Erik van Velden (41) en Perry Ruinard (53) zijn de teammanagers van het eerste elftal van Honselersdijk. Allebei zijn ze al decennialang aan de club verbonden, en allebei kwamen ze via een andere weg in deze rol terecht.
Erik speelde zelf zijn hele jeugd bij Honselersdijk en debuteerde op zijn 17e in het eerste elftal. Dat hield hij vol tot zijn 25e, tot een zware blessure roet in het eten gooide. “Daarna ben ik niet meer teruggekomen op het niveau wat er vereist werd.” Hij voetbalde nog een paar jaar in het tweede en derde, voordat hij er definitief mee stopte. Daarnaast gaf hij zeventien jaar lang jeugdtraining: elf jaar de D1, drie jaar de B1 en drie jaar de A1, de laatste jaren samen met Erwin Bouman, inmiddels assistent-trainer bij het eerste. Toen Erwin vertrok en Erik zelf twee jonge kinderen kreeg, legde hij het trainerschap een jaar of drie stil. Pas toen zijn eigen zoon ging voetballen, pakte hij het weer op. “Ik heb er kort over nagedacht, maar dacht: dat lijkt me wel heel erg leuk.” Sinds deze zomer is hij daarom teammanager van het eerste elftal.
Via de buurman het voetbal in
Perry kwam op een heel andere manier bij de club terecht. Zelf heeft hij nooit gevoetbald. Via zijn buurman, destijds coördinator bij Honselersdijk en op zoek naar leiders, rolde hij er 33 jaar geleden in. “Ik ging altijd al bij het eerste kijken, en toen klikte het eigenlijk gelijk.” Hij begon als leider bij de jeugd, eerst bij de B, later bij de A, en breidde dat uit toen zijn eigen dochters gingen voetballen. Jarenlang combineerde hij zo ‘s ochtends de jongste jeugd met ‘s middags de A-junioren. Dit is zijn zesde seizoen als leider van het eerste elftal.
Beiden geven aan dat het werk van een teammanager vaak wordt onderschat. Erik dacht dat de overstap van jeugdtrainer naar leider hem tijd zou schelen, maar kwam bedrogen uit. “Ik ga donderdags nog even naar de training, en voor zaterdag moet er van alles geregeld worden. Lunch maken voor de spelers, spullen klaarzetten voor de wedstrijd en de bespreking. En na afloop ruim je ook weer alles op. Je bent eigenlijk de hele dag bezig.”
Perry herkent dat helemaal, al ligt zijn werk meer op de achtergrond. “Zondags ben ik eigenlijk al weer bezig met de wedstrijd van zaterdag erop. Ik kijk wat er in de kantine verbruikt is, wat we moeten bijbestellen aan brood, en in welke kleuren de tegenstander speelt. Als ik dat niet weet, bel ik ze gewoon op.” Maandagavond is traditioneel het moment waarop de shirts worden gewisseld en opgeruimd. “Als het er maandag nog niet is, dan doen we het dinsdag maar.”
Een goede klik
De samenwerking tussen de twee noemt Erik uitstekend. Dat Perry hem ooit zelf als jeugdleider heeft meegemaakt, scheelt. In de praktijk verdelen ze de taken natuurlijk: Perry regelt de randzaken, van shirtjes ophangen tot de warming-up voorbereiden, terwijl Erik meer het veld op gaat om daar dingen te regelen. Beiden halen voldoening uit vergelijkbare dingen: het spelletje zelf en de band met de spelers. Erik komt via zijn verleden als jeugdtrainer regelmatig oud-pupillen tegen in de selectie van het eerste. “Da maakt het ook weer extra leuk.”
Sportief kijken beide mannen nuchter naar het seizoen. Honselersdijk speelt, net als vorig jaar, in de eerste klasse. Vorig seizoen werd pas op de laatste speelronde de veilige status bereikt. Erik ziet dit seizoen door een wat krappere selectie, na het vertrek van enkele spelers, als uitdaging. “Als we dit jaar in het linkerrijtje kunnen meedraaien, hebben we het heel goed gedaan.”
Perry trekt een vergelijkbare conclusie, en wijst daarbij op het karakter van de selectie. “We spelen met onze eigen jeugd. Dan moet je eerlijk zijn dat je niet veel hoger hoort.” Voor hem draait het sowieso niet alleen om de uitslag. “Het is en blijft een hobby en een spelletje. Op het moment dat we verliezen, hebben we dat ook echt met z’n allen gedaan. Maar ik kom niet chagrijnig thuis.”
Wat de club betekent
Beide mannen zijn al hun hele leven, of bijna hun hele leven, met Honselersdijk verbonden. Voor Erik zou het wegvallen van de club een regelrechte teleurstelling zijn. “Het is toch je club. Dat zou me wel raken.” Perry omschrijft Honselersdijk als een gezellige club waar iedereen elkaar kent. Dat die verbondenheid verder reikt dan het eigen elftal, bleek alvast bij de derby tegen Velo, de dag na dit gesprek. Perry schatte vooraf in dat zo’n driehonderd tot vierhonderd Honselersdijkers zouden meereizen. “Dat zijn altijd de wedstrijden waar je het voor doet.”
Erik mist het zelf nog weleens om op zo’n dag zelf op het veld te staan, vooral tijdens derby’s. Zijn knie staat dat niet meer toe. Na zijn blessure scheurde hij binnen anderhalf jaar ook nog twee keer zijn enkelbanden, met telkens verzuim op zijn werk tot gevolg. “Toen dacht ik: dit is het dan ook niet meer.”
Een feestje in Benidorm
Hoe relaxed het leidersbestaan óók kan zijn, blijkt uit het jaarlijkse trainingskamp in januari, waar Perry smakelijk over vertelt. Vorig keer ging de club met drie teams naar Benidorm, goed voor 22 teamtassen aan materiaal. Spelers kregen zelf een koffer van tien kilo voor persoonlijke spullen, terwijl trainingsspullen en schoenen centraal werden ingezameld. De spelersraad stelde van tevoren een lijst op van wie welke tas zou meenemen. “Op het moment dat het ingepakt staat, kunnen wij het eigenlijk loslaten.” Terwijl de trainers volop aan de slag gaan op het trainingsveld, hoeven de leiders vooral te zorgen dat alle spullen op tijd klaarstaan. “Dan hobbelen wij er op ons gemak achteraan. Het is voor ons best relaxed, al is het ervoor altijd nog wel even hard werken om alles ingepakt te krijgen. Benidorm was een fantastische ervaring.”

