Siggy Schutte (33) is momenteel de doelman van VV Alblasserdam. Dit is inmiddels alweer zijn vierde termijn bij de club. Schutte is nooit echt een keeper van één club geweest. Zijn loopbaan beweegt zich niet langs vaste lijnen. Terugkeren, vertrekken, opnieuw beginnen. En altijd weer met hetzelfde doel: onder de lat staan en het maximale eisen van zichzelf en zijn team.
Als jochie van vijf begon hij bij VV Papendrecht. “Ik ging eerst altijd met mijn vader mee naar de club, hij voetbalde daar. Al snel werd ik keeper. Mijn eerste keepershandschoenen waren die van de keeper van mijn vader. Van de F1 tot A1 doorliep ik de hele jeugd bij Papendrecht.” In de jeugd speelde hij op een redelijk hoog niveau. Zo kwam hij als jonge doelman op verschillende momenten uit in de hoofdklasse, derde en vierde divisie.
Op zijn zeventiende sloot Schutte zich aan bij de eerste selectie van Papendrecht. Daar zat hij regelmatig op de bank en als jonge doelman van 17 was dat een eer en viel er ontzettend veel te leren. Na dat seizoen maakte hij de overstap naar Alblasserdam, wat destijds in de eerste klasse uitkwam. “Het is belangrijk om minuten te maken. Daarom stapte ik destijds over naar Alblasserdam. Helaas zat ik ook daar af en toe op de bank. Dus besloot ik na drie seizoenen te vertrekken naar Drechtstreek, een tweedeklasser.”
Maar bij één club blijven bleek lastig. Schutte speelde na Drechtstreek achtereenvolgens bij Papendrecht, Alblasserdam en Spirit. Het patroon herhaalde zich: nieuwe prikkel, nieuwe omgeving, nieuwe start. “Ik denk dat ik die nieuwe prikkel elke keer fijn vind. Ik kan niet lang op dezelfde plek blijven zitten, ik heb steeds weer een nieuwe uitdaging nodig.”
Afscheid van het voetbal
Na zijn periode bij Spirit stopte Schutte voor een jaar helemaal met voetbal. Niet omdat zijn lichaam het niet meer aankon, maar omdat zijn hoofd in de weg zat. “Ik kon mezelf niet meer motiveren. Ik stond onder de lat en kreeg pijn in mijn kop. Dat klinkt misschien raar, maar dat was wel de realiteit.”
Hij zei het hardop tegen zijn toenmalige trainer Richard van Capelle. Dat hij het niet meer voelde. Dat hij zichzelf te veel druk oplegde. Voor een keeper is dat funest. Want alles wat misgaat, gebeurt zichtbaar. En alles wat goed gaat, is vanzelfsprekend. “Als ik onder de lat stond, was ik alleen maar bezig met wat er mis kon gaan. Ik heb wedstrijden gespeeld waarbij ik het gevoel had dat ik op stroom stond.”
Toch keerde Schutte terug in het voetbal. Alblasserdam belde. Voor de derde keer. “Ik kocht nieuwe handschoenen en nieuwe voetbalschoenen zodat ik voor mijn gevoel echt een nieuwe start kon maken. Dat lukte, maar na anderhalf jaar kwam corona.” En uiteraard kwam er ook weer een club die zich meldde voor Schutte: Papendrecht. Omdat hij daar weinig speelminuten maakte, stapte de doelman over naar een nieuwe club op zijn lijstje: De Zwerver. Een club waar hij zich meteen thuis voelde. “Aan mijn tijd bij De Zwerver heb ik veel vriendschappen overgehouden. Ik kwam altijd met een goed gevoel op de club en juist daarom deed het ook wel pijn hoe mijn tijd daar eindigde. Twee degradaties op rij. Sportief gezien een drama, niet alleen voor mij maar ook voor de club. Er kwam een andere doelman voor mij in de plaats. Dat vond ik moeilijk, maar die beslissing was op dat moment terecht. Wat mij betreft had ik voor ogen om daar jaren te voetballen.”
Tien termijnen
En zo stapte Schutte afgelopen zomer voor de negende keer over van club. Daarmee gaat hij nu zijn tiende termijn in en zijn vierde bij Alblasserdam. Misschien dat Schutte die nieuwe prikkel zo fijn vindt omdat hij daardoor steeds aan blijft staan. De beleving die de doelman uitstraalt is gigantisch. “Ik leef voor het spelletje. Als ik eenmaal op het veld sta eis ik het maximale van mezelf. Vroeger legde ik mezelf te veel druk op, dat heb ik nu gelukkig minder.”
Niet alleen van zichzelf, maar ook van zijn medespelers verwacht Schutte een inzet die tot het uiterste gaat. “De mentaliteit van nu is heel anders. Een tijdje geleden sloeg ik misschien door in mentaliteit, maar hoe het nu is, vind ik ook niet goed. Taken worden niet uitgevoerd en jongens zijn te veel bezig met randzaken.” Tegelijk erkent hij dat hij zelf ook veranderd is. “Je maakt je minder druk naarmate de jaren verstrijken.”
Schutte heeft altijd op niveau gevoetbald. Hij is nu 33 en wordt dit jaar 34. “Als keeper kan je altijd wat jaartjes langer mee,” zegt hij. Maar hij voelt ook dat het goed is geweest. “Ik verwacht dat ik binnen een paar jaar stop,” zegt hij. “Ik heb ook een vrouw en een kleine thuis. Die hebben mij ook nodig.”
Over Alblasserdam is hij kritisch, maar betrokken. “In potentie is het een hele grote club. Het niveau waar de club nu speelt, vind ik Alblasserdam onwaardig. Promoveren is op dit moment niet realistisch. Juist daarom zou de club zichzelf een doel moeten stellen met waar het naartoe wil. Binnenkort bestaan ze honderd jaar. Dan moet je ook iets willen zijn of iets bereiken.”
Schutte is blij met de huidige trainer, Bert Buijzert. “Hij is op dit moment de juiste trainer voor de club. We kennen elkaar erg goed. Toen ik achttien was, had ik Bert al als trainer. We hebben een goede band.”
Klik op vv Alblasserdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Alblasserdam voor meer informatie over de club.