Een paar plekken stijgen. Dat is wat Ruben van Mourik betreft het grote doel voor de tweede seizoenshelft. Want op nacompetitievoetbal tegen degradatie, zitten ze bij vierdeklassser Herkingen’55 allesbehalve te wachten. “Tegen de onderste ploegen hebben we te veel punten laten liggen.”
En dat terwijl het tegen de sterkere tegenstanders, juist beter gaat, meent de pas zeventienjarige Van Mourik. “Zelf het spel maken, ligt ons minder. Daar zijn we nu hard mee bezig.” Want met alleen counteren, komt Herkingen’55 er in de vierde klasse zomaar niet. “Als we beter gaan voetballen, creëren we ook vanzelf meer kansen.” En meer kansen, betekent hopelijk automatisch ook meer doelpunten. “Voorlopig scoren we te weinig. We willen graag boven de nacompetitie eindigen, dus ons doel is om nog een paar plekken te stijgen.”
Vader en opa
Maar vanzelf, komt dat zeker niet. “De trainingsopkomst kan wel wat beter.” Bij de club, waar Van Mourik al sinds jonge leeftijd komt. “Ik ben begonnen bij de kleuters, daarna ging ik er drie jaar tussenuit.” Om te gaan freerunnen en boogschieten, vertelt hij. “Tot dat ging vervelen, toen ben ik weer bij Herkingen’55 gaan voetballen.” En zonder spijt. “Het is hier gewoon heel gezellig. De club ligt midden in het dorp, iedereen kent elkaar en veel bekenden komen altijd kijken.” Waaronder zijn vader en opa. “Die hebben ook allebei in het eerste elftal gespeeld!” Net zoals Van Mourik nu dus. “Dit is het eerste seizoen dat ik er echt vast bij zit.” Veel tijd om te wennen, had de inwoner van Herkingen niet nodig, vertelt hij. “Doordat ik vorig jaar al wel eens mee mocht doen, ging dat een stuk sneller.” Toch is het verschil met het tweede, waar hij eerst speelde, vrij groot, heeft Van Mourik gemerkt. “Vooral qua snelheid in het spel. Je moet veel sneller nadenken, vooruitkijken én handelen.” In zijn geval als linksback. “Bij het tweede kwam ik er ook veel overheen, nu probeer ik vooral nog wat simpeler te spelen. Hopelijk kan ik straks ook weer wat meer gaan aanvallen, dat blijft toch het leukste!”
Niet verwacht
Al heeft de rechtspoot zijn verdedigende kwaliteiten, niet van een vreemde. “Mijn opa stond ook achterin, maar dan centraal. En mijn vader, was ook linksback. Al was die niet van het aanvallen.” Qua felheid, lijkt hij dan weer wel veel op zijn vader, lacht de verdediger. “Dat zit in de familie!” Hoe is het voor hem, om nu zelf ook in het eerste elftal te spelen van zijn club? “Ik ging vroeger vaak kijken bij mijn vader, dan hoopte ik daar natuurlijk ook ooit te spelen. Maar dat het zo snel zou gaan, had ik toen niet verwacht… Dat leek allemaal nog zo ver weg.” Toch is dat, sinds een aantal maanden, dus daadwerkelijk het geval. En met succes. “Ik ben de laatste wedstrijden basisspeler aan het worden, dus dat wil ik graag blijven.” Aan een vertrek bij Herkingen’55, denkt Van Mourik sowieso niet. “Ik blijf hier altijd voetballen!”
Klik op Herkingen’55 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Herkingen’55 voor meer informatie over de club.