Al bijna 25 jaar zijn Diana (58) en Jeroen (67) van Dun onlosmakelijk verbonden met MSV’71. Wat begon met drie voetballende zoons groeide uit tot een vrijwilligersrol die inmiddels een vast onderdeel van hun week is geworden. Zelf hebben ze nooit actief aan sport gedaan, maar via hun kinderen vonden ze hun plek binnen de club uit Maassluis.
Beiden zijn geboren en getogen in Maassluis. Jeroen werkte tot zijn pensioen in de verzekeringswereld bij AON. Diana werkt niet omdat zij te maken kreeg met fibromyalgie. Ze zijn al 40 jaar een stel en 37 jaar getrouwd. Sport speelde in hun eigen jeugd geen rol. Jeroen groeide op in een gezin met tien kinderen. “Daar was geen geld voor sport,” vertelt hij nuchter. Toch stond hij in 1999 langs het veld toen hun oudste zoon begon met voetballen bij MSV’71. Niet veel later gaf hij zelf training aan diens team.
Voetbalervaring had hij niet, maar energie en enthousiasme des te meer. Via interne cursussen en oefenstof van internet leerde hij het vak in de praktijk. Rondo’s, partijtjes en vooral plezier stonden centraal. “Het belangrijkste was dat de kinderen werden vermaakt,” zegt Jeroen. Een club als MSV’71 kan het zich niet permitteren om voor elk team een betaalde trainer neer te zetten, dus vrijwilligers zijn onmisbaar. Als trainer van de F’jes beleefde hij een hoogtepunt met het winnen van de KNVB-beker. Dat betekende wedstrijden door het hele land, van Den Haag tot Lisse en Simonshaven.
Alle drie hun zoons waren keeper bij MSV’71. Inmiddels speelt alleen de middelste nog, in een vriendenteam bij MVV’27 in Maasland. De andere twee wonen nog in Maassluis; de jongste heeft onlangs een huis gekocht en gaat naar verwachting volgend jaar het ouderlijk huis verlaten. Ondertussen zijn Diana en Jeroen ook opa en oma geworden en passen ze geregeld op hun acht maanden oude kleinzoon.
Diana raakte later actief betrokken bij de club. Toen de jongste ging voetballen, kreeg zij meer ruimte om vrijwilligerswerk te doen. Ze organiseerde jarenlang de jeugdkampen en bedacht daarbij de spellen. Ook beheert ze de sleutels van het complex, herstelt ze kleding en springt ze bij achter de bar als dat nodig is. Sinds 2016 verzorgt ze de planning van de kleedkamers en velden. In 2020 werd ze wedstrijdsecretaris, een functie waarbij ook nieuwe inschrijvingen, het aanmelden van teams en het verplaatsen van wedstrijden horen. Eigenlijk is het teveel om op te noemen.
Jeroen stopte uiteindelijk als trainer, maar bleef actief. Hij verzorgt het onderhoud en de groenvoorziening op het complex, geeft en neemt op zaterdag trainingsmaterialen uit in de commissiekamer en was in het verleden grensrechter bij het eerste elftal en scheidsrechter bij jeugdwedstrijden. Tijdens het gesprek blijkt hoe vanzelfsprekend hun rol is: regelmatig worden ze aangesproken met vragen of gevraagd even bij te springen voor koffie of chocomel.
Samen maken ze de kantine schoon. Wat ooit een taak van Diana met anderen was, doen ze sinds Jeroens pensioen samen. In totaal besteden ze naar eigen inschatting twintig tot vijfentwintig uur per week aan de club. Ze zien het niet als verplichting, maar als ontspanning. Zelfs het schoonmaken beschouwen ze als een sport.
Tegelijkertijd zien ze dat het vrijwilligersklimaat verandert. “We betalen toch contributie? Dus moet alles gewoon gedaan worden,” hoort Diana regelmatig van ouders. Alleen tijdens de megaweek van MSV’71 melden zich massaal vrijwilligers. “Dat is leuk,” zegt Jeroen. Ondanks die ontwikkeling blijven zij zich inzetten. MSV’71 is volgens hen een gezellige club, met korte lijnen en zonder druk.