GRAAUW – Jarenlang speelde hij in het blauwwit van v.v. Hontenisse, de club in zijn woonplaats Kloosterzande. Toch besloot hij drie seizoenen geleden om te kiezen voor een andere club. Dat werd SDO’63 in Lamswaarde. Maar ook daar vond hij niet het plezier waar hij naar zocht. Dat vond hij een seizoen later wel, bij competitiegenoot RKVV Graauw.
“Ik speelde bij Hontenisse tot aan een blessure vrijwel wekelijks alles in het eerste elftal. Niet op mijn favoriete positie als middenvelder maar als rechtsback. De opties waren daar destijds dun bezet en toenmalig trainer Veli Eryürük vroeg of ik die positie wilde proberen. Dat ging goed en sindsdien kwam ik vast in de ploeg. Uiteindelijk vertrok Veli en kwam Carlo van Grimberghe. Na een blessure zei de trainer dat ik een kans zou krijgen maar die kwam niet echt. Ik heb nog een keer één minuut gespeeld en daarna zat ik twee wedstrijden op de bank zonder in te vallen. Dat viel zoveel tegen dat ik direct in de winter ben gestopt.”
Een half seizoen voetbalde hij niet om uiteindelijk in de zomer over te stappen naar SDO’63. Bij de vijfdeklasser kwam hij wel wekelijks aan spelen toe, ook op zijn favoriete positie. Alleen bleven de sportieve prestaties achterwege en verloor het elftal met Sol op het middenveld vrijwel wekelijks. “Het liep voor geen meter en in de winterstop werd ook afscheid genomen van trainer Sigi Leest. Het was al bij al een best onbevredigend seizoen en verloor ik gaandeweg mijn voetbalplezier.”
Toen de middenvelder eigenlijk besloten had om met voetballen te stoppen kreeg hij vanuit Graauw de vraag of hij niets voelde voor een overstap naar Sportpark de Boomwai. “Dat triggerde me wel want er stond een selectie met daarin ook veel jongens van mijn leeftijd. Ik ben gaan praten, erover gaan nadenken en heb toen de overstap gemaakt. Vanaf het eerste moment voelde die stap als een juiste. Ik kreeg kansen op mijn eigen positie, werd goed in de groep opgenomen en we draaiden niet onaardig. Natuurlijk kan het altijd beter en hadden we misschien meer punten kunnen halen, maar het plezier in het spelletje en ook buiten het veld heb ik er teruggekregen en weer gevonden.”
Inmiddels is Sol vijfentwintig en ziet hij bij Graauw mogelijkheden om met de ploeg minimaal mee te kunnen draaien in de middenmoot en misschien wel wat hoger. “Dat moet, zeker gezien de mix aan ervaren spelers en wat jonge talentvolle gasten, haalbaar zijn. Al is bij een dorpsclub bij enkele blessuregevallen in de selectie de spoeling ook soms dun. Daar hebben we wel mee te maken en dan zie je dat we het in wedstrijden, zeker tegen Brabantse tegenstanders lastig hebben.”
Nu hij bij Graauw wekelijks met plezier speelt en traint is dat voor de geboren Klooriaan extra prettig. “Dat was waar ik naar op zoek was. Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat we geen topploeg zijn maar wel een team hebben dat voor elkaar wil knokken. Bovendien zit ik bij een heel levendige en fijne club. Wat dat betreft zit ik op mijn plek nu. En of ik ooit nog terugkeer bij Hontenisse weet ik niet. Voor nu zie ik dat wel al een gepasseerd station en wil ik vooral hier bij Graauw proberen een zo hoog mogelijk niveau te halen.”