te veel een ‘systeemspeler’. Terwijl iedereen toch gewoon leuk voetbal wil zien? Spelers die acties maken, dat mis ik wel eens.” Al komt daar natuurlijk meer bij kijken, weet ook Van Helden als geen ander. “We willen het kader wat versterken, onder andere door meer gediplomeerde trainers aan te stellen. Die bieden we dan ook cursussen aan.” Zelf, ziet de coördinator zichzelf in ieder geval niet meer langs de lijn staan. Als trainer dan tenminste. “Ik was altijd best wel druk, met coachen. Maar nu vind ik dit heel leuk om te doen, dus ik ga niet meer het veld op.” Sterker nog. “Dit wordt waarschijnlijk mijn laatste club.” Maar niet voordat hij daadwerkelijk iets heeft neergezet. “Het zou leuk zijn als er jongens door kunnen stromen richting het eerste elftal. Dat ze aan kunnen haken en we de stap minder groot hebben kunnen maken. Dat zou ik mooi vinden.” Kortom, werk aan de winkel. “Dan zal het niveau van de jeugd omhoog moeten. Maar ik weet zeker, dat daar nog veel meer uit te halen valt. Dus we kunnen aan de bak!”

Klik op Achilles Veen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Achilles Veen voor meer informatie over de club.

1...404142...1.461Pagina 41 van 1.461

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.