Op een doordeweekse avond bij Kethel Spaland staat Brian Statz (36) op het veld zoals hij dat het liefst doet: tussen de kinderen, corrigerend waar nodig, stimulerend waar het kan. Geboren in Rotterdam, maar zijn hele leven al woonachtig in Schiedam. In het dagelijks leven werkt hij al jaren bij Mulder Kozijnen, waar hij zijn nuchtere werkmentaliteit heeft ontwikkeld. “36 voelt soms al oud,” zegt hij met een glimlach, maar op het veld is hij allesbehalve uitgeblust.
Zijn eigen voetbalverhaal begon onder de lat. Als jonge keeper liep hij zelfs stage bij Feyenoord, een ervaring die indruk maakte, al was hij uiteindelijk niet goed genoeg om daar door te breken. Op zijn vijftiende zat hij als reservedoelman al bij het eerste elftal van zijn club. Later keepte hij in het eerste van AVS, AGE en AVS Germinal. Dit waren dezelfde clubs, maar dan na diverse fusies.
Toen zijn dochter werd geboren, besloot hij te stoppen met voetballen. De combinatie van werk, gezin, blessures en het feit dat hij om de zaterdag werkte, maakte het lastig om nog serieus op niveau te blijven spelen. Zaterdagclubs klopten nog wel aan, maar het paste niet meer in zijn leven. Het gezin kreeg prioriteit.
De weg terug naar het voetbal kwam via zijn dochter. Zij danste bij de vereniging, beneden bij Kethel Spaland. Toen ze langs het veld liep, wees ze naar het veld en zei: “Dat wil ik ook.” Brian beloofde dat ze na de winterstop mocht beginnen. Ze was zes. Zijn vrouw zag haar liever blijven dansen, maar na twee trainingen bij de Mini’s stroomde ze al door naar de JO8. Inmiddels speelt ze in de JO11, voorlopig nog tussen de jongens. Brian heeft eerder een meisje getraind bij de onder 16, dus hij weet dat die overstap naar meidenvoetbal nog lang niet aan de orde hoeft te zijn.
Inmiddels is hij drie jaar actief als trainer, waarvan dit seizoen ook bij de JO8, waar zijn zoontje speelt. Daarnaast traint hij de JO11-selectie (teams 1 en 2). Die groep begeleidt hij al een paar jaar. Wat hem daarin aanspreekt, is de zichtbare ontwikkeling. “Het mooiste is als je ziet dat kinderen echt iets leren.” Binnen de JO11 werkt hij met vijf trainers die op één lijn zitten. Drie van hen beschikken over trainerspapieren; Brian zelf nog niet. Toch vormt het team een stabiele technische staf waarin de neuzen dezelfde kant op staan. Dat biedt rust en continuïteit.
Sportief gezien draaien de teams op een passend niveau. De JO8-1 speelt hoofdklasse en geldt als sterk elftal. De JO8-2 is net gedegradeerd naar de tweede klasse, met als doel weer te promoveren. De JO11-1 en JO11-2 begonnen beide in de hoofdklasse; inmiddels speelt de 11-2 in de eerste klasse, een niveau dat volgens Brian prima aansluit bij hun ontwikkeling.
Kethel Spaland noemt hij een grote, gezellige vereniging waar hij zich thuis voelt. Zelf komt hij maar sporadisch bij het eerste kijken. Het gezinsleven gaat voor. Hij en zijn vrouw verdelen de wedstrijden in het weekend: ieder met één kind naar een wedstrijd. Beide kinderen zijn fanatiek. Zijn dochter is zelfs actief binnen trajecten van de KNVB, wat betekent dat ook de zondag regelmatig in het teken staat van voetbal.
Voor Brian is trainerschap geen carrièrestap, maar een bewuste keuze voor betrokkenheid. Hij bouwt aan plezier, ontwikkeling en teamgevoel, precies de waarden die hem zelf ooit onder de lat hebben gevormd.
Klik op vv Kethel Spaland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Kethel Spaland voor meer informatie over de club.