Ameide heeft drie oud-spelers als vaste vlaggers bij het eerste elftal: Teo Mesker, Eddie van de Heuvel en Frans van Oort. Alle drie stonden ze ooit samen in het eerste elftal.
Teo Mesker (55) speelde zo’n tien jaar in het eerste, als voorstopper.” Vlagger werd hij via zijn zoon Patrick, die nu vast in het eerste staat. Eerst was hij grensrechter bij diens jeugdteams, later stroomde hij door naar de vaste vlaggersgroep bij de senioren.
Eddie van de Heuvel (63) speelde negentien jaar in het eerste en nog twee jaar in het tweede, tot een tegenstander hem op zijn 39e een open dubbele beenbreuk schopte. Daarna volgde een indrukwekkende reeks vrijwilligerstaken: 28 jaar jeugdtrainer, 20 jaar toernooien organiseren, een periode als jeugdvoorzitter. In totaal is hij al 40 jaar vrijwilliger bij de club.
Frans van Oort (56) begon als keeper in de jeugd, wisselde jaren af tussen doel en spits, en keepte twee jaar in het eerste. “Dat was toch niet helemaal mijn ding. Daar kon ik mijn energie niet kwijt.” Hij werd veldpspeler en voetbalde nog een jaar in het derde.
Eerlijk
Alle drie noemen zichzelf eerlijke vlaggers. Teo vlagde dit seizoen zijn eigen neefje, uitkomend voor rivaal Meerkerk, driemaal buitenspel af, en liet een vierde twijfelgeval bewust lopen. “Na de wedstrijd kwam hij naar me toe en zei: je hebt gewoon eerlijk gevlagd, je had gelijk.”
Eddie bewaart één minder leuke herinnering, aan een wedstrijd tegen Streefkerk. Nadat een tegenstander een rode kaart kreeg voor een grove overtreding, beklaagde de trainer zich publiekelijk dat Eddie tien tot vijftien keer voor buitenspel had gevlagd. In werkelijkheid was dat drie keer. “Zelfs de supporters van Streefkerk, die ik goed ken, zeiden achteraf: je had gewoon gelijk.” Wat hem vooral stoorde, was dat de klacht niet rechtstreeks bij hem terechtkwam, maar via de regionale sportpers.
Scheldpartijen langs de lijn laten alle drie de heren gewoon langs zich heen gaan. “Als je na afloop nog een biertje met elkaar kan drinken, is het altijd goed,” zegt Teo. Eddie ergert zich juist meer aan een scheidsrechter die zijn vlag afkeurt. “Ik loop op de lijn, ik kan het gewoon precies zien.”
De drie hebben een vaste appgroep, met daarin ook de leider, waarin ze elkaar voor iedere wedstrijd succes wensen. Frans maakt het schema, en onderlinge wisselingen worden altijd soepel opgelost. Na de winterstop gaat Frans op wereldreis, en vlaggen Teo en Eddie voorlopig om de beurt.
Een club voor het leven
Wat Ameide voor de drie mannen betekent, is voor iedereen wel duidelijk: het is een onderdeel van hun leven. Teo voetbalde al sinds kleins af aan bij Ameide. Eddie kwam op zijn achtste bij de club. “Ik ben Ajax-supporter en Ameide-supporter. Dat zit er gewoon in en gaat er niet meer uit.”
Frans is er sinds zijn zesde, en noemt het “een stuk van mijn leven,” met een hechte dorpsclub als thuisbasis, sportief en privé. Vlaggen blijft hij naar eigen zeggen nog jaren doen. “Ameide is mijn cluppie. Dat doe je voor je club. Zo hoor je er gewoon een beetje bij. En het is fijn dat we het met zijn drieën doen. Zo doe je het toch een beetje samen.”