Na drie jaar twijfelen besloot Ousmane Traore afgelopen zomer eindelijk de overstap naar N.IV.O.-Sparta te maken. Een keuze waar hij geen moment spijt van kreeg. Ondanks blessureleed, een positiewisseling en mindere periodes beleefde de 26-jarige Zaltbommelaar een seizoen om nooit te vergeten. Als invaller maakte hij in de promotiefinale zelfs de winnende treffer.
Voor Traore was N.I.V.O.-Sparta lange tijd een club die steeds opnieuw op zijn pad kwam, zonder dat het daadwerkelijk tot een overstap kwam. “Drie keer eerder ben ik dicht bij een overstap geweest, maar telkens koos ik uiteindelijk voor iets anders. Achteraf was dat misschien de veilige weg.”
Toch bleef het contact altijd bestaan. Vooral trainer Niels Blom, die Traore al kende, bleef in hem geloven. “Wat ik mooi vond, was dat hij mij nooit onder druk zette. Hij gaf me altijd de ruimte om zelf een keuze te maken. Dat gaf veel vertrouwen.”
Toen Traore vorig jaar samen met zijn vrouw in Zaltbommel ging wonen, vielen alle puzzelstukjes op hun plek. “De club ligt dichtbij, ik had goede gesprekken met de trainer, Frenk Schaap en Merlijn Bax. Toen voelde ik eigenlijk dat dit het juiste moment was.”
Dat bleek achteraf een schot in de roos. “Ik baal er eerlijk gezegd van dat ik niet eerder naar N.I.V.O.-Sparta ben gekomen. Het is echt een geweldige club.”
Het seizoen begon veelbelovend. Als spits maakte Traore direct een goede indruk, maar zoals hij zelf zegt kent ieder seizoen pieken en dalen.
“Ik begon heel goed, maar daarna kwam er een periode waarin ik wat minder lekker in mijn vel zat. Door dingen uit het verleden had ik het soms moeilijk. Juist dan merk je hoe belangrijk een club kan zijn.”
Volgens Traore speelde de begeleiding daarin een grote rol. “De trainer bleef vertrouwen uitspreken en zei steeds dat ik hard moest blijven werken. Dat gaf me veel rust.”
Halverwege het seizoen volgde bovendien een belangrijke beslissing. Waar Traore jarenlang vooral aanvallend speelde, stelde hij zelf voor om weer als rechtsback te gaan spelen.
“Mijn vorige trainer had daar ook al kwaliteiten in gezien. Ik heb toen met de trainer gesproken en gezegd dat ik dacht dat een andere positie misschien beter zou zijn. Vanaf dat moment ging het eigenlijk heel goed.”
Hoewel Traore graag meer minuten had willen maken, kijkt hij met tevredenheid terug op zijn eigen seizoen. “Als speler wil je altijd alles spelen, maar ik ben ook realistisch. Als iemand anders het goed doet, moet je eerst naar jezelf kijken.”
Belangrijker vond hij uiteindelijk het gezamenlijke doel. “We wilden promoveren en dat is gelukt. Dan mag je eigenlijk niet klagen.”
Volgens Traore ontstond het succes vooral in de laatste maanden van het seizoen. “We zijn als groep enorm naar elkaar toegegroeid. De staf heeft daar een heel grote rol in gespeeld.”
In de beslissende promotiewedstrijd begon Traore op de bank. De uitleg van zijn trainer gaf hem echter vertrouwen.
Als invaller maakte Traore de beslissende 3-2, waarna alle emoties loskwamen. “Op zo’n moment denk je nergens meer over na. Ik rende weg, trok mijn shirt uit en vierde het uit pure blijdschap.”
Pas daarna drong de betekenis van het moment echt tot hem door. “Ik moest meteen aan mijn overleden vader denken. Dat zijn momenten die je het liefst met hem had willen delen.”
Zelfs een rode kaart kort na zijn doelpunt kon de feestvreugde niet meer bederven. Uiteindelijk bleef de overwinning overeind en kon N.I.V.O.-Sparta promotie vieren.
Nu richt Traore zijn blik alweer op komend seizoen. Of dat als rechtsback of rechtsbuiten zal zijn, maakt hem weinig uit. “Ik wil gewoon spelen en belangrijk zijn voor het team. Natuurlijk verliezen we een paar goede spelers, maar ik geloof echt dat we met deze groep opnieuw iets moois kunnen neerzetten. We gaan niet alleen voor handhaving, we willen doorpakken.”