Na vier mooie en succesvolle seizoenen bij OFB, keerde Manuel Legierse deze zomer bij FIOS terug op het oude nest. Want ondanks dat de oefenmeester nog nooit hoofdtrainer was geweest bij de vijfdeklasser uit Achthuizen, mag één ding duidelijk zijn: “Dit is mijn club, laat daar geen misverstand over bestaan.”
Want zijn verbondenheid met de club, gaat verder dan alleen hoofdtrainer zijn van het eerste. “Ik heb zelf altijd bij FIOS gevoetbald en ben hier op mijn zestienden begonnen als jeugdtrainer.” Later nog actief als leider van het eerste, trainer van het tweede én betrokken bij de technische zaken, zwaaide Legierse (48) ook ruim zes jaar de scepter als voorzitter. “Dat vond ik hartstikke leuk om te doen, maar uiteindelijk kreeg ik van op het veld staan, toch meer energie dan van de bestuurskamer.” En dus besloot hij op een gegeven moment, het team van zijn dochter te gaan trainen. “Dat kon er ook nog wel bij.”
Een mening
Maar gek genoeg, stond Legierse dus nooit voor de groep als hoofdtrainer van het vlaggenschip van de club. “Ik ben nu voor het eerst trainer van het eerste. Of dat bijzonder is weet ik niet, maar ik vind het wel heel leuk. Ik had mezelf echt voor mijn kop geslagen als ik het niet had gedaan.” Toch had de inwoner van Achthuizen naar eigen zeggen, wel even nodig om na te denken. “Eigenlijk zou ik een jaartje stoppen en niks doen, daar had ik ook heel veel zin in, maar toen ging Taco (Brouwer) weg bij FIOS en was het lijntje natuurlijk snel gelegd.”
Gevraagd om te praten, ging Legierse uiteindelijk toch op gesprek. In tegenstelling tot vorig jaar. “Toen heb ik het eigenlijk al vrij snel afgekapt.” Mede door zijn vrouw, besloot de trainer het ditmaal wel te doen. “Ze zei dat ik het moest doen, omdat ik toch altijd al overal een mening over heb.” Zogezegd, zo gedaan. “Het is heel leuk om weer vaker bij mijn eigen clubje te zijn, met al die FIOS-mannen.” Waaronder zijn assistent, Ron van Wezel. “We voetballen af en toe nog samen bij het tweede, gezellig op de zondag. Soms doet mijn zoon dan ook mee. Al is het voor mij vaak meer meehobbelen.”
Meehobbelen of niet. “Voetbal blijft het leukste wat er is. Daarom baal ik er soms ook wel eens van dat ik zelf vroeg moest stoppen.” Gelukkig heeft hij in het trainersvak, eveneens zijn passie gevonden. Zo ook, de afgelopen drie jaar, als trainer van OFB. “Dat waren drie heel mooie jaren, met onder meer promotie naar de vierde klasse. Vorig seizoen was wel pittig, dus ik was blij dat we ons handhaafden via de nacompetitie en dat het erop zat.” Inmiddels vol nieuwe energie, is Legierse blij om weer terug op het oude nest te zijn. “Het bevalt heel er goed!”
Eerlijkheid
Desondanks weet hij, dat de uitdaging dit seizoen groot zal zijn. “We hebben een kleine groep en geen jeugd, daardoor is het allemaal heel broos. Het is echt zaak om alles bij elkaar te houden, al weten we dat het lastig gaat worden. Maar daar lopen we niet voor weg.” Lastig of niet, Legierse kan niet wachten om straks echt te beginnen. “Het is een heel hechte groep, dus als we de balans kunnen vinden tussen gezelligheid en prestatie, ben ik tevreden.”
Kijken naar een plek op de ranglijst, doet hij voorlopig nog niet. “Het is voor nu een beetje afwachten en kijken wie er beschikbaar is. Dan gaan we het vanzelf gewoon zien.” Al doet die instelling niks af, aan zijn fanatisme. “Ik ben bloedfanatiek en kan niet tegen mijn verlies, maar heb wel geleerd om te relativeren.” En om te zorgen voor rust. “Dat is in mijn ogen toch wel het belangrijkste. Je hoort hier en daar wel het één en ander, en dan vond ik het de afgelopen jaren behoorlijk onrustig bij de club. Daarom hoop ik vooral duidelijkheid en structuur te brengen.”
Iets wat naar eigen zeggen, vrij goed bij hem past, lacht Legierse. “Eerlijkheid voert bij mij de boventoon. Ik ben eerlijk en ga er soms, als het nodig is, met gestrekt been in. Gewoon normaal doen en geen valse beloftes maken. Het is zoals het is.” Ook in het veld. “Er moet altijd een plan zijn. Ook op ons niveau. Trainers willen vaak graag allemaal opbouwen, maar uiteindelijk levert dat maar weinig goals op. Dus gaat het om een stukje omschakeling.”
Van een plan A, tot en met B en misschien wel C. “Dat kost tijd en energie, maar die steek ik er met alle liefde in.” Want dat FIOS een speciaal plekje heeft in zijn voetbalhart, mag duidelijk zijn. “Achthuizen en FIOS houden wel van een feestje, dus daar was ik de afgelopen jaren regelmatig bij. Als ik niet met OFB moest spelen, ging ik ook altijd nog kijken. Dit voelt voor mij echt als thuiskomen.”
Al voelde dat bij zijn vorige club ook zo, moet Legierse eerlijk toegeven. “Daar had ik nog makkelijk tien jaar door kunnen gaan. Hopelijk heb ik datzelfde gevoel hier straks ook.” Want aan stoppen, denkt hij nog lang niet. “We moeten eerst even een maand of twee aan elkaar wennen, dan kunnen we aan het einde van dit kalenderjaar kijken wat er in de toekomst mogelijk is. En hopelijk kunnen we dan nog jaren met elkaar door.”
Wachten tot het competitievoetbal straks weer losbarst, kan Legierse dan ook eigenlijk niet. “We gaan er echt een groep van maken, iedere week hard werken en 90 minuten lang gas geven, precies zoals de mensen van FIOS gewend zijn. Daarna is het tijd voor gezelligheid, ontspanning en humor.” Met hier en daar, het nodige succes. “Het komt wel goed met ons!”