Na een lang seizoen vol emoties, slaagde tweedeklasser Groen Wit er uiteindelijk net niet in om voor het tweede jaar op rij te promoveren. En hoewel die prestatie vooral zorgt voor trots bij Yassine El Allouchi, heeft de middenvelder stiekem, het gevoel dat er misschien nog wel meer in had gezeten. “De kansen waren voor ons in de nacompetitie.”
Toch moest de ploeg uit Breda in de halve finale uiteindelijk zijn meerdere erkennen in DVV’09 (1-0). Waarna de formatie uit Dirksland, promoveerde naar de eerste klasse. “We raakten in die wedstrijd drie keer de paal en hadden misschien ook nog wel twee penalty’s moeten krijgen…” En dus bleef de 25-jarige El Allouchi in de weken die volgden, toch een klein beetje met een dubbel gevoel achter. “Ons vertrouwen was zó groot. Daarom denk ik echt dat er meer in had gezeten.”
Eigen kracht
Al beseft de spelverdeler ook, hoe knap de prestatie van Groen Wit sowieso al was. “Het was ons eerste jaar in de tweede klasse. Als je dan derde wordt en de nacompetitie haalt, mag je natuurlijk niet klagen.” Toch schoten de emoties gedurende het seizoen, flink heen en weer, lacht El Allouchi. “We begonnen heel goed, maar daarna verloren we vijf keer achter elkaar en stonden we weer met beide benen op de grond.” Al te hoog, werd de lat op dat moment dan ook niet gelegd, herinnert hij zich. “Toen was handhaving ons doel. Dat was ook realistisch.” Tot het echt ging lopen. “Uiteindelijk hebben we onszelf makkelijk veilig gespeeld.” Vooral door van eigen kracht uit te gaan, vertelt hij. “We hebben veel snelheid voorin, dus daar maakten we goed gebruik van. En daarnaast, hadden we allemaal echt die vechtlust om geen goal tegen te krijgen.” Iets wat met slechts 35 tegentreffers, en de op twee na minst gepasseerde defensie, aardig lukte. “Dat kwam ook omdat we met iets meer zekerheid speelden. Iets behoudender en geen gekke dingen doen.” Hoe moeilijk dat soms voor El Allouchi zelf ook was. “Ik ben een echte nummer tien, dan houd je toch meer van voetballen.” Maar hoe hoger je speelt, hoe meer er van je gevraagd wordt, heeft hij gemerkt. “In de derde klasse was het minder nadenken. Nu is het veel tactischer en moet je veel slimmer zijn.” Verbaasd dat ze daar met Groen Wit goed in mee konden, was El Allouchi overigens niet. “We gingen niet zomaar naar de tweede klasse om alleen mee te doen, we wilden echt hoge ogen gooien. De afgelopen jaren speelden we ook niet voor niks steeds boven in de derde klasse mee. Daarom had ik wel verwacht dat het zo goed zou gaan.”
Als familie
Met het vertrouwen zit het, ook voor dit seizoen, dan ook wel goed. “Als je het aan mij vraagt, gaan we gewoon voor het kampioenschap. Nagenoeg iedereen is gebleven en we hebben er nog wat versterkingen bij gekregen. Ik denk dat we in deze competitie qua selectie voor niemand onder doen, en daarnaast hebben we met Oualid Saadouni ook een heel ambitieuze trainer.” Al ziet hij nog genoeg ruimte voor verbetering. “Misschien soms nog iets meer met een idee gaan voetballen. Vorig jaar hebben we echt naar onze kunnen gepresteerd, nu weten we wat er gevraagd wordt op dit niveau. Daardoor is er ruimte om ook op de details te gaan trainen, zoals spelhervattingen, de manier van vrijlopen en het als team durven te voetballen. Ik hoop dat we dat iets meer gaan doen, want die kwaliteit hebben we.” Met de club, waar El Allouchi zich inmiddels helemaal thuis voelt. “Ik ben bij SAB in de jeugd begonnen, tot aan de B’tjes. Toen ben ik naar Groen Wit gegaan. Omdat ik voelde dat ik toe was aan een nieuwe stap.” Wonend in Princenhage, praktisch naast het sportpark, voelde de club al snel als een warm bad. “Ik werd ook meteen belangrijk gemaakt. Dat heb ik nodig.” Zijn debuut in het eerste, liet dan ook niet lang op zich wachten. “Toen was ik nog maar zeventien. Dat is toch wel mooi, op die leeftijd.” Even aftasten en kijken of hij in de groep zou passen, heeft El Allouchi zich inmiddels ontwikkeld tot één van de dragende spelers. Al blijft de middenvelder zelf, kritisch. “Ik wil belangrijk zijn met doelpunten en assists. Afgelopen seizoen had ik acht goals, maar ik ben niet snel tevreden, dus ik wil nog bepalender worden.” Maar behalve voorin, bemoeit hij zich ook graag achterin, met de opbouw. “Het liefste kom ik de bal halen op onze eigen ’16’, om daarna het spel te verdelen. Ik heb niet voor niets nummer tien op mijn rug.” Toch is hij, daar wel een beetje in aan het veranderen, vindt hij. “Vroeger wilde ik altijd dé belangrijkste pass geven. Nu ben ik een stuk zakelijker én begin ik ook steeds meer duels te spelen.” Aan ambities, dan ook geen gebrek. “Ik wil zeker kijken waar mijn plafond ligt, maar eerst nóg bepalender worden. Pas dan wil ik die stap, misschien naar het divisievoetbal, maken.” Makkelijk afscheid nemen zal het voor El Allouchi in ieder geval niet worden. “Groen Wit voelt voor mij echt als familie. Juist door alle verschillende afkomsten. Je kunt hier bij iedereen terecht en het draait echt om het team. Dat sociale stukje, geeft mij een goed gevoel!”