Wie op woensdag bij VFC de Kwekkertjes ziet trainen, moet niet verwachten dat alle aandacht voortdurend bij de bal ligt. Een overvliegend vliegtuig is minstens zo interessant en ook de zwarte korrels van het kunstgras blijken een onweerstaanbare aantrekkingskracht te hebben. Annemieke Weststrate kijkt er niet meer van op. Al sinds 2011 ontfermt ze zich over de vier-vijf en zesjarigen van de Vlaardingse club.
“Als er een vliegtuig overvliegt, zijn ze afgeleid en staan ze allemaal te zwaaien. Maar van het begin tot het einde van de training laten ze hun eigen bal niet los. Het tekent de leeftijd waarmee Weststrate werkt. Presteren is nog helemaal niet belangrijk. De kinderen spelenderwijs kennis laten maken met voetbal des te meer. Inmiddels begint ze aan haar zestiende jaar met de Kwekkertjes.
Het initiatief ontstond ooit omdat haar eigen zoon graag wilde voetballen. Voor zijn leeftijd bestond die mogelijkheid destijds nog niet bij VFC. Het werd als een gemis ervaren dat VFC zoiets niet had. “Toen dacht ik: ik kan ook een kinderfeestje met negen jongens aan, dus waarom zou ik ze niet kunnen trainen?”
Het idee werd uitgewerkt en in april 2011 gingen de Kwekkertjes van start. De belangstelling was er direct. “We begonnen met ongeveer vijftien kinderen en gedurende het eerste seizoen werden dat er al twintig. Samen met een oud-speler en ouders zijn we ze gaan trainen. Uiteindelijk hebben we groepen van rond de vijftig kinderen.”
Weststrate voetbalde zelf nooit. “Ik ben vooral sportief in mijn hoofd”, zegt ze lachend. Voetbal heeft haar echter altijd getrokken. Na een paar jaar kreeg VFC ondersteuning van de KNVB. “Daar hebben we veel van geleerd. Bijvoorbeeld hoe je de veldjes het beste kunt uitzetten en hoe je het jezelf tijdens zo’n training wat makkelijker kunt maken.”
De trainingen bestaan uit verschillende spelvormen in circuitvorm. “Het belangrijkste is dat je ieder kind ziet. Ze verschillen natuurlijk enorm van elkaar, dus je probeert iedereen plezier te laten ervaren in het voetbal en zelfvertrouwen te ontwikkelen.”
Daarbij krijgt Weststrate hulp van ouders en leerlingen van het Mondriaan. Een ledenstop kent de jongste jeugd van VFC niet. “Iedereen is welkom.”
De Kwekkertjes worden binnen de club met enige trots ‘de poort van VFC’ genoemd. Niet zonder reden, want veel kinderen zetten vanuit deze groep hun volgende voetbalstappen binnen de vereniging. “Het is ontzettend leuk als je die jochies na een paar jaar ziet doorstromen naar Onder 7 of Onder 8.”
Inmiddels ziet Weststrate zelfs de eerste lichting terug bij de senioren. “Laatst was er een afscheidswedstrijd van Bryn Siegersma en deed Chris Groen mee. Chris was een Kwekkertje van het eerste uur.” Regelmatig komt ze spelers tegen die ooit als vier- of vijfjarige bij haar begonnen. “Natuurlijk herken ik ze nog. Daar ben ik best een beetje trots op.”
Ook de naam van de jongste VFC’ers is onlosmakelijk met de club verbonden. De kwekker staat in het logo en is al jarenlang de bijnaam van VFC. Toen de vereniging in 1932 nog aan de Groeneweg speelde, bevond zich achter een van de doelen een eendenkooi. De eenden waren regelmatig op het voetbalveld te vinden en tegenstanders zouden de VFC’ers daardoor ‘kwekkers’ zijn gaan noemen.
Dat de allerjongsten later de Kwekkertjes werden genoemd, lag dan ook voor de hand.
Weststrates eigen zoon speelde vanaf de F-jes bij VFC en bleef bij VFC tot hij de afscheidswedstrijd van zondag 1 speelde voordat de zondag werd opgeheven. Tegenwoordig speelt hij bij Zwaluwen.
Zelf combineert Annemieke haar vrijwilligerswerk met een totaal andere wereld. Ze is teamleidster bij Zonnehuisgroep Vlaardingen en werkt met dementerende ouderen. Het contrast met een veld vol vier-, en vijf- en zesjarigen kan nauwelijks groter zijn.
Eén moment in de week staat in ieder geval al jarenlang vast.
“Op woensdag ben ik altijd vrij. Want woensdag is Kwekkertjesdag!”