Na twee keer een kruisbandblessure te hebben gehad aan dezelfde knie, besloot Jacky Kemps zeven jaar geleden om te stoppen met voetballen. Maar nadat de aanvaller via Mark Monden verzorger werd bij het eerste elftal van vierdeklasser Sprundel, begon het afgelopen seizoen toch wel weer te kriebelen. “Dat duwtje in de rug had ik misschien net even nodig.”
Want geboren voor het voetbalgeluk, is de inmiddels 36-jarige Kemps allerminst. “Ik heb in 2007 mijn debuut gemaakt bij het eerste, tegen Beek Vooruit. Toen was ik zestien, maar daarna begon het problemenfestival.” Te beginnen met een gebroken voet. Op drie plekken. “En daarna kreeg ik last van hartritmestoornissen, daar moest ik aan geopereerd worden en heb ik een jaar mee gezeten.” Om vervolgens op zijn achttiende, betrokken te raken bij een auto-ongeluk. Nadat een vrachtwagen vol op hem inreed. “Ik heb geluk dat ik het nog na kan vertellen.”
Nieuwe passie
Maar ook op het voetbalveld kende Kemps, die naast voetballen bij Sprundel ook deed aan tennis en wielrennen, allesbehalve veel geluk. “In 2014 heb ik mijn kruisband van mijn linkerknie voor het eerst afgescheurd, en vijf jaar later gebeurde het opnieuw.” En dus besloot hij er in 2019, een punt achter te zetten. “In de jeugd had ik nooit iets, maar bij de senioren had ik altijd pech.” Gelukkig vond hij, tijdens corona, een nieuwe passie. “Toen kreeg ik veel interesse in het menselijk lichaam, voeding en verzorging. Daarom ben ik toen een cursus sportmassage gaan doen.” Om vervolgens via trainer Mark Monden, terecht te komen bij het eerste elftal van Sprundel. “Die kende ik nog van vroeger. Hij vroeg of ik verzorger wilde worden, dat heb ik toen gedaan.” En van het één, kwam al snel het ander. “Als je dan zo dichtbij bent, wil je zelf ook weer gaan voetballen.
Dat duwtje in de rug had ik misschien net even nodig.” Hoe kijkt hij terug op zijn eerste seizoen, na zeven jaar? “Het was een beetje op en af, met wel of niet spelen. Maar ik heb wel gewoon heel het jaar mee kunnen draaien.” Genoeg reden voor Kemps, om er nog een seizoen aan vast te plakken. “Ik ben nu 36, maar zo voel ik me niet. Behalve als ik uit bed kom dan tenminste.” De inwoner van Sprundel, die op zijn 23ste ongepland vader werd en daarmee zijn leven op zijn kop gezet zag worden, is dan ook blij dat hij weer voetballer is. “Ik miste dat sociale, en dorpse gewoon. Echt dat teamgevoel.” Want stiekem, weet Kemps eigenlijk niet beter. “Op mijn zesde ben ik hier begonnen en daarna heb ik heel de jeugd doorlopen, tot ik op mijn zestiende in het eerste speelde.”
Extra genieten
Een gevoel, wat de routinier maar moeilijk kan omschrijven. “Dat voel je gewoon als je hier bent. Ik ben zo opgegroeid. Gemoedelijk en alle zaakjes op orde.” Al had Kemps, die naast speler ook nog steeds verzorger is bij het eerste, gehoopt dat de prestaties vorig jaar wat beter waren geweest, is hij eerlijk. “Het seizoen ging eigenlijk een beetje als een nachtkaars uit. Er had voor mijn gevoel, zeker na de eerste seizoenshelft, meer ingezeten.” Maar, zo vindt hij na het behalen van een vijfde plaats. “Dat is misschien wel typisch Sprundel. Het was richting het einde van het seizoen gewoon op.” Met de komst van onder meer Jens en Sander Wirix, moet dat dit jaar anders gaan. De start, is in ieder geval veelbelovend. “We hebben uitgesproken dat we mee willen doen voor de bovenste plekken, en het liefste voor promotie willen gaan.” Met Kemps, als ervaren rechtsbuiten.
“In de jeugd stond ik altijd op tien, nu sta ik aan de buitenkant.” Op een iets andere manier, dan vroeger, lacht hij. “Ik heb wel wat snelheid ingeleverd, maar mijn conditie is ten opzichte van afgelopen seizoen weer een stuk verbeterd.” Doelpunten, vallen wat minder soepel. “Ik mag nog wel iets meer scoren. Al geef ik liever voor, en dat we winnen.” Aan zijn kwaliteit, is verder nog niet veel veranderd. “Balvaardig in de kleine ruimtes, goed een oplossing kunnen vinden en een echte teamspeler. Ik speel graag in dienst van anderen.” Hoelang hij dat nog blijft doen, weet Kemps nog niet precies. “Voetbal is nu weer een belangrijk deel van mijn leven, dus ik hoop dat ik nog langer dan een jaar door kan gaan.” Want hoewel de buitenspeler niet het gevoel heeft dat hij iets in te halen heeft, probeert hij er wel extra van te genieten. “Ik ben heel blij dat het zo gelopen is, en ik vorig seizoen weer begonnen ben. Daarom heb ik er ook nog een jaar aan vastgeplakt!”